Chris Schwarz, Joods kerkhof in Czarny Dunajec.



Edward Hopper, Nighthawks, 1942.



Frans Hals, Dubbelportret van Isaac Massa en Beatrix van der Laan, 1622.



Libia Posada, anoniem portret, 2007.



Richard Estes, Telefooncellen.



Stan Hunt, Pugwis masker met Kingfisher.



Steven Weinberg, Whale rock boat, 2002.

De Franse politie heeft bekend gemaakt dat ze drie werken
van Pablo Picasso, die begin dit jaar gestolen zijn
in het appartement van zijn dochter in Parijs,
terug gevonden hebben.

Mooi werk, die schildering van Picasso bedoel ik.



Pablo Picasso, Maya en de pop, 1938.

Weer een hele oogst.
Kunst uit alle werelddelen, verschillende stijlen.
Allemaal mooi.



Zittende vrouwenfiguur, Fangvolk uit Gabon.



Een van de veertig voorwerpen die het Getty museum zal teruggeven
aan Italie: Askos in the shape of a siren, 480 – 450 voor Christus.
Askos is een wword dat staat voor vaasje, flacon.



Canaletto, Venetie: een bootrace op het Canal Grande.



David Ruben Piqtoukun, Sharing the good food, 1999.
Moderne kunst van een Inuit (eskimo) kunstenaar.



Francesco Guardi, Rialto-brug in Venetie.



Kathy Ruttenberg, She lost her footing.
Gewoon erg grappig.



Keith Haring, Untitled.



Peter Siegel, Time Square @ 2 miles high.



Vincent van Gogh, Ravijn, 1889.

Kort geleden was ik in Cafe de Beyerd en trof daar een folder aan,
nou zeg maar stencil, over het cultureel centrum de Beyerd.
Hierna volgt de tekst van dit document.
Ik heb inmiddels ook nog wat foto’s gemaakt.
Die zitten in deze log vervlochten.

Beierd – Beyaert – Hospitale de Breda – Gasthuys – Hospitium – Pesthuis –
Dolhuys – Oude Mannenhuis – Cultureel centrum `De Beyerd` –
De Beyerd, centrum voor beeldende kunst.



De Beyerd, centrum voor beeldende kunst is gehuisvest
in het vroegere oudemannenhuis aan de Boschstraat te Breda
en staat bekend als een van de oudste gebouwen van de stad.
Beyerd/Beyaert betekende volgens Verdam oorspronkelijk ziekenzaal,
gemeenschappelijke eetzaal in een gasthuis, passantenhuis.
De stam van het woord Beyaert zal wel verband houden met “baaierd”,
dat is “ordeloze massa, chaos”

“Verdam” verwijst naar J. Verdam. Hij en E. Verwijs waren de samenstellers
van het Middelnederlandsch woordenboek 1885 – 1952, 11 delen.

Reeds in het jaar 1246 wordt het gebouw gemeld:
Godfried van Schoten, Heer van Breda,
schenkt een bedrag van 31 Leuvense ponden aan het “Hospitale de Breda”,
de vroegere benaming van het gebouw.
Kort daarvoor schijnt het gebouw te zijn opgericht als “Gasthuys”.
Het was in verband met de ligging buiten de stad een herberg
voor vreemdelingen en armen.
Het Gasthuys lag dus oorspronkelijk buiten de oude stadskern,
die erg klein was en niet veel meer betekende dan centrum,
c.q. bolwerk van de Baronie.
In 1252 verkreeg Breda, ommuurd en omwald, haar stadsrechten
van Heer Hendrik van Breda.



De poort in de stadswal, die naar het Gasthuys voerde,
werd Gasthuyspoort genoemd,
gelijknamig aan de straat waarin het gebouw lag.
Later werd het Gasthuys door de urbanisatieplannen
van Graaf Hendrik III (circa 1540) binnen de stad getrokken.



Tot ongeveer 1325 heeft het Gasthuys of “Hospitium” tevens dienst gedaan
als verpleeghuis voor zieken.
Later werd De Beyerd als dependance van het hospitaal, vervolgens als Pesthuis
en tot slot als “Dolhuys” gebruikt.

Het Gasthuys werd spoedig een toevluchtsoord voor oude en gebrekkige lieden,
die eerst als Proveniers (dit zijn personen die een prove
of geregelde uitkering van spijs en drank genoten),
later ook als Broeders (vanwege de onderlinge band en verplichtingen
tussen de huisgenoten) werden aangeduid.
Vaak moesten deze proveniers en broeders een aanzienlijke som geld betalen
om opgenomen te worden in het Gasthuys,
vaak moesten zij ook hun bed en kleding meebrengen.
Voor zover het hun gezondheid toeliet moesten deze proveniers of broeders
door huishoudelijke en andere noodzakelijke arbeid in hun onderhoud voorzien.

Het Gasthuys had een eigen bakkerij, brouwerij en groentetuin.

In de zeventiende eeuw werden ook de zogenaamde buitenproveniers opgenomen,
personen die niet in het Gasthuys woonden, maar wel gekleed en gevoed werden
door de inwoners van het Gasthuys.

Voor deze mensen werden 16 kleine huisjes aan de Pasbaan gebouwd.
Na de verbouwing van deze woningen
werd de gevelsteen in 1883 opnieuw aangebracht.

De tekst op de steen luidt:

M.D.C.L.XXXIIII
TOT BORGERS GERIEF EN
GASTHUYS PROFYT
SOO HEEFT AL RENTMEESTER IN
SYN TYT
ADRIANUS VAN OVERVELT
DEZE HUYSINGEN GESTELT.

De voorgevel van De Beyerd werd pas in 1643 vernieuwd
door Meester Laureys Drijffhout,
Dordtenaar van geboorte, maar sinds lang in Breda wonend.



De twee figuren Thijs en Geert (boven de poort van Bentheimer steen’
zijn geliefd in Breda, wat blijkt uit het sprookje,
dat op de laatste dag van het jaar de twee mannen hun stok verwisselen
en dan een praatje maken waarbij de een tegen de ander zegt:
“Ja, ja, we worden oud en xc2xb4t staan in weer en wind
valt op den duur niet mee.
mijn broer, mxc2xb4n beste vrind”.







Het klokje van De Beyerd is genaamd “Maria”; het werd in 1502 gegoten
door de gebroeders Willem en Jasper.

“Willem en Jasper” staat er in de tekst.
Er staat geen achternaam bij.
Zou dit kunnen gaan om Willem en Jasper van Wou.
Zonen van Geert van Wou, de bekende gieter van klokken en kanonnen ?

Tot 1955 heeft het complex dienst gedaan als oudemannenhuis.
Toen bleek echter dat exploitatieniet langer mogelijk en nodig was,
dankzij de diverse sociale voorzieningen
en betere huisvestingsmogelijkheden voor bejaarden in de stad.
Het gebouw werd toen aangekocht door de gemeente Breda
en professor Eschauzier kreeg de opdracht het gebouw te verbouwen
tot cultureel centrum voor Breda en de regio,
het huidige centrum voor beeldende kunst.



Vanaf 1 april 2005 is de Beyerd gesloten.
In het voojaar van 2008 zal het heropenen
als Museum voor grafische vormgeving.





Beierd – Beyaert – Hospitale de Breda – Gasthuys – Hospitium – Pesthuis –
Dolhuys – Oude Mannenhuis – Cultureel centrum `De Beyerd` –
De Beyerd, centrum voor beeldende kunst.

De Beyerd museum voor grafische vormgeving

Binnenkort ga ik naar deze voorstelling.
Hij ‘loopt’ al dus u kunt er ook al naar toe.
Het is altijd een geweldige ervaring, zo’n theaterstuk in de open lucht.
In Nederland valt dat niet mee.
Ook dit jaar helpt de zomer weer niet echt.

Puck:
Wees op uw hoede,
als u straks uw weg naar huis
probeert te vinden
in het aardedonkere bos
en fantomen van verbeelding
achter elke struik en stam
u proberen te verlokken.
Als u zich aan hun verleiding overgeeft,
zeg dan niet dat Puck
u niet gewaarschuwd heeft.

Vandaag weer een hele mooie verzameling kunst.Weer uit alle tijden en streken.Een bijzondere techniek die aan de orde komt heet ‘papieren negatief’,een oude techniek met een beschrijving en een voorbeeld.Pablo Picasso, Portret van Dora Maar, 1941.Mark Rothko, White center, yellow, pink and lavender on rose.Mark Rothko verrast altijd.Op het eerste gezicht zijn het maar wat kleurvlakken op een doek.Maar het werkt altijd.Je blijft er naar kijken.Pierre-Auguste Renoir, Le pont de Chatou, 1875.Ik moet voorzichtig zijn.Ik vond het blauw zo mooi.Maar ik weet hoe bedriegelijk foto’s qua kleur kunnen zijn.Keith Haring, Tree of life, 1985.Zeer herkenbaar.Ogenschijnlijk eenvoudig maar het intrigeert.Karna slays Kaikeya, Prince Vishoka, Battle Against Dhrstadyumna and Satanika,India, 1598.Peter Paul Rubens, Boerderij in Laken, 1617-1618.Rubens kan zo overdadig zijn.De techniek is prachtig maar als het zo overdadig is hoeft het van mij niet.Dit is bijna geen Rubens en daarom vind ik hem mooi.Philip Trager, John J. Kelly, 1988.Ik heb nog even wat andere foto’s van deze fotograaf bekeken op het internet.Dit is misschien nog de minst vervremende foto.Ken Hamilton, 09/11/2001.Jane Martha St John, het Collosseum, 1856.Een foto van het Collosseum.Op zich niet zo bijzonder.Maar kijk eens naar het jaartal: 1856.De fotografie bestaat dan maar amper.Dit is een voorbeeld van de ‘papieren negatief’-techniek.George Bellows, The hold-up (de overval), 1921. Lees verder →

Heel appart vind ik het werk van de volgende kunstenaar.
Gemaakt met balpen.



Il Lee, BK-002, 2006.

Om het af te leren nog maar een voorbeeld:



Il Lee, BL-075, 2006.

Ik vind het soms net landschappen met bomen.
Dan is de stap naar het volgende landschap kleiner.



Claude Monet, Meadow with Haystacks near Giverny
(Wei met hooibergen in Giverny), 1885.



Sharon Lockhart, Untitled, 1996.

Complexe belichting, schittering in het glas.
Moeilijke foto.

Hindoe en moslim geleerden bespreken de Mahabharata, 1598-1599.De Razmnama oftewel ‘het boek van de oorlog’is een manuscript uit 1598-1599.Het is gemaakt in India.Het is geschreven in het Perzisch op verzoek van de Moghul keizer Akbar (regeerperiode 1556 – 1605).Perzisch was in die tijd de officiele hoftaal.De Razmnama is een vertaling (een beknopte vertaling)van de Mahabharata.Dus het feit dat de tekst in het Perzisch is zegt nog nietsover de inhoud.De inhoud heeft niets met Perzie te maken maar betrefteen van de fundamentele teksten van het Hindoeisme.Yudhishthira met Bhihma, door Fattu, 1598.Razmnama, 1616-1617.Dit laatste blad is een blad uit de versie die gemaakt is voorAbd al-Rahim ibn Muhammad Khan-i Khanan,legeraanvoerder van Akbar.De scene die hier wordt afgebeeld is een veldslag vanArjuna en Raja Tamradhvaja. Lees verder →

Weer een serie mooie kunstwerken.
Vandaag een keer op alfabet van de kunstenaar (inclusief voornaam/letter).



Anselm Kiefer, Nigredo, 1984.

Anselm Kiefer is al eerder op mijn web log aan de orde geweest.
Met fotoxe2x80x99s en met een beschrijving.
Maar een keer extra kan geen kwaad.
Kiefer is geboren in 1945 in Zuid Duitsland.
Kiefer beschouwt zijn kunstuitingen als een bespiegeling
op historische schilderijen
in een tijd die pijnlijk gedefinieerd lijkt te zijn door oorlogen.
Hij is bexc3xafnvloed door zijn leraar Joseph Beuys (Duitsland 1921-1986).
Het dramatisch intense oppervlag van Nigredo
bevat zowel lyrische als ironische elementen.
Het schilderij is samengesteld uit lagen stro, schellak en verf bovenop een foto.
Het is een verbrand landschap waarop de zon reflecteert,
De mogelijkheid van nieuwe begin.



Derrick Santini, Mica Paris.

Mica Paris is een zangeres die nooit echt is doorgebroken.
Geboren in Engeland.
Hier een portretfoto van haar.
Prachtig van kleur en perspectief.



Erik Desmazieres, Jardin en Italie, 1978.

Oude techniek goed toegepast.
Ik vond nog een toespraak gehouden bij de opening van een tentoonstelling
van deze Franse kunstenaar.
Een paar stukken daaruit:

Speech Anne Lize van der Stoel
tentoonstelling van Erik Desmazixc3xa8res in het Rembrandthuis
17 september 2004

Als we de media moeten geloven gaat het momenteel slecht met de kunst,
en dan in het bijzonder de hedendaagse kunst,
en weer in het bijzonder de hedendaagse kunst in Amsterdam.
(…)
Wie echter wat beter kijkt en de blik ook buiten de gevestigde instellingen
voor hedendaagse kunst richt,
weet dat deze voorstelling van zaken niet klopt.
Sterker nog: de hedendaagse kunst is springlevend
xe2x80x93 slechts de kunst die almaar de platgetreden paden
van het modernisme is blijven bewandelen,
lijkt momenteel aan het einde van haar Latijn te zijn.
Te vaak wordt vergeten dat er daarnaast andere hedendaagse kunstenaars zijn,
die er bewust voor kiezen traditionele middelen te gebruiken
om hun verhaal te vertellen.
Die zich hebben toegelegd op artistieke media als de etstechniek
of het schilderen met olieverf,
waarmee ook illustere voorgangers tot grote artistieke hoogten wisten te komen.
En die de zichtbare werkelijkheid als vertrekpunt nemen
voor hun eigen interpretatie van die werkelijkheid.
(…)
Nu zet het Rembrandthuis de reeks voort met een expositie
van de grafiek van de Franse kunstenaar Erik Desmazixc3xa8res.
Desmazixc3xa8res, geboren in Marokko in 1948
en momenteel wonend en werkend in Parijs,
heeft in ruim drie decennia een omvangrijk grafisch oeuvre opgebouwd,
dat, zeker in Nederland, slechts in een kleine kring van connaisseurs
bekendheid geniet.
Onder hen geldt Desmazixc3xa8res als xc3xa9xc3xa9n van de grootste grafische talenten
van onze tijd.
Met een ongelooflijke technische virtuositeit schept Desmazixc3xa8res
zijn geheel eigen grafische universum, dat wordt gekenmerkt
door een grote thematische verscheidenheid.
In zijn vroege werk treffen we vooral fantasiebeelden aan,
verbeeldingen van imaginaire werelden en monumentale bouwwerken
die restanten lijken te zijn van verloren beschavingen.
In zijn meer recente etsen speelt de dagelijkse, zichtbare werkelijkheid
een steeds belangrijkere rol,
waarvan onder meer zijn fascinerende reeks gezichten op Parijs getuigt.
Maar ofschoon Desmazixc3xa8res die zichtbare werkelijkheid als basis neemt
voor zijn werk, is hij geen slaafse realist.
Hij beweegt zich altijd op de grens van realisme en wat je een geheel
persoonlijk surrealisme zou kunnen noemen.
Hij speelt als het ware met de zichtbare werkelijkheid en vervormt die
naar eigen goeddunken, tot het zijn werkelijkheid geworden is.



J.M.W. Turner, Yarmouth sands, 1840.



Micha Klein, Crystal powder from God (kristalpoeder van God), 2000.

Heel apart dit werk van een Nederlandse kunstenaar, vj
en wat al niet meer zij.

Ik roep maar weer even de hulp in van Wikipedia:

Videojockey

Een videojockey of vj is een presentator op een muziekzender
op televisie (de MTV-stijl) of een getalenteerde producer
van eigen visueel materiaal voor clubs, feesten en evenementen.

VJ’s ( visueel/video kunstenaars )

VJ’s vertonen visuals and videoclips, meestal in dansclubs en discotheken.
De meest bekende Nederlandse vj is de computerkunstenaar Micha Klein.
VJ’s generen en bewerken beelden en video’s met verschillende apparatuur.
Het Digitaal genereren en bewerken is daarbij de laatste jaren
steeds populairder geworden.
Maar ook de meer traditionele videomixer wordt nog steeds gebruikt.
Met deze mixer kunnen de verschillende videosignalen gemengd
of afgewisseld worden.
Meestal zitten er op een videomixer ook nog verschillende effecten
die over een videosignaal heen gelegd kunnen worden.
De beelden worden meestal met xc3xa9xc3xa9n of meer beamers geprojecteerd
of op televisieschermen vertoond.
Door zijn beelden goed te kiezen kan een VJ spelen met de emoties
van zijn toeschouwers.



Nicolas de Staxc3xabl, Montagne Sainte-Victoire (Paysage de la Sicilie), 1954.

Een citaat van deze kunstenaar:

Ik wil dat mijn schilderij als een boom is.
Men gaat van een lijn, een fijne streek over in een punt, in een vlek,
..zoals een twijg overgaat in een stam.
Maar alles moet verband houden, moet op zijn plaats zitten.



Nikolai Konstantinovich Roerich (1874-1947), The Treasures of the angels
(de schatten van de engelen).



Queen Elizabeth I, artiest onbekend, 1587.

Dit is een afbeelding gemaakt voor een boek.
Heel helder.
Rijzig, statig, machtig, streng, koninklijk.

Ook vandaag weer een leuke verzameling kunstwerken,
van alle tijden, kriskras door elkaar.



Desiderio Settignano (1429-1464), Heilige Constanze.

Uit de omgeving van deze rennaissance beeldhouwer.



Diego Rivera, Juchitan River, 1953-1956.



Lucian Freud, Sleeping Head, 1979-1980.



Marc Chagall, La Dance.



Michael D. Fay, Taking a knee, 2005.

De Amerikanen blijken ook kunstenaars mee te sturen op missies
in Afghanistan en Irak.
Fay is een van die kunstenaars.



Pierre-Auguste Renoir, La Yole, 1875.



Polly Apfelbaum, Painted desert, 2007.

Er is een Vlaamse schilder, Joachim Patinier, die je mag omschrijven
als de ontdekker van het landschap.
In zijn schilderijen, die nog meestal Bijbelse namen hebben,
staat in werkelijkheid het weidse landschap centraal.
Van het leven van deze man is weinig bekend.
Albrecht Dxc3xbcrer heeft hem eens ontmoet en heeft daarvan
een aantekening gemaakt.
Verder zijn er maar weinig schilderijen van hem bekend (20-25).
Vaak heeft hij ook niet alleen aan deze werken gewerkt.
De datering van zijn werk is nogal een probleem.
De meeste werken zijn gedateerd als 1515 – 1524.
Dat is de periode van zijn active schildersleven.
Patinier (of Patinir) is geboren in 1480.


Joachim Patinier, Vlucht naar Egypte, 1524.

Dit is een goed voorbeeld van het landschap dat de hoofdrol overneemt.
Maria, met Christus, is centraal op het schilderij zichtbaar.
Alleen moet je wel zoeken.
De afbeelding van haar is erg klein.
Het landschap overheerst het schilderij.
Dat is het eigenlijke onderwerp van de afbeelding.


Joachim Patinier, Landschap met de verzoeking van de Heilige Antonius.


Joachim Patinier, The Penitence of Saint Jerome, 1518.


Joachim Patinier, Charon crossing the Styx.

Links zien we de hemel met engelen,
rechts de hel met een brandend gebouw.
Over de rivier de Styx vaart Charon, de bootsman.


Joachim Patinier, De doop van Christus, 1515.


Joachim Patinier, Alijah en de engel.


Joachim Patinier, Saint Jerome in a rocky landscape.



Joachim Patinier, Saint Christoffel, 1520-1524.

Titiaan, Venus with a mirror. (Venus met spiegel)



Paula Rego, Flood, 1996. (Vloed)



Michael Molnar, Fall harvest, 1998. (Herfstoogst)
Voorbeeld van Tromp L’oeil.



Faberge, Cigar Lighter in the form of a chimpanzee.
(aansteker in de vorm van een chimpansee van juwelier Faberge)



Titiaan, Venus having fun with love and music, 1555.
(Venus vermaakt zich met de liefde en muziek)

Kunst die de markt beheerst komt voornamelijk uit ‘het Westen’.
Werk uit Azie, Afrika en Zuid Amerika speelt maar zelden een rol.
Daarom tref je maar zelden werk uit de andere werelddelen aan.
Vandaag een uitzondering.
Een paar werken van de Indiase kunstenaar Jehangir Sabavala.
Deze kunsternaar is beinvloed door het impressionisme en het cubisme.
Geboren in 1922 in Calcutta (Kolkata).



The Chorten, 2005.



Lunar magic.



The friendly shepards.



Pilgrimage III.

Weer een willekeurige greep uit de kunstgeschiedenis.
Heel gevarieerd.
Allemaal verschillende stijlen, uit verschillende tijden.
Veel verschillende technieken.
Maar allemaal mooi.



Claude Monet, Waterloo Bridge, 1901.

Een waterverf, sorry aquarel.
Dat zie je niet vaak van deze schilder.



Vincent van Gogh, Boomgaard met zicht op Arles, 1888.

Deze keer een tekening.



Leonard Baskin, Pleading warrior, 1961.

Deze meneer kende ik niet.
Is vooral bekend als illustrator maar ook als beeldhouwer.
Deze Amerikaan maakte veel naam met twee (oorlogs-)monumenten.
Zo leverde hij reliefs aan voor het Franklin Delano Roosevelt Memorial.



De naam op dit werk is van Muhammad Zaman, Iran (Isfahan), 1680.
De titel is ‘Judith with the severed head of Holofernes’.

Dit is een bekend thema in de kunst.
Judith (vrouw uit Judea) is de vrouw die er in slaagt om de grote
legeraanvoerder door een guerrillatechniek te verslaan.
Men laat het leger eerst de overwinning behalen en op het moment
dat het leger (en hun aanvoerder) zich veilig voelt,
dronken feest viert, slaat Judith toe.
Het is een bekend bijbelverhaal.
Isfahan is een oude stad in het hart van Iran.
Deze afbeelding is een boekillustratie.



Joe Rosenthal, Old glory goes up on Mt. Suribachi, Iwo Jima, 1945.



Joan Miro, Le Coq, 1940.



Nicolaes Maes, Familieportret, 1676.

Het is misschien niet in Nederland uitgevonden,
maar de portretkunst, van individuen, paren, families en groepen,
kwam in de Gouden Eeuw enorm tot bloei.



Thierry Breton, Danaes.

In Brugge, in de Onze Lieve Vrouwe-Kerk
vinden we dit mooie beeld van Michelangelo.
Het heeft natuurlijk niets met de Mona Lisa te maken…
…of eigenlijk toch ook weer wel.
Het is erg mooi en ook mysterieus.



Begeleidende tekst in de kerk:

De xe2x80x9cMadonna met het Kindxe2x80x9d (1504 xe2x80x93 1505) van Michelangelo Buonarotti
werd in marmer van Carrara uitgevoerd.
Het was oorspronkelijk voor een altaar in de Dom van Sienna bedoeld,
maar werd door de Brugse familie Mouscron gekocht
en aan de O.-L.-V.-kerk geschonken.
Het beeld is een van de schaarse werken van Michelangelo
die niet in Italixc3xab bleven.
Men bewondert de peinzende Maagd die het naakte kind
tussen de kniexc3xabn houdt.
Ondanks de strakke uitvoering blijft het beeld boeien en ontroeren.

Deze wedstrijd/prijs (Jonge Belgische Schilderkunst) is de
“Koningin Elisabethwedstrijd” voor de beeldende kunst in Belgie.



De Jonge Belgische Schilderkunst is in 1950 ontstaan
vanuit een wil om jonge kunst te promoten,
om een groep jonge Belgische kunstenaars te ondersteunen
en tentoonstellingen op het getouw te zetten.



Cxc3xa9dric Noxc3xabl, Zobjeyxs.

57 jaar later is deze prijs levendiger dan ooit
en uitgegroeid tot een van de belangrijkste evenementen
voor de beeldende kunst in Belgixc3xab.



Pieter Vermeersch, Untitled.

De laureaten van de recente edities (zoals Hans op de Beeck,
Loreta Visic, Xavier Noiret-Thome, Christophe Terlinden, Leen Voet,
Benoit Plateus en Orla Barry) hebben ondertussen
een plaats weten te vinden in de internationale kunstwereld.



Mira Sanders, La Belgique Imaginee.

De wedstrijd staat open voor kunstenaars,
uit alle beeldende kunstdisciplines,
die van Belgische nationaliteit zijn of al minimum een jaar
in Belgixc3xab verblijven en die op 1 januari 2007 nog geen 35 jaar zijn.
Geen enkel onderwerp is opgelegd
en alle beeldende expressiemiddelen zijn toegestaan.



Sarah Vanagt, Cemetery Goma.

Voor de editie van 2007 selecteerde de jury de volgende kandidaten
uit circa 200 ingezonden dossiers:
Virginie Bailley,
Koenraad Dedobbeleer,
Gabriel Lester,
Cxc3xa9dric Noxc3xabl,
Mira Sanders,
Sarah Vanagt en
Pieter Vermeersch.

Deze kunstenaars worden uitgenodigd om een nieuw werk
te realiseren dat tentoongesteld zal worden
tussen 22 juni en 9 september
in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel.



Virginie Bailley, Troubles les loiitains.

Aan de wedstrijd zijn vier prijzen verbonden:
de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst – Crowet (xe2x82xac 25.000),
de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst xe2x80x93 Emile en Stephy Langui (xe2x82xac 12.500) en
de Prijs Paleis voor Schone Kunsten (xe2x82xac 12.500), en
de Prijs ING (xe2x82xac 12.500).



Gabriel Lester, The clock and the clockwork.

De internationale jury van deze editie bestaat uit
Ann Demeester (directrice van De Appel in Amsterdam),
Eva Gonzalez-Sancho (directrice van FRAC Bourgogne in Dijon),
Stijn Huijts (directeur van het Stedelijk Museum Het Domein in Sittard),
Jxc3xa9rxc3xb4me Sans (Director of Programme van BALTIC in Gateshead) en
Nicolaus Schafhausen (directeur van Witte De With in Rotterdam).

En de uitslag is……..

De grote Prijs Jonge Belgische Schilderkunst 2007 wordt niet toegekend.
De jury besliste unaniem dat dit jaar niemand de prijs heeft verdiend.

Gisteravond moest een internationale jury
in het Paleis voor Schone Kunsten de vier prijzen
van de Jonge Belgische Schilderkunst uitdelen.
Ze deelde er slechts drie uit, want niemand kreeg de hoofdprijs.

De juryleden deelden wel drie kleinere prijzen uit,
die elk 12.500 euro waard zijn.
Ze werden toegekend aan Mira Sanders, Pieter Vermeersch en Cxc3xa9dric Noxc3xabl.

De uiteindelijke reden om naar het Breda’s museum te gaan
is gelegen in de tentoonstelling die afgelopen zondag is begonnen.

Met de tentoonstelling Paulo Post Futurum – een beetje na de toekomst –
viert Lokaal 01 haar vijfentwintigjarig bestaan.
Alle kunstenaars werden uitgenodigd om een werk in te leveren
waarin mondiale kwesties als oorlog en vrede, recht
en gerechtigheid in terugkomen.
Maar ook persoonlijke conflicten zoals gierigheid en spilzucht,
liefde en vriendschap, die alle onderdeel zijn
van onze levenslust en doodsangst, zijn terug te vinden
in deze exclusieve jubileumtentoonstelling.

Nu zal het de vaste lezers niet verwonderen
dat ik er wat foto’s heb gemaakt.
Het probleem is alleen dat er geen aanduidingen bij de werken stonden.
Geen naam van de kunstenaar, geen titel van het werk.
Bij moderne kunst is dat niet altijd even duidelijk.
Ik hoop dat al mijn foto’s over kunstwerken gaan.
Wat mij in het oog sprong is dat er goede videokunst was.
Er draaiden ook filmpjes die volgens mij nergens over gingen,
maar een aantal waren heel goed gemaakt.
Ik heb foto’s van enkele voorbeelden maar niet van allemaal.
De kwaliteit van die foto’s is een probleem.
Een fotocamera kan niet zomaar een televisiebeeld registreren.
Maar het gaat om het idee.





Heel mooi, zachte kleuren.





Dit is zo’n videobeeld.
Maar de opname is waardeloos.
Het filmpje toont een klein kind dat
als in een vrij val door de ruimte zweeft.
De volgende opname was te zien op het scherm
er recht tegenover.



Het beeld van een soort oude collegezaal
waar steeds pre-historische dieren op de tribune zaten
terwijl een mens in het midden wordt getoond.







Een van de glazen varkentjes van het vorige werk.
De gebruikte materialen op de tentoonstelling warenerg uiteenlopend.



Op het glas staat de tekst:
In case of fear break glass (in geval van angst het glas breken)



Dit is een, van wat mij leek, twee beelden door een kunstenaar gemaakt.
Heel mooi, verzorgd uitgevoerd.



Misschien wel het mooiste werk op de tentoonstelling.



Hier doet de camera geen recht aan het werk.
Een prachtige foto waar zoveel rust vanuit gaat.



Commentaar op reclame.
De lamp hing er vervelend voor.
Zo is niet goed te zien dat het om drie afbeeldingen gaat
van Picasso, in drie kleuren,
onder verwijzing naar een automerk.



Een soort ‘Goedemorgen juffrouw Janny’.
Wat je al niet met ordners kunt doen.
Leuk voor een keer maar daar kun je niet
tot aan je pensioen mee bezig blijven. lijkt me.





Dit was een hele mooie videopresentatie.
Je werd door de cameraman/vrouw door een soort doorzichtige,
ijswereld geleid.
Kleur ontbrak bijna volledig.
Alleen heel af en toe wat oranje.
Volledig met de computer gemaakt.
Als je de camera goed volgde raakte je bijna gedesorienteerd.



Mooi ritme, mooie vorm.