Shenyang, 1914 – 1934

China en Japan, deel IV

De Japanse legerofficieren die hadden gehoopt
dat de moord op Zhang Zuolin in 1928
in Noord-China een oorlog op grotere schaal zou doen ontbranden,
werden teleurgesteld.
De regering in Tokyo stelde zich afwachtend op
en kondigde geen algemene mobilisatie af.
In plaats daarvan volgde Zhang Xueliang,
de zoon van Zhang Zuolin, zijn vader op als aanvoerder van diens troepen.
Deze Zhang Xueliang, die in 1898 was geboren,
had een loopbaan achter de rug als middelmatig officier
in de Mantsjoerijse legers van zijn vader,
opiumverslaafde en door vele vooraanstaande commandanten
van zijn vader verfoeide lastpost.
Aanvankelijk zullen de Japanners deze man,
die neerbuigend xe2x80x98de jonge maarschalkxe2x80x99 werd genoemd,
nauwelijks als een bedreiging hebben gezien.
Hij gaf echter in de zomer en herfst van 1928 blijk
van verrassende doortastendheid,
toen hij de drie noordelijke provincies
die het territorium van zijn vader hadden gevormd
xe2x80x93 Heilongjiang, Jilin (Kirin) en Liaoning -,
formeel bij de rest van China voegde,
onder het gezag van de Guomindang en Nanjing.
Als extra aansporing bood deze partij Zhang de leiding aan
over een een Politieke Raad van het Noordoosten,
waarin ook de provincie Rehe (Jehol) zou worden opgenomen.
Ondanks waarschuwingen van Japanse zijde dat er bezwaren bestonden
tegen de hereniging van Mantsjoerije met de rest van China,
zette Zhang door; hij betuigde in december 1928
zijn trouw aan de regering in Nanjing.

Vanaf dat moment gaf Zhang Xueliang blijk
van een onrustbarende eigenzinnigheid.
De Japanners hadden gedacht Zhang te kunnen bexc3xafnvloeden
of zelfs in toom te houden via twee mannen die in het noordoosten
vooraanstaande militaire en civiele leiders
en naaste vertrouwelingen van zijn vader waren geweest.
Zhang die hiervan op de hoogte was, onthaalde het tweetal
in januari 1929 op een diner en liet hen tijdens de maaltijd doodschieten.
De moorden werden gepleegd nadat Zhang zich bij zijn gasten
had gexc3xabxcuseerd om even zijn dagelijkse morfine-injectie te gaan halen.
Tegen de zomer van dat jaar deed Zhang,
als een soort reprise van de overval van zijn vader
op de Sovjetambassade in Beijing in 1927,
een aanval op het consulaat van de Sovjet-Unie in Harbin.
Ook deed hij een poging de hele Oostchinese Spoorwegmaatschappij,
die onder toezicht van de Sovjets stond,
over te nemen en alle burgers van de Sovjet-Unie die er werkten,
de laan uit te sturen.
In dit geval deed een krachtig militair antwoord van Stalin
hem op zijn schreden terugkeren, maar toen in het najaar van 1930
een militair-politieke coalitie in het noorden
xe2x80x93 bestaande uit het geduchte trio Feng Yuxiang, Yan Xishan en Wang Jingwei xe2x80x93
probeerde Chiang Kai-shek ten val te brengen,
liet Zhang Xueliang zijn eigen troepen via Shanhaiguan
naar het zuiden optrekken, waar hij het noordelijke deel
van de provincie Hebei bezette.
Deze zet gaf hem de macht over de daardoorheen lopende trajecten
van de spoorlijnen Beijing-Wuhan en Tianjin-Pukou,
terwijl hij ook de overvloedige douane-inkomsten uit Tianjin kon opstrijken.

Wikipedia

Feng Yuxiang (1882xe2x80x931948) was a warlord and leader in Republican China. He was also known as the Christian General for his zeal to convert his troops and the Betrayal General for his penchant to break with the establishment. In 1911, he was an officer in the ranks of Yuan Shikai’s Beiyang Army but joined forces with revolutionaries against the Qing Dynasty. He rose to high rank within Wu Peifu’s Zhili warlord faction but launched the Beijing coup in 1924 that knocked Zhili out of power and brought Sun Yat-sen to Beijing. He joined the Nationalist Party (KMT), supported the Northern Expedition and became blood brothers with Chiang Kai-shek, but resisted Chiang’s consolidation on power in the Central Plains War, and broke with Chiang again in resisting Japanese incursions in 1933. He spent his later years supporting the left-wing of the KMT which cooperated with the Chinese Communists.

Yan Xishan, (8 October 1883 xe2x80x93 22 July 1960) was a Chinese warlord who served in the government of the Republic of China. xe2x80xa6 Although Yan was known as the “Model Governor” for his enlightened policies, he was nonetheless a military dictator. In 1926, he pledged his loyalty to Chiang Kai-shek’s new government, but in 1929 he joined Feng Yuxiang and Wang Jingwei in their attempt to overthrow the Chiang administration. During the Central Plains War, Yan joined Feng Yuxiang to fight Chiang Kai-shek, but both were defeated when Zhang Xueliang decided to join Chiang. Yan was forced to flee Shanxi to Dalian after his defeat, but after a brief retirement in the early 1930s, Yan returned to power in Shanxi and undertook social and military reforms to counteract the spread of communism in the province. xe2x80xa6 During the Second Sino-Japanese War, most regions of Shanxi were quickly overrun by the Japanese, but Yan refused to flee the province and after losing the provincial capital Taiyuan, he relocated his headquarters in the remote corner of the province, and then effectively resisted Japanese attempts to completely seize Shanxi. During the Second Sino-Japanese War, the Japanese made no less than five attempts to negotiate peace terms with Yan and hoped that Yan would become a second Wang Jingwei, but Yan refused and stayed on the Chinese side. In 1936, Yan supported Zhang Xueliang’s seizure of Chiang Kai-shek in the 1936 Xi’an Incident, in order to force a Communists-Lords of War-Republicans collaboration against Japanese.

Wang Jingwei (May 4, 1883 xe2x80x93 November 10, 1944), was a Chinese politician. He was initially known as a member of the left wing of the Kuomintang (KMT), but he was staunchly anti-Communist, and his politics veered sharply to the right later in his career. A close associate of Sun Yat-sen, Wang is most noted for disagreements with Generalissimo Chiang Kai-shek and his formation of a Japanese-supported collaborationist government in Nanjing. For this role he has often been labeled as a Hanjian. His name in China is also now a term used to refer to a traitor, similar to the Americans “Benedict Arnold” or Norwegians “Quisling”.



Jonathan Spence
Op zoek naar het moderne China 1600 xe2x80x93 1989
xc2xa9 1990 xc2xa9 1991 voor de Nederlandse taal.

Pagina 387

1000 years of green / 1000 jaar groen

Ik vind het een prachtige naam.
Maar ik dacht dat het een naam was van een groente.
Dat was het niet.
Mijn disgenoten prbeerden mij duidelijk te maken dat de groente leek
op een plant met in het Chinees de naam 1000 years of green.
De groente zelf was een andere plant, namelijk koolzaad.
De Latijnse naam is Brassica napus.

Naspeuring op het intenet levert een aantal namen op:
koolzaad, koolrabi, maar ook Chinese kool, bloemkool,
broccoli en de spruiten zijn familie.

Wat ik gegeten heb zijn de bladeren van de plant,
niet de wortel of de zaden en het was geen koolvormige groente.

De afbeeldingen die mijn collega liet zien lijken heel veel op paksoi.
En dat kan goed kloppen want de Latijnse naam van paksoi is
Brassica rapa var. chinensis
Dat ziet er zo uit:



China reisverslag / travelogue 57

Vandaag heb ik de kans, op 5 oktober 2010,
een log te schrijven over 5 oktober 2009.
Toch grappig.

Na de aankomst lunch ik met mijn collega en zijn moeder.
Intussen ontmoet ik ook nog de andere ouders over de middag.
Mijn collega en ik gaan dan naar de Noordelijke tombe in Beiling Park.
Een mooi complex waar mijn collega ook al speelde
toen hij nog een klein kind was.
Nu is het een World Heritage Site.
Omdat dit, na de Ming graven, mijn tweede Chinese gravencomplex is
ontdek ik de overeenkomsten in de opzet.
Mooi gerestaureerd.
Rustiek (voor zover dat kan tijdens de Chinese feestdagen).
Daarna in het hotel (het Liyang International Hotel) met mijn collega
naar een xe2x80x98Turks badxe2x80x99 en sauna geweest.
Aansluitend gedineerd met het aanstaande bruidspaar
en beide ouderparen.
De ouderparen ontmoeten elkaar vandaag ook voor het eerst.
Erg plezierig met veel gesprekken over het eten.
De mensen aan tafel weten waarvan het eten gemaakt is en hoe.
Kennen alle namen van de ingredixc3xabnten en kruiden,
kennen en herkennen de kwaliteit.
Een streling voor de tong en de neus en het oog.

Een glas viel om en de inhoud liep ook over mijn reisverslag.
Niet erg, ik herhaal gewoon even wat ik allemaal opgeschreven heb
van het eten:
– zuur en zoet varkensvlees
– mooie, kleine, dikke, roze garnalen
– een vis (helemaal) klaargemaakt met onder andere koriander
– haaievinnenmoes/soep
– ribbetjes
– groente: xe2x80x981000 jaren groenxe2x80x99
– stelen van de lotusbloem, gepocheerd in een limoensaus
– gevulde dumplings: jiaozi (gevuld met meerdere groentes
onder andere bleekselderij)
– Chinese wortel, wit van kleur, gemarineerd
– koud gerecht met tofu-slierten en een mosselachtig visje, gesneden
– krab
– thee, wijn en bier
De wijn is speciaal door de vader van de bruid,
jaren geleden gekocht voor een speciale gelegenheid.
De kennismaking met de ouders van zijn dochters bruidegom
is zoxe2x80x99n gelegenheid.





Dit is het boekje dat aan de linkerkant een beetje beneveld is geraakt.






Een foto van het eten spreekt misschien meer tot de verbeelding dan het lijstje met gerechten hierboven.






Bij vragen werd direct hulp ingeroepen van de keukenstaf. Die kwam dan al mijn vragen beantwoorden, soms, zoals hier, met voorbeelden van de producten.




Van de ouders uit Bautou ontving ik nog een cadeau.
Gedroogd vlees dat heerlijk is bij een glas.
Daar kan ik nog even mee vooruit.





Verpakking van het gedroogde vlees. Ik weet dat dan nog niet maar deze verpakking is tweetalig. Er staat in het Chinees en in het Mongools op geschreven wat er in de verpakking zit




Tijdens het eten wordt er ook uitgebreid geproost.
Mijn collega noemt het een witte wijn
maar het is dan wel een soort brandewijn, een soort sake.
Dat is wel even wennen maar ik zal er achter komen
dat het populair is in China.

Als afsluiting nog een fotosessie in verschillende combinaties
en nu is het tijd voor mij om te gaan slapen.





Maar voor dat ik ga slapen laat men mij al wel de bruiloftszaal zien. Dit zijn overigens niet de voorbereidingen van de bruiloft van mijn collega. Tijdens de oktober vakantiedagen in China trouwen veel mensen. Ze maken gebruik van het feit dat veel mensen vrij zijn en dat familie dan bij elkaar op bezoek kan komen. De trouwgelegenheden zijn dan ook continue in gebruik.












Dit is alweer een blik in de hotellobby (Liyang International Hotel) de volgende ochtend. Er is dan al weer veel gebeurd. Maar daarover later.





een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt

In het voorwoord van het boek ‘Denken over kunst’
(A. A. Van den Braembussche) wordt mijn aandacht getrokken
naar het zinsdeel dat de titel is van dit logje:
‘een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.



De schrijver geeft in de eerste regels van het voorwoord aan
dat mensen heel gemakkelijk en snel een esthetisch oordeel vellen
over heel gewone dingen.
In de tekst noemt hij: ‘een stoel, een theeservies,een zonsondergang en
een zonnebloem die als een monnik in de wind vooroverbuigt’.
Aanleiding om met deze tekst eens op zoek te gaan op het internet.
Ik stuitte op een aantal heel uiteenlopende teksten
en die laat ik in een korte serie op mijn weblog passeren.



Een van de teksten die ik tegenkom is een reisverslag
van een voetreis naar Rome.
Daarin staat onder andere de volgende prachtige beschrijving:

DE WONDERLIJKE TOCHT NAAR ROME
DE VOETTOCHT VAN TERIE LEIJS IN 2004

Waar eerst uitbundige kleuren
van geel, bruin en groen feest vierden
staan nu de velden vol treurende zonnebloemen.
De uitgebloeide bloemschotels hangen voorover;
zwartgeblakerd maar volgezogen met sappige olie.
Het is een droevig tafereel,
alsof ieder al gekleed is voor de begrafenis.



Hoorn

Na eerst de Koepelkerk in Hoorn bezocht te hebben loop ik
ook nog even de VOC – Stadswandeling.
Hoorn was een van de thuishavens van de Verenigde Oost-Indische
Compagnie. De sporen zijn daar nog van terug te vinden.
Dit verslagje van de wandeling wordt vooral een overzicht
met gevelstenen.
Deze gedenkstenen wijzen terug naar West-Friesland en de VOC.





De wandeling begint bij het VVV. Zeg maar bij het verlaten van het treinstation. Maar we waren al meer dan een dag in Hoorn dus mijn wandeling begon letterlijk op dit punt: de Rode Steen. De voormalige kassmarkt in Hoorn was vroeger de plaats waar terechtstellingen (executies) werden uitgevoerd. Deze steen markeert die executieplaats en ligt aan de voet van het standbeeld van Jan Pieterszoon Coen.






Dat standbeeld is overigens gegoten door een ijzergieterij uit Breda: de Firma J. C. Marijnen. Ik woonde vroeger vlak achter een andere ijzergieterij. Op het web vond ik de volgende namen: C. Klep de Bruyn; C.G. Cosijn (daar woonden we vlak achter, het gebouw bestaat nog steeds op de hoek van de Tramsingel en Lunetstraat); De Bruyn Kops, Mansbach en Cie=> De Bruyn Kops en Cie=> De Bruyn Kops en Bakker=> Bakker en Rueb=> Machinefabriek Breda; Marijnen’s IJzer en metaalgieterij N.V., N.V. De Etna (daarlangs liep ik altijd naar de lagere school)






Coen met op de achtergrond het Westfries museum.






In de Frahchtwage, kruising Wijdesteeg en het West, nummer 50. Een gebouw uit 1612, een voormalige overslagplaats.






Veermanskade nummer 6: het wapen van Jenuwe (Genua). Een koopmanshuis van een handelaar die zaken deed met het Middellandse Zee gebied.






Volgens overlevering het geboortehuis van schipper Willem Ijsbrandszoon Bontekoe.






Hoorn.






Gevelsteen van De Dageraad. Een kaaspakhuis uit 1591.






Op de bierkade werkten de bierdragers.









In de stad zijn verschillende grote huizen te vinden van diverse bevelvoerders van de VOC. Die huizen zijn uitgebreid versierd.






Het Oude Vrouwenhuis.






Gravenstraat/Munsstraat, hoekhuis met gevelsteen met een scheepje.






Pakhuizen van de VOC uit 1606.



17e eeuwse driemaster.






Protestantsch Weeshuis.






In dit witte pand is een cultureel centrum en bioscoop.



Een moderne variant van een gevelsteen?






Raam in een raam van de Westfriese Munt.






Het Statenlogement uit 1613: logeergebouw voor het College van Gecommiteerde Raden van West-Friesland en het Hollands Noorderkwartier.






Een beeld van Prins Maurits op beide trapgevels.






Wapens van de zeven steden prijken op de gevel. Dit is het wapen van Edam.






Alkmaar.


















Enkhuizen.






Monnickendam.


De wapens van Purmerend, Medemblik en Hoorn ontbreken in deze serie.




Een prachtige wandeling die ik iedereen kan aanraden.
De folder met de beschrijving is te koop bij de VVV: 2 euro.

Verhagen steunen is Wilders legaliseren

Het CDA congres steunt Verhagen en zet daarmee
een volgende stap naar het legaliseren van Wilders.

Die staat nu als een soort minister zonder portefeuille van Nederland
in Berlijn een bevolkingsgroep te criminaliseren.
Hij wil die mensen het land uit.
Daarmee komt Wilders en het CDA in een wel heel slecht daglicht te staan.

Website Politiek 24, zaterdag 02/10/2010:

PVV-leider Wilders heeft in Berlijn een toespraak gehouden
op een bijeenkomst van de omstreden Duitse
anti-islam politicus Renxc3xa9 Stadtkewitz.
Voor zo’n vijfhonderd toehoorders en talloze journalisten
sprak Wilders bijna een uur lang over de islam,
die hij met het communisme en het nationaal-socialisme vergeleek.

Wilders haalde uit naar bondskanselier Merkel:
“Wij zijn niet als Angela Merkel. Wij accepteren de islamisering niet”.

Hij beschreef de islam als een dreiging die niet moet worden onderschat.



Verhagen (en Rutte) overschat zichzelf.
Hij denkt Wilders in de hand te kunnen houden
en zelf op het pluche te kunnen blijven.
Die stoel dat zal hem wel lukken,
maar de geschiedenis leert dat die andere opdracht
zeer, zeer gevaarlijk is en dat de gevolgen
voor andere mensen wel eens enorm kan blijken te zijn.

Verf

Om eens te schilderen met acryl zal ik meer moeten weten
van kleur, het mengen van kleuren en hoe de verf zich
op een ondergrond laat zetten.
Daarom dat ik iets ga proberen met de primaire kleuren,
secundaire kleuren gaan mengen en proefjes gaan insluiten
van alle kleuren die ik gekregen heb.





De schets.






Met het bewerken van de foto probeer ik hierboven duidelijk te maken wat ik in eerste instantie wil bereiken.






Al het gereedschap en de drie primaire kleuren in stelling gebracht.






Helaas lukt het me niet om binnen de lijntjes te blijven met het eerste penseel. Als ik dat probeer te corrigeren met een stukje keukentissue dan gaat het helemaal fout. Ik moet nog gaan uitzoeken of en hoe ik dit kan corrigeren.






Het eerste resultaat. Het rood vind ik erg donker. Het oranje te rood. Ik weet nog niet hoe dun of dik ik de verf moet laten.





Kunstvaria

Vandaag worden we door veel gezichten aangekeken
vanaf deze web log.
Soms door heel verknipte gezichten.
Geniet!





Andrea del Verrocchio, Medusa, circa 1480, terracotta.






Annie Leibovits, The Queen of England, 2007.






Diego Riviera, Two women, 1914.






Ewer (Kendi) made for the Persian (now Iran) market, Ming Dynasty, Wanli period, 1573 xe2x80x93 1619.


Een schenkkan, ook wel kendi genoemd,
gemaakt in China tijdens de Ming dynastie.
De kan is gemaakt voor de Persische markt, nu de regio van Iran.





Ferdinand Bol, Louise Marie Gonzaga de Nevers, 17th century.


Dit 17e eeuwse schildeij is gemaakt door Ferdinand Bol.
Het is het portret van de Poolse Koningin die er in slaagde
met twee Poolse koningen getrouwd te zijn.
Dit is een schilderij uit de nalatenschap van Jacques Goudstikker.





Guillermo Kuitca, Mozart – Da Ponte I, 1995.






Henri Matisse, Jazz, 1947.






Joseph Hirsch, Street scene, 1938.






Kees van Dongen, Woman on a sofa, 1950.


Kees van Dongen is populair op dit moment.
Je ziet tentoonstellingen over de hele wereld
werken van hem presenteren.





Martial Raysse, Life is so complex, 1966.






Necklace with central pendant, Tagguemout, 20th century, Draa Valley, Morocco.


Een grote kraal die in het middel van een collier wordt gedragen
en vaak geemailleerd is wordt een Tagguemout genoemd.





Otto Dix, Group portrait of Gxc3xbcnther Franke, Paul Ferdinand Schmidt and Karl Nierendorf, 1923.


Otto Dix staat garant voor bijzondere gezichten.





Otto Dix, Reclining woman on a leopard skin, 1927.


Wat een bijzondere ogen.





Pakpak Batak people, Barus District, Sumatra, Indonesia, Effigy portrait of a village priest (Mejan), 19th century or earlier.






Paul Delvaux, The dream, 1952.






Raoul Dufy, At the races, circa 1941.






Robert Gwathmey, Like son, 1948.






Roy Lichtenstein, Bedroom at Arles, 1992.


Lichtenstein vrij naar de slaapkamer van Vincent van Gogh in Arles.
Wat ik zo mooi vind is de duidelijke inspiratie aan de ene kant
en de vermodernisering aan de andere kant.
Kijk eens naar die moderne stoelen,
de hangertjes voor de kleren aan de kapstok,
het handdoekenrek, links naast de deur.
Allemaal moderne atrtributen.

Interessant is dat ik pas er op werd gewezen dat het originele schilderij
van Vincent wordt gerestaureerd en dat de voortgang via het internet
te volgen is:
Slaapkamergeheimen


De inspiratiebron: Vincent van Gogh, De slaapkamer, 1888.






Roy Lichtenstein, Foot medication, 1962.





China reisverslag / travelogue 56

Na de algemene inleiding op het park, nu maar eens een kijkje nemen
in de tempels en bij de grafheuvel: Zhao Ling Tomb.
Een World Heritage Site.











Laten we naar binnen gaan.


Ook het Zhao Ling grafmonument kent een aantal monumenten,
tempels, bijgebouwen en muren zoals ik eerder zag bij de Ming graven.
Er zit een vaste opbouw in.





Met prachtige details zoals deze twee vissen: overvloed (?).






Een prachtig tegeltableau met de draak, symbool van de keizer.






Soms zijn de wegen van een archeoloog ondoorgrondelijk. Wat ik hier precies zag werd me niet helemaal duidelijk (helemaal niet).






Nog een poortgebouw.






De troepen van de keizer kende een aantal elitegroepen. Die waren te herkennen aan hun kledij en de vlaggen die ze bij zich droegen. Ik zal daar nog meer informatie over krijgen later in Shenyang.









Huidige ongerestaureerde staat van een tableau.






Een foto op een metalen informatiebord van hetzelfde tableau, jaren geleden.






Een gebouw met een stele (gedenknaald met tekst) is ook een vast onderdeel van een Chinees grafcomplex uit deze periode.






Een zogenaamde Kylin, een mythologische dier dat ook qilin wordt genoemd. Een van de vier gunstige, hemelse dieren.






De stele in het poortgebouw.


















Het park is hier een stuk rustiger.






Het achterste deel van het grafcomplex komt in beeld rechts (zichtbaar) en links staan bijgebouwen die we later zullen bezoeken.






Toegangskaartje met een overzichtsfoto van het complex. Acheraan is de grafheuvel zichtbaar.






Altijd die prachtige daken.






De feitelijke grafheuvel die zich in een ommuring bevindt. De muur met de poort geeft aan tot waar je nu kunt lopen.








The tomb wall, the tomb, the underground palace.

The tomb wall is also called xe2x80x98The round Wallxe2x80x99. It was made of gray bricks with the crenel and parapet. Also called xe2x80x98Dulong (single dragon) Moundxe2x80x99, the tomb is a mounded tumulus in the middle of the Tomb Wall with a periphery of about 110 meters, which was made of mortar (lime, sand and yellow earth). On the top an elm tree was planted to follow the custom of the ancestorsxe2x80x99 tomb (Yongling Tomb). Beneath the tomb lies the Underground Palace where the owners rest.


De grafmuur, het graf en het ondergronds paleis.

De grafmuur wordt ook wel xe2x80x98De ronde Muurxe2x80x99 genoemd.
De muur is gemaakt van grijze bakstenen met verschansing
(letterlijk is xe2x80x98crenel’ de lege ruimte tussen twee opstaande delenxe2x80x99
en xe2x80x98parapetxe2x80x99 is een lage verschansingmuur).
Een andere naam is xe2x80x98Dulong (enkele draak) heuvelxe2x80x99,
het graf is een grafheuvel in het midden van de grafmuur
met een omtrek van 110 meter. De heuvel is gemaakt van mortel
(kalk, zand en gele aarde).
Op de top is een iep geplaatst in navolging van de gewoonte
dit te doen bij oudere graven (Yongling Graven).
Onder de grafheuvel ligt het ondergronds paleis waar hun eigenaars rusten.





Het ceremonieel altaar met voorwerpen zoals een wierrookbrander. Ze vertegenwoordigen een soort eeuwigdurend herinneren aan en respect voor de doden.












Ik vind die symbolen voor audiotour wel grappig. Die is me niet aangeboden. Ik vraag me af of die er nog wel was.


Longxe2x80x98 en Hall

Which was called Xiang (enjoyment) Hall else, Longxe2x80x99 en Hall was built in September of the 8th year in the reign of Emperor Chongde (1643). It was named in november of the 7th year in the reign of emperor Shunzhi, and rebuilt in the 30th year of Emperor Kangxi Period (1691). It was the main building to place the divine nameplates of the occupants of the tomb, also was the major site for sacrificial ceremony.


Deze hal werd ook de Xiang (Plezier) Hal genoemd.
Longxe2x80x99 en Hall is gebouwd in September van het achtste regeringsjaar
van Keizer Chongde (1643).
De hal kreeg zijn naam in november van het zevende regeringsjaar
van Keizer Shunzhi en werd gerestaureerd
in het dertigste regeringsjaar van Keizer Kangxi (1691).
Het was de belangrijkste plaats om de goddelijke naampla
ten
van de hier begraven overledenen te bewaren
en het was de belangrijkste plaats voor offerceremonies.





En ook vandaag de dag werd er nog geofferd.






Longxe2x80x98 en Hall.












Ook hier een prachtige reliefvloer.












En dan de plafondschilderingen.












The Eastern Side Hall.


The Eastern Side Hall.

It was built in the early Qing Dynasty to keep sacrificial boards and ceremonial silk embroideries during sacrificial ceremony. Whenever Longxe2x80x99en Hall was being repaired, the divine nameplates of the occupants of the tomb would be moved here, for sacrificial ceremony to continue according to the established system.


De Oostelijke Zij-hal.
Deze hal is gebouwd in het begin van de Qing dynastie
om het offervaatwerk en de ceremonixc3xable geborduurde zijden gewaden te bewaren.
Iedere keer als Longxe2x80x99en Hall werd gerepareerd
werden de goddelijke naamplaten van de hier begraven overledenen
in deze hal bewaard
zodat de voorgeschreven ceremonies doorgang konden vinden.





Volgens mij moesten we wel extra betalen om de volgende voorwerpen te zien. Dit was het kaartje.












Dit is een gat in een poortgebouw, gelijk achter de deur. Een grote boomstam paste hierin om de poortdeuren goed af te sluiten.






Deze mooie kop vormde een onderdeel van het beslag op de deuren.






Nog meer voorwerpen, dus nog een toegangskaartje. Nu voorwerpen van onder andere de eunuchs.

Wikipedia

Een eunuch is een man die gecastreerd is om politieke redenen. Aan de hoven van een aantal rijken werd castratie toegepast omdat de machthebber zeker wilde zijn dat hij de vader was van kinderen van zijn vrouw(en). Voorbeelden zijn: het Perzische Rijk van de Achaemeniden, het Byzantijnse Rijk en het Chinese Keizerrijk.

Sommige eunuchen hebben grote politieke macht uitgeoefend, doordat ze dicht bij de machthebbers stonden en vaak groot vertrouwen genoten.

China
In het keizerlijke China werden jongens uit arme gezinnen soms gecastreerd, om zo eunuch in het paleis te worden, dus kregen ze ook een betere toekomst. De lokale en provinciale adel volgden het voorbeeld van de keizer en hielden er ook eunuchen op na. Ouders stuurden vaak een zoon naar de hoven in de hoop dat deze hen later zou bevoordelen. Hierdoor ontstond het beroep van castreerder. Castreerders sneden de gehele penis plus balzak van de jongetjes af, waarna de urineafvoer via een rietje in stand werd gehouden. Na de operatie (zonder verdoving) verloor de jongen de controle over de sluitspier en plaste dus voortdurend in de broek en in bed. De castreerder bewaarde de penis en ballen, die de eunuch later voor een fikse prijs kon terugkopen. Veel eunuchen wilden namelijk ‘compleet’ begraven worden, en droegen ook tijdens het leven hun geslachtsdeel in een zakje bij zich. In de late Ming en Qing-tijd waren zij berucht om hun corruptie.

Omdat eunuchen de enige mannen waren die in de woonvertrekken van de keizer met de harem mochten vertoeven, gebeurde het heel vaak dat een jonge keizer opgroeide in het gezelschap van eunuchen, die dan ook zijn beste vertrouwelingen werden. Het conflict tussen de “corrupte” eunuch en de “deugdzame” confucianistische ambtenaar die zich tegen zijn tirannie verzet, is een gemeenplaats geworden in de Chinese geschiedenis. In zijn “History of Government” wijst de Amerikaanse politicoloog Samuel Edward Finer (1915xe2x80x931993) erop dat de werkelijkheid vaak wat genuanceerder was. Er waren ook heel bekwame eunuchen, die een waardevol adviseur van hun keizer waren, terwijl het verzet van de “deugdzame” ambtenaar niet zelden het blinde verzet van een lid van een gepriviligeerde kaste was tegen iedere ingrijpende verandering, ongeacht of die nu schadelijk of heilzaam was voor het land. Maar het waren in China doorgaans de ambtenaren die de geschiedenisboeken schreven.

De laatste Chinese eunuch was Zhang Xiangzhai, die in 1957 stierf.













Volgens mijn collega staat op het blauwe kaartje: Qing dynasty . The treasure to guard the storage of the ten emperors.


Dat betekent zoiets als ‘De grootste schat van de keizer’.
Het zijn groot uitgevoerde munten. Symbolen voor rijkdom.

















Dit moet ik nog navragen.






En dat is ook hiermee het geval.






Het hotel waar ik verbleef (Liyang International Hotel) en waar de bruiloft zou worden gehouden, bevond zich in deze drie torens. Het badhuis met warme en koude baden, sauna en massagetafels was in de meest rechtse toren. In Nederland zou ik niet naar een sauna gaan maar nu zat het als extra bij het hotel en ik ben er iedere dag geweest. Even uitrusten, even bijkomen van a
lle indrukken Heerlijk.






China reisverslag / travelogue 55

Het is bijna een jaar geleden dat ik in Shenyang was.
Op 5 oktober 2009 arriveerde ik met de trein vanuit Beijing.
En na een kennismaking met de moeder van mijn collega
gingen mijn collega en ik naar Beiling Park.
Beiling Park is een groot park in Shenyang
en was vroeger een keizerlijke begraafplaats.
Het graf van Keizer Tai Zong (Huangtaiji) en zijn vrouw
Xiaoduanwen, Borjite is er nog steeds.
Dat graf heet ook wel de Zhao Ling tomb.
Daar gingen we naar toe.
Maar laten we eerst het park eens binnenlopen.





Het was kort na 1 oktober en de viering van zestig jaar Volksrepubliek China. Overal bij parken en op grote pleinen zag je de grote rode cijfers 60 omringd door bloemen. Voor de bloemen de Chinezen die deze dagen vrij waren en net als ik als een toerist Beiling Park bezoeken. Zij willen maar wat graag op de foto.






De zuid-ingang van het park.








Beiling Park

Beiling Park covers an area of 3.300.000 m2. It was originally an imperial cemetery and became a park in 1927. The world famous Zhao Ling tomb of the Qing Dynasty is just in the park. The golden tiles and red walls present the magnificence and splendour of the imperial cemetery. Outside the cemetery are towering old pines, green and Luxuriant grass and trees, and rippling lake. It is an ideal scenic spot for the perfect combination of the imperial architectures of the Qing dynasty and the modern gathering landscape.
The Zhao Ling Tomb is the tomb of Tai Zong (Huangtaiji) who is the second emperor of the Qing Dynasty and Empress Xiaoduanwen, Borjite. It was initially constructed in the eight year of the reign of Emperor Chongde of the Qing Dynasty (in 1643) and is the largest, most magnificent and most representative Imperial tomb among the three tombs north of the Shanhaiguan Pass at the beginning of the Qing Dynasty, as well as one of the most well-preserved ancient imperial tombs architectural complex in China. In 2004 it was listed in the name list of the World Culture Inheritances.
The natural scene within the park is colourful and wonderful and in myriad forms. The old pines of over 300 years are called xe2x80x98life relicxe2x80x99. What are unique and distinctive are xe2x80x98Holy Treexe2x80x99 and xe2x80x98Phoenix Treexe2x80x99 which show the harmony of body and spirit.
The Scenery Garden is the first-grade gardening work. Chinese traditional gardening and architectural arts are applied in the garden to perfectly combine the natural scene with artificial scene. Here you will acclaim the smart combination of architectures and landscape. The surface of the 300.000m2 artificial lake in the park ripples. The 100-meter long banks run through from east to west and are shielded by the green and luxuriant willow trees planted on the banks. It is available and agreeable to take pedal boat and speed boat on the lake while enjoying the scenery of the park.
The long history, solemn imperial tombs and diversified natural scenes refresh, gladden and attract the domestic and foreign visitorsxe2x80x99 hearts. We warmly welcome you to visit the park to learn more about Chinese history, Shenyang and the culture of the Qing Dynasty.

Korte vertaling/samenvatting:
Oorspronkelijk was Beiling Park een Keizerlijke begraafplaats
en het werd in 1927 een park.
Het wereldberoemde Zhao Ling graf van de Qing Dynastie
ligt in het park.
De gouden dakpannen en rode muren presenteren de verhevenheid
en pracht van een keizerlijke begraafplaats.
Buiten de begraafplaats staan eeuwenoude pijnbomen,
gevarieerd groen en bomen en ligt er een golvend meer in het park.
Het park is de ideale combinatie van keizerlijke architectuur
van de Qing Dynastie en een modern landschap voor ontspanning.

Het Zhao Ling graf is het graf van Tai Zong (Huangtaiji),
de tweede keizer van de Qing Dynastie en Keizerin Xiaoduanwen,
Borjite (Borjite is de aanduiding van de clan of het Mongoolse ras
waar de keizerin van afstamde).
Het graf is gebouwd in het achtste regeringsjaar
van Keizer Chongde van de Qing Dynastie (in 1643).
Het is het grootste, meest indrukwekkende
en meest representatieve keizerlijke graf
van de drie graven ten noorden van de Shanhaiguan Pass
uit het begin van de Qing Dynastie.
In 2004 is deze plaats opgenomen op de World Heritage lijst van Unesco.

De afsluiting van de tekst is zo mooi. Daarom vertaal ik die helemaal:

De lange historie, het plechtige keizerlijke graf
en het gevarieerde natuurlijke landschap,
hebben een verfrissende en opwekkende aantrekkingskracht
op de harten van Chinese en buitenlandse bezoekers.
We heten u van harte welkom om in dit park meer te leren
over de geschiedenis van China, de stad Shenyang
en de cultuur van de Qing dynastie.





De plattegrond van het park.






Het standbeeld van Keizer Tai Zong.






Het standbeeld van Keizer Tai Zong.






Zomaar in een prieeltje in het park stond een groep mensen te zingen en muziek te maken. Voor een Westerse toerist is dat even wennen. Ik had het in Beijing gezien maar daar bezocht ik vooral topattracties. Ik dacht dat er daarom zoveel groepen waren. Maar ik kwam er al gauw achter dat mensen in China parken intensief gebruiken om muziek te maken, gymnastiek te beoefenen en om er spelletjes te spelen.






De muziekinstrumenten zien er zo fantastisch uit.





Binnenkort het vervolg van de wandeling in dit park.

Wim Pijbes: pistool Volkert van der G.

Inmiddels is er al een kleine rel over ontstaan
maar tegen iedereen die het maar wilde horen
heeft Wim Pijbes, directeur van het Rijksmuseum,
gezegd dat hij het pistool van Volkert van der G. wil tentoonstellen.





Als voorbeeld het artikel van de Volkskant web site.





Als je wat meer wil begrijpen van de achtergrond van dit verhaal
is het misschien goed het interview van Harm Botje en Sander Pleij
in Vrij Nederland van 15 mei 2010 nog eens na te lezen.
Helaas staat de tekst nog maar gedeeltelijk op de web site
van VN en juist het interssante deel is er niet meer te lezen:

Bent u nog geinteresseerd in het Nationaal Historisch Museum?
‘Toen ik net directeur van het Rijksmuseum was,
heb ik Ronald Plasterk gebeld en gezegd:
“Ik wil graag solliciteren op de functie van
directeur Nationaal Historisch Museum.
Ik doe het er wel bij.
Mijn bestuur vindt dat prima.”
“Daar komt niks van in,” zei Plasterk.
“Laat het me uitleggen,” riep ik,
“het scheelt je een salaris, maar vooral:
het Rijksmuseum heeft de expertise, de spullen, de contacten,
de collectie, we gaan in 2013 open.
En bovendien staat in onze statuten dat we het museum
voor kunst en geschiedenis zijn.
En het Rijksmuseum heeft een collectie en een geschiedenisafdeling.
Een Nationaal Historisch Museum bestaat al!
Het staat hier, in Amsterdam.’

En even verderop in het artikel zegt hij
over het Nationaal Historisch Museum:
..mooi initiatief, twee goede directeuren, maar ze hebben
geen collectie, geen gebouw, geen duidelijk concept
en het zit in Arnhem.

Hoorn

De stooomtram heeft ons van Hoorn naar Medemblik gebracht.
Daar kun je dezelfde route terugnemen of je gaat
met de boot van Medemblik naar Enkhuizen.
Voor deze laatste optie hebben wij gekozen.





Folder van het museum.





De rit met de stoomtram is erg leuk.
Ik moet wel zeggen dat er erg veel kinderen in de tram zitten
die zo’n tocht op hun eigen manier doormaken.
Die zijn niet de volle duur van de rit onder de indruk van de tram.
Het was natuurlijk in het midden van de zomer dus ik weet niet
of dit altijd zo is maar ik zou er wel rekening mee houden.





Bij aankomst met de trein in Enkhuizen kun je gelijk een dijk oplopen waarachter het schip ligt waarmee je naar Enkhuizen kunt. In de verte ligt dit grote gemaal: Lely.









Onderweg op de voormalige Zuiderzee, bij de Wieringermeer, zien we verschillende boten. Varen vinden we altijd leuk dus we hebben ons prima vermaakt.






Dit is de Rensiena. Op internet vond ik nog een foto van dit schip en daar wordt het een tjalk genoemd.






Dit is de ‘Hoop doet leven’ uit Groningen. Deze naam komt vaker voor dus meer afbeeldingen op het internet. Hij lijkt op de tweemastklipper van schipper Wietse Veldman. Bouwjaar van het schip is dan 1892 nu te huur voor groepen.






Wat voor vogels dit zijn kon ik op deze afstand niet zien. Ze zatten in zo’n mooie groep bij elkaar op het water.




Erfenis

Ik ben net voor mijn vakantie naar Lanzarote
in het bezit gekomen van een erfenis.
In het appartementencomplex waar mijn ouders wonen
is een mevrouw overleden die zich in haar vrije tijd
bezig hield met onder andere verven.
In haar geval het verven met acryl.
Voor mijn vakantie was er onvoldoende tijd om eens uit te zoeken
wat ik nu precies gekregen heb.

Naast een grote ezel en een tafelezel (of kistezel)
zaten de spullen in twee tassen.


Een groot deel van de erfenis in twee tassen.


Weer eens een andere vorm van ‘Het pak van Sjaalman’.
Wat zat er allemaal in:

Het pak van Sjaalman
Een grote ezel
Een tafelezel of kistezel
1 kwast nummer 18
8 penselen 1 x #4
1 x #6
2 x #12
4 x onbekend #
1 lineaal
4 doekjes (2 x cotton, acrylic gesso primed) 30 x 40 cm
——————————————————————– ——————— ———————
Complete set Reeves Acrylic Colour Set 24 tubes van elk 12 ml
Complete set Winsor & Newton ArtisanWater mixable oil colour 6 tubes van elk 37 ml
= Cadmium Yellow Pale Hue (119)
= French Ultramarine (263)
= Alizarine Crimson Permanent (468)
= Phthalo Green (Blue Shade) (522)
= Titanium White (644)
= Yellow Ochre (744)
Talens Rembrandt 4 tubes van 40 ml
= Azogeel Citroen (267)
= Sienna gebrand (411) 22 ml
= Perm. Roodviolet (567)
= Olijfgroen (620)
Talens plakkaatverf Gouache 4 tubes van elk 20 ml
= Perm. rose (magenta) (397)
= Lichtblauw (cyaan) (501)
= Lichtgroen (601)
= Zwart Intenso (703)
L. Dake & Zoon, Amsterdam 3 tubes van elk 12 ml
= Vermilion (06)
= Cerulean blue ()36
= Lamp Black (51)
Talens fine quality Amsterdam 7 flacons van elk 500 ml
= Titaanwit (105)
= Primair geel (275)
= Primair magenta (369)
= Primair cyaan (572)
= Oxyd zwart (735)
Daler-Rowney 1 flacon van 250 ml
= Wit (011)
Winsor & Newton Galeria 1 flacon van 500 ml
= Cadmium Yellow Medium Hue
——————————————————————– ——————— ———————
Talens acrylmedium glanzend (012) 1 flesje van 75 ml
Talens maskeervloeistof (052) 1 flesje van 75 ml
Talens acrylvernis glanzend (114) 1 flesje van 75 ml

De penselen.


De verf.



De doekjes (deels nog ingepakt) en het papier.


En dit is het boek dat ik geleend heb: Schilderen compleet, Patricia Monaham, Patricia Seligman, Wendy Clouse uit 1993. Hier zou je toch het een en ander mee moeten kunnen doen!


Robert van Gulik: Rechter Tie

Ik ben al heel lang fan van de boeken van Robert van Gulik.
Hij was de schrijver van de detective-verhalen waarin
de Chinese Rechter Tie de hoofdrol speelt.
Dit jaar verscheen er een gedenkboek.
De Volkkrant schreef er afgelopen zaterdag over.


Het artikel van Mark Leenhouts in de Volkskrant van zaterdag 24 september 2010.


Shenyang, 1914 – 1934

Jonathan Spence
Op zoek naar het moderne China 1600 xe2x80x93 1989
xc2xa9 1990 xc2xa9 1991 voor de Nederlandse taal.

Pagina 387
China en Japan, deel III

De houding van vele Japanse intellectuelen en politici tegenover China
was een complexe mengeling van bewondering
voor de vroegere culturele prestaties van dat land
en geringschatting wegens de moeilijkheden waarin het thans verkeerde.
Bij Naito Konan, een van Japans beroemdste kenners van
en schrijvers over China, kwamen deze ambivalente gevoelens
duidelijk tot uiting.
Op de eerste dag van de Chinees-Japanse oorlog in 1894
had Naito, toen een jongeman van negenentwintig jaar,
geschreven dat Japan nu de xe2x80x98taak [had] de Japanse beschaving
en gebruiken tot in alle hoeken van de wereld uit te dragenxe2x80x99.
Aangezien China de grootste van alle Aziatische naties was,
sprak het vanzelf dat dit land xe2x80x98het voornaamste doelwit
van de Japanse missie moest wordenxe2x80x99.
Dit was in de ogen van Naito een heel speciale taak,
omdat Japan, in een onstuitbaar proces van overdracht en verandering,
de culturele rijpheid die eens het domein van China was geweest,
in bezit had gekregen en verder ontwikkeld.

De overheersende positie van Jiangsu en Zhejiang in de Chinese cultuur
tegen het einde van de Ming en in de beginjaren van de Qing
had plaatsgemaakt voor een bloeiperiode van Guangdong,
waarin in de jaren twintig van deze eeuw
xe2x80x98het hart van de oosterse cultuur [was] verschoven naar Japanxe2x80x99,
aldus Naito, die erop wees dat de oorspronkelijke bewoners
van de drie genoemde Chinese provincies
allen niet-Chinese barbaren waren geweest.
Soms liet Naito onverholen minachtig blijken.
xe2x80x98Wij behoeven niet meer te vragen
wanneer de ineenstorting van China zal komen,xe2x80x99
schreef hij ten tijde van de 4-meibeweging in 1919.
xe2x80x98Het is al dood, maar het lijk kronkelt nog.xe2x80x99
Vaker trachtte hij de grootste plannen die Japan met China had,
duidelijk te maken aan de hand van wijdlopige metaforen
van vernieuwing en vooruitgang:

Stel dat u, om een reusachtig rijstveld in cultuur te brengen,
begint irrigatiekanalen te graven.
Ten slotte stuit u op een grote kei, die met een moker
of misschien zelfs dynamiet moet worden vergruizeld.
Wat zou u er van zeggen als iemand,
voorbijgaand aan uw uiteindelijke doel,
u zou verwijten dat u het landschap vernielt?


Op basis van Wikipedia

Jiangsu is een Chinese provincie, gelegen langs de oostkust van het land. De naam komt van jiang, een verkorte vorm voor de naam van de stad Jiangning (nu Nanking), en su, voor de stad Suzhou.
Zhejiang is xc3xa9xc3xa9n van de 26 provincies van China en grenst aan Jiangsu.
Guangdong is een provincie van de Volksrepubliek China. Zowel de hoofdstad Kanton als de snel groeiende stad Shenzhen behoren vandaag de dag tot de grootste steden van China. Deze provincie ligt veel zuidelijker in China dan Jiangsu en Zhejiang.



Een en ander had economische implicaties voor China
die prachtig aansloten bij de plannen
die de Zuidmantsjoerijse Spoorwegmaatschappij,
andere Japanse industrixc3xablen en het Japanse leger koesterden,
of zelfs al in praktijk brachten:
xe2x80x98China moet om te beginnen zo worden gereorganiseerd
dat het land de grondstoffen kan leveren die nodig zijn voor de nijverheidxe2x80x99.
Uit het samengaan van zulke gezichtspunten ontstond het idee
van een Groot Oostaziatisch Gebied van Gemeenschappelijke Voorspoed,
waarin China en Japan, onder de krachtige en krijgshaftige leiding van de laatste,
de hun toekomende plaats in de wereld zouden opeisen
xe2x80x93 zelfs al zou er een oorlog nodig zijn om China van de juistheid
van deze koers te overtuigen.






Jonathan Spence, Op zoek naar het moderne China 1600 xe2x80x93 1989.





Kunst en Drugs?

“Apart from drugs,
Art is the biggest unregulated market in the world.”


Robert Hughes, The Mona Lisa curse, 2009.

Wikipedia

Robert Hughes (1938) is zonder twijfel de meest bekende, meest gelezen en meest uitgesproken kunstcriticus van onze tijd. Met zijn boeken (zeventien tot nu toe) en zijn televisieseries over moderne kunst en architectuur oogstte hij lof en vrees bij miljoenen over de hele wereld.

Hughes groeide op in Australixc3xab, waar hij zich aansloot bij een groep progressieve kunstenaars, schrijvers en intellectuelen. Hij brak zijn studie kunstgeschiedenis af om een overzichtswerk van de Australische schilderkunst te schrijven. Daarna woonde en werkte hij in Italixc3xab en Londen, alvorens zich in 1970 in de Verenigde Staten te vestigen als flamboyant kunstcriticus van Time Magazine. In 1997 wees een verkiezing onder Australixc3xabrs hem aan als een van de veertig xe2x80x98Living National Treasuresxe2x80x99. Zijn stijl van schrijven en spreken is uit duizenden te herkennen: lucide, onomwonden, altijd raak, met evenveel intelligentie als passie en van een alles verschroeiende geestigheid. Of het nu gaat om de pretenties van de moderne kunstenaar, de schoonheid van Barcelona, de verfoeilijke klaagcultuur van onze tijd, het wonderlijke leven down under of het lot van de eenzame hengelamateur, Hughes kijkt, prijst en vonnist op een manier die met recht monumentaal genoemd kan worden.

Robert Hughes is auteur van The Shock of the New (1981), The Fatal Shore (1987), Nothing If Not Critical (1990), Barcelona (1992), The Culture of Complaint (1995), American Visions (1998), A Jerk on One End: Reflections of a Mediocre Fisherman (1998), Goya (2004) en Things I Didnxe2x80x99t Know: A Memoir (2006)



Robert Hughes is een van de grote critici van de elkaar opzwepende
moderne kunstenaars (zoals Damien Hirst), veilighuizen, experts, ‘experts’,
curatoren, museumdirecteuren, kunstbezitters, enz.

Vandaar dat hij in de documentaire ‘De vloek van de Mona Lisa’ zegt
dat kunst, op de drugsmarkt na,
de grootste markt is waar geen enkele regel geldt
(en die dus volledig uit de klauwen loopt).
Overigens met zelfkritiek en humor.

Ik denk dat hij gelijk heeft.

Een van de delen van de documentaire op YouTube:


Lanzarote: top 25

Afgelopen zondag kwamen we terug van een vakantie naar Lanzarote.
Op het strand hebben we niet gelegen op dit Spaanse Canarische eiland.
We hebben wel veel vulkanen, lava en andere hele mooie natuur gezien.
En natuurlijk heel lekker gegeten: 11 dagen vis!

De ‘top 25′ foto’s van deze vakantie is een kleine leugen:
het zijn 27 foto’s.
Geen van de foto’s zijn bewerkt.
Geen kleuren aangepast, geen stukken van de foto’s gehaald.
Niets.






































































































































































Als je wil weten waar dit moois allemaal precies te zien is
of wat je nu precies ziet op de foto’s
dan zul je de komende tijd mijn web log moeten volgen.