Sebastiaan Goegel, Blumenbild, 2008.

Tot voor kort had ik nog nooit iets gezien van deze kunstenaar.
Los van het werk, waarvan hier een paar voorbeelden zijn te zien,
was het vooral het verhaal van de galerie
dat me deed besluiten hier een log over te maken.

Eerst maar eens het verhaal:

The great philosophical questions are actually banal, says Goegel, because everyone asks them. In fact, the only reason they’re considered ‘great’ is because everyone asks them. In the works of the Leipzig-based artist they are at any rate omnipresent: life and death, becoming and passing, accompanied by the whole panoply of human fears and needs and the states that summon them. They all take – in some cases drastic – shape here, but never in a way that would convey a moral judgement.

Goegel, who also draws, tattoos and sculpts, focuses mainly on creating forms. He then varies and experiments with these forms in a creative process that itself constitutes a kind of material for him, until he has managed to find a pictorial equivalent for the desired atmosphere or mood. What makes Goegel’s works special is that most viewers intuitively recognize their themes, although they would be hard put to describe them.

With a combination of word and image – Goegel always give his works short and telling titles – the artist explains and interprets what is depicted. The fine, mocking humour that often shines through here can be read as a discreet hint to acknowledge the artist’s inadequacies – but not to take them too seriously. The fact that Goegel doesn’t think much of bombastic posturing is obvious both from his above remark on the ‘great philosophical questions’ and from the way he depicts his themes.

Just as one can articulate universal certainties using complex sentence structures in order to lend them an exalted gravity, it is also possible to exaggerate the pathos of basic truths using pictorial means. The chosen theme is then presented with a grand gesture and, most importantly, without any trace of irony. Not so with Goegel.

The rich formal variety and somberly glowing colours of some of his works do indeed make an opulent impression. But upon closer inspection, it becomes evident that these images instead represent extremely incisive metaphors for specific sensations, or that they convey communicative vibrations that are capable of evoking very concrete emotional associations in the respective viewer. It’s an impression similar to when you wake up and can still clearly recall the basic feeling of a dream, but the ‘story’ has already faded.

This is what makes Sebastian Goegel’s artworks as haunting as they are bewildering: primal fears, drives, predilections that we wouldn’t dare to live out in our daily existence are given physical form in these pictures – in a thoroughly personal way for each of us. Because every viewer has his own experiences and conflicts, whose reverberations only he can recognize.

Sebastian Goegel, Existence, 2010.

De Nederlandse vertaling:

De grote filosofische vragen zijn eigenlijk banaal,
zo zegt Goegel, want iedereen stelt die vragen.
Eigenlijk is de enige reden waarom ze de xe2x80x98grotexe2x80x99 vragen genoemd worden
gelegen in het feit dat iedereen ze stelt.
In het werk van de uit Leipzig afkomstige kunstenaar
zijn deze grote vragen in allerlei vormen aanwezig:
leven en dood, aanstormend of gaand,
met alle vormen van menselijke angsten,
vragen en de hoedanigheden waarin ze tot uitdrukking komen.
Ze krijgen allemaal vorm, soms dramatisch, maar zonder een oordeel te vellen.

Goegel die ook tekent, tatoexc3xabert en beelden maakt,
richt zich op het maken van vormen.
Daarmee varieert en experimenteert hij in een creatief proces
dat zich als een soort materiaal vormt tot hij een verbeelding vindt
die de equivalent is van een gewenste atmosfeer of stemming.
Goegels werken zijn zo bijzonder omdat de kijkers intuxc3xaftief
de themaxe2x80x99s herkennen, al kunnen ze die vaak moeilijk beschrijven.

Met een combinatie van woord en beeld licht de kunstenaar
zijn werk toe en interpreteert wat is verbeeld.
Goegel voorziet zijn werken van korte, verhalende titels.
Zijn delicate en spottende humor schijnt door de titels heen
en kan gezien worden als een hint naar de tekortkomingen
van de kunstenaar en om ze niet te serieus te nemen.
Goegel heeft bombastisch gedrag niet hoog staan
en dat wordt duidelijk uit bovenstaande opmerkingen
over de grote filosofische vragen
en uit de manier waarop hij zijn themaxe2x80x99s verbeeldt.

Net zoals iemand universele zekerheden kan uiten,
middels complexe zinsstructuren, om hen een verheven gewicht te verlenen,
zo kan men ook basiswaarheden met overdreven pathos verbeelden.
De gekozen themaxe2x80x99s worden gepresenteerd met grote gebaren
en nog belangrijker, zonder enige ironie.
Dat is niet het geval bij Goegel.

De rijke variatie in vormen en somber glanzende kleuren
op sommige van zijn werken maken een weelderige indruk.
Maar als je verder kijkt wordt het duidelijk dat deze beelden
een uiterst scherpe metafoor vertegenwoordigen voor specifieke sensaties,
of dat ze communicatieve vibraties overdragen
die de mogelijkheid hebben concrete emotionele associaties
op te roepen bij de kijker.
Het is een indruk vergelijkbaar met ontwaken terwijl je nog helder
het basisgevoel van de droom kunt herinneren,
terwijl het xe2x80x98verhaalxe2x80x99 al is vervaagd.

Dat is het wat het werk van Sebastiaan Goegel
zo achtervolgend zowel als verbijsterend maakt:
oerangsten, driften, voorkeuren die je in je dagelijks leven
niet durft najagen, krijgen een fysieke vorm in deze schilderijen
xe2x80x93 voor iedereen persoonlijk te doorgronden.
Omdat iedere kijker zijn eigen ervaringen en conflicten heeft,
wiens echoxe2x80x99s alleen door de kijker kunnen worden herkend.

Sebastian Goegel, Obsession, 2010.

Het verhaal is een marketingverhaal van iemand die de woorden kent
die tegenwoordig in zijn maar het merendeel van de tekst is nietszeggend.
Het komt er op neer dat Goegel schilderijen maakt die iedereen op
zijn of haar eigen manier zal ervaren.
De kunstenaar doet niet meer dan zich laten leiden door zijn materiaal
om tot een sfeerbeeld te komen.
Niet mis mee maar dat kan ook met minder woorden.

Is het abstract of realistische kunst?

De titel van deze log is een bekende uitspraak van Pablo Picasso.
Ik zag deze uitspraak in een documentaire van AVRO’s Close up.
De documontaire heette:
Kunst van het ogenblik – Matisse tot Malevich.
De uitzending vindt plaats in het kader van de tentoonstelling
in het Haags Gemeentemuseum.

De vandaag gestolen Picasso, samen met vier andere belangrijke werken, Le pigeon aux petits pois (De duif met erwten), 1912.

un tableau ne vit que par celui qui le regarde

Nu zegt mij zo’n tekst in het Frans niet zo veel, maar de vertaling
laat zien dat deze uitspraak heel relevant is in het kader
van de samenvatting die ik aan het maken ben
van het boek: Filosofie van de kunst, Anne Sheppard.

een schilderij leeft alleen door degene die ernaar kijkt

En een artikel over/met Picasso zonder afbeeldingen
dat kan niet.
Voor de verandering een kleurplaat (en daaronder natuurlijk het origineel).

Kleurplaat van Demoiselles d’Avignon.

Pablo Picasso,Demoiselles d’Avignon, 1907.

Ik ben met dit boek begonnen omdat dit boek een pocket is
met een harde kaft die ik dus ook gewoon in bad kan lezen.
Niet alle boeken lenen zich daartoe.
Deze inleiding op de esthetica begint met een inleiding en
duikt dan met hoofdstuk 2: Nabootsing, in de materie.

Een korte samenvatting van hoofdstuk 1.

De titel van hoofdstuk 1 is:
Waarom zouden we ons met kunst bezighouden?

Dit eerste hoofdstuk geeft geen antwoord op deze vraag maar
een hele serie antwoorden.
Als die antwoorden hebben uiteindelijk, volgens Anne Sheppard,
een filosofief probleem als grondslag.

Die problemen kunnen globaal op twee manieren benaderd worden:
1. ga er van uit dat alle kunstwerken iets gemeen hebben.

In de loop van de geschiedenis komen er drie stromingen
in de filosofie voor die dat gemeenschappelijke proberen te definieren:
Nabootsing, Expressie en Vorm.

2. beschouw niet de kunstwerken zoals bij 1
maar neem onze belangstelling eens onder de loep.

Een korte samenvatting van hoofdstuk 2.

Het tweede hoofdstuk heeft als onderwerp : Nabootsing.
Dat is het Nederlandse begrip voor mimesis.
Het is een eerste van drie stromingen in de kunstfilosofie.
Die drie stromingen zijn: nabootsing, expressie en vorm.

Nabootsing staat voor de stroming die er van uit gaat dat een kunstenaar
met zijn kunst het onderwerp van zijn kunstwerk zo behandelt
dat het de verschijningsvorm van het onderwerp in de werkelijkheid
zo precies mogelijk probeert weer te geven.
Kortom het kunstwerk lijkt op de werkelijkheid.

De opvatting dat kunst gaat om nabootsing stamt al uit de tijd van Plato.

Het probleem met deze opvatting is dat als je dit consequent doorvoert
de ultieme vorm van kunst ‘trompe-l’oeil’ is.

Wikipedia:

Trompe-l’oeil is een schildertechniek die bedrieglijk realistisch aandoet. Het woord trompe-l’oeil is Frans en betekent letterlijk bedrieg het oog, of gezichtsbedrog.

Pere Borrell del Caso, Fuggendo dalla critica, 1874.

Op de vlucht voor de critici.
Trompe l’oeuil

De opvatting is ook nog wel toe te passen op de beeldende kunsten
als schilderen en beeldhouwen, maar hoe zit dat met muziek.
Het aantal muziekstukken dat je als kunst kunt aanmerken en dat volledig
uit nabootsing bestaat is beperkt.

Binnen de opvattingenstroming Nabootsing zijn twee uitersten
te onderscheiden: aan de ene kant mensen die met hun kunst naar
illusie streven (het zo natuurgetrouw weergeven van het onderwerp)
en aan de andere kant mensen die met hun kunst zo correct mogelijk de
conventies op het gebied van kunst toepassen.

Dus aan de ene kant mensen die zo dicht mogelijk
naar een foto proberen te neigen.
Het kunstwerk lijkt zo goed dat het haast niet van echt is te onderscheiden.

Met aan de andere kant mensen die aangeven te begrijpen dat hoe goed
je ook je best doet, je nooit verder komt dan verschillende kleuren verf
op een linnen ondergrond.
Je kunt met een kunstwerk niet werkelijkheid creeeren.
Je poogt op een plat vlak diepte te suggereren.
En de afspraken gaan verder.
Een afbeelding van een mens met een gouden schaal achter zijn hoofd
begrijpen we in het Westen allemaal als een afbeelding van een heilige.
Dat is een afspraak, in de werkelijkheid lopen er geen mensen rond
met gouden schalen achter hun hoofd.

Cimabue (1240 – 1302), Franciscus van Assisi.

Het interessante is dat beide, uiterste denkrichtingen,
voor de meeste mensen elementen in zich hebben
waar men zich in kan vinden.
Tegelijk zijn beide te beperkt om alles wat kunst is of kan zijn
te beschrijven of te definieren.

Overigens zijn conventies heel erg sterk in de muziek.
Daar spelen zaken als het metrum (het ritme), de tonaliteit,
de te gebruiken muziekinstrumenten in een orkest
of de opbouw van een symfonie bijvoorbeeld een heel grote rol.
Terwijl dat een kunstvorm is waar Nabootsing in de zin van
‘lijkt het’ nauwelijks een rol speelt.

Dan stelt Anne Sheppard nog een interessante vraag:
Waar komt onze waardering voor representatieve kunst (lijkt het?)
nu eigenlijk vandaan?
Wittgenstein introduceert in dit verband het concept van ‘zien als’
of ‘zien in’.
De waardering komt zowel van de herkenning van de gelijkenis (lijkt het)
als van de herkenning van de bewust toegepaste conventies (snap ik het).
Hierbij is ‘zien’ een soort passief registreren en ‘zien als/in’
een soort actief waarnemen waarbij er een beroep wordt gedaan
op onze verbeelding om bewust aangebrachte conventies te herkennen.

Er worden nog twee belangrijke concepten besproken: object en context.
Deze twee begrippen worden als een soort bruggetje
naar het volgende hoofdstuk geintroduceerd.
Als iemand in een abstract schilderij (dus niet-representatief) meent
een emotie waar te nemen dan ontbreken er vaak twee elementen
die we in de werkelijke wereld vaak wel kunnen waarnemen:
Object: waar ben je boos op / verdrietig om, en,
Context: waarom ben je boos / verdrietig / blij enz.

Bij al die moderne werken met als enig extra stukje informatie
‘Untitled’ moet er dus meer aan de hand zijn dan het zomaar
weergeven van emoties.

Howard Fonda, Untitled, 2009.

Vervolgens is er ook nog een klein deel van hoofdstuk twee
gewijd aan Plato.
Plato schijnt uit te gaan van iets dat je kunt omschrijven als
de Ideale Vorm. Bijvoorbeeld de goddelijke rechtvaardigheid.
In de voor ons waarneembare wereld zie je daar kopieen van,
in particuliere objecten: een rechtvaardig mens.
Vervolgens kun je als kunstenaar een schilderij maken
dat op zijn beurt weer een kopie is van het particuliere object.
Het begrip spiegel wordt hier vaak gebruikt naast het begrip kopie.
Kopie betekent hier steeds dat het om een mindere uiting gaat,
minder kwaliteit, minder waardering.
Een spiegel is ook een erg passief begrip.
Blijkbaar spiegelt een kunstenaar alleen maar,
voegt niets toe.
Overigens zal na Plato de kunst op een hoger niveau komen.
Niet de laagste trede van drie maar ten minste op de tweede plaats
door aan te nemen dat kunst niet afgeleid is van de particuliere vorm
maar van de Ideale vorm.
Vooral tijdens de renaissance wordt deze visie door de kunstenaar
aangehangen: ideale maten, lineair perspectief, zeer gedetailleerd in
bijvoorbeeld kleding, stoffen, sierraden, haar, huid enz.

Leonardo da Vinci, Dame met de hermelijn (Portret van Cecilia Gallerani), circa 1490.

Een mooie afwisselende selectie kunstvoorwerpen.
Twee prachtige werken van Picasso zijn speciaal het vermelden waard.

Bruno Cattani, Eros 3, 2000 – 2004.


Een foto uit een serie foto’s met als thema Eros.

Claude Monet, Rock needle seen through the Porte d’Aval, xc3x89tretat, 1886.

Franz Marc, Piggies.


Ik had dit werk nog nooit gezien van Franz Marc.
Ik vind het prachtig maar vreemd genoeg
kom je heel veel informatie tegen op het web over een
hele reeks schilderijen van verschillende dieren.
Maar van dit schilderij kan ik niet eens een jaartal vinden.
Beetje verdacht.
Wel mooi.

Guercino, Christ and the woman of Samaria, circa 1619 xe2x80x93 1620.


Chirstus en de Samaritaanse vrouw.

Jackson Pollock, Number 12 A, 1948.


Pollock staat de laatste weken weer midden in de aandacht van de media.
Niets mis mee maar het is toch opmerkelijk om de golfbewegingen in
de kunstmedia te zien.

Joan Mitchell, Two sunflowers, 1980.


Twee zonnebloemen.
Heel anders dan de manier waarop Van Gogh zonnebloemen schilderde.

Liu Bolin, Hiding in the city No 83, 2009.


Als je goed kijkt zie je dat dit werk een aantal rekken toont in een supermarkt
en dat op een bepaald punt een persoon voor die rekken staat die zich
zo (heeft laten?) verven dat hij of zij helemaal niet meer opvalt.
Deze kunstenaar heeft dit middel vaker beproefd tegen de achtergrond
van bekende Chinese gebouwen.
Zijn boodschap heeft betrekking op het wegcijferen en vooral het
weggecijferd worden van het individu door de Chinese dictatuur.

Mark Rothko, Untitled, 1961.

Michael Challenger, Untitled, 1971.

Pablo Picasso, Femme xc3xa0 la robe rose, 1917.

Pablo Picasso, Femme et fillettes, 20 april 1961.

Peter Randall-Page, Walking the dog I, II and III, 2010.


De hond uitlaten.

Vincent van Gogh, The sower, 1888.


Bij wijze van uitzondering Van Gogh een keer niet als laatste kunstenaar in de rij.
Dit werk was hier vast al een keer eerder te zien maar De Zaaier blijft mooi.

Wu Jide, Chatting over tea, 1984.

Een tijd terug las ik “Van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan”.
Reflecties op schilderkunst.
Dit is een essay dat ik op een website aantrof.

Rembrandt van Rijn, het Joodse Bruidje, 1667.

De volgende tekst sprak me aan:

Een foto representeert niet hetzelfde als een schilderij:
een persoonlijke afdaling in de zichtbare wereld,
een reis naar de wortels van het beeld.
Een schilderij is eigenlijk een persoonlijk verslag
van deze afdaling in de zichtbare wereld
in de vorm van een reconstructie
met behulp van de (schilderkunstige) illusie.

De komst van de fotografie wordt door veel mensen die schrijven over kunst
aangegrepen als de reden waarom zich zo’n grote verandering in de kunst
heeft voorgedaan in de vorige eeuw.
Maar volgens mij heeft de fotografie er niets mee van doen.
Je kunt nog steeds mooie, goede realistische kunst maken,
zelfs portretten en al voor de fotografie in zwang kwam
werden er schilderijen gemaakt waarbij het niet meer
om het realisme alleen ging.

Rembrandt van Rijn, het Joodse Bruidje (detail), 1667.

Hier schildert Rembrandt geen foto.
Het is een bijbelse voorstelling maar op zich hoef je dat niet te weten.
Misschien hebben mensen voor dit doek geposeerd maar de compositie
kan even goed volledig bedacht zijn.
Het is de emotie die Rembrandt hier oproept die dit werk zo prachtig maakt.
En ga maar eens kijken.
Geen fijne penseelstreken maar dikke verf, opgezet met een mes.
Niet glad en effen maar ruw en vol expressie.
Dit schilderij is al meer dan 300 jaar oud.

Paul Villinski, On final for Saint Exupxc3xa9ry, 2010.

Paul Villinski, Vessel for Amelia (Earhart?).

Paul Villinski, Yes II, 2010.

De lente mag dan ver weg lijken vandaag,
we beginnen de serie van vandaag met een heel zomers beeld.

Andre Derain, Arbres a Collioure (detail), 1905l.

Andries van Eertvelt, The battle of Lepanto, 1640.


Aanmerkelijk minder optimistisch beeld.
De slag bij Lepanto.

Wikipedia:

De Slag bij Lepanto op 7 oktober 1571 was een van de grootste zeeslagen uit de wereldgeschiedenis. Hij vond plaats in de buurt van Lepanto (dit is de vroegere Italiaanse naam van de Griekse havenstad Nxc3xa1vpaktos) aan de nauwe ingang van de Golf van Korinthe.
De Osmaanse vloot onder leiding van Uluxc3xa7 Ali Pasha moest het opnemen tegen de verenigde vloten van Paus Pius V en die van Spanje, Venetixc3xab, Malta en Genua, onder het opperbevel van Don Juan van Oostenrijk (ook Geronimo genoemd), de halfbroer van Filips II. Zijn vlaggenschip was de Real.

De christenen, met 84.500 man, 208 galeien, zes grote Venetiaanse galjassen en 102 hulpzeilvaartuigen, overwonnen de grotere vloot van de islamitische Osmanen (88.000 man, 210 galeien, 44 galjoten en 20 fusten na een slag van ongeveer vier uur. De bemanning van de Real wist de Turkse opperbevelhebber te doden. Zijn hoofd werd op een spies gezet om de vijand te demoraliseren.

De Ottomanen verloren 200 vaartuigen, 24.000 man, onder wie hun aanvoerder Ali Pasha en ruim 15.000 christelijke galeislaven. De christenen slechts 15 galeien en 7500 man.

Ansel Adams, Leaf (Glacier Bay National Monument, Alaska), ca 1948.

Bill Owens, Suburbia, ca 1970.


Het leven in de Amerikaanse buitenwijken in California
begin jaren ’70 zoals vastgelegd door Bill Owens.

Cizhou painted meiping, Yuan dynasty, 1279 – 1368.


Een meiping is een type Chinese vaas met de vorm zoals hier te zien.
Cizhou is de plaatsnaam waar voorwerpen werden gemaakt met glazuur
van deze bijzondere kleur.
De afbeelding toont een kraanvogel.

Daniel Heyman, From the time of morning prayers, 2008.


Deze kunstenaar maakte een tocht vanuit Turkije naar landen in de regio
om te praten met mensen die geleden hebben onder politie of militair geweld.
Dat leverde werken op met een mengeling aan afbeeldingen en teksten.

Joaquxc3xadn Sorolla, The baptism, 1900.

Lin Fengmian, Lady holding a flower, 1963 – 1965.

Luba Shankadi mask, Zaire, 1950 – 2000.


De Luba is een volk in Afrika.

Max Liebermann, Blumenstauden am gxc3xa4rtnerhxc3xa4uschen nach norden, 1922.

Paul Nash, The bay, 1923.


Houtsnede, de baai.

Terry Frost, Halzephron plate D, 2001.

Tim Bavington, Bold as love, 2010.

Mijn week was te druk om aan mijn blog te kunnen werken.
Hopelijk is dat volgende week niet het geval.
Dus maar snel de draad weer opppakken.

Bob Chilton, Boathouse reflection, 2009.

Dan Flavin, An artificial barrier of blue, red and blue fluorescent light, 1968.

Edgar Degas, At the races in the countryside, 1869.

Edward Ruscha, Ghost writer, 1978.

Lee Bontecou, Untitled, 1961.

Magdalena Abakanowicz, Armament, 2009.

Maimonides, Mishneh Torah, 1457 – 1465.

Shane Guffogg, At the still point #4, 2009.

Venetia Dearden, Carrie and Justin at Glastonbury Festival, 2004 – 2009.

Andrew Moore, Rouge, Detroit, 2008 – 2009.


Prachtige kleuren, vast in scene gezet maar daardoor niet minder mooi.

Onbekende maker, Aztec, Eagle worrier, 1440 – 1469, Museo del Templo Mayor, Mexico City, Mexico.


Het anti-griep vaccin dat Mexico ons dit jaar toedient heet kunst.
Steeds opnieuw, week na week, soms een paar maal per week
verschijnen er aankondigingen van restauraties, vondsten, tentoonstellingen, enz
allemaal vanuit Mexico (inmiddels griepvrij zullen we maar denken).
Maar ze hebben dan ook prachtige stukken te tonen.
Azteeks, Adelaarstrijder.

Brice Marden, Cold Mountain 6 (Bridge), 1989 – 1991.

Cesar Boxc3xabtius van Everdingen, Girl with a large hat, 1645 – 1650.


Als ik over het aankoopbeleid van het Rijksmuseum ging
weet ik niet of ik dit schilderij gekocht zou hebben.
Maar gelukkig ga ik daar niet over.
Heel verrassend heet het schilderij: Vrouw met grote hoed.

Claude Monet, Effet de printemps xc3xa0 Giverny, 1890.


Zoals afgelopen zondag zal ik maar zeggen.

Pablo Picasso, Quatre femmes uues et txc3xaate sculptxc3xa9e [Femmes entre alles avec voyeur sculptxc3xa9], 1934.

Pair of imperial Beijing enamel facetted vases, Yongzheng, Four-character marks within double-squares, 1723 – 1735.


Met een markering met vier karakters in dubbele vierkanten.
Ik kon er op het web niet zo gauw een foto van vinden.
van zo’n merkteken.
Moet wel bijzonder zijn anders wordt dat niet apart vermeld.

Roy Liechtenstein, Water lillies with Japanese Bridge, 1992.


Een hommage aan Monet.

Unknown, Pair of Famille Rose Peony Bowls, Yongzheng, Six-character marks within double circles.


Hier bestaat het merkteken uit zes karakters in dubbele circels.
Hiervan heb ik wel een voorbeeld gevonden op het internet:

Yongzheng six-character marks in underglaze blue within double circles and of the period (1723 – 1735).

Victor Pesce, Turn of the shoe, 2009.

Xu Beihong, Three galloping horses, 1894 – 1953.


Kunst uit Azie krijgt op dit moment wereldwijd heel erg veel aandacht.
Op veiligen of met tentoonstellingen.
Ook in deze Kunstvaria zijn weer verschillende stukken te zien uit China.

Lokaal01 is geen museum. Het is meer een platform of een werkplaats.
Of zoals ze het zelf noemen:
“Lokaal 01 : onderzoeks- en presentatieruimte voor beeldende kunst”.
Het huidige project heet Pleasure Ground.
Een serie van activiteiten van toneel, performance, een steeds wisselende
tentoonstelling en een introductie van een theoretisch essay.

Ik ben gewoon gaan kijken.
“Pleasure Ground, de gedroomde teugelloze speeltuin
voor 17 lokale, nationale en internationale kunstenaars.
Deze kunstenaars krijgen de absolute, volledige en onvoorwaardelijke
vrijheid aangeboden om dit bijzondere tentoonstellingsproject
naar hun hand te zetten.”

Heel bijzonder vond ik het werk van Chisato Tamabayashi.
Maar daarover later meer.
Nu even de foto’s die ik gisteren maakte.

Willem Claassen, Wheelbarrow cemetary.



Willem Claassen, Wheelbarrow cemetary.

Warre Mulder.

Lotte Geeven, Eye-blink Foxtrot.


Heel mooi.

Drie van de vijf ogenschijnlijk zelfde schilderijen van Nele Tas.

Een landschap van Sanne van Gent.



Kijk je van op zij dan zie je de vele lagen: Sanne van Gent.

Benjamin Greber.


Heel mooi werk. Niet van metaal maar van hout.
Minitieus nagemaakt.

Politiek, actueel maar ik vrees met een hoge mate van voorspellende waarheid: de komende tijd zal cultuur lijden onder de bezuinigingen van welk kabinet dan ook. Maar ik laat me verrassen.

What’s the point of giving you any more artworks? Wat is het nut om je nog meer kunstwerken te geven?

Als je een reeds bestaand object in een andere context plaatst, is het dan een kunstwerk? In 1917 introduceerde Marcel Duchamp met zijn kunstwerk xe2x80x98Fountain de ready-made; een bestaand object als kunstwerk.

In WHATxe2x80x99S THE POINT OF GIVING YOU ANY MORE ARTWORKS? laten kunstenaars werk zien waarin ze op eigen wijze omgaan met het begrip ready-made. Maar dit gaat verder dan het object. Ook een op internet gevonden afbeelding, een situatie of zelfs een gemoedstoestand kan de aanleiding vormen voor een kunstwerk. Alles is bruikbaar.

Dat is wel een interessant gegeven.
Waarom nog meer kunst.
Er is al zo veel.
Zelfs alledaagse voorwerpen zijn al gepresenteerd al kunst.
Alles is al gedaan?

Dat laatste is overigens niet helemaal waar.
Ik verbaas me steeds weer.
Ook vandaag weer.
Heb ik op de tentoonstelling van KOP het antwoord gekregen?
Nee, maar wat niet is kan nog komen!
KOP op!

Wolfgang Plxc3xb6ger, Me in front, 2003.


Vanmiddag stond ik dan ook voor die tafel.
Een tafel met drie boeken.


Wolfgang Plxc3xb6ger, Me in front, 2003.


De boeken staan vol met afbeeldingen die afkomstig zijn van Google.
Op iedere foto die ik heb gezien bij het doorbladeren,
staat er iemand ergens voor.
Meestal staan een of meer personen voor een ‘bekend’ gebouw.
Veel vakantiefoto’s, veel jonge mensen.
Ik doe dat ook een beetje op mijn weblog, in die zin
dat ik mensen kunstwerken voorhou.
Of althans afbeeldingen van dingen die ik kunstwerken vind.
De meeste afbeeldingen komen in mijn geval ook van het internet.
Soms via Google gevonden.
Het maakt mij overigens geen kunstenaar.
Mensen op de afbeelding probeer ik te vermijden.
Maar daar gaat het denk ik niet om.

Foto’s van mensen die poseren voor een gebouw zijn er veel,
erg veel te vinden.
De foto’s zijn op zich objets trouvxc3xa9, gevonden voorwerpen,
direct gereed als kunstwerk.
Plxc3xb6ger heeft bewust een selectie gemaakt in wat hij ‘vond’.
Hij heeft op Google ‘Me in front of’ ingetikt als zoekargument.
Interessante vraag is natuurlijk waarom willen al die mensen
op een foto vastgelegd worden met iets bepaalds in de achtergrond?
Vervolgens confronteert Wolfgang Plxc3xb6ger zijn publiek ermee.

Pierre Ardouvin, Tout l’univers, 2004.


Een kanarie in een kooi.
Een goudvis in een kom.
Een plant in een pot.
Deze voorwerpen staan op een wit tafelkleed
dat op een draaiende tafel ligt.
Het hele universum?

Pierre Ardouvin, Tout l’univers, 2004.

Het lijkt wel of de Kunstvaria een beetje aan het veranderen is.
Vandaag een hele vreemde eend (eigenlijk paard) in de bijt.
Maar ga daar maar even naar op zoek.
Er zijn een paar veilingen geweest en sommige zijn aangekondigd
met heel bijzondere werken.
Zo ook een heel bijzondere tentoonstelling met voorwerpen van ivoor.
Ik moet hier noemen, de veiling op 4 mei bij Christies in New York:
Property from the Collection of Mrs. Sidney F. Brody.
Dit schijnt een Amerikaanse vastgoedhandelaar te zijn geweest (oei!).
Met een bijzondere neus voor kunst want de catalogus alleen al
maakt je jaloers.
Een paar van de werken die geveild gaan worden zijn hier te zien.

Anouk Kruithof, Enclosed content chatting away in the colour invisibility, 2009.


Een stapel gekleurde boeken.
De titel zegt zoiets als:
De inhoud kletst zich weg door de kleuronzichtbaarheid.

Die Heilung des Besessenen von Gerasa, von den sog. Magdeburger Elfenbeintafeln, Mailand, 962 – 973.


Ivoren voorwerpen. Gelukkig mogen ze niet meer gemaakt worden.
Maar in deze kunstvaria zijn er twee of drie te zien.
Middeleeuws en erg mooi.
Bekijk bijvoorbeeld eens naar het volgende detail.
Bij de bezeten man die door Jezus wordt genezen,
ontsnapt via de mond een duivels figuur.
Terwijl we helemaal rechts recht in het gezicht aangekeken worden
door iemand die zich tussen het publiek wurmt.
Dat allemaal tegen een mooi rechthoekige achtergrond,
een soort schaakbordmotief.
Let ook op de varkens rechtsonder en lees dan de tekst hieronder eens.

Die Heilung des Besessenen von Gerasa, detail, Mailand, 962 – 973.


In de Bijbel in de Statenvertaling staat de volgende tekst:

Markus 5:1-20

Genezing van den bezetene van Gadara
En zij kwamen over op de andere zijde der zee, in het land der Gadarenen.
En zo Hij uit het schip gegaan was, terstond ontmoette Hem, uit de graven, een mens met een onreinen geest;
Dewelke zijn woning in de graven had, en niemand kon hem binden, ook zelfs niet met ketenen.
Want hij was menigmaal met boeien en ketenen gebonden geweest, en de ketenen waren van hem in stukken getrokken, en de boeien verbrijzeld, en niemand was machtig om hem te temmen.
En hij was altijd, nacht en dag, op de bergen en in de graven, roepende en slaande zichzelven met stenen.
Als hij nu Jezus van verre zag, liep hij toe, en aanbad Hem.
En met een grote stem roepende, zeide hij: Wat heb ik met U te doen, Jezus, Gij Zone Gods, des Allerhoogsten? Ik bezweer U bij God, dat Gij mij niet pijnigt!
(Want Hij zeide tot hem: Gij onreine geest, ga uit van den mens!)
En Hij vraagde hem: Welke is uw naam? En hij antwoordde, zeggende: Mijn naam is Legio; want wij zijn velen.
En hij bad Hem zeer, dat Hij hen buiten het land niet wegzond.
En aldaar aan de bergen was een grote kudde zwijnen, weidende.
En al de duivelen baden Hem, zeggende: Zend ons in die zwijnen, opdat wij in dezelve mogen varen.
En Jezus liet het hun terstond toe. En de onreine geesten, uitgevaren zijnde, voeren in de zwijnen; en de kudde stortte van de steilte af in de zee (daar waren er nu omtrent twee duizend), en versmoorden in de zee.
En die de zwijnen weidden zijn gevlucht, en boodschapten zulks in de stad en op het land. En zij gingen uit, om te zien, wat het was, dat er geschied was.
En zij kwamen tot Jezus, en zagen den bezetene zittende, en gekleed, en wel bij zijn verstand, namelijk die het legioen gehad had, en zij werden bevreesd.
En die het gezien hadden, vertelden hun, wat den bezetene geschied was, en ook van de zwijnen.
En zij begonnen Hem te bidden, dat Hij van hun landpalen wegging.
En als Hij in het schip ging, bad Hem degene, die bezeten was geweest, dat hij met Hem mocht zijn.
Doch Jezus liet hem dat niet toe, maar zeide tot hem: Ga heen naar uw huis tot de uwen, en boodschap hun, wat grote dingen u de Heere gedaan heeft, en hoe Hij Zich uwer ontfermd heeft.
En hij ging heen, en begon te verkondigen in het land van Dekapolis, wat grote dingen hem Jezus gedaan had; en zij verwonderden zich allen.

Horsehead Nebula, foto gemaakt door het European Southern Observatory.

Fernand Leger, Les Constructeurs, 1955.

Fernand Leger, Les Oiseaux, Biot, 1953.


Lxc3xa9ger was niet alleen een tekenaar maar ook een keramist.
Hier een voorbeeld van een serie tegels door hem gemaakt
in 1953: de vogels.

Gregory Euclide, What softened clippers making left the plain barren and white, 2010.


Verschillende (gevonden) materialen worden samengebracht
en beschilderd door deze kunstenaar.
Levert mooie combinaties op.
Aan de titel waag ik me niet.

Imperial pearl court necklace, Qing dynasty, 18th century, China.


Deze keizerlijke halsketting is onlangs geveild.
Er zijn wereldwijd 5 van deze kettingen bekend in het bezit
van het Palace Museum in Beijing.
Er zijn geruchten dat ook in Shenyang een dergelijke ketting
wordt bewaard.
Dit is het enige exemplaar in prive-bezit voor zover bekend.
Dergelijke parelkettingen mochten alleen door de belangrijkste leden
van de Chinese Keizerlijke familie gedragen worden.

Jean Metzinger, Femme au chapeau, 1906 – 1907.


Van Jean Metzinger had ik eerder nog niet veel gehoord.
Maar wat een prachtige techniek.
Bekijk de detail foto maar eens.


Jean Metzinger, Femme au chapeau, detail.


Wikipedia:

Jean Metzinger (Nantes, 24 juni 1883 – Parijs, 3 november 1956) was een Franse kunstschilder die aanvankelijk in de stijl van het neo-impressionisme werkte maar na zijn ontmoeting met Pablo Picasso, George Braque en Juan Gris in 1906 zich vanaf 1908 aansloot bij het kubisme.

Kxc3xa4the Kollwitz, Selbstbildnis mit der Hand an der Stirn, 1910.

Marc Chagall, Paradis, 1960.

Matt Mignamelli, Untitled (Red).


Een
nieuwe ster in de kunstwereld?
Ik vermoed van niet maar sommige werken zijn de moeite waard.

Nativity, Toros Roslin Gospels, Armenia, 1262.


Armeens miniatuur en tekst van het kerstverhaal.
Toros Roslin was een illustrator van teksten, een miniaturist.

Wikipedia:

Toros Roslin circa 1210xe2x80x931270) was the most prominent Armenian manuscript illuminator in the High Middle Ages. Roslin introduced a wider range of narrative in his iconography based on his knowledge of western European art while continuing the conventions established by his predecessors.

Olafur Eliasson, Your atmospheric colour atlas, 2009.

Pablo Picasso, Flower vase on table, 1968.

Pablo Picasso, L’Espagnole, 1962.

Pablo Picasso, Nude, green leaves and bust, 8 March 1932.


Dit is een Picasso uit de collectie van Sidney F. Brody.
Prachtig werk.

Qi Baishi, Flowers and insects.


Hieronder volgen een drietal details van de waaier.

Qi Baishi, Detail midden.


Qi Baishi, Detail links.


Qi Baishi, Detail rechts.

Robert Davidson, Rock Scallop, 1989.

Schachfigur, Eines Laufers, Norddeutschland, 1400.


Je zou zo verslingerd raken aan het schaakspel.
Een loper.

Tony Bevan, Self-Portrait after Messerschmidt, 2009.


Ik vermoeddat de Messerschmidt die hier genoemd wordt,
de volgende beeldhouwer is:

Wikipedia:

Franz Xaver Messerschmidt (February 6, 1736 xe2x80x93 August 19, 1783) was a German-Austrian sculptor most famous for his “character heads”, a collection of busts of faces contorted in extreme facial expressions.

Voorbeeld van een karakterkop van Franz Xaver Messerschmidt.

Verurteilung Jesu, von den sog. Magdeburger Elfenbeintafeln, Mailand 962 – 973.


Gemaakt in Milaan tussen 962 en 973.
De veroordeling van Jezus met links de geseling
en rechts Pilatus die zijn handen in onschuld wast.
Zie ook detail hieronder.
Ik vind het woord Elfenbein zo mooi.
In het Nederlands ivoor.
Ik weet niet waar elfenbein vandaan komt (het is natuurlijk Duits)
maar met mijn beperkte kennis van het Duits denk ik dan al gauw
aan het been van een elf.
Maar dat zal wel fout zijn.


Pilatus wast zijn handen in onschuld, Magdeburger Elfenbeintafeln, Mailand 962 – 973.

Yun Shouping, Chrysanthemum and Rock, 1680.