Dat wordt dus genieten in een aantal Nederlandse steden.
Ik begrijp dat in Februari 2006 ‘Proeven van kunst’ begint in Tilburg.
Als voorproefje alvast drie van de onderborden:

Naar aanleiding van de Meet & Greet avond bij de Stadstuin,
ontvingen we deze week de volgende enveloppe:

Met daarin de volgende kaart:

Dit zijn de foto’s:

Vrijdagavond ons voorlaatste bord gaan ‘scoren’ bij restaurant Vanouds de Brouwers.
Dit is een populair restaurant in Bavel.
Ondanks de weersvooruitzichten en de vele strooi-auto’s op de weg zat het restaurant vol.
Volgens geruchten verkopen bij hen de borden als zoete broodjes.
Ze zijn (een van de restaurants?) het restaurant dat de meeste borden verkoopt.

We zijn daar naar toe gegaan voor het Proeven van Kunst-menu:

Hoe het er was: koud.
Het is natuurlijk een van de eerste koude dagen na de zomer.
Maar dat lijkt me geen reden om je gasten het koud te laten hebben.
Er zaten mensen met hun jas aan te eten.

De keuken is niet helemaal mijn keuken.
Kalfshaas op gegratineerde uien is zwaar eten.
Zeker als het is klaargemaakt in boter.
De coquilles waren heerlijk.

Het is een bovengemiddeld restaurant voor Breda en omstreken.
Maar om ervoor met de taxi naar toe te gaan (50 Euro retour)
is het niet goed genoeg.
Van de acht restaurants die aan dze actie deelnemen is dit een van de mindere.

Bij het betalen ontvingen we wederom een lot.

Zaterdagavond 29/10/2005 gegeten bij de Stadstuin in het kader van een Meet and Greet-avond.
De kunstenaares in kwestie is Marianne Y. Naerebout.

Laten we eens beginnen met het eten.

(De menukaart)

(Het menu)

De Stadstuin had grotere tafels dan normaal.
Mensen waren aan tafels gegroepeerd.
Het toeval wilde dat we bij kennissen aan tafel zaten.
Deze mensen waren met hun dochter en schoonzoon.
Het vierde stel aan tafel waren bekende van de dochter.
Een kleine wereld.

Bij het eten werdem door de Stadstuin geselecteerde wijnen geschonken.

Het eten was uitstekend !

Tijdens de avond kwam de kunstenares langs de tafels.
Onder andere om met iedereen op de foto te gaan.
Eerst een polaroid.

Die ging wat de mist in:

De digitale foto’s worden ons nog toegestuurd.

Aan het eind van de avond kregen we onze onderborden mee met een presentje van de kunstenares.

(Het bord met presentje (ondertekende afwasborstel).)(Het kaartje behorende bij het presentje)

De avond was erg gezellig !

Jammer dat de Stadstuin ons niet geinformeerd had over het feit dat de gasten vanaf 19:00 uur verwacht werden.
Waarschijnlijk waren de plannen nog niet rond toen we reserveerden (dat is namelijk al even geleden).
Toen we reserveerden had men ons aangegeven dat we konden komen wanneer we wilden.
Vanaf zeven uur serveerden men een aperitief (wij zijn daarvoor op een ander adres geweest).
Toen we binnenkwamen was de avond al begonnen.
Ook had men ons niet verteld dat het eten in groepen zou plaatsvinden.
Er werd niet gevraagd of we mee wilden doen met het wijnarrangement of misschien iets anders drinken wilden

Jammer, ik ben anders gewend van de Stadstuin.

Omdat ik een paar dagen thuis ben ‘mocht’ ik koken.
Het werd gisteren ‘Italiaanse roodbaarsfilet op een groentebedje’.
Zo heet dat in restaurant speak.

Wat heb ik gedaan:

= eerst pesto gemaakt.
(5 grote takken basilicum, pijnboompitten, een hoeveelheid geraspte harde Italiaanse kaas, knoflook, een rode peper en wat zeezout, met olijfolie in de vijzel tot pesto bereiden)

(De roodbaarsfilet)(De zelfgemaakte pesto)(Die pesto gebruik je om de vis te marineren)(Vis even rustig laten rusten in de marinade)

= intussen de verse paddenstoelen mix (steeds meer beschikbaar in deze tijd van het jaar) bakken met een uitje.

= vis aanbraden en stoven. Pasta klaarmaken.

(dan de vis aanbraden, gebakken ui/paddenstoelmengsel toevoegen, 2 vleestomaten en een aantal zoete trostomaatjes toevoegen, olijven toevoegen)

=Eindresultaat

En het was heerlijk.

Een nieuw restaurant in Breda.
Gelegen aan de Grote Markt.
Aangename sfeer, moderne inrichting.

De gelegenheid zowel als het eten komen bekend voor.
De mensen die deze zaak runnen hadden eerst Restaurant Villa Nova (ook in Breda).
De gerechten zijn echt een wereldkeuken: zo had ik blini met gerookte zalm, zure room en haringkaviaar vooraf en als hoofdgerecht Marokkaanse lamsstoofschotel met munt, geserveerd met couscous en tutti frutti.

Prijs/kwaliteitsverhouding was prima.
Wat slordigheden in de bediening, de zaak is nog maar 4 weken open.
Komt waarschijnlijk wel goed.

De web site:

Omdat ik zaterdag naar het Concertgebouw in Amsterdam ging en ik vooraf nog wilde eten ben ik aan het volgende restaurant gekomen.
Leuke sfeer, druk, zeker zo kort voor de voorstelling.

Zoals op de achterkant van het kaartje te zien is ligt het erg centraal.

Ik heb er mosselen gegeten.
Ik kan dus niet echt oordelen over de kaart.
Mosselen kan iedereen bereiden (?!)
Het voorgerecht van wilde spinazie was in ieder geval erg lekker.
De prijs is redelijk.
Goede bediening.

Nashi of Japanse peer komt van oorsprong uit Noord-China, Korea en Japan.
Deze vruchten groeien aan 2 meter hoge struiken.
Tijdens de groei worden ze in papieren zakjes verpakt om ze tegen ongedierte te beschermen.
Er zijn 2soorten nashi op de markt: een Chinees type met peervormige vruchten en eenJapans type met appelvormige vruchten.
De Japanse variatie kunt u in Nederland kopen.
De vrucht heeft een dunne gele schil en sappig vruchtvlees, lichtvan kleur.
De smaak is fris-zoet en heeft iets weg van peer.
Nashi is lekker zowel in vruchtensalades als in hartige salades.
Het fruit is in de koelkast +/- 1 week houdbaar.
Behandel nashi als peer of appel.

Bron: http://www.voedsel.net

Bij mij liggen ze niet in de koelkast maar op de fruitschaal.
Het is een harde vrucht maar goed in te bijten of in te snijden.
Erg sappig, het vruchtvlees heeft een haast brokkelige structuur.
Verkleurt snel.

Nashi (Pyrus pyrifolia) is xc3xa9xc3xa9n van de varixc3xabteiten van de Aziatische peer.
Deze fruitsoort ontstond uit een kruising van appel en peer, en is vooral gekend in Noord-China, Korea en Japan.
Zoals in het figuurtje hiernaast op overtuigende wijze wordt aangetoond, valt de vrucht zeer goed in de smaak bij Japanse gezinnen.

Iedereen is daar zichtbaar gelukkig als je hen een exemplaar in de hand stopt.
Geprikkeld door het Japanse succesverhaal zijn sommige Europese fruitkwekers dan maar met de aanplant van Nashi begonnen, in de hoop dat de vraag ook hier zal toenemen.
Westerse consumenten reageren totnogtoe eerder lauwtjes.
Maar voor Danny Billens, een biologische fruitkweker uit Oetingen, is de hoge ziektebestendigheid een bijkomend argument om met de kweek van Nashi te starten.
Hij gelooft trouwens nog steeds dat de peertjes aan populariteit zullen winnen.
Eens je van een Nashi-peertje geproefd hebt, deel je zijn overtuiging.

Bron: http://www.dewassendemaan.be

Ik moet zeggen dat ik niet zo enthousiast ben als onze zuiderburen.

Mosselen, dankzij het mooie na-zomerweer.

Het is een eenvoudig recept maar erg lekker:

Voor 2 personen mosselen:

2 teentjes knoflook
1 citroen
15 gram verse Italiaanse kruiden
2 kg mosselen

Een salade:

naar eigen inzicht, bijvoorbeeld
cocktail tomaatjes,
1 ui,
potje kappertjes,
potje olijven,
blikje ansjovis,
sla,
een halve komkommer,
zilveruitjes,
peper,
augurkjes,
beetje witte wijnazijn.

Een sausje:

pureer gegrilde paprika’s (potje)
voeg er wat kaas en mayonaise aan toe.
Voeg wat peper toe.

Brood:
2 kampioentjes, klein gesneden.

Was de mosselen.
Snij de citroen in schijfjes.
Maak de knoflook schoon en snij in schijfjes.
Doe dit alles in de mosselpan met 2 eetlepels olijfolie.
7 minuten op het vuur en klaar !

Dadels !

Gisteren bij de molen in Ulvenhout mijn meel gehaald.
Mooie molen trouwens.

Weer 2 borden aan de collectie toegevoegd.
Nog drie te gaan.

We hebben woensdagavond gegeten bij Restaurant Mirabelle in Breda.

Deze keer gaat het om het bord van Carolina Paulussen.
Deze kunstenaares richt zich in deze serie werken op rozen.
Dat komt dan ook terug in bijvoorbeeld het dessert.

Het verrassingsmenu bestond uit:

Amuse:Pate met paddestoelVoorgerecht:Rauwe tonijn op rode bietjessalade.Tussengerecht:Filet van griet op een bedje van lintpasta in kreeftesaus.Hoofdgerecht:Kalfsoester met aardappeltjes en gemengde groente.Dessert:Creme brulee met een bolletje rozenijs

De wijn bij het eten was:
Saint Aubin 1er Cru En Montceau Maison Rijckaert – Bourgogne, Frankrijk 2003

Dubbele espresso.

Het eten was zoals altijd bij Mirabelle erg lekker.
Niet verrassend van combinatie.
De bediening blijft achter bij wat je zou mogen verwachten van een gelegenheid die zo’n klassieke uitstraling wil bereiken.
Het restaurant is goed bereikbaar.
Heeft een prachtige tuin voor in de zomer.

Ik maak geen foto’s van ieder brood dat ik bak maar soms is het weer eens leuk.

Brood met tijm (niet dat je er veel van ziet maar het smaakt prima).

Met keukenattributen en flitslicht.

Zonder flits, bovenaanzicht.

Stamkroeg

Ophokken ?

Deze borden hadden we al even tegoed van Restaurant Bukowski. Gister maar even opgehaald.

Op zaterdag ga ik altijd fruit kopen.
Ik doe dat bij ‘Wout’ in de Lange Brugstraat in Breda.
In deze tijd van het jaar is dat een genot.
Kijk maar eens wat ik vandaag heb gehaald:

=Witte druiven
=Reine claude
=Pruimen
=Witte perzikken
=Aardbeien
=Bosbessen
=Grannies
=Gele kiwi’s
=Watermeloen (niet op de foto)
=Mineola’s (soort mandarijn/sinasappel)
=Grote Pink Ladies (appels)

Daarnaast ben ik vandaag ook naar de molen in Terheyden geweest.
Daar hebben ze zoveel lekkere spullen:
=Honing uit de Biesbosch
=Rode pruimenjam zonder toevoeging van suiker
=Broodmix Milano (met pompoenpitten en Italiaanse kruiden)
=Broodmix Spicey Tomato
=Biologisch volkorenmeel
=Mix voor chocolade koekjes
=een boekje over zelf koekjes maken
=een boekje over brood maken met een broodbakmachine
=een paar recepten

We kunnen dus weer even vooruit!

Een nieuw restaurant in Breda: El Mundo.Dat juichen we natuurlijk toe, donderdag geopend en vrijdag maar eens gelijk gaan uitproberen.

We hadden een tafeltje gereserveerd. Dat bleek niet echt nodig te zijn.
Het restaurant zit aan de haven van Breda. Op deze plaats hebben meerdere restaurants gezeten.
Het is een erg mooie locatie en een heel mooie ruimte.
Een groot restaurant, hoog ook.

Toen het eerste restaurant er kwam was het een Italiaans restaurant: Il Theatro.
Ondanks het feit dat het voor een Italiaans restaurant een grote ruimte was, was het er goed toeven.
De tweede helft van de zaal was verhoogd met een hekje er om heen.
Grote rode gordijnen, zachte operamuziek.
Langs de kanten spiegels die de zaak nog groter maakte.
Twee aangeklede poppen, in operakostuum.
Leuk, sfeervol, goede kaart, leuke wijnkaart, vriendelijke prijzen, goede bediening.
We hebben er vaak gegeten.
Op een keer was ook Pierre van Hooidonk te gast.

Aan het interieur was nu niet veel veranderd.
Dat hebben de vorige uitbaters ook niet gedaan.
Een gitaar aan de muur en klaar.

Het hekje is eruit.
De achterhelft is nog steeds verhoogd maar we weten niet of het nu lager is dan vroeger.
De waterschade aan het plafond was gecorrigeerd.
De gekostumeerde poppen staan er nog, wel op een andere plaats.
Er is er een aan toegevoegd, rode Spaanse jurk.
De spiegels langs de kant zijn weg.
Er zit wel een nieuwe bar in (jammer van de oude, dat was zo’n mooie inham en prachtige bar).

Je noemt je restaurant El Mundo.
Ik denk dan gelijk aan een spannende wereldkeuken.
De ondertitel is: cocina mediterranea.
Okay geen wereldkeuken, maar de Middellandse zee geeft mogelijkheden te over voor een spannende keuken: Marokaans, Egyptisch, Arabisch, Turks, Grieks, Balkan, Italiaans, Frans, Spaans, Portugees.
Mogelijkheden te over om er iets spannends van te maken.

Dan is het natuurlijk wel jammer dat blijkt dat het een tapas-zaak is.
Nu zitten er aan de haven al twee zaken die zich met tapas bezig houden: een Spaans restaurant en een Tapas-zaak in het oude ‘De Gruyter-pand’.
Ik heb niet kunnen ontdekken wat El Mundo bijzonder maakt.
Het eten was in orde, maar niet bijzonder.
Een rode, een witte wijn en een rose, da’s beperkt.
De aankleding is niet bijzonder, past ook minder bij tapas.
Geen mooie uitstalling van tapasgerechten zoals je dat in Spanje vaak ziet.
De bediening was in orde, niet bijzonder.
De prijs onderscheidt zich ook niet van andere gelegenheden.
Waarom zou je daar nu moeten gaan eten ?
Ik weet het niet.

Afgelopen zaterdag gegeten bij Taj Mahal.
Het eten is er altijd heerlijk. De heimwee slaat weer toe.
Al die knoflook, koriander en andere heerlijke kruiden.

Maar het mooiste, leukste, vind ik toch wel de rekening.
De bijzondere indeling heb ik nog nooit bij een ander restaurant gezien.
Links staan de drankjes, op het rechterdeel de maaltijd.
Rechtsonder wordt alles bij elkaar opgeteld.

Nog een bijzonderheid: de kaart is nog steeds in Guldens en Euro’s.

Gisteravond gegeten bij Salon de Provence.
Altijd heerlijk en gezellig.
Helaas doen ze niet mee met de Proeven van kunst-actie.
Ze horen echt thuis in dat groepje Bredase kwaliteitsrestaurants.
Ook gisteravond zat het restaurant weer helemaal vol.
Een maaltijd bij de salon omvat altijd wat olijven vooraf, een tapenade met zelf gebakken brood, een amuse voor het voorgerecht en een voor het nagerecht.
Heel compleet dus.

Voorgerecht:Voor mij:Gevulde tomaat met aardappelsalade. Gamba’s en ganzelever.Voor mijn partner:Salade met verse tomaten en gedroogde tomaten, coquilles en een tuinkruiden dressingHoofdgerecht:Lamsvlees met een risotto met shitake

Dat alles met een heerlijke Rose.
Ze hebben er slechts twee op de wijnkaart staan.
Deze is erg licht van kleur maar de smaak is er niet minder om.
Ook het maisbrood was gisteren heerlijk.