Deze week is er zo’n groot aanbod prachtige kunstwerken
op het internet dat ik de afbeeldingen verspreid over
meerdere logs.
De werken lenen zich ook uitstekend om in meerdere logs
aan de orde te komen.
Allereerst vond ik twee afbeeldingen
van beeldhouwwerken van Henry Moore.



Reclining figure: Angles, 1979.

Achterover leunende figuur: engel.



Three piece reclining figure: Draped, 1975.

Vandaag nog even bij zijn verkoopexpositie geweest.

Een verzameling zeldzame meesterwerken.
Zo, daar is de toon wel even mee gezet.



A pair of white jade tripod cups in the shape of ancient bronze vessels, 1736-1796.

Een stel driepotige Chinese kopjes gemaakt van witte jade.
De vorm is gebaseerd op antieke bronze rituele vazen.
Gemaakt is de tweede helft van de 18e eeuw in de werkplaats
van de Chinese keizer.



Bob Dylan, Train Tracks, from the “Drawn Blank series, 2007.



Bruce Nauman, Life, Death, Love, Hate, Pleasure, Pain, 1983.



Gustave Caillebotte, Laundry drying on the bank of the Seine, circa 1892.

Een impressionist kan de was doen.



Pablo Picasso, Trois femmes a la fontaine, 1921.



Paul Cxc3xa9zanne, Still life with apples and oranges, circa 1895-1900.



Sebastiaen Vrancx, A set of four landscapes representing the four seasons: Sping.

Antwerpse kunstenaar, 1573-1647.



Yeh Tsui-Pai.

Levende, Taiwanese kunstenaar (?).

Alan Michael, Untitled (Glassware II), 2006.



August Sander, Coal Carrier, 1929.

Misschien niet de meest briljante foto ooit gemaakt.
Hoewel hij is al wel uit 1929.
Een kolensjouwer in Duitsland.



Gordon Parks, Alberto Giacometti, Paris, 1951.

Ook deze foto is niet echt top.
Slecht is hij ook niet.
Maar de man op de foto is de kunstenaar Alberto Giacometti.
Voor hem heb ik een zwak.



Henri Matisse, Le Geranium.

Als je dan toch achter een geranium moet zitten,
dan maar achter deze.



Jane Hammond, Fallen, 2004.

Misschien ook geen topwerk, weinig controversieel.
Maar het idee om “Fall” (herfst), “Fallen leaves” (Gevallen bladeren)
te combineren met “the fallen soldiers” (gevallen soldaten in Irak)
is een mooi/goed idee.
Met veel zorg gemaakt.
De Iraakse gevallenen mis ik wel. De burgerslachtoffers.



Detail.



Juan Correa, The assumption of the vrigin, circa 1700.

De hemelvaart van de maagd.
Het bijzondere aan dit werk is dat het van een Mexicaanse kunstenaar
of in ieder geval van zijn atelier is.
Het is een schilderij dat in het jonge Amerika werd aangekocht.



Lawrence Schiller, Alfred Hitchcock and Tippi Hedren, LosAngeles, 1962.

Leuk gedaan.



Mark Rothko, No. 10, 1950.



Paul Cezanne, Environs de Gardanne, 1892.



Piet Mondriaan, Composition with Yellow, Red, Black, Blue and Grey, 1920.

De topwerken zitten vandaag aan het eind van de blog.



Rembrandt, Self-Portrait wearing a soft cap, circa 1634.
The Three Moustaches

Ook deze week een selectie mooie kunstwerken.
Eigenlijk geen thema deze keer of kun jij er een ontdekken?



Edward Jean Steichen, Charlie Chaplin, 1925.



Francisco de Goya, Los desastres de la guerra, 1810.
De verschrikkingen van de oorlog.



Hans Christian Andersen, Oriental Castle with minarets, stairs with men, 19e eeuw.

Deze meneer kennen we alleen (althans ik) van de geschreven sprookjes.
Hij knipte ze blijkbaar ook uit papier zoals dit voorbeeld:
Orientaals kasteel met minaretten, mannen op de trap.



J.M.W. Turner, Pope’s villa at Twickenham.

De “Pope” in de titel van het werk is niet de paus maar
Alexander Pope. Die uit de Da Vinci Code.



John Alexander, Mr. Friend’s Revenge, 1982.

De sfeer van Jeroen Bosch komt me tegemoet.



Jxc3xa9an-Lxc3xa9on Gxc3xa9rxc3xb4me, Rxc3xbcstem Pasha Mosque, Istanbul.



Pablo Picasso, Txc3xa9te de trois quarts, 1907.



Paolo Uccello, Saint George and the Dragon, ca. 1470.



Paul de Lamerie, The Maynard dish, 1736-1737.



Pierre Bonnard, Basket of fruit, 1924.

Pierre Bonnard vind ik altijd een moeilijke schilder.
Ik krijg daar moeilijk een goed gevoel bij.



Sumerische kleitablet, 2600-2300 voor Christus, Administratief document.

Het mooie van iedere willekeurige verzameling kunstwerken
is dat er altijd wel een lijn in te ontdekken valt,
een weg die je kunt inslaan en waarop je op onderzoek
kunt gaan.
Vandaag ook weer.
Mijn Amerikaanse provider zal het wel weer niet leuk vinden
maar er zitten weer wat blote mensen tussen.
Door de kunstgeschiedenis heen zijn mensen het onderwerp
van de kunst.
Natuurlijk ook in de fotografie.
Vandaag zit er een wandelpad door de geschiedenis in.
Niet compleet, misschien niet representatief
maar wel mooi en interessant.

Nu eerst “de losse floders”.



Attributed to Hieronymus Bosch,
The temptation of St. Anthony, 1490-1500.

De schilder is niet zeker maar het schilderij “De verleiding
van de Heilige Anthonius” wordt toegewezen aan Jeroen Bosch.



Edvard Munch, Girls on a bridge, 1902.

Van Edvard Munch zien we eigenlijk alleen maar “De schreeuw”.
Nu eens een keer iets anders.



Edward Hopper, Evening Wind, 1921.

Ook Edward Hopper is een schilder met 1 bekend schilderij.
Zit dat in de voornaam ?
We kennen allemaal het schilderij met het verlaten cafe op de hoek van
een straat in een grote stad. Eenzame mensen aan de bar.



Francisco de Goya, The second of May 1808 in Madrid:
The battle against the Mamelucks, 1814.

In Madrid is een grote tentoonstelling over Goya (of hij zal snel beginnen).
Voor de toeristen een grote trekpleister.
Zeker gaan kijken.



Henry Moore, Two seated women and a child, 1975-1979.

Henri Moore ken ik vooral van zijn beeldhouwwerk.
Hier een voorbeeld van een serie tapijten die hij in samenwerking
met een tapijtfabriek in Engeland heeft laten maken.
Prachtig.



Jacques de Gheyn II, Vase of flowers with a curtain, 1615.

Natuurlijk zocht ik gelijk wat informatie op over deze Nederlandse schilder.
Geboren in Antwerpen, overleden in Den Haag.
En wat lees ik in Wikipedia:
“Samen met Goltzius tekende De Gheyn een van de eerste
vrouwelijke naakten in de Nederlandse kunst.
Toeval bestaat niet of toch?



John Kauffmann, Jazz, c 1930.

Gesteld voor het probleem een muziekstroming te fotograferen,
hoe fotografeer je geluid, kom je met bovenstaand resultaat.
Het kan natuurlijk ook andersom gebeurd zijn.
Ja maakt een foto en zoekt een titel.
De associatie blijft hetzelfde.



Max Beckmann, Self-portrait in bowler hat, 1921.



Melchior Lorck, Portrait Of Sultan Suleyman The Magnificent, 1559.

Menselijk lichaam als kunstobject.
Zoals ik al zei, niet compleet, misschien niet representatief.



Goya, La Maja Desnuda, 1799-1800.



Man Ray, Tears (Les Larmes), circa 1930.



Man Ray en Salvador Dali in Parijs.
Heeft niets met de serie te maken behalve dat dat de maker
van de vorige foto op deze foto staat.



Albert Watson, Kate Moss in Marrakech, 1993.



Lucian Freud, Benefits supervisor sleeping, 1995.



Marcel van der Vlugt.

Nederlandse fotograaf, de naam van het werk is bij mij onbekend.



Spencer Tunick, Abandoned train station in Buffalo.

De wekelijkse dosis kunstwerken.



Abbasid Kaba Key, circa 1200.

Dit is een heel bijzonder voorwerp.
Dit is een sleutel van de Ka’aba en was eigendom van een kalief.

De Moslimwereld kent een aantal grote rijken.
Een er van was van de Abbasiden.
Men controleeerde heel Noord Afrika en delen van Spanje bijvoorbeeld.

Wikipedia:
De Abbasiden vormden een dynastie van het Arabische Rijk
die van 749 tot 1258 vanuit hun hoofdstad Bagdad regeerde.
Aan het hoofd van het rijk stond een kalief die de wereldlijk leider was.

Het kalifaat van de Abbasiden, zoals het rijk ook wel wordt genoemd,
kwam na het kalifaatschap van de Omajjaden, die vanuit Damascus heersten.

Om de wereldlijke macht van de kalief kracht bij te zetten,
bestond het gebruik om hem een sleutel te geven van de Ka’aba.

Wikipedia:
De Ka’aba (ook Kaxc3xa4ba, Ka’ba of Ka’bah) is een kubusvormig gebouw
en staat in de Grote Moskee in Mekka.
Het is het centrale heiligdom van de islam,
en staat ook wel bekend als Bayt Allah (“Huis van God”).
Als onderdeel van de hadj, de bedevaart naar Mekka,
loopt men zeven keer rond de Ka’aba.
Ook legt de Ka’aba de islamitische gebedsrichting vast
– een moslim bidt altijd in de richting van de Ka’aba, dat is dus,
als hij niet in Mekka is, in de richting van Mekka.

Dit voorwerp is een van die sleutels.
Een van de weinige (er zijn er 59 bekend) in particulier bezit.



Albrecht Dxc3xbcrer, Sudarium displayed by two angels, 1513.

Weer een heel verhaal.
Deze keer in het Engels.
Dit komt van een web site over de ‘Lijkwade van Turijn’.
Onduidelijk is wie de makers zijn van de web site.
Er staan wel namen op maar wat die mensen zijn of doen wordt niet duidelijk.
Dus oppassen geblazen.
Maar bij gebrek aan beter:

One of the relics held by the cathedral in the town of Oviedo,
in the north of Spain, is a piece of cloth
measuring approximately 84 x 53 cm.
There is no image on this cloth.
Only stains are visible to the naked eye, although more is visible
under the microscope.
The remarkable thing about this cloth is that both tradition
and scientific studies claim that the cloth was used to cover
and clean the face of Jesus after the crucifixion.
We are going to present and look into these claims.

Such a cloth is known to have existed from the gospel of John,
chapter 20, verses 6 and 7.
These verses read as follows,
“Simon Peter, following him, also came up, went into the tomb,
saw the linen cloth lying on the ground,
and also the cloth that had been over his head;
this was not with the linen cloth but rolled up in a place by itself.”
John clearly differentiates between this smaller face cloth,
the sudarium, and the larger linen that had wrapped the body.

Samenvatting:
In Oviede in Spanje bewaart men een doek waarvan gezegd wordt
dat er bloedvlekken op te zien zijn.
Het zou gaan om de doek die over het hoofd van Jezus lag
na zijn dood en de doek zou gebruikt zijn om zijn hoofd schoon te maken.
Er is een bijbeltekst waarin een doek los van een lijkwade wordt genoemd.

Terug naar de afbeelding van Dxc3xbcrer, twee engelen houden
de sudarium (Latijn voor ‘zoete doek’) op.



Ice Queen, glacial retreat dress tent installed on Mt. Shasta, CA,
Robin Lasser + Adrienne Pao, 2008

Dit soort kunst zie je niet vaak op Argusvlinder.
Ik weet niet wie de bedenker is.
Wel wie de fotografen zijn.



George S. Zimbel, Marilyn Monroe: “Serious Marilynxe2x80x9d, New York, 1954.

Ongelofelijk bijzondere foto.
Haast een vogeltje.



Jean-Franois Millet, The Shepherdess, 1870-1874.

De schaapsherderin.
Jean-Franois Millet was een grote inspiratiebron voor Vincent van Gogh.



Julien Duprxc3xa9, Haying scene, 1882.

De school van Barbizon waar Julien Duprxc3xa9 toe behoort
heeft vaak van die lieflijke pastorale afbeeldingen.
Hier is de koe tegendraads,
wil niet luisteren.
Waarschijnlijk komt dit vaak dichter bij de werkelijkheid
dan al die lieflijke, wat zoete, plaatjes,

Probleem met deze afbeelding is de titel: Hooiscene.
Er gebeurt van alles op dit schilderij maar hooi zie ik niet.



Pieter de Ring, Stilleven met gouden bokaal, 1636-1660.
Rijksmuseum, Amsterdam.

Pieter de Ring (1615-1660)
Het Vlaamse stadje Yperen was de geboorteplaats van Pieter de Ring.
Hij verhuisde vandaar met zijn familie naar Leiden,
waar zijn naam in 1648 genoemd wordt in de boeken
van het St. Lucas (kunstenaars) gilde.
Pieter de Ring schilderde rijke stillevens met vruchten,
schotels, bekers en Chinees porselein.
Zijn handtekening bestaat vaak uit een geschilderde ring.
Zijn vroege werk toont de invloed van Willem Claesz. Heda.
Ook is wel aangenomen dat De Ring leerling zou zijn geweest
van Jan Davidsz. de Heem. Hij stierf in Leiden in 1660.



De genoemde ring.



Pieter de Ring, Still Life of musical instruments.



Thomas Scheibitz, About 90 elements, 2007.



William Henry Fox Talbot, Wild Fennel, 1841.

Wikipedia:
William Henry Fox Talbot (11 februari 1800 in Melbury, Dorset;
xe2x80xa0 17 september 1877 in Lacock, Wiltshire)
geldt als uitvinder van het negatiefproces in de fotografie,
dat meerdere afdrukken van een negatief van een afbeelding
mogelijk maakte.
Tot dan was elke foto een uniek exemplaar.
In 1841 patenteerde hij na lang experimenteren de calotypie,
ook wel ‘talbotypie’ geheten, een chemisch proces
om een negatief af te drukken op papier.

Wild Fennel is wilde venkel.

Van een bezoeker van mijn web log ontving ik een e-mail
met een verwijzing naar zijn fotoboek op het internet.
Hij was net als ik naar de Picasso tentoonstelling in Den Haag geweest
en had er ook foto’s gemaakt van grafisch werk van Picasso.
Die techniek was in mijn overzicht ondervertegenwoordigd.
Dat halen we vandaag dankzij Peter dus even in.





Bedankt !

David Oyens, DeTeekening, 1879.Zie de uitgebreide tekst voor achtergrondinformatieover deze Nederlandse schilder.Mooie titel voor een schilderstuk trouwens.Gary Carsley, Sans Pareil(Funeral monumen to the pet dog of Wilhelminemargravine of Brandenburg), Bayreuth, 2007.Begrafenismonument voor de hond van Wilhelmine,zus van Frederick de Grote, Markgravin van Brandenburg.Bewerkte foto.Gustave Courbet, Jo the beautiful Irish woman, 1866.Higashiyama Kaii.Prachtig hoe je een schilderij kunt maken met eigenlijk maar 1 kleur.Er is weinig over deze kunstenaar terug te vinden.Veel onderscheidingen in Japan.Geboren in 1908. Was in 1934 de eerste Japanse uitwisselingsstudentmet Duitsland. Op z’n minst op het verkeerde moment geboren dus.James Gleeson, The attitude of lightning towards a lady-mountain, 1939.(Het gedrag van de bliksem ten opzichte van een damesberg ?)Veel Surrealisme of Magisch realisme zie je niet op mijn web log,maar vooruit eentje dan.Jean-Baptiste Mauzaisse naar Jacques-Louis David,Bonaparte crossing the Alps by the Great Saint Bernard pass, 1807.Altijd gedacht dat dit schilderij door david was gemaakt.Dat is ook zo dit is volgens mij de versie van Mauzaisse van het beroemde werk.Okay, kunst is het misschien niet maar wel een kunstenaar.John Lennon is een icoon, vandaar.Meissen porcelain, Late 18th century.Michael Patterson-Carver, Si Se Puede 2, 2007.Veel protestkunst zie je niet.Maar dit is een erg duidelijke.Moritz Daniel Oppenheim, Marriage portrait Charlotte von Rothschild (detail), 1836.Tutanckhamun Funarary Mask (begrafenismasker).Tutanchamon is op tournee door de Verenigde Staten.Wel 60- tot 70 voorwerpen direct gerelateerd aan de jonge koningzijn nu in musea te zien.De echte topstukken mogen Egypte niet uit maar dit is ook eerste klas.Fantastisch.Tutankhamun’s coffinette.De ingewanden van de farao werden apart van het lichaam gemumificeerd.Ze werden bewaard in zogenaamde Canopekisten of -vazen.Deze werden op hun beurt weer bewaard in prachtig versierde kisten.Deze hier bevatte de maag van de koning. Lees verder →

Gisteren in Amsterdam geweest.
Heb daar het museum FOAM bezocht.
Fotografiemuseum Amsterdam.
Daar waren tentoonstellingen van Taryn Simon, Ruth van Beek,
Daniel & Geo Fuchs en Jessica Dimmock te zien.

Vooral de tentoonstellingen van Taryn Simon en Jessica Dimmock
maakte veel indruk.

Het beklemmende beeld van drugsgerelateerde groepen mensen
grijpt aan (Jessica Dimmock).

Van de web site:
Foam_Fotografiemuseum Amsterdam presenteert vanaf 14 maart 2008
werk van de jonge Amerikaanse fotograaf Jessica Dimmock (1978).
In 2006 won zij in Milaan met haar serie The Ninth Floor
de allereerste F Award voor maatschappelijk betrokken fotografie.
Dimmock maakte een ontluisterend portret van het leven
van een groep jonge heroxc3xafneverslaafden in een appartement
op de negende verdieping in Manhattan, New York.
Dimmock zit haar onderwerp verontrustend dicht op de huid
en is daarbij zowel medelevend als genadeloos.
Het resultaat is een serie waarin menselijke emoties centraal staan
en waarin wanhoop, woede, verzoening en gelukzaligheid
elkaar in rap tempo afwisselen.

De beelden van Taryn Simon zijn technische mooi, de onderwerpen
zijn verbazingwekkend.
De tentoonstelling heet An American Index of Hidden and Unfamiliar.
Dat dekt ook precies de lading. Een verzameling verborgen en
onvertrouwde beelden.
Varierend van een portret van een genetisch gemanipuleerde witte
tijder (die daardoor erg gehandicapt is) tot een foto van ‘de koelkasten’
waarin lichamen worden opgeslagen tot de medische wereld
voldoende vooruitgang heeft geboekt om de mensen weer
te doen herleven, een foto van de transatlantische glaskabelverbinding
zoals die in de Verenigde Stasten uit de grond komt, enz.

Van de web site:
In maart 2007 riep een internationale jury de Amerikaanse
fotograaf Taryn Simon (1975) uit tot een van de twee winnaars
van de KLM Paul Huf Award 2007.
Onderdeel van deze jaarlijkse prijs voor jonge internationale talenten
is een tentoonstelling in Foam.
An American Index of the Hidden and Unfamiliar is de laatste
van deze twee tentoonstellingen.

Voor An American Index of the Hidden and Unfamiliar inventariseert
Taryn Simon wat binnen de Verenigde Staten verborgen en verscholen ligt.
Zij vindt haar onderwerpen binnen de wetenschap, de overheid,
de geneeskunde, de entertainment, de natuur, de beveiliging en religie,
en legt deze vervolgens op uiterst nauwgezette wijze vast.
Simon neemt voor dit project een dubbelrol aan van zowel scherpzinnige informant
als verzamelaar van curiositeiten,
en onderwerpt zij een hele cultuur aan haar onderzoek.

Door het onbekende weer te geven in een verleidelijke en heldere vorm,
benadrukt Simon het onderscheid tussen diegene die wel
en diegene die juist geen toegang hebben.

Maar ik heb ook wat foto’s gemaakt van Amsterdam.



Keizersgracht.





Paleis op de Dam.



Nationaal monument op de Dam.









Centraal station.

Waarschijnlijk krijg ik weer problemen met mijn
Amerikaanse provider.
Die zal de afbeeldingen van de blote dames wel niet goed vinden.
Het overzicht van vandaag omvay nogal was dames en allerlei
houdigen, vaak in de slaapkamer.
Maar kunst is kunst.



Alison Watt, Phantom, 2007.



Anselm Kiefer, Untitled (Terracotta ladder, 2007.



Attributed to Unkei, Dainichi Nyorai, Mahavairocana.
Supreme Buddha, Kamakura period, 1190.
Vermoedelijk Unkei, circa 1190.

Wikipedia biedt hulp:
Unkei (1151 xe2x80x93 1223) was a Japanese sculptor of the Kei school,
which flourished in the Kamakura period.
He specialized in statues of the Buddha and other important Buddhist figures.
Unkei’s early works are fairly traditional, similar in style
to pieces by his father, Kxc5x8dkei.
However, the sculptures he produced for the Txc5x8ddai-ji in Nara
show a flair for realism different from anything Japan had seen before.
Today, Unkei is the best known of the Kei artists,
and many art historians consider him its “most distinguished member”.



Childe Hassam, The French breakfast, 1910.



Gustave Courbet, The Bathers, 1858.



Jean-Antoine Watteau, La Surprise (detail).



Louis Stettner, Manhattan from the Brooklyn Promenade, 1954.



Lucas Cranach The Elder, Cupid complaining to Venus, about 1525.

Dit schilderij is misschien wel geroofde, nazi-kunst.
Het schilderij is in het bezit geweest van Hitler.
Men probeert nu te achterhalen hoe het verhaal precies in elkaar steekt.



McDermott McGough, The last supper, 1898, 1998.

Dit fotografen duo maakt gebruik van historische opnametechnieken
om ge-ensceneerde foto’s te maken.
Hier het Laatste avondmaal alsof het gefotografeerd zou zijn in 1898
in Ierland terwijl het in 1998 is gemaakt.



Nazif Topuoglu, Lamentations, 2007.



Paul Delvaux, The Iron Age, 1951.

Ondanks de dame op de voorgrond gaat de afbeelding,
of in ieder geval de titel, over treinen.



Wassily Kandinsky, Composition IV, 1911.



Miniatuur, Women yearning for Krishna, 1635-1645.

De catalogus van de Tefaf is een enorm boekwerk.
Prachtige foto’s van allerlei galerieen.
Eigenlijk is het een hele dure reclamefolder.
Niet alle werken van cde tefaf staan erin.
Per galerie 2 pagina’s ongeveer.



Ik heb een reeks afbeeldingen uitgekozen die ik erg mooi vond.
Er zit geen boodschap achter.
Dus niet twee werken uit die eeuw en twee uit die,
of zoveel werken uit Azie en zoveel uit Europa,
of zoveel schilderijen en zoveel meubelstukken,
of, of, of.Die keuzes kun je allemaal maken want er was zo ongelofelijk veel te zien.
Nee gewoon mijn eerste keuze met mooie werken.
Die volgen hier.



Abraham Mignon, A still life of flowers in a glass vase, pagina 97.

Deze in Duitsland geboren kunstenaar leefde
een deel van zijn leven in Nederland.
Wat ik zo gauw over hem kon vinden duidde er op dat stillevens
met bloemen zijn specialiteit was en dat hij voor zijn werk
in zijn leven hoog werd gewaardeerd.



Buddha Sakyamuni, Vietnam, 4de eeuw, pagina 305.



Charles Jourdain, Book of hours, Parijs.
Getijdenboek, geillustreerd door Charles Jourdain, in de vorm
van een Fleur-de-Lys, 1553-1555.

Een boek in deze vorm had ik nog nooit gezien.
Bekijk op de volgende afbeelding de details eens.





Collector’s Cabinet, Augsburg, 1630, pagina 268.

Verzamelaarskast uit Duitsland.
Ik heb een zwak voor mooie doosjes of kastjes.
Op de Tefaf was er een gallerie met alleen maar dit soort kastjes.



David LaChapelle, Sermon, 2003, pagina 457.

Er waren op de Tefaf erg weinig foto’s.
De werken van LaChapelle waren zowat de enige.
Ze vallen wel op, maar echt top zijn ze nu ook weer niet.



Diptych, The Virgin and child flanked by the Crucifixtion, 1300-1350, pagina 194.

Een miniatuur uit ivoor.



Fernand Leger, Nature morte, Etat Definitif, 1920, pagina 194.

Deze heb ik uitgekozen omdat er een prachtig mozaiek was van hem.
Dat stond helaas niet in de catalogus.



Fritz Wotruba, Klosterkirche, 1966, pagina 283.

Er stonden een aantal van deze schaalmodellen van (echte?) gebouwen.



Gold stater depicting Zeus in laurel wreath a thunderbolt over his shoulder,
reverse Pegasus, Lampsakos, Mysia, Asia Minor, 350BC, pagina 386.

Munten waren er ook.
Dit is een munt met een afbeelding van Zeus.
Op zijn schouder een donderschicht.
Op de achterzijde Pegasus.



Henry Herbert La Thangue RA, In the Dauphine, 1886, pagina 84.

Die neo-realistische stijl vind ik mooi.
Vaak misbruikt in het voormalige Oostblok.
Hier een werk uit Engeland.



Indian jewellery, 22 Kr tGold necklace, 1875-1900, pagina 241.

Voor India heb ik een zwak.
Als ik dan een gallerie zie met alleen maar juwelen uit india
Dan ga ik zeker kijken.
De meeste andere juweliers heb ik overgeslagen.
Deze niet.
Ik kan me niet herinneren dat ik dit sieraad gezien heb,
maar het is mooi.



Isaac Israels, Rue Clignancourt, Paris, pagina 234.



Lucio Fontana, Concetto Spaziale Attese, pagina 360.

Jaren geleden heb ik een tentoonstelling gezien
van de groep die ‘Zero’genoemd wordt.
Sinds dien wordt ik altijd naar werken van deze kunstenaars getrokken.
Van Fontana waren er meerdere werken aanwezig.



Marc Chagall, Cirque au cheval rouge, 1968, pagina 499.

Een tijdje erg ‘in’ geweest.
Ne voor het eerst in lange tijd weer eens een werk van Chagall gezien.
Blijft prachtig. Zeker als de compositie wat rustiger is zoals hier.



Master of the British Library Hymnal, Joseph and his brothers,
Initial ‘V’, Siena, 1450, pagina 399.

Er waren best een aantal van dit soort werken.
Jammer genoeg zijn het slechts stukken uit boeken.
Losse bladdelen leveren natuurlijk meer op
en verkopen eenvoudiger.
Bekijk de details eens op de volgende afbeelding.





Mpfemba mother and child, Kongo Kingdom, 1850, pagina 247.



Offering scene, part of wall painting, Egypt, 18th dynasty, pagina 381.



Patrick Caulfield, Still life on a table, 1964, pagina 501.



Plate, Majolica a Berettino, 1520-1530, pagina 205.



Sandro Chia, Portrait of a painter with his dog, 1986, pagina 65.



En daarmee is het verhaaltje uit dit mooie boek uit.

In de catalogus van de tentoonstelling in onder andere Den Haag
staan de volgende zinnen:

Pagina 20:
Zijn werk vloeit dus voort uit de voortdurende bestudering
van een echt persoon.
Maar xe2x80x93 en dat is net zo belangrijk xe2x80x93
hij maakt een kunstwerk, geen mechanische reproductie van een tafereel.
Het uiteindelijke resultaat is , zoals hij zegt, een xe2x80x9cselectiexe2x80x9d.
Onderdelen worden uitvergroot xe2x80x93 als de enorme ogen in enkele vroege werken xe2x80x93
andere verdwijnen. Soms, herinnert hij zich. xe2x80x9cis er een oor verdwenenxe2x80x9d.

Pagina 24:
In dit opzicht is Freuds werkwijze het tegenovergestelde van fotografie.
Fotografie geeft volgens hem veel informatie over de lichtval,
maar over niets anders dan dat.

Pagona 52:
Lawrence Gowing vroeg Freud of de klonterige, brokkelige aard
van zijn verf (soms nat op droog) de gelijkenis tussen huid en verf niet verstoorde.
In zijn vaak geciteerde antwoord wees Freud het idee van een gelijkenis van de hand:
xe2x80x9cIk wil dat verf functioneert al huid, wat iets anders is. xe2x80xa6xe2x80x9d

De redenering klopt helemaal.
Maar het maakt de schilderkunst van Freud dat van een performance.
Blijkbaar is het maken van het werk, het analyseren van het onderwerp,
de gesprekken, de diners, het poseren en
het opbrengen van de verf allemaal belangrijker
dan het zichtbare eindresultaat: het schilderij.
En dan moet je het ook als een performance brengen.
Niet als een voorwerp.
Want het eindresultaat geeft de toeschouwer in het museum
helemaal niet het idee dat er lang op gewerkt is.
Niet langer dan andere kunstenaars.
Je zoekt wel naar de betekenis naar de klonten verf
die hier en daar op de schilderijen te vinden zijn,
maar de doeken geven geen antwoord op de vraag.
Je zoekt wel naar de betekenis van de grote rode vlakken
in de gezichten maar de doeken geven geen antwoord op de vraag.
De werken die de natuur tot onderwerp hebben,
hebben ook die eigenschappen niet.
Ze zijn juist heel fijn en natuurgetrouw.
Haast tegengesteld aan bovenstaande uitspraken van Freud.
Bij mij als waarnemer wordt niet duidelijk wat voor een proces
voorafgegaan is aan het werk aan de muur dat blijkbaar
de elementen bevat die hierboven beschreven staan.
Daarmee is het werk mislukt.