From: Eli
Sent: Sunday, July 31, 2005 12:34 PM
To:
Subject: THE END

Lieve allemaal,

Tja, daar zit ik dan op mijn laatste dag in Kenia. Het avontuur is helaas voorbij, maar het was een onvergetelijke ervaring.
De laatste 3 weken waren heel hectisch, er moest heel veel gebeuren. Ik zit er nu zelfs op mijn laatste dag nog middenin, heb straks nog een aantal afspraken.
Morgen in het vliegtuig zal ik echt pas kunnen ‘afsluiten’.
3 weken geleden was onze nurse ineens verdwenen, geruchten gingen dat hij door de overheid ergens geplaatst was, maar we wisten niets zeker en we hoorden ook niks meer van hem en daarbij deze jongeman had ook nog een schuld bij ons uitstaan, dus jullie kunnen wel raden wat we dachten: ‘weer eentje’ (maar als het goed is, komt hij vandaag bij me langs om het geld terug te betalen).
Het is inmiddels duidelijk geworden, dat hij niet meer terugkomt,omdat hij inderdaad ergens anders is geplaatst door de overheid.
Dus we moesten als een gek een nieuwe nurse zoeken, dat is ook gelukt en we zijn meer dan geslaagd.
We hebben een zeer ervaren oudere dame gevonden, die zelfs meer ervaring heeft dan de vorige nurse.
Ze begint 1 aug.en zal ook voor de eerste 2 maanden in een kamer van de dispensary verblijven; dit was onderdeel van de onderhandeling.
Zo, want onderhandelen dat heb ik hier wel geleerd.
Morgen zal ook het lab opengaan.
Ik heb nog een gesprek gevoerd met de laborant en met hem onderhandeld over zijn salaris.
Ook nog een afspraak met een district public health officer gehad bij hem thuis.
Nou zal je denken, dat zo iemand wel iets beter woont, maar dat is echt niet zo, wat een puinhoop zeg.
Ik was iets te vroeg, dus meneer lag nog te slapen en kwam met zijn slaaphoofd naar buiten in z’n hemd en sarong.
Wat een tafereel zeg; zat ik daar heel serieus met die vent te praten, die een uur in de wind stonk en er niet uit zag.
Maar ja, je raakt eraan gewend.
Heb nog een begrafenis bijgewoond van een vrouw van mijn leeftijd, was een familielid van Dorcas (m’n afrikaanse mama).
Was wel bijzonder om mee te maken hoor.
Het lichaam van deze vrouw werd opgehaald in het ziekenhuis door een truck en reed toen naar het huis van de familie met ook nog eens 80 mensen achterin en tussen hun in lag dus de kist.
Heel bizar. Maar het was mooi, er werd gezongen en daarna werd ze begraven in de achtertuin tussen de mais.
Ik was met bloemen gekomen, dus die moest ik op het graf daarna leggen.
Verder zijn er weer veel meetings geweest met alle comite’s.
Ik hoop echt zo, dat ze dit voort zetten, als ik er niet meer ben.
Ook een 2-tal gesprekken gehad met de DO (district officer) over onze buurtschool en de medische dispensary.
Hij is dan de hoogste baas van deze regio en een goeie vent.
Was goed om hem te spreken, want nu zijn er weer een aantal zaken in beweging gezet.
De bouw van de Community Dairy Unit op de farmsite is ook begonnen, eerst zijn de metingen gedaan en gisteren hadden ze alle palen erin gezet (zie ook foto).

Vind het wel jammer, dat ik het eindresultaat niet live kan zien, dus dat zullen foto’s worden. Ali en ik hadden 2 mensen van de community gekozen om de bouw te doen voor deze Unit, tegen betaling. Maar daar moest natuurlijk even goed over onderhandeld worden.
Ali zei niets, dus ben ik maar begonnen, hij liet het aan mij over.
Die 2 begonnen gewoon met 25.000,- ksh.
Hahaha wat een giller, we hadden ongeveer 12.000,- ksh begroot, dus dat was mijn max.
Uiteindelijk en dit is geen grap, na 3 kwartier, zijn we uitgekomen op 10.000,- ksh.
‘Take it or leave it’. Well they took it.
Ali lag helemaal in een deuk en was helemaal verbaasd.
Hij zei ‘wow Eli, you can really negotiate’.
Misschien toch maar de sales kant op gaan? .

Vorige week zijn we nog een dag naar Mombasa gegaan, om labspullen te kopen, want er was alleen een microscoop.
Dus er waren nog wel wat meer dingen nodig om het lab operationeel te maken.
Dus van een gedeelte van jullie bijdragen, heb ik de labspullen gekocht.
Zie ook de foto van mij en Fridah, waarop ik de spullen officieel aan haar aanbied.

Weet je wat ook zo gaaf is van die lui hier, ze zijn zo heerlijk inventief. Hier geldt echt het gezegde; ‘roeien met de riemen die je hebt’. Laatst was nl. de auto kapot, die me elke keer komt ophalen, dus er was een nieuwe auto gekomen, maar die kon niet ‘de bush’ in komen rijden, dus hij wachtte bij de weg. Maar dat hield wel in, dat ik dus met al mijn bagage naar de weg moest( 45 min lopen). Dus hup 4 schooljongens met fietsen werden geregeld, ik achterop bij 1 en mijn bagage bij de andere jongens achterop. En die arme jongens maar zweten, dus heb ze maar ff een colaatje gegeven als bedankje.Vorig weekend was Toine gekomen, helemaal gaaf natuurlijk om hem weer te zien en om hem alles te laten zien. Hij werd hartelijk onthaald door alle mama’s, die al zingend en dansend voor de auto uit liepen en een heerlijke lunch hadden klaar gemaakt. Ali heeft hem een uitgebreide rondleiding gegeven en hem over van alles verteld. Zondags zijn we ook naar de kerk gegaan. Fantastisch was dat! Wat een levendigheid en vrolijkheid; heerlijk om mee te maken en deel van te zijn. Ik had voor Dorcas, Fridah en voor mijzelf stof gekocht op de markt en Afrikaanse tenues van laten maken. Vonden ze natuurlijk helemaal geweldig. Dus dat hadden we alledrie aan, toen we naar de kerk gingen. Lachen, gieren, brullen natuurlijk (zie het tenue op de foto en niet lachen!).Afgelopen week was erg druk. Alles werd in de laatste dagen gepropt; met alle comite’s nog meetings gehad en hen toegesproken. Een MT samengesteld en hen het nut hiervan uitgelegd. En ja, toen was vrijdag de laatste dag op de community, slik. Heb, namens jullie, degenen die hebben bijgedragen aan dit project, de labspullen officieel aan de chairlady van de dispensary comite (Fridah) aangeboden en ook symbolisch de Community Dairy Unit aangeboden middels het, door Fridah’s man gemaakte, bord met de tekst:’ Community Dairy Unit built in cooperation with Eli and Friends’ (zie ook de foto, fyi ALi is degene met bril, de 2 met oranje t-shirts (heb ik aan hen gegeven) zijn de constructors en de kleine man is Zakayo, school chairman). Bij deze. lieve mensen, heel erg hartelijk bedankt voor jullie bijdragen, namens mij en de Ngathini Community!!!

En ja toen was het tijd om echt ‘dag’ tegen iedereen te zeggen.
Ik kreeg eerst nog van de mama’s een aantal kado’s, zo lief van ze. Wat een drama zeg, ik haat afscheid nemen!!!!
Tranendal natuurlijk bij mij en ook bij mijn lieve Afrikaanse zus en mama, die zo goed voor me hebben gezorgd en waar ik echt een hechte band mee heb opgebouwd.
Gisteren is Ali nog naar het hotel gekomen, om de laatste dingen door te spreken en heb ik ook hem, met een bibberende stem bedankt voor alles en hem een ‘big hug’ gegeven.
Hij bedankte mij ook en benadrukte hoeveel hij van me had geleerd en dat er in de afgelopen 2 maanden meer is gebeurd, dan hij in de komende 6 maanden zelf had kunnen doen. Dat was goed om te horen.

Dus, dat was het dan. Wat een tijd en wat heb ik veel geleerd en meegemaakt.
Woorden kunnen nooit de lading dekken hoe fantastisch het is geweest.
Ngathini heeft mijn hart gestolen en ik ga zeker terug.

Lieve mensen, nogmaals hartelijk dank voor jullie steun en bijdragen en tot snel in Nederland.
Dikke zoenen,
Eli