Nu is er met een (1) schilderij iets vreemds aan de hand.
Het schilderij is op dit moment (nog net) onderdeel van de
Rembrandt-Carravaggio-tentoonstelling in Amsterdam.
Ik heb het net als alle andere genomineerde werken
op mijn Photobucket-account weggezet.

Je krijgt nu niet de afbeelding maar een mededeling te zien:
de dienstverleningsvoorwaarden zijn overschreden.

Ik heb photobucket de volgende email gestuurd:

I use photobucket to store the pictures I put on my web log.
One of my interests is art.
In the Netherlands there’s been a contest
to select the best picture by a Dutch artist.
A number of paintings of Rembrandt were nominated.
One of his paintings was number three in the contest.
All nominated pictures are uploaded to my photobucket account
to use them on my web log.
Now I’m surprised to find out that one
of these world famous works of art ‘Bathseba’
‘has violating the photobucket.com terms of service’.

Can you please explain this to me ?


Voor de mensen die het schilderij niet kennen:


Ik hoop dat deze Nederlandse site minder problemen heeft met
dit prachtige schilderij.

Verrassingen.

Leuker dan de ‘vaste waardes’ in het Nederlands kunstbezit
zijn misschien wel de verrassingen.
Laten we er eens een paar bekijken:


Aat Veldhoen, Portret van Martijn.


Aat Veldhoen, Zelfportret met zakdoek om het hoofd.


Aat Veldhoen past in de prachtige traditie van etsmakers.
Deze portretten zijn erg mooi. Vooral het portret van Martijn
geeft zo” n prachtig open kindergezicht weer.


Armando, Schuldige Landschaft.


Armando, een heel mooi dreigend landschap, schuldig ?



De meester van de Virgo inter Virgines, Virgo inter Virgines.


Deze schildering kende ik totaal niet.

Avro’s beeldenstorm zegt er het volgende over:
Over de heilige Maagd tussen de maagden en haar anonieme maker

In de eerste schilderijenzaal van het Rijksmuseum te Amsterdam hangt
dit wonderbaarlijke schilderij.
Het is waarschijnlijk aan het eind van de vijftiende eeuw
in Delft gemaakt.
Het houten paneel laat vijf dames zien
die zich in een hecht omsloten parkje ophouden.
Een dergelijk parkje heette in de Middeleeuwen een geloken hof
en verwees naar de wereld van het klooster.
Met voorstellingen als deze verheerlijkte men destijds het kloosterleven.
De ‘hortus conclusus’, zoals zo’n geloken hof in het Latijn heet,
wordt namelijk in het bijbelse Hooglied bezongen.
Daar wordt een afgesloten ruimte bedoeld waarbinnen de geliefden elkaar vinden.
Op dit schilderij valt echter nergens een minnekozend paar te bekennen.
Hier gaat het dan ook niet om gewone aardse liefde,
maar om mensen die uitsluitend van Christus houden.
Die geestelijke liefde heeft de Delftse kunstenaar heel concreet in beeld gebracht.


In het midden van het schilderij zit Maria met het kind op haar schoot.
Zij wordt omringd door vier dames met een soortgelijke serene uitstraling.
Een van hen heeft het vertrouwen van de jonge Heiland gewonnen
en gaat heel persoonlijk met hem om.
Deze dame moet de heilige Catharina van Alexandrixc3xab zijn.
Want in beschrijvingen van haar leven staat dat zij Christus
vaak in visioenen ontmoette.
Op een gegeven moment was hun band zelfs zo innig geworden
dat zij zich met hem heeft verloofd.
We kunnen de naam van de heilige ook op een andere manier achterhalen.
Midden op haar jurk heeft zij namelijk een broche gespeld
met de tekens waaraan je haar altijd kunt herkennen.
Die tekens zijn het wiel waarop zij geradbraakt werd
en het zwaard dat een einde aan haar leven maakte.

Van het kransje rond Maria is niet alleen Catharina
op zo’n vreselijke manier gemarteld.
Alle vier dames hebben met elkaar gemeen dat zij als martelares stierven
omwille van hun geloof in Christus.
Zij zagen hem als hun ware bruidegom.
Daarom wilden zij een kuis leven leiden en eeuwig maagd blijven.
Dat stuitte echter op nogal wat problemen omdat de dames,
zoals hier ook te zien is, heel mooi waren.
En de hitsige mannen om hen heen konden dat preutse gedoe niet uitstaan.
De dames werden uitgelachen, uitgetierd, vervloekt, gefolterd
en uiteindelijk ter dood gebracht.
Maar in deze geloken hof zijn ze veilig:
hier worden ze juist vanwege hun vrome volharding verheerlijkt.

Evenals Catharina zijn ook haar lotgenoten vrij gemakkelijk te herkennen.
De Delftse schilder heeft hun karakteristieke symbolen
namelijk eveneens in de vorm van een sieraad weergegeven.
Daarmee betoonde hij zich een heel subtiel en origineel kunstenaar.
Want op schilderijen van andere kunstenaars
zeulen heiligen meestal met grote attributen om zichzelf kenbaar te maken.
Zo niet hier.
Achter Catharina zit de heilige Cecilia.
Aan haar halsketting hangt een klein orgeltje,
dat duidelijk maakt dat zij de heilige van de muziek is.
De dame rechtsachter Maria is de heilige Barbara.
Haar hanger heeft de vorm van een kasteeltoren,
omdat zij daarin door haar vader opgesloten werd.
Rechts vooraan zit ten slotte de heilige Ursula.
Zij draagt een pijl op haar borst, omdat zij daardoor aan haar eind gekomen is.

Achter de rug van Barbara staan net buiten de balustrade
nog twee heilige dames.
Althans ook zij hebben beiden een ketting met een opvallende hanger.
Alleen valt de vorm daarvan niet zo goed te ontwaren.
Als de tekenen niet bedriegen is de linker dame de heilige Margaretha,
die door een draak verzwolgen werd.
Recht tegenover haar en haar onbekende gezellin
zijn twee heren in een geanimeerd gesprek verwikkeld.
Over hun identiteit doen verschillende lezingen de ronde;
er zijn een aantal namen van heiligen geopperd.
Maar mogelijk is de man met de mooie muts op
de geestelijk leidsman van het klooster.
In ieder geval lijkt hij de jongeman naast hem
uit te leggen waar het in de geloken hof precies om draait.

Dat past goed bij het thema van dit kunstwerk.
Want schilderijen als deze waren bedoeld
om de vreugden van het kloosterleven te propageren.
Vooral het privilege om je in de nabijheid van Christus en Maria te koesteren
werd daarbij nadrukkelijk naar voren gebracht.
Monniken en nonnen scheidden zich af van de wereld
om in dit zelfgekozen isolement een totaal ander bestaan op te bouwen.
Teneinde leken daarvoor te interesseren werd aangegeven
dat het klooster een heel aantrekkelijk alternatief bood
voor de hoogtepunten van alledag.
Zo kon je je in het klooster evenals daarbuiten verloven
– maar dan met Christus.
Verder was het binnen de kloostermuren zelfs mogelijk om een kindje te krijgen.
Het ging in dat geval echter om een heel speciale bevalling:
de zuiver spirituele geboorte van Christus in je hart.
De heilige die deze wonderbaarlijke mogelijkheden
tijdens haar leven ten volle realiseerde, was Catharina.
Daarom zie je hier dat het kind op Maria’s schoot
zo verlangend naar haar hand reikt.

Wie was de schilder van deze geloken hof?
Vermoedelijk heeft hij in Delft gewoond en gewerkt,
maar helaas is er verder niets over hem bekend.
Uit oude archiefstukken kennen we een flink aantal namen
van vroege Nederlandse kunstenaars,
maar praktisch nooit wordt gemeld wat zij precies maakten.
Aanwijzingen om hun namen met bewaard gebleven schilderijen
in verband te brengen ontbreken dus ten enenmale.
Om toch een beetje orde op zaken te kunnen stellen
heeft men in de kunstgeschiedenis een kunstgreep bedacht.
Kunstwerken die in stijl sterk op elkaar lijken,
worden samengevoegd in een groep.
De maker daarvan wordt, totdat we weten hoe hij echt heette,
met een noodnaam aangemerkt.

Dit schilderij uit het Rijksmuseum is ingedeeld in een groep
met zo’n vijftien andere werken.
De maker van de groep ontleent zijn naam aan dit beschilderde paneel.
De kunstenaar wordt namelijk aangeduid
als de Meester van de xe2x80x98Virgo inter Virginesxe2x80x99,
ofwel de Maagd tussen de maagden.
Het overgrote deel van zijn oeuvre bevindt zich in buitenlandse collecties.
Maar in Nederland vind je, naast het hier besproken schilderij,
in Museum Boijmans Van Beuningen te Rotterdam nog
een mooie xe2x80x98Annunciatiexe2x80x99 van zijn hand.

De stijl van de meester laat zich betrekkelijk eenvoudig herkennen.
Op de aan hem toegeschreven panelen zijn de figuren op een ingetogen,
maar expressieve manier neergezet.
De vrouwen
die hij schilderde hebben bijna allemaal dezelfde fijn getekende gezichten.
Hij portretteerde ze meestal een beetje van opzij
waardoor hun silhouetten expressief uitkomen.
Vrijwel steeds gaan ze gekleed in heel rijke gewaden.
De drukke plooien brengen de verstilde figuurgroepen
in de ruim opgezette composities tot leven.
De combinatie van stilte en expressiviteit geeft het werk
van de Meester van de Virgo inter Virgines een heel eigen karakter.

Achter de tamelijk nietszeggende noodnaam
blijkt dus een bijzondere artistieke persoonlijkheid schuil te gaan.
Je kunt dan ook betreuren dat we niet meer van de Delftse kunstenaar afweten.
Maar tegelijk mogen we ons gelukkig prijzen
dat met de gegevens over hemzelf,
niet ook al zijn wonderbaarlijk mooie werk is verdwenen.
Bij het bekijken daarvan moeten we die noodnaam daarom maar voor lief nemen.

Ik moet maar eens gaan kijken in Rotterdam.
Het Rijksmuseum is nog even dicht.

Het mooie aan deze verkiezing is
dat je een heleboel mooie plaatjes
te zien krijgt.
Wat denk je bijvoorbeeld aan deze
reeks genomineerde werken van
Vincent van Gogh ?

De tuin van de inrichting In Saint Remy.

De Zonnebloemen (misschien niet verrassend, maar daarom niet minder mooi.

Roze Perzikbomen.

Veld met bloemen bij Arles

Zelfportret (prachtige achtergrond)

De Slaapkamer.

Natuurlijk is een dergelijkew verkiezing net zo onzinnig
als het Eurovisie Songfestival.

Maar het leuke eraan is dat het ook een soort bijeenkomst is
van oude vrienden.
Schilderijen die al weer even niet gezien hebt of
juist nog maar kort geleden.
Er zitten ook onbekenden tussen.
Werken die je nog nooit gezien hebt,
van kunstenaars die mij nog volkomen onbekend waren.
En dat is leuk.

Eerst maar eens de uitslag:

Johannes Vermeer, Het meisje met de parel.

Johannes Vermeer, Gezicht op Delft.

Rembrandt van Rijn, de Joodse Bruid.

Vincent van Gogh, Korenveld met Kraaien.

Pieter Breugel de Oude, De toren van Babel.

Mesdag, Panorama.

Piet Mondriaan, Victory Boogie Woogie.

Willem de Kooning, Rosy fingered dawn at Louse Point.

Reinhard Dozy, Droomkanaal.

Robert Zandvliet, Zonder Titel, 1999.

De Joodse Bruid heb ik vorige week nog gezien
op de tentoonstelling in het van Gogh museum in Amsterdam.
Het is zo’n modern schilderij.
De verf is er dik opgezet.
Het gekozen moment zo prachtig.

Met zo’n 150 stemmen had je al 2 procent.
Vandaar dat het Droomkanaal van Reinhardt Dozy in de lijst staat.
Maar goed, van deze schilder had ik nog nooit gehoord.
Inmiddels weet ik dat hij actief was in het verzet.

Vanavond ben ik naar de tentoonstelling Rembrand/Caravaggio geweest in Amsterdam.
Het van Gogh museum is op vrijdagavond open tot 22:00 uur.
Een prachtige tentoonstelling.
Maar dat mag ook wel.
De entree is 20 Euro (voor de ouderen onder ons, dat is bijna 50 Gulden).


Van mijn twee favourieten heb ik van ieder een boekenlegger gekocht:


(Het Joodse Bruidje (detail) – Rembrandt)


(De Emmausgangers (detail) – Caravaggio)

De kunst site ArtDaily.com is terug in de lucht.
De aankondiging ging vergezeld, net als hun dagelijkse kunstberichten,
van een mooie foto. Die wil ik iedereen tonen:


Dit is een foto van de pianist uit de legendarische film Casablanca.
De hoofdrolspeelster vraagt in de film aan de pianist
het favouriete nummer van haar en haar geliefde te spelen:
Play it again, Sam.
Arthur “Dooley” Wilson (de pianist) speelde dan vervolgens “As Time Goes By”.

Ook ArtDaily speelt weer zijn dagelijke nummer.

ArtDaily.com was een dagelijkse nieuwsbrief over kunst.
Het had informatie over nieuwe tentoonstellingen, kunstenaars ed.
Maar een tijd geleden is de web site opgehouden te bestaan.
Het lijkt er echter op dat de web site weer terug komt.
Vanaf 8 mei beloven ze weer actief te zijn.

Afgelopen week is in London op een veiling van Sotheby
een foto verkocht voor het onwaarschijnlijk hoge bedrag
van 2.928.000 Dollar.

Hieronder de informatie over de veiling van de Sotheby web site.

Dit is de tweede keer in korte tijd dat er voor een foto
meer dan 1 miljoen is betaald op een veiling.

In 1981 was het record 71.500 $ voor een foto van Ansel Adam.
Nu dus bijna drie miljoen Dollar.
De fotografie wordt een volwassen verzamelkunst.

En de foto ?
Wel het gaat om de volgende afbeelding van het opkomende zonlicht
boven een meertje in de Verenigde Staten.
De foto is gemaakt in 1904.

Toen ik bezig was met het filmpje over Leger,
kwam ik ook zijn werk La Grande Parade tegen.
De naam kwam me bekend voor al kon ik het niet meteen plaatsen.
Nu inmiddels wel.

Van 15/12/1984 tot 15/04/1985 werd in het Stedelijk Museum te Amsterdam een tentoonstelling gehouden met diezelfde titel.
De tentoonstelling gaf een overzicht van de schilderkunst sinds 1940.
Samenstellers van de tentoonstelling waren Edy de Wild, Hendrik Driessen, Alexander van Grevenstein en Karel Schampers.
De tentoonstelling was toen een groot succes.
Ik heb de catalogus nog:

Het boek is nu nog een genot om door te bladeren.
Al dat moois !
Twee van mijn favourieten zijn de volgende:

Innenraum van Anselm Kiefer.Vieil homme au chapeau assis, Pablo Picasso.

Een filmpje over Leger.

Ook dit jaar plannen we weer een weekend met kenissen in Sluis
om onze creativiteit bot te vieren.
Ik ben al druk op zoek naar inspiratiebronnen.
Een ervan is Fernand Leger.

Hier volgt zijn biografie:

Joseph Fernand Henri Lxc3xa9ger werd als zoon van de veeboer Henri-Armand
en zijn vrouw Marie-Adxc3xa8le Daunou geboren op 4 februari 1881 te Argentan (Normandixc3xab).

In 1897 na de dood van zijn vader werd hij leerling bij een architect in Caen.

In 1900 ging hij naar Parijs waar hij bij een architect werkte als bouwkundig tekenaar.

Hij bracht zijn militaire dienst door in Versailles
en bezocht daarna in 1903 d’xc3x89cole Des arts Dxc3xa9coratifs.
Deze hogeschool voor toegepaste kunst moest hij wegens geldgebrek snel verlaten
waarna hij s’avonds d’xc3x89cole Des Beaux-Arts’ en de Acadxc3xa9mie Julian in Parijs bezocht.

In 1907 sloot hij vriendschap met Robert Delaunay
en in 1908 verhuisde hij naar de kunstenaarskolonie zone bij La Ruche,
een verzamelpunt van artiesten waar Lxc3xa9ger o.a. Alexander Archipenko,
Marc Chagall, Henri Laurens, Jacques Lipchitz en Guillaume Apollinaire ontmoette.

In 1910 ontmoette hij Albert Gleizes en stelde zijn werken tentoon
op de Salon Des Indxc3xa9pendants.
Vanaf 1-10 exposeert hij ook zijn werken bij de kunsthandelaar Daniel Henry Kahnweiler,
die ook Picasso en Braque vertegenwoordigt.

Beinvloed door Cezanne, Neo Impressionisme en het Kubisme van Picasso en Braque
nam hij deel aan de tentoonstelling
van de kubisten in de ‘Salon Des Indxc3xa9pendants’ van 1911.
Ook nam hij deel aan de bijeenkomsten bij de gebroeders Duchamp
in Puteaux en de Section D’or in 1911 en 1912.

Op 2 augustus 1914 werd hij wegens de oorlogsdreiging gemobiliseerd.
Tijdens de eerste wereldoorlog was hij ingedeeld bij de genie.
Hierbij ontdekte hij volgens zijn eigen zeggen het Franse volk.

Na een gasaanval bij Verdun werd hij in 1916 afgekeurd
en hervatte hij zijn schilderwerk.
Door zijn ervaringen tijdens de oorlog ontdekt hij het hoofdmotief
van zijn schilderkunst: het technologische aangezicht van de 20ste eeuw,
hij crexc3xabert een reeks schilderijen over een verstilde, gemechaniseerde wereld
die uitsluitend door arbeiders bevolkt wordt.

Door de buisvormige aanblik van zijn gigantische figuren noemt een kunstcriticus in 1917
zijn kubistische werken spottend Tubisme.

Evenals Braque en Picasso maakte Lxc3xa9ger kostums en decors.
In 1921 en 1922 maakte hij ze voor ‘Skating Ring’ en ‘La Crxc3xa9ation du monde’
van het Ballets Suxc3xa9dois van Rolf de Marxc3xa9.
In deze perode sloot Lxc3xa9ger vriendschap met De Stijl-schilders Theo van Doesburg
en Piet Mondriaan.

Zijn vriendschap met de architect Le Corbusier inspireert hem ertoe zijn werk uit te breiden
tot monumentale muurschilderingen, mozaieken en gebrandschilderde ramen.
In deze zogenaamde Monumentale Periode beeldt hij monsterlijke, stereotypische figuren
met zwaar omlijnde ledematen uit.

In 1924 maakte hij samen met Man Ray, Dudly Murphy en Georges Antheil de film:
‘Le Ballet Mxc3xa9canique’ en ging daarna langzaam over tot het figuratieve,
waarbij vooral de eenvoudige vorm en de heldere kleur opvallen.
Hij werkte diverse keren samen met Robert Delaunay aan muurschilderingen.

Vanaf 1927 worden zijn werken steeds realistischer.

In 1931 bezocht Lxc3xa9ger voor het eerst de Verenigde Staten.

In 1932 doceerd Fernand Lxc3xa9ger aan de Academie de La Grande Chaumiere in Parijs.

Samen met Le Corbusier bezocht hij in 1935 voor de tweede keer de V.S.
Werken van Lxc3xa9ger werden tentoongesteld in het Museum of Modern Art te New York
en in het Art Instituut te Chicago.

Tijdens de 2e Wereldoorlog verbleef hij vanaf november 1940 in de V.S.,
waar hij les gaf en veel reisde.
In New York ontmoette hij een aantal goede bekenden, n.l. Zadkine, Chagall,
Mondriaan en Ozenfant.

In december 1945 keerde hij terug naar Parijs.

In 1950 betrok hij in Biot een atelier om keramiek te maken,
maar verhuisde in 1952 naar Gif-sur-Yvette.
In hetzelfde jaar maakte hij een wandschildering in het gebouw
van de Verenigde Naties in New York.

Op 17 augustus 1955 overleed hij te Gif-sur-Yvette (oise).
In de plaats Biot werd op 24 februari 1957 de eerste steen gelegd
voor het Musxc3xa9e Fernand Lxc3xa9ger.
De opening was in 1960 en in 1967 werd het een Nationaal Museum.

Ondanks zijn nauwe verwantschap met het Kubisme
richtte Lxc3xa9ger zich niet zozeer op de analytische defragmentatie van het beeldvlak,
maar eerder op de ontvouwing van de Kunst in uitbundige, pure Kleuren en ritmes,
zoals in zijn werk Vormcontrasten.