Auteursarchief: Argusvlinder

Over Argusvlinder

Living in Breda, in the Netherlands, likes to blog about all the things that keep me busy.

Constant Huijsmans: deel 3

Posted on by

Constant Huijsmans is de Bredase tekenleraar en kunstenaar die
een belangrijk deel van zijn carriere aan de KMA in Breda heeft gewerkt.




Afd IV, 31, blad 5 links, Bloemmotief, door mij digitaal ingekleurd.



Daarna ging hij aan de Hogere Burgerschool in Tilburg les geven.
Daar was hij voor korte tijd leraar van Vincent van Gogh.
In het stadsarchief van Breda is zijn nalatenschap.
Onderdeel daarvan zijn drie schetsboeken.
Twee daarvan zijn al aan de orde geweest op mijn weblog.
Vandaag wat meer over deel 3.
Dit boekje bevat nog het meest wat je zou kunnen noemen studies.
Ze zijn voor privegebruik gemaakt.
Er zijn maar een paar tekeningen die verder komen dan het niveau schets.
Die laat ik hier zien.




Afd IV, 31, blad 4, Schets van een man met pet.


Een wat hoekige schets van man met een pet.




Afd IV, 31, blad 6, Boerderij.


Deze schets is de schets die het meest voltooid is in het schetsboek.
De bomen zijn deels geel ingekleurd.




Afd. IV, 31, Blad 8, Koperen Ko.


Ik noem dit koperen Ko omdat dat een begrip is dat bij mij bekend is.
Of dat ook in de negentiende eeuw een bekend begrip was weet ik niet.
De schets is maar klein maar compleet en het is een onderwerp
dat ik verder nog niet bij Constant Huijsmans ben tegengekomen.

Volgens Wikipedia is het begrip Koperen Ko van later:

Koperen Ko was de bijnaam van de straatartiest Johannes Willem Leiendecker (geboren in Duitsland, 29 januari 1909 – Oosterhout, 18 april 1982).

Koperen Ko was een reizend muzikant, die op veel plaatsen optrad. Hij bespeelde tenminste drie instrumenten tegelijk: een accordeon, een trommel, en bekkens of cymbalen. Ook bewoog hij zijn punthoed met bellen.

Koperen Ko heeft 55 jaar op straat gemusiceerd, vanaf zijn 13e jaar. Na vele jaren te hebben rondgetrokken, vestigde hij zich met zijn vrouw Martha in Rotterdam. Gaandeweg ging het hem financieel steeds beter. Enkele malen trad hij op voor de televisie, en voor koningin Juliana.

Koperen Ko stond model voor de creatie Nikkelen Nelis van Wim Sonneveld. Het gelijknamige lied beviel hem helemaal niet: Ko meende dat de zin Zij kon het lonken niet laten sloeg op zijn vrouw Martha, die vanwege een oogziekte met haar ogen knipperde. Tekstschrijver Friso Wiegersma heeft dat ontkend: de tekst van het lied was al geschreven voordat Wim Sonneveld besloot zich uit te dossen als straatartiest.






Afd. IV, 31, blad 9, Een herberg.





Afd. IV, 31, blad 11, Ton, trog, tobbe, kruiwagen en paardenkar voor boerderij en hooimijt.


Helaas nog maar een heel vage schets.
Een paar van de voorwerpen zijn iets uitgewerkt.
Dat is te zien op de volgende afbeelding.




Afd. IV, 31, blad 11, Ton, trog, tobbe, kruiwagen en paardenkar, detail.


1. Trog
2. Ton
3. Tobbe
4. Kruiwagen
5. Paardenkar

Wie een betere term kent dan “paardekar” mag me dat laten weten.
Ik vind het zelf niet de juiste naam.
Maar een sjees is het niet want volgens mij is een sjees bedoeld
voor het vervoer van mensen.
Een kar voor het vervoeren van allerlei andere zaken
heeft vast een andere naam.




Afd. IV, 31, blad 13, Onleesbaar gedateerd, uitzicht op instorting en pomp met twee figuren.


Deze tekening is interessant.
Hij is gedateerd maar op de versie die het stadsarchief
op het internet heeft staan kan ik de datum niet lezen.
Ook het enkele woord van toelichting is onleesbaar.
Daarmee is wat er op de afbeelding staat een raadsel voor mij.
Aan de naam die ik aan de tekening geef moet dus niet te veel
waarde worden gehecht.
In dit schetsboek staan nog ten minste drie pagina’s
met handgeschreven tekst.
Ook die kan ik niet duiden.




Afd. IV, 31, blad 13, Uitkijkpost van stro.





Afd. IV, 31, blad 16, Ezel met tuig.


Van dat tuig is vast meer te zeggen dan ik kan.
Het lijkt me niet geschikt om de ezel te kunnen berijden.
Waar het dan wel voor dient is mij onbekend.



Het Turfschip van Breda IV (stripverhaal)

Posted on by

 

De verteller 

Dit stripverhaal bestaat uit een tekst die los gebaseerd is op het verhaal geschreven door Alphonse Timmermans.

Er is een beroemd verhaal: het paard van Troje. Het vertelt hoe door een list met een hol paard, de stad Troje werd overwonnen. De vergelijking met het Turfschip van Breda ligt nogal voor de hand.

Hier pakken we het verhaal weer op van de vorige editie. En dit maal is het voor het laatste deel.






Het Turfschip lag nog buiten het Kasteel.
De Italiaanse soldaten (die in Spaanse dienst waren)
sleepten het schip het Kasteel binnen.
Eenmaal in het Kasteel begon Van Bergen het schip te lossen.
Maar wilde natuurlijk daar niet te ver mee komen.
Dan zouden immers de Nederlandse soldaten ontdekt kunnen worden.
De knecht bleef maar pompen. Dat viel wel op.






Nu was het de vooravond van carnaval.
De stemming zat er al in dus stelde Van Bergen voor
een glas te gaan drinken in de stad.
Daar hadden de soldaten wel oren naar.






Willem van Bergen verliet inmiddels de stad om Prins Maurits
te vertellen dat het plan op schema lag.
De soldaten in het ruim waren onrustig en dat hoorde een van de wachters.






En weer was het Adriaen van Bergen die de missie redde.
Maar nu werd het toch echt tijd om in actie te komen.






Er worden schoten gelost, de Heraugiere raakt gewond.
De Spanjaarden delven het onderspit en slaan uiteindelijk op de vlucht.
De soldaten die in de stad waren zijn gealarmeerd
en schieten hun collega’s te hulp.
Hohenlo en Prins Maurits naderen de stad met versterkingen.






Met beperkte middelen werd zo een belangrijke slag geslagen.
De turfschippers speelden daarin een belangrijke rol.
Vandaar het standbeeld voor Adriaen van Bergen in Breda.




Ga maar eens kijken op het Stadserf.









Het verhaal van Troje inspireerde Gerrit de Morxc3xa9e tot ten minste deze twee illustraties.








Kunstvaria

Posted on by



Al Braithwaite, Twinned towers in Rajef, 2008.


Modern, niet heel genuanceerd zou ik zeggen.
Waarom die blikjes aan elkaar gemaakt?




Amelie von Wulffen, Untitled, 2003.





Artus Quellinus, Greyhound, 1657.


Aankoop van het Rijksmuseum in Amsterdam.
De maker van dit houten beeld is ook betrokken geweest
bij het bouwen van het Paleis op de Dam.




Barbara Hepworth, Curved reclining form (Rosewall), 1960 – 1962.





Clarence Sinclair Bull, Hedy Lamarr, 1939.


foto’s van beroemde mensen.
Geeft altijd een dubbel gevoel.
Deze foto is echter schitterend,
en wie (her)kent haar nog: Hedy Lamarr?

Gelukkig is daar Wikipedia:

Hedy Lamarr, geboren als Hedwig Eva Maria Kiesler (Wenen, 9 november 1914 xe2x80x93 Altamonte Springs (Californixc3xab), 19 januari 2000) was een Oostenrijks-Amerikaans actrice en uitvindster.

Hedy Lamarr was de dochter van Oostenrijkse bankdirecteur Emil Kiesler en de Hongaarse pianiste Gertrud Lichtwitz.

Ze volgde de acteursopleiding van Max Reinhardt in Berlijn, en had op haar zeventiende haar eerste filmrol, in de Duitse film Geld Auf der Straxc3x9fe (1930). In 1933 verscheen ze als eerste vrouw naakt in een speelfilm, in de Tsjechische film ‘Extase’. Ze was gedurende tien minuten naakt te zien, eerst badend in een meertje, en daarna door een bos rennend. De film werd in veel landen verboden of op zijn minst zwaar gecensureerd omdat er een seksscxc3xa8ne in voorkwam, overigens fake, waarin vrijwel alleen haar in extase verkerende gezicht was te zien. Zelfs paus Pius XI bemoeide zich ermee.

In 1933 trouwde ze met de Weense wapenfabrikant Fritz Mandl die, hoewel hij joods was, nauwe contacten had met Adolf Hitler en Benito Mussolini. Mandl was zeer jaloers, verloor zijn vrouw geen moment uit het oog, en verbood haar filmcarrixc3xa8re. Ze haatte haar man en de nazi-kringen waarin hij verkeerde, en vluchtte in 1937 voor hem naar Londen, waar ze haar artiestennaam Hedy Lamarr aannam. Vervolgens zette ze haar filmcarrixc3xa8re voort in Amerika. Lamarr speelde vaak rollen als elegante en raadselachtige donkere schone, maar was niet erg gelukkig in de keuze van haar films. Zo wees ze een hoofdrol in Casablanca af. Haar grootste commercixc3xable succes was haar rol als Delilah in Samson and Delilah van Cecil B. DeMille (1949). In 1958 speelde ze in haar laatste film (The Female Animal).

Uitvinding
Naast haar filmcarrixc3xa8re stond ze ook aan de wieg van de moderne communicatietechniek. Fritz Mandl, Lamarr’s eerste echtgenoot, was niet alleen wapenhandelaar, maar bouwde ook vliegtuigen en deed onderzoek naar besturingssystemen. Lamarr raakte gexc3xafnteresseerd en bedacht later het principe van frequency hopping; een methode waarmee radiocommunicatie ongevoelig gemaakt kan worden voor storingen van buitenaf. In samenwerking met componist George Antheil wist ze dit tot een bruikbare methode uit te werken voor het vanuit een op grote hoogte vliegend observatievliegtuig besturen van torpedo’s. Ze noemden hun uitvinding het Secret Communications System en vroegen op 10 juni 1941 een patent aan. Op 11 augustus 1942 werd het toegekend (nummer 2292387). Omdat het Amerikaanse leger de uitvinding van een actrice en een componist niet serieus nam en bovendien de elektronica destijds nog niet zo geavanceerd was, duurde het tot 1962 voor hun uitvinding werd toegepast. Die stond ook aan de basis van frequency hopping spread spectrum; een techniek die heden ten dage wordt toegepast in vrijwel alle draadloze digitale communicatietechniek, zoals GPS, GSM, Bluetooth en optioneel in Wi-Fi.





Diane Arbus, Tattooed man at a carnival, 1970.





Gustav Klimt, Portrait of a woman (Ria Munk).


Onlangs teruggegeven aan de Joodse familie waarvan dit werk
was gestolen door de Nazi’s.
Misschien niet echt een topwerk van Klimt.
Onder andere omdat het niet af is.




Helen Levitt, New York, circa 1940.





Juan Muxc3xb1oz, Figures seated with five drums, 1999.


Dit en het volgende werk staan per ongeluk bij elkaar.
Maar wat een leuk toeval.




Nayarit seated couple, Ixtlxc3xa1n del Rio polychrome style.


Dit is uit Mexico, een verbeelding van een chief paar.
Zeg maar het stamhoofd en zijn vrouw.
Proto classic period, West Mexico,
gemaakt tussen 100 voor Christus en 250 na Christus.




Peter Vanderwarker, Zakim bridge at night, 2003.


Prachtig van kleur.
Zakimbrug in de nacht.




Portrait of Henry VIII, 1513.


Dei is het oudst bekende portret van Hendrik de Achtste.
De maker is onbekend.
Knap dat ze dan toch weten dat het uit 1513 is (?)




Scribe: Sancho, miniturist: Florencio, Mozarabic Bible, Leon, 960.


Dit miniatuur uit een bijbel die van een bepaalde groep
Spaanse Christenen is (Mozarabic Bible uit Leon) en
die in staat waren hun geloof te belijden onder de heerschappij
van de Islam in Spanje.
Dit fragment is veel in het nieuws geweest omdat kenners beweren
dat Picasso dit werk gebruikt zou hebben als inspiratie voor de Guernica.
En er wordt dan specifiek naar dit plaatje verwezen.
Ik kan niet zeggen of dit wel of niet het geval is.
Wat mij wel opvalt is dat er slechts erg weining van de afbeeldingen
van deze bijbel te vinden zijn op het internet en dat
die afbeeldingen die er dan zijn heel anders van stijl zijn dan deze afbeelding.
Op zich is het niet vreemd dat Picasso zich zou hebben laten beinvloeden.
Bekend is de beinvloeding van de oude meesters en Afrikaanse maskers.
De schrijver van de tekst van deze bijbel is bekend: Sancho
en de maker van de miniaturen is Florencio.
Wat ik er zo van gezien heb lijkt het me een prachtig manuscript.
Picasso of niet.



De portretmedaillons in het Kasteel van Breda

Posted on by

Op de website Plaatsengids.nl staat de onder andere de volgende tekst
over de binnenplaats van het Kasteel van Breda:

De verbouwingen van 1826/28 zijn uit kunsthistorisch oogpunt bezien fataal geweest, omdat het paleis hierdoor voor een groot gedeelte zijn karakter heeft verloren. xe2x80x9cOp de binnenplaats van het Kasteel zijn nog wxc3xa9l 36 terracotta portretmedaillons met portretten en profil van beroemde Griekse en Romeinse figuren uit de Oudheid bewaard gebleven. De medaillons, in de boogzwikken van de zuilengalerij in de noord-, oost- en zuidvleugel, werden vermoedelijk ontworpen door de bouwmeester van het Kasteel ten tijde van Hendrik III van Nassau, Thomas Vincidor de Bologna. Uit het dagboek der verbouwing van 1827/28 blijkt duidelijk dat het behoud van deze en verdere xe2x80x98muursieradenxe2x80x99 aan het persoonlijk ingrijpen van koning Willem I is te danken.

Onlangs was in deze weblog nog een oude foto te zien
van een van deze portretmedaillons:

Foto: G. de Hoog, Medaillon Solon van Athene, binnenplein hoofdgebouw Kasteel Breda, Rijksdienst voor de Monumentenzorg, 28/08/1906.

En omdat ik gisteren wat foto’s kon maken in het Kasteel van Breda,
zie je vandaag hier ook een aantal foto’s van de medaillons.
Maar ook andere mooie plaatjes.

Aristides, Athene.

Aristides, bijgenaamd de Rechtvaardige,
was een Atheens staatsman ten tijde van de Perzische Oorlogen.

Solon, Athene.

Bloemmotief.

In de hoeken zit aan de ene kant dit bloemmotief terwijl
in de andere hoek van de binnenplaats een dubbelportret zit:

Dubbelportret.

Constantinus.

Pater et Fi.

Dit dubbelportret kan betrekking hebben op keizer Constantijn de Grote
(Flavius Valerius Aurelius Constantinus) en zijn zoon en opvolger.
Maar er kan ook best een ander verhaal achter zitten.
Hier moet ik nog verder naar op zoek.

Julius Ceasar.

Maar ga je door onderstaande Henricus-poort (Graaf Hendrik III)
dan zie je ook nog andere mooie dingen:

Henricus-poort.

Ik heb een zwak voor deuren en poorten.

Binnenplaats met medaillons.

De poort van binnenuit.

De omgang.

Cadeau (?) onderofficieren KMA 1928.

Huldeblijk oud-cadetten, 1978.

Geen idee. Nu in 2021 wijst een lezer er op dat dit een afbeelding is van een dolfijn. Een vrije interpretatie.

Laatste stukje deur voor vandaag.

Journalistiek in de week van Koninginnedag 2009

Posted on by

Koninginnedag 2009 was zeker zoiets als wakker worden
midden in een slechte droom.
Wat het nog erger maakte was dat afgelopen week
ook een hele slechte week was voor de Nederlandse journalistiek.

xe2x80xa2 Mexico-griep

Bij de verslaglegging over de varkensgriep/Mexicaanse griep
leek het wel of alle logica even op vakantie was.
Het aantal doden in Mexicostad dat toegewezen werd aan deze griep
had grotendeels niets met die griep te maken.
Alleen niemand stelde de vraag, niemand zocht het uit.
Het accent lag op de sensatie, het bang maken van mensen.

xe2x80xa2 Koninginnedag

Die gretigheid naar sensatie was ook te zien
bij de NOS-verslaggevers in Apeldoorn gisteren.
Niet de feiten overheersten maar de drang
om toch maar iets te zeggen en te scoren.
Voorbijgangers werden gexc3xafnterviewd nadat de interviewster
eerst even kort had samengevat wat voor antwoord ze wilde horen:
geschokt, geschrokken, aangedaan,xe2x80xa6.
Of de persoon in kwestie ook iets gezien had
en wat dan wel, was van geen belang.
Alles ging live de huiskamer in.
Emotie, emotie, emotie.
Dat was het toverwoord van de uitzending.

Twee gedeeltes spanden de kroon:
o de NOS interviewde een hulpverlener.

Die begon nog met de vraag of er in geknipt ging worden.
De man was duidelijk een hulpverlener die bij evenementen
veelal pleisters moet plakken en water uitdelen.
Misschien maakte hij bij die gelegenheden ook heel ernstige zaken mee.
Maar niet zoals gisteren. En zeker niet zoveel in een korte tijd.
Toch werd deze man niet tegen zich zelf beschermd.
Hij was duidelijk bexc3xafnvloed door de gebeurtenissen
maar alles werd gevraagd en alles uitgezonden.
Leuk voor de nabestaanden.

o een RTL-programma had een radioverslaggever te plaatse.

Later in de middag werd gevraagd aan hem hoe het met hem was.
Hoe hij zich voelde. Of hij het emotioneel wel aankon.
Hij had gelukkig voldoende tegenwoordigheid van geest
om aan te geven dat het niet om hem ging.

De man in de studio was inmiddels met zijn hoofd al bij de volgende,
“slimme” emotie-vraag.


Het was een zwarte week voor de journalistiek.
Het was een zwarte koninginnedag 2009.

Het Kasteel van Breda / KMA

Posted on by

Tijdens de rondleiding over het KMA-terrein kon ik heel wat foto’s maken
van het Kasteel van Breda.
Op een kopergravure die afgebeeld staat in
“Beschyving der Stadt en Lande van Breda” van Thomas Ernst van Goor
uit 1744, wordt het kasteel als volgt afgebeeld:

Thomas Ernst van Goor, Beschyving der Stadt en Lande van Breda.

De titel bij de plaat is: “Het hof der Princen van Oranje te Breda”.

Zo zag het er vanochtend uit: 30/04/2009.

Het zal wel traditie zijn: namen in de poort van het kasteel.

Op de medaillons kom ik later nog terug.

Borstbeeld van Eisenhouwer.

Links.

Toren rechts.

Drie torens op rij.

Dit is de plaats waarvan de archeologen vermoeden dat het de plaats is waar het turfschip in 1590 het kasteel binnenkwam.

De vos bovenop het monument vertegenwoordigt de sluwheid.

Door Bergen’s loozen zin, en Heraugiere’s beleid, werd deze Nassau-veste, van het Spanse juk bevrijd.

Terug naar het renaissancepaleis van Mencia de Mendoza en Graaf Hendrik III.

Sporen van het renaissancepaleis in de muren.

Naast een kasteel ook groen en water en muren met torens.

Het Spanjaardsgat: de granaattoren.

De Nieuwe haven vanaf het Spanjaardsgat.

De Duiventoren en de Onze Lieve Vrouwe Kerk.

Een deel van het water op het KMA-terrein.

De Nieuwe haven .

De Hoge Brug.

Granaattoren.

Jeroen Henneman, Koning Willem I.

Nog meer paleis / kasteel.

De toegangspoort tot het kasteel.

De Stadhouderspoort met toegang tot het Kasteelplein.

 

Vroege koninginnedag op het Kasteel van Breda

Posted on by



Korte toespraak Peter van der Velden.





Oranjefans komen nog binnen op de Parade.





Voorbereidingen saluutscho.





De Vrijmarkt in het aangrenzende Valkenberg is ook druk bezocht.





Het saluutschot. Een heel kabaal.





Militairen en gasten op de Parade voor het Kasteel.





Het weer is in de ochtend prachtig.





Op naar de Oranjebitter en muziek.





Die hebben het vast warm.





Let op het opschrift boven de toegangspoort van het Kasteel.





De binnenplaats van het Kasteel, deels nog in renaissance-stijl.




Op de plechtigheden volgde de mogelijkheid tot een rondleiding.
En omdat je dan de kans krijgt nog wat meer te zien van het Kasteel
en de KMA heb ik daar aan deelgenomen.

Het Turfschip van Breda III (stripverhaal)

Posted on by

 

De verteller 

Dit stripverhaal bestaat uit een tekst die los gebaseerd is op het verhaal geschreven door Alphonse Timmermans.

Het boekje met deze tekst: “Turfschip van Breda” is onderdeel van een geschiedkundige reeks genaamd ‘Ons volk in leven en streven’. Het deeltje in mijn bezit is gepubliceerd in 1951 De illustraties die ik hier gebruik zijn uit dit boekje en zijn gemaakt door de Bredase kunstenaar/illustrator Gerrit de Morxc3xa9e.

Hier pakken we het verhaal weer op van de vorige editie.

Exc3xa9n dag nog.
De soldaten wordt door Prins Maurits gevraagd het nog xc3xa9xc3xa9n dag vol te houden.







De wind draait uiteindelijk.
Het was nog onvoldoende om het schip
met al de soldaten te laten vertrekken.
Daarom gingen de soldaten te voet verder.
Het lichtere schip kon dan vertrekken en hen verderop,
voorbij het speelhuys weer laten instappen.
Natuurlijk was dat niet zonder risico.
De wapenuitrusting van zeventig mannen maakt een hoop lawaai.
Er was dus een rexc3xable kans dat ze zouden worden ontdekt.







Op inmiddels zaterdag, kwam het schip aan bij het Reigersbos.
Daar was een soort grenspost.
De rivier was afgesloten met een slagboom.
De Spaanse bezetters lieten alleen schepen door die toestemming hadden.
Een Spaanse korporaal kwam aan boord voor controle.







Niemand hoestte, niemand kuchte.
De Spaanse inspectie werd veilig doorstaan.







Bij de sluis van het kasteel aangekomen,
was het weer wachten.
Nu op de vloed. Dan kon men via de sluis het kasteel binnen.
Helaas liep toen het schip op een zandbank en begon het water te maken.
De soldaten stonden al snel met hun voeten in het ijskoude water.







De Italiaanse soldaten in Spaanse dienst hadden het koud
en kwamen het schip op de oever tegemoet.
Men wilde turf hebben om zich te warmen.
Ze hadden geen boodschap aan het wachten op de vloed.
De schippers gooiden daarom een deel van het turf
dat op het dek lag op de oever.







Inmiddels stond het water al aan de kuiten van de soldaten in het ruim.
Matthijs Helt, een van die soldaten, was ziek.
Zijn hoesten werd een groot probleem.
Maar de schippers kwamen op het idee om het water uit het schip te pompen.
De pompgeluiden overstemden de geluiden uit de romp van het schip.




Deze illustraties zijn gemaakt door de Bredase kunstenaar/illustrator Gerrit de Morxc3xa9e.



Erwin Olaf – Diego Velazquez

Posted on by

Erwin Olaf is een bekende Nederlandse fotograaf.
Zijn foto’s zetten je altijd net even op het verkeerde been.
Hij heeft prachtige fotoseries gemaakt die op zijn
web site te vinden zijn.
Hieronder een klein voorbeeld.
Op basis van schilderijen van oude meesters heeft hij
situaties in scene gezet en gefotografeerd.
Zijn keuze van kunstwerken en de manier van in scene zetten
en fotograferen maken het heel bijzonder.




Diego Velazquez, El Bufxc3xb3n Calabacillas, 1637 – 1639.


Dit portret van een nar aan een Spaans hof
heeft een beklemmende atmosfeer.
In een kleine ruimte, in een ongemakkelijke houding
zit een man die loenst.
Let op zijn handen.
Hij lacht maar is niet blij.




Erwin Olaf, El Bufxc3xb3n Calabacillas, 2008.




Het Turfschip van Breda II (stripverhaal)

Posted on by

 

De verteller 

Het wachten was dus op een signaal vanuit het Kasteel van Breda dat men weer turf nodig had.

Toen dat signaal er was werd een boodschapper snel naar Den Haag gestuurd.

Hier pakken we het verhaal weer op van de vorige editie.

Maurits wilde dicht in de buurt van Breda komen.
Want een aantal soldaten in het Kasteel van Breda
is nog niet genoeg om de stad in te nemen en te verdedigen
tegen versterkingen die de Spanjaarden er vast gelijk naar toe zouden sturen
zo gauw ze door kregen dat er iets loos was in Breda.
Maurits liet het gerucht verspreiden dat hij naar Gorkum zou gaan.
Lanciavecchia, de Italiaan in Spaanse dienst
en bevelhebber van Breda vertrouwt het niet.
Hij verdenkt Maurits er van een aanval op Geertruidenberg te plannen
en stuurt daar zijn troepen naar toe.







De soldaten onder leiding van Heraugixc3xa8re gingen in het donker,
met slecht weer, op pad naar het turfschip.
Soms kwamen ze op die zondagavond een dronken boer tegen
maar niemand kreeg hen in de gaten.







Aangekomen op de plaats van inscheping bleek na lang wachten
dat de schipper zich verslapen had.
Er werd afgesproken de volgende avond in te schepen.







Op de maandagavond ging iedereen voorzichtig aan boord.
Geluid maken zou de aandacht trekken.
Dat zou levensgevaarlijk geweest zijn.







De wateren in deze streek stonden toen nog
onder invloed van eb en vloed.
Dat in combinatie met het weer,
zorgde ervoor dat het schip vastlag in de modder en er bleef liggen.
Drie dagen moesten de soldaten wachten tot het schip kon vertrekken.
Al die tijd opeengepakt in het ruim van het schip
dat gemaakt was om turf te vervoeren en geen mensen.
Intussen vroor het en was er slechts eten voor 1 dag.
De mannen werden ontevreden en Maurits werd geraadpleegd.
Die verzocht de mannen nog 1 dag vol te houden.







Het Turfschip van Breda (achtergrond info)

Posted on by

Als je dan gaat zoeken kom je de mooiste dingen tegen op het Internet.
Wat te denken van deze prachtige plaat
over het Turfschip van Breda.


Bartholomeus Willemsz Dolendo, De inname van Breda, 1600 – 1601.


De plaat bestaat uit vier delen die ieder een deel van het verhaal vertellen.
Let wel, van enige propaganda is hier natuurlijk wel sprake.
Deze afbeelding is afkomstig van het Rijksmuseum.

De inname van Breda door het Staatse leger onder Maurits,
4 maart 1590.
Vier aparte opeenvolgende scxc3xa8nes.
Linksboven: de inscheping in het turfschip;
rechtsboven: het turfschip wordt de burcht ingetrokken;
linksonder: de troepen komen tevoorschijn en raken slaags met de bezetters;
rechtsonder: aankomst van de troepen van Maurits
en het vluchten van de bezetters.
Apart onder de voorstelling gedrukt de legenda 1-9 in het Nederlands.

Kunstenaar
toegeschreven aan Dolendo, Bartholomeus Willemsz.,
Vervaardigingsplaats
Noordelijke Nederlanden
Datering
1600 tot 1601




De inscheping in het turfschip.





Het turfschip wordt de burcht ingetrokken.





De troepen komen tevoorschijn en raken slaags met de bezetters.





Aankomst van de troepen van Maurits en het vluchten van de bezetters.



Het Turfschip van Breda I (stripverhaal)

Posted on by

Zoals eerder aangegeven zijn de tekeningen van Gerrit de Morxc3xa9e.
Het verhaal is los gebaseerd op dat van Alphonse Timmermans.

 

De verteller 

Het volgende verhaal is het verhaal van Het Turfschip van Breda.

Op een listige manier slaagde de troepen van de jonge Nederlandse republiek, het Kasteel van Breda te ontfutselen van de Spaanse bezettingsmacht.

Een leger in de tijd van Willem van Oranje (zeg maar de 16e eeuw), was een ongeregeld zooitje.




Thomas Ernst van Goor: Beschryving der Stadt en Lande van Breda, hoofdstuk 9, bladzide 153.


Het verhaal komt al voor in het boek uit 1744
van Thomas Ernst van Goor: Beschryving der Stadt en Lande van Breda.




Detail over Adriaen van Bergen, de turfschipper uit Leur.





De tekeningen in deze log zijn van Gerrit de Morxc3xa9e.


Een leger in de tijd van Willem van Oranje was een ongeregeld zooitje.
Maurits veranderde dat en zorgde ervoor
dat zijn leger strak georganiseerd was.
De tijd was roerig.
Het protestantisme was in opkomst.
Zo ook de nationale bewustwording.
Delen van de Nederlanden (het gebied dat we vandaag de dag
globaal Nederland, Belgixc3xab en Luxumburg noemen)
verwisselde nogal eens van eigenaar.
Niet in zijn totaliteit maar in stukken.
Dan was Antwerpen weer eens bezet door de Spanjaarden,
dan weer door de xe2x80x9cNederlandersxe2x80x9d.
Dan was Leiden weer eens bezet door de Spanjaarden,
dan weer door de xe2x80x9cNederlandersxe2x80x9d.
Dat gold ook voor Breda.






Het verhaal gaat dat op een dag Willem en Adriaen van Bergen
aankloppen bij Maurits.






Willem en Adriaen van Bergen waren turfschippers uit Leur
die regelmatig met hun schip turf afleverden bij het Kasteel van Breda.
Turf was in die tijd een belangrijke brandstof.






Ze hadden een plan om het Kasteel van Breda
te veroveren op de Spanjaarden.
Na overleg tussen Maurits en Johan van Oldenbarnevelt
werd Charles de Heraugixc3xa8re aangewezen
als de aanvoerder van de soldaten die in het ruim van het turfschip
het Kasteel van Breda zouden worden binnengesmokkeld.

Johan van Oldenbarnevelt (Amersfoort, 14 september 1547 xe2x80x93
Den Haag, 13 mei 1619) was als directe opvolger van Willem de Zwijger
(bijnaam van Willem van Oranje)
een belangrijk Nederlands staatsman tijdens de Tachtigjarige Oorlog;
hij werkte lange tijd samen met Willems zoon Maurits,
maar hij werd het slachtoffer
van een door Maurits beheerst politiek proces
en daaropvolgende executie.

Philips van Hohenlo werd de aanvoerder van de troepen
die de stad Breda zelf zouden binnenvallen.






Het wachten was op een signaal vanuit het Kasteel
dat men nieuwe turf nodig had.
Dat signaal kwam op 21 februari 1590.
Een bode vertrok naar Den Haag
met de mededeling dat het spel kon beginnen.



MyPainting.nu

Posted on by

Het is niet eenvoudig om even uit te leggen
wat er precies te zien is in Lokaal01 in Breda.
De tentoonstelling is bedacht door Kris Van Dessel
en Jean-Marie Bytebier.




MyPainting.nu.




Op het pamflet dat de tentoonstelling begeleid staat het volgende:

“MyPainting.nu is een uitnodiging tot medeplichtigheid.
Het is een project dat de toeschouwer vraagt zijn plaats te bepalen
tegenover de getoonde werken.

Medeplichtigheid veronderstelt iemand met wie je samenwerkt.
In dit geval zijn dat de kunstwerken.
Die vertellen iets over de manier waarop kunstenaars
een plaats crexc3xabren in hun werk.
Ze laten de dynamiek zien die aan het werk is tijdens het crexc3xabren
van een visuele ruimte.
Ze illustreren de bouwstenen waarmee de kunstenaar
een ruimte crexc3xabert,
van de wetten van het perspectief tot de materialen.

Het is onmogelijk om een plaats ruimtelijk te omschrijven.
Een plaats is niet zomaar een punt,
het is een beleving, een kruispunt van ervaringen.
Op dat kruispunt staat het subject.
In de kunst is dat de toeschouwer.
Hij kijkt naar een werk en neemt er een standpunt tegenover in.
Letterlijk enm figuurlijk: hij gaat er voor staan, kijkt ernaar
en reflecteert over wat hij ziet.
Naar kunst kijken betekent: een relatie aangaan met het werk.
De kunstwerken die in MyPainting.nu worden samengebracht,
spelen met de bouwstenen van die relatie tussen toeschouwer en werk.
Ze slaan de brug tussen het werk, de ruimte erbuiten en
de ruimte van de toeschouwer.
Zo wordt de toeschouwer hun medeplichtige.”

Lees deze tekst gerust nog een keer of lees het essay
dat Christophe Van Eecke geschreven heeft bij deze tentoonstelling:
Displacement, This Placement.
Het essay is gratis van de website van Lokaal01 te down loaden.

De werken die mij opvielen heb ik gisteren gefotografeerd.
Hieronder kunt u ze bekijken.




Patrick Vanden Eynde, Office days, 2006.





Teun Hocks, 213 Untitled, 2006.


Teun Hocks gebruikt hier een haast klassieke benadering.
Als kijker kijk je naar de kunstenaar die naar zich zelf kijkt.
Hier slim toegepast.
Geen spiegel maar een fotocamera waardoor de kunstenaar
een wel heel bijzonder zelfportret gaat vastleggen
terwijl wij als toeschouwers toekijken.




Janice McNab, Double-page Spread, 2008.





Kris Van Dessel, 3, 2, 1, 0 Square Push, 2008.





Martijn Schuppers, #0914, 2009.





Jan Maarten Voskuil, Zonder titel (staand & liggend), 2008.









Hedwig Houben, Eclectisch chique, 2008.





Tina Gillen, Plane kids, 2003.





Kees Goudzwaard, Long division, 2007.





Fabian Marcaccio, Energy Libido Information, 2003-2004.


Marcaccio creert een microcosmos.
Het grote werk dat uit twee delen bestaat
lijkt op het eerste gezicht op een grote printplaat
met wat klodders verf erop.
Veel verf.


Detail.


Maar als je gaat kijken naar de details
dan is het allemaal niet zo eenvoudig.
Soms is het net of je via Google Earth kijkt.
Zijn het spoorlijnen, zijn het weilanden,
is het een printplaat of zie je iets anders.


Dollar.




Erwten.




Krulspelden.




Prikkeldraad.




Spijker.




Touw.



Oh ja, ik zag ook nog ergens een pistool.

Kunstvaria

Posted on by



Christopher Richard Wynne Nevinson, The Arrival, 1913.


De aankomst.

Niet omdat Christopher Richard Wynne Nevinson nou
zo’n bekende naam is in de kunstwereld maar
omdat de stroming Futurisme niet zo vaak te zien is.
Dat is de reden waarom ik dit werk hier vandaag laat zien.




Claes Oldenburg and Coosje van Bruggen, Shuttlecock/Sphinx, 1996.


Altijd werk met zoveel fantasie!




Eudora Welty, Sunday errand, circa1935.


’s Zondags klusje.
Ijs gaan halen voor de rijke, blanken.




Fabergxc3xa9, Gilded silver and gem-set icon of St. Nicholas the wonderworker, Moscow, circa 1900.


Ikoon, verzilverde lijst bezet met edelstenen met de afbeelding
van de heilige Nicolaas, wonderdoener.

Een groot veilinghuis verkocht onlangs meer dan 200 stukken
die eigendom waren van de Russische Tsaren en van de entourage
er om heen. Dit is een prachtige ikoon.


Detail.


Gemaakt natuurlijk door de firma Fabergxc3xa9.


Detail.




Detail.


Zie eens hoe prachtig het kasuifel is afgebeeld.




Fernand Lxc3xa9ger, Un tournesol sur fond polychrome, 1954.





Gerrit Adriaensz Berckheyde, The golden bend in the Herengracht in Amsterdam, seen from the Vijzelstraat, circa 1672.


De gouden bocht in de Herengracht in Amsterdam,
gezien vanaf de Vijzelstreet.

Dit is een van de schilderijen waar zo veel om te doen is in het nieuws.
Dit schilderij diende als onderpand voor een lening bij een bank (JP Morgan)
en was tegelijkertijd verkocht aan het Rijksmuseum in Amsterdam.




Herbert Bayer, Yellow centre, 1970.





Latchezar Boyadjiev, Movement I.


Dit is prachtig modern glaswerk.
Zie er 10 van op een rij dan zie je dat het veel meer
een trucje is dan iets anders.
Daardoor niet minder knap gemaakt.
Maar wel heel dicht tegen het kitch aan.




Louise Bourgeois, Crouching spider, 2003.





Luis Melxc3xa9ndez, Still life with melon and pears, circe 1772.





Mario Carrexc3xb1o, Fuego en el batey (Fire in the farm), 1943.





Nam June Paik, Enlightenment compressed, 1994.


Dit is een belangrijk werk van een van de pioniers van de videokunst.
De Boeddha zit te mediteren voor een televisie die, live,
de mediterende Boeddha uitzendt.
Is televisiekijken het moderne mediteren?




Oswaldo Guayasamxc3xadn, El grito II / The cry II, 1983.