Kunstvaria


Alberto Giacometti, Three men walking.


Chrysoprase snuffbox with diamonds and carnelians, 1765.

Carnelian of cornelian is een edelsteen met een rode kleur.
Chrysoprase is een groene edelsteen.
Snuifdoos.


Constantin Brancusi, La muse endormie, 1910.


Edouard Manet, Still life with bag and garlic1862.

Stilleven met een zak en knoflook.


Franklin Wing, Bip chasse le papillon.

Bip (Marcel Marceau) achtervolgt een vlinder.


Franz W. Seiwert, City and country, 1932.


Joaquin Sorolla, The white boat, Javea, 1905.

Prachtige spiegeling in het water.


Johann Hermann Knoop, 1700 – 1769.

Naast op een veiling met voormalige bezittingen van Marcel Marceau,
belandde ik op een veiling met botanische boeken.
Een van die boeken had de vruchten tot onderwerp.
Hiervan een pagina met appels ed.
De kwaliteit van de foto is helaas niet zo goed.


Marco A. Cruz, Blind musician outside the clothing store “High Life” in Mexico City, 1987.

Foto van een blinde straatmuzikant voor een warenhuis in Mexico City.
Het warenhuis heet ” High Life” wat zoveel als het goede leven betekent.
In de kledingzaak hangt een foto van een paar grote, open ogen.


Masque Songye, Republique Democratique du Congo.


Oskar Kokoschka, Two nudes (Lovers), 1913.


Pablo Picasso, Composition A la mandoline.


Pablo Picasso, Deux femmes nues.


Paolo Veronese, The Petrobelli altarpiece, Dead Christ supported by angels, circa 1563.

Deel van het Petrobelli-altaarstuk.
Het is het bovensteen deel.
Centraal zie je de dode Christus.
Een belangrijke afbeelding in de Christelijke cultuur.
Engelen ondersteunen het lichaam.
Er staan verschillende soorten engelen op deze schildering:
engelen die het lichaam ondersteunen, putti die de instrumenten
van het lijden dragen (doornekroon, spijkers, gesel), cherubs
en aartsengel Michael (niet te zien op dit deel).
Waarschijnlijk staan de drie kleuren van de kleding
van de engelen voor de waardes: geloof, hoop en liefde.
Er staan planten op het schilderij:
met bloemen, vruchtdragend en met verdorde vruchten.
De levenscyclus.
Druiven als symbool voor de wijn in de eucharistie,
symbool voor het offer van Christus.
De perzik staat voor de redding en de de overwinning.


Paul Cezanne, Fruits, serviettes et boite a lait, 1880.


Pierre Bonnard, Montmartre in the rain, 1897.

Dit is een recente aankoop van het Van Gogh-museum in Amsterdam.
Prachtige, gedurfde kleur van het weerspiegelende licht
op de natte straat. Prachtig!.


Walker Evans, Damaged, West Virginia, 1935.

De naam (?) van deze foto ken ik niet maar als ik er een moet geven
dan zou het ‘Damaged’ zijn: beschadigd.


Willem van de Velde the younger, English warships heeling in the breeze offshore, 1673 – 1707.


 

Marcel Marceau

Wikipedia:
Marcel Marceau, pseudoniem van Marcel Mangel,
(Straatsburg, 22 maart 1923 – Cahors, 22 september 2007)
was een Frans mimespeler die een grote rol heeft gespeeld
bij de verspreiding van dit toneelgenre.

Tijdens mijn zoektocht naar onderwerpen voor Kunstvaria
kwam ik op de veiling terecht van voormalige bezittingen
van Marcel Marceau.
Zijn bekendste personage was meneer Bip.
Hier een paar voorbeelden van voorwerpen
die op de veiling werden aangeboden en verkocht.


Carillonfiguur, 19e eeuw.

Automate Carillonneur d’orgue limonaire en bois sculpte
polychrome figurant une femme
en habit de saltimbanque, Fin du XIXe siecle.

Op de veiling waren veel maskers en karakteristieke
afbeeldingen te zien van mensen.
Veel uit de wereld van het theater en het circus.


Jezusbeeld, Zuid Italie, 18e eeuw.

Enfant Jesus en bois polychrome, Italie du sud, XVIIIe siecle.


Indira Gandhi avec Marcel Marceau.

India, daar heb ik een zwak voor.
Maar het bovenste fotootje is interessant.
Dat is een ontmoeting waar ik wel bij had willen zijn.
Westers en Aziatisch toneel ontmoet elkaar.
Jammer dat het zwart-wit foto’s zijn.


Japans masker van een vrouwelijke duivel.


Bip.


Portraits du mime Marceau.


Marcel Marceau op een Picasso-tentoonstelling in Avignon.


Stan Laurel en Bip in gesprek, 1951.

De mime-speler van de film ontmoet de mime-speler van het theater.


 

3 mooie foto's





Elisabeth Blanchet, Canvey Wick.


Naast de vervreemdende kleur valt direct het onderbroken ritme op
in het onderste deel van de foto en de trap die nergens naar toe gaat.





Lance Rosenfield, Thirst for grit.


Uit een serie over rodeo in de Verenigde Staten.
Door de schaduwen blijft er een spookachtig hart van de foto over.





Michael Walter, Hinterland.


De rode, verlichte lijn heeft geen toelichting nodig.




Peter Korver; ambachtsman en kunstenaar





Rojo Alicante.




Al eerder was het werk van Peter Korver
te zien op mijn weblog.
Voor mensen die er meer van willen leren kennen
is nu de website van deze ambachtsman/kunstenaar geopend.
Dus als de afbeeldingen op deze website je nieuwsgierig maken
en je meer wilt weten over hoe je dergelijk werk kunt
opnemen in een kantoor, een Amsterdam’s grachtenpand
of in een boerderij, bezoek dan de volgende website:
Peter Korver





Terra Incognito.




Vibskov & Emenius – The Fringe Projects

Gisteren tijdens ons bezoek aan Middelburg heb ik de tentoonstelling
van Vibskov & Emenius – The Fringe Projects bezocht.
Super!





De folder van het museum.




De volgende tekst is van de website van het Zeeuws Museum:

De Deense modevormgever Henrik Vibskov en de Zweedse grafisch vormgever Andreas Emenius werken al jaren aan een project getiteld The Fringe Projects. De titel (randen, franjes) heeft betrekking op het feit dat de projecten in de marge van allerlei disciplines en in verschillende (gemengde) media worden uitgevoerd. De Projects, die tien delen omvatten, bieden performance, installaties, tijdschriften, videowerk en modeontwerpen. Het woord fringe moet ook letterlijk genomen worden: in alle projecten staan franjes centraal. Negen projecten waren voltooid en getoond in onder meer Milaan, Zurich en Kopenhagen en in het tijdschrift Dazed & Confused. In het Zeeuws Museum wordt het tiende project verwezenlijkt. Het is het eerste project van het duo dat in Nederland wordt uitgevoerd.

Het Zeeuws Museum toont als eerste instituut de complete serie. Vibskov en Emenius kregen het hele museum tot hun beschikking om de fringes te presenteren, een aantal als autonome werken, andere gemengd met de museale stukken en een derde groep als portaal naar en perspectief voor delen van de collectie. Het bijzondere karakter van de Fringe projecten krijgt hierdoor een extra dimensie: het verbindt zich met de lokale context, terwijl het die context tegelijkertijd ingrijpend verandert.

Het radicale besluit om het Zeeuws Museum drie maanden lang een compleet nieuw gezicht te geven komt voort uit de wens om de grenzen te verkennen van de museale dynamiek. Het onderzoek maakt van het museum zowel een laboratorium voor cultuurvermenging als een plaats waar de reikwijdte van ingrijpende perspectiefveranderingen kan worden gemeten.

Vibskov en Emenius
Henrik Vibskov (1972) is momenteel aan een ware opmars bezig met zijn eclectische ontwerpen waarin Afrikaanse en Scandinavische invloeden zich vermengen. Zijn waanzinnig vormgegeven shows bieden een kijkje in de bizarre en fascinerende wereld van deze jonge Deense vormgever waar couture en straatcultuur moeiteloos in elkaar vervloeien. Vibskov is ook beeldend kunstenaar, filmmaker (hij won met zijn korte film The Monk verschillende prijzen) en drummer in de band van de Deense muzikant Trentemxc3xb8ller. Andreas Emenius (1973) werkte na zijn afstuderen samen met de bekende kunstenaar Neville Brody in Parijs. Daarna werkte hij als ontwerper voor Kenzo en Adidas, maakte hij illustraties voor Nike Nederland, sculpturen voor DNP Tokio en ontwierp hij decors voor Das Schauspielhaus in Hamburg. Emenius is als muzikant werkzaam in de technoscene. Vibskov en Emenius leerden elkaar kennen tijdens hun studie op de kunstacademie Central Saint Martins in Londen.



Het werk zit vol humor.
Het is toch heel serieus gemaakt.
Ik vond het prachtig.
Hieronder een combinatie van zelf gemaakte foto’s,
foto’s van het web en scans van briefkaarten.

The Fringe Projects!





Deze kijkdozen toonden via de gaten kleiner werk.






Het zijn 10 verschillende projecten. Een richt zich op ‘zelfportretten’. Dit is er een voorbeeld van.






En dit was daar mijn foto van.






Er zijn ook portretten met rood als de dominante kleur. Dit is de omgeving waar je zulke foto’s kunt maken. Met en zonder flits.






Met?






Dan was er deze prachtige video waar een mens die omgekeerd aan het plafond hangt uitslaande en rondslingerende bewegingen maakt.






Vanaf de web site.






De ‘autowasserette’ in ruststand.






In beweging.






In beweging.






In beweging.






Vanaf de web site.






Vanaf de web site van het Zeeuws Museum.






Het werk stond tussen de ‘normale’ voorwerpen in. Zoals deze prachtige zijluiken van een drieluik met op een kant de regen van manna uit de hemel.






In de zaal met tapijten hing ook een werk van Vibskov & Emenius.






Vanaf de web site.






Zeer raadselachtig stuk aardewerk. Wat zou de functie hier van zijn?






Echt prettig zitten zal moeilijk zijn.






Nehalennia.






Toen ben ik nog eens over de tentoonstelling gelopen om nog wat extra foto’s te maken.






Bizar.


















Vibskov & Emenius: The Fringe Projects, project 06, briefkaart.






Vibskov & Emenius: The Fringe Projects, project 01a, briefkaart.






Vibskov & Emenius: The Fringe Projects, project 01b, briefkaart.






Vibskov & Emenius: The Fringe Projects, project 09, briefkaart.






De auto stond buiten maar het regende wel erg hard. Vergeten op de foto te zetten, website van de kunstenaars.






Ontwerpen voor flesjes bier, website van de kunstenaars.











Vandaag een kort bezoek aan Middelburg

Het weer was zo mooi vanochtend.
De regen plensde in Middelburg met bakken uit de hemel
en nu in Breda is het ook niet best.
Alles bij elkaar een kort maar toch leuk bezoek aan Middelburg.
Hier wat foto’s.


Koepoort vanuit de stad.


Volgens Wikipedia:

De Koepoort is een stadspoort uit 1735 in Middelburg.

Vroeger waren er in Middelburg acht stadspoorten. Daarvan is er nog maar xc3xa9xc3xa9n over: de Koepoort. Deze poort is in Barokstijl opgetrokken en is gebouwd door de architect Jan de Munck en de beeldhouwer J.P. van Baurscheit jr.







Koepoort van buiten de stad af.
























Lange Jan.




Laurentiuskerk Breda

Gisteren was ik in de gelegenheid foto’s te maken
in en rond de Laurentiuskerk in het Ginneken in Breda.
Deze kerk is gebouwd in 1902 door J.Th.J. Cuypers
& J. Stuyt, (1901-1902).
De architecten zijn dezelfde als de architecten
van de voormalige St. Annakerk in Breda (1905).
Daar was ik zelf jaren parochiaan.
Als ik het goed zag zijn een aantal van de beelden van de St. Annakerk
hier in de Laurentiuskerk terecht gekomen.

Als iemand dat kan bevestigen hoor ik dat graag!





Gezien vanaf de Ginnekenmarkt.






Beeldengroep boven de hoofdingang.






Beeldengroep boven de hoofdingang (detail): Ik ben de weg, de waarheid en het leven.


Ego sum via veritas et vita=
Ik ben de weg, de waarheid en het leven (Johannes 14).





Hoog boven de ingang.






Geen alziend oog maar een wijzende hand.






Lam Gods.






St. Laurentiuskerk met Heilig Hart-beeld.


Dit beeld ig ontworpen door August Falise.
Het beeld is uit 1926.





St. Laurentius gekooid tegen de duiven.


Het betreft hier de beelden van Sint-Laurentius, Romanus en Hippolytus.
De laatste twee waren beide paus en net als St. Laurentius
belangrijke strijders voor de katholieke kerk in de beginjaren in Rome.
Laurentius was een van de vervolgden.





Dit tableau en het hieronderstaande, is afkomstig uit de St. Annakerk. Daar maakte het, volgens mij, deel uit van het Anna-altaar.







Altaar.






Hoog gewelf.






Detail gewelf.






Detail gewelf.






Kruisweg: Jezus wordt in het graf gelegd.






Kruisweg: Jezus wordt van het kruis genomen.






Kruisweg: Jezus vermaant de wenende vrouwen.






Doopkapel.






Kruisweg: Jezus valt voor de eerste maal onder het kruis.






Kruisweg: Jezus wordt ter dood veroordeeld.






De heilige Laurentius wordt diaken gewijd.






De heilige Laurentius wordt gevangen genomen.












Torengewelf.






Modern glas-in-lood.






Nogmaals de wijzende hand.






Vredesduiven (?).






Adam en Eva in het paradijs.






zicht op een aantal kruiswegstaties.






Beeld uit de St. Annakerk (en anders was daar een beeld dat hier erg veel op leek).






St. Antonius (van het Antonius-altaar uit de St. Annakerk).






Mariabeeld.






Plafondschildering in doopkapel: Johannes de Doper doopt Christus.






Torenzicht.




Claudia Rogge

Haar foto’s gaan over massacultuur, zijn theatraal,
met zorg gemaakt maar het gevaar bestaat
dat het een kunstje wordt en geen kunst.

Hoeveel wordt hier digitaal gemanipuleerd ?

Ik heb niet bij alle werken een titel kunnen achterhalen.




Die Pathologie der Parteiganger IV/2






 

Kunstvaria

Onder mijn bekende motto: “de goudvis in de kunst”,
vandaag een niet zo uitgebreide
maar daarom niet minder prachtige Kunstvaria.





Alessandro Mendini, Proust, 1978.


Tussen kunst en design beweegt zich de Italiaanse ontwerper
Alessandro Mendini, bekend in Nederland van het Groninger Museum.





Augusto Pedrini, Mostra Nazionale della Moda, Turin, 1932.


Architect van het gebouw is Gino Levi Montalcini.
De fotograaf is Augusto Pedrini,





Brad Downey, Whats-Up; The burden of children, 2006.


Straatkunst wordt dit genre genoemd.
Meestal foto’s van scene’s op straten en pleinen.
De titel: Wat is er aan de hand ? De last van kinderen.





Borstbeeld van een Romeinse, 100 – 110 na Christus.






Claudia Rogge.


De foto’s van Claudia Rogge zijn zorgvuldig in scene gezet.
Uit grote groepen mensen worden medewerkers geselecteerd
op uiterlijke kenmerken als grootte enz.
De mensen worden vervolgens gekleed en gevraagd
bepaalde houdigen aan te nemen.
Dat levert dit soort foto’s op.
Zie ook de log die snel gaat volgen en die helemaal
aan deze fotografe is gewijd.





Isaak Izrailevich Brodsky, Nanny with children, 1912.


Kindermeisje met kinderen.





James Henry Beard, The illustrious guest, 1847.


De illustere gast.
Op dit schilderij is een Amerikaans politicus afgebeeld
die op verkiezingstoernee een herberg aandoet voor de nacht.
De andere gasten herkennen hem en staren hem aan.
Dit schilderij is onlang ‘ontdekt’ bij een Amerikaanse variant
van ‘Tussen kunst en kitsch’.





James McNeill Whistler, Bibi valentin, 1859.


Whistler is bij ons vooral bekend doordat zijn beroemste werk
een hoofdrol speelde in een film van Mr. Bean.





Leonard Henry Meyer, Illustrations of British birds, 1835 – 1844.


In navolging van de serie foto’s over uilen
eerder deze week, vandaag deze litho.
Dit blad uit een oud boek werd getoond op een veilingsite
als voorbeeld van de kwaliteit van de afbeeldingen
in een Engels boek over de vogels in Engeland.





Lyonel Feininger, Schwarze welle, 1937.






Ming dynasty, vaas ten tijde van Emperor Jiajing, 1522 – 1566.






Pompeo Batoni, Antiochus and Stratonice1746.





Informatienummer sport

Ik ben blijkbaar niet meer van deze tijd.
Morgen wil ik als ik onderweg ben toch de voortgang
van de Roland Garros finale kunnen volgen.
Dat kan alleen nog maar als je een telefoon met internet hebt.
En blijkbaar heeft iedereen dat.
Het telefoonnummer met de sportuitslagen
kan ik in ieder geval niet meer vinden.
Als ik daar naar op zoek ga, kom ik alleen maar op websites
waar men mij 0800 en 0900-nummers wil verkopen.
Vreemd.
Misschien een idee voor een jonge ondernemer?


Het uur van de wolf: Rijksmuseum

Eind 2003 gaat het hoofdgebouw van het Amsterdamse Rijksmuseum
dicht om, in de woorden van directeur Ronald de Leeuw,
‘het mooist denkbare kunstmuseum’ te worden.
De Spaanse architecten Cruz en Ortiz
tekenen voor een groots ontwerp:
een gemoderniseerd gebouw met een baanbrekend museaal concept,
dat in 2008 zijn deuren opent.

In de documentaire volgt Oeke Hoogendijk de eerste vier jaar
van Nederlands grootste culturele operatie
en leidt ons onder andere langs verbrokkelde muren,
ontluisterde architecten, boze fietsers, een genadeloze kunstselectie
in het depot en de liefdevolle restauratie
van een zestiende-eeuws schuttersstuk.
Een documentaire over liefde voor kunst,
groot en klein denken en een ontluisterende inkijk
in Nederlandse besluitvormingsprocedures.



Hierboven de officiele aankondiging van deze documentaire.
Het verhaal lijkt eenvoudig: we gaan een museum verbouwen.
Het drama is niet te overzien.

Arrogantie, graaien, onbekwaamheid, vakmanschap,
liefde voor een gebouw, domheid, smakeloosheid,
torenhoge budgetoverschijdingen en actie om de actie.

De Arrogantie van de directeur en zijn personeel
en niet te vergeten Medy van der Laan (staatssecretaris);
Het Graaien van de directeur met prive chauffeur
en een appartement in Wenen en een huis in Italie
en van de bouwonderneming;
De Onbekwaamheid van de architecten in hun
werk (studiecentrum) en het omgaan met de vele belangengroepen
bij een dergelijk project;
Het Vakmanschap van de restaurateurs van het prachtige schuttersstuk;
De Liefde voor het gebouw van de huismeester;
De Domheid van de medewerkers van het museum in de procedures
rond de bouwverordeningen en in de samenwerking
met gemeentelijke instellingen;
De Smakeloosheid van de ontwerpen voor het studiecentrum;
De Torenhoge budgetoverschijdingen van een aannemer die nog
meer wil graaien dan de directeur.
En Actie om de actie door de fietsrijdersbond (Nederland op zijn smalst).

En dat allemaal prachtig verfilm door Oeke Hoogendijk, als een drama
waar Shakespeare jaloers op kan zijn.

Gisteravond zag ik deze documentaire voor de tweede maal,
hij blijft boeien.

De Franse, Engelse en Duitse tuin van kasteel Bouvigne

Ik ben geen kenner of liefhebber van tuinen.
Laat staan dat ik zelf zou gaan tuinieren.
Maar als iets mooi is is het mooi
(en dat is voor zover ik weet niet van Johan Cruyff).

Daarom deze foto’s over de tuinen van Kasteel Bouvigne:
een Franse, Engelse en Duitse tuin.

De Franse tuin is aangelegd door de toenmalige eigenaar
mr. L. de Bruyn rond 1913.Symmetrisch, erg georganiseerd.

De Engelse tuin is aangelegd in de jaren 1920.
Groter, ruimer en met meer grote planten.

De Duitse tuin is klein en smal, aangelegd in de jaren ’30.
Erg smal met water. Met fantasie een tuin te noemen.
Ik vond het meer een strook.





Kleine stukken bos maken deel uit van de tuinen. Vooral rond de vijver waar het kasteel Bouvigne zich in bevindt.






En niet alleen bloemen binnen de perken. (Deutzia)






Meldingen over soortnamen zijn altijd welkom. (Jasmijn)






In de ochtend was het in ieder geval nog rustig.






Voormalig grafmonument mgr. Frencken.






Bronislaw Chromy, Flamingo’s, 1997.


Deel van een beeldengroep met 5 flamingo’s in de Engelse tuin.





Wim Steins, Borito, 2002.


Beelden in een tuin, het heeft iets bijzonders.
Veel mooier dan in een museumgebouw.





Poortgebouw met Franse tuin.






De vijver in de Franse tuin.






Karin Beek, de Baadster.






Beeld in de Franse tuin.






Georganiseerd in geometrische vormen.






Elkaars spiegelbeeld.






Strak en felle kleuren.












Prachtig licht en schaduw.






Bloemen ….












En bloemen ….






En bloemen ….






En bloemen ….






En Planten ….






En een doorkijkje.






Weiland gelijk aan de weg, tegenover kasteel Bouvigne.






Met klaprozen.






en korenbloemen.





Al met al genieten van een mooi, klein kasteel,
mooie dieren en prachtige bloemen en planten.
Met de zon van afgelopen maandag erbij kan het dan niet stuk!

Europese stempas

Al dat gemuts over die rode potloden.
Ik begrijp het niet.
We zetten mensen op de Maan, zetten astronauten voor 6 maanden
in een ruimtestation.
Maar een stemcomputer die veilig is valt niet te realiseren.
Hoe veilig denk je dat die Europese stempas is?
Daar zit geen enkele beveiliging op.
Het enige dat veiligheid biedt is je identiteitsbewijs.
Eens kijken hoe goed dat gecontroleerd gaat worden morgen.
Dankzij de anti-stemcomputers club hebben we nu
een systeem dat nog veel onveiliger is.
Ja het is ook ouder en vertrouwder, maar onveiliger!















Ik heb een Wordle gemaakt van de informatie
voor de Europese verkiezingen van de websites
van de PVV, VVD, CDA en PvdA.
Zie hierboven.
De website van de VVD is trouwens, technisch,
de slechtste website die ik in tijden heb gezien.