Op Hemelvaartsdag zijn we dus in Milaan aangekomen en gaan ’s middags
voor een eerste bezoek naar het centrum.
Met de metro.



Dit is een voorbeeld van een metrokaartje in Milaan.



De dom torent hoog boven de bebouwing uit.



Veel slanke torens die naar mijn gevoel een beetje vreemd staan op/bij die kerk.



De kerk staat vol beelden, zoals hier een wel erg kunstzinnige waterafvoer.



Martelingen en Schoone jonkvrouwe.



Mozes met de stenen tafels en daarop de tien geboden.





Nee deze foto staat niet op zijn kop.



Andreaskruis (?).



Moderne en oude kunst.



Vreemde schedel.
Calamita Cosmica, Gino de Dominicis (1947-1998)







De passage Vittorio Emanuelle II.



De voorkant wat beter in beeld.
De restauraties zijn (en blijven waarschijnlijk nog lange tijd) in volle gang.



Handel, handel en nog eens handel. En wat een prijzen !.





Het was druk op Hemelvaartsdag.





Vittorio Emanuelle II maar nu als standbeeld door Ercole Rosa (1878).
Het paard vol in de remmen.



Fragment van de deuren in de dom.



Onder toeziend oog.





Binnen in de kerk; erg donker.





Een straal licht en een lichte jas.



Frontaal.



Een zee van spitsen met zelfs daarop beelden.



De passage aan de binnenkant.



Het leuke was dat zelfs de naam van een grote hamburgerketen
hier in de passage in zwart/goud was uitgevoerd zoals alle andere winkels.



Leonarde da Vinci.



De Scala, het beroemde operagebouw.



Een oude marktplaats, soort Ebay maar dan ouder.



Heel soms een rustige plek. Hxc3xa9xc3xa9l, hxc3xa9xc3xa9l soms.

Tussen ons en Milaan zal het wel nooit meer helemaal goed komen.
De geschiedenis gaat jaren terug.
Ooit waren we met de auto op vakantie in Italie en onderweg naar huis.
De auto zowat zonder diesel, de benzinepompen dicht (zaterdagmiddag, siesta),
het verkeer rond Milaan een groot probleem, de weggen erg
ingewikkeld.
Dat is niet goed voor de zenuwen.
Jaren later hebben we er nog ‘trauma’s’ van.



Maar goed, Italie is fantastisch en na die onfortuinlijke middag bij Milaan
zijn we er al weer verschillende keren geweest.
Waarom dan toch niet nog een naar Milaan om de stad te zien.
We boeken de vliegtickets en het hotel via het web.
Het lijkt nog prima te gaan.
Al voor Dordrecht een eerste probleempje.
een van de hengsels van de rugzak gaat kapot.
Gelukkig is dat snel en zeer creatief op te lossen.
Dan een hotel bij Schiphol, Hermitage bezocht, eten bij Portugalia (!).



In de bus naar Schiphol, komen we erachter dat we ons vergist hebben
in de vertrektijd.
We hebben de boarding tijd aangezien voor de in-check tijd.
Even stressen maar op Schiphol is het niet druk bij onze balie
en de douane werkt ook vlot.
We dienden nog te wachten bij de gate.
Onze vluchten gaan vanaf Amsterdam naar Zurich, dan naar Milaan Malpensa.
Terug zullen we vliegen van Milaan Linate over Frankfirt naar Amsterdam.
Dat zijn de zegeningen van moderne luchtvaartmaatschappijen
die hechter samenwerken.
Het overstappen in Zurich gaat goed al zijn we wel de laatste
die nog aan boord gaan.



In Milaan nemen we een taxi naar het hotel.
We waren gewaarschuwd, dit ging veel geld kosten.
Met een weekendtas en de trein naar het centraal station is wel goedkoper
maar niet perse comfortabeler of sneller.
Zeker niet als je niet weet waar je hotel is.
Je gaat tenslotte om de stad te zien, niet om met bagage te sjouwen.
We gaan ook maar voor twee en een halve dag.
Ik had geschat tussen de 70 en 80 Euro.
Uiteindelijk, na bijna drie kwartier in een taxi, kostte dit 101 Euro.



Het hotel lag dan ook niet echt in de stad.
Het lag aan het eind van metrolijn 3, 9 haltes van het centrum.
9 haltes is ongeveer een kwartier in de metro.
Het hotel lag dan nog 15 tot 20 minuten lopen van het metrostation af.
Het hotel is niet slecht maar een business hotel.
Er overnachten veel mensen die voor hun werk
in deze voorstad van Milaan moeten zijn.
In de buurt was bijvoorbeeld een grote vestiging
van Eni en een van Agip.



Het begin was dus nog niet echt goed te noemen.

Zo, dat moest er even uit.
De komende dagen volgen onze andere avonturen in Milaan.

Dit is de folder van de zeer gevarieerde tentoonstelling in het Hermitage
over Perzixc3xab.
Ik weet niet veel over de kunst van Perzixc3xab.
Dus was deze mooie verzameling aardewerk, gouden voorwerpen,
kannen, schilderijen, manuscripten, enz een goede introductie.
De miniaturen in de manuscripten waren prachtig en
alleen al de moeite van het bezoek waard.



De formule van het Hermitage aan de Amstel is een gouden:
kleine tentoonstellingen, hoge kwaliteit stukken, uit een museum met naam
en faam, overzichtelijk opgesteld.

Ik vraag me wel af hoe ze dat in de nieuwbouw gaan doen.
De ruimte wordt dan veel groter. Ik las wel 10 keer zo groot.
Gaat men dan met een ‘vaste collectie’ werken aangevuld met tijdelijke
tentoonstellingen volgens het huidige recept.
Of gaat men tijdelijke monstertentoonstellingen organiseren.
Het kan. De Nieuwe Kerk heeft regelmatig grotere tentoonstellingen.
Die hebben er dan wel voor gekozen om veel aandacht te schenken
aan de opstelling van de voorwerpen.
Die is veel ‘natuurlijker’ dan wat je gewoon bent in een museum.
Indonesie was er een erg geslaagd voorbeeld van (Istanbul minder).
De opstelling in het Hermitage is toch een meer standaard benadering.
Nog even tot het voorjaar van 2009 afwachten.

Het onderwerp van de volgende tentoonstelling is overigens al bekend:

Die buren uit de vorige log betreft Milaan.
We zijn daar een paar dagen geweest.
We wilden graag ‘Het laatste Avondmaal’ van Leonardo da Vinci zien,
maar helaas moet je daar erg lang van tevoren al kaarten voor reserveren.
Ik heb het begin van de week geprobeerd voor zaterdag.
Dat ging niet meer.

Maar over Milaan meer de komende dagen.
Het begon in Amsterdam met een bezoek aan de Hermitage.
Men gaat daar flink verbouwen.
Nu alvast foto’s van de aankondiging en de huidige situatie.

We hebben vandaag geprobeerd om in onderstaand
restaurant te reserveren.
Om mee te eten.
Helaas niet gelukt.



Leonardo da Vince, Het laatste avondmaal, ca. 1495/98.