Ansel Adams

Op een vreemde manier is Ansel Adams vandaag gastcorrespondent
op de Argusvlinder.
Ansel Adams is een Amerikaanse fotograaf die leefde van 1902 tot 1984.
Hij is vooral bekend als natuurfotograaf.
Op veilingen wereldwijd gaan zijn foto’s voor grote bedragen.
De bedragen zijn niet zo belangrijk maar de overweldige indruk
die de natuur maakt, via zijn foto’s, dat is waar het hier om gaat.









Vandaag is de laatste dag van een tentoonstelling in het
Columbia Museum of Art over zijn werk.
Dat we die nou even gemist hebben.
Waarschijnlijk komt u nooit in dat museum.
Ik heb in ieder geval geen plannen.
Maar daarom is internet zo mooi.
Want van de werken die in dit museum aanwezig zijn
kunnen we via het internet toch genieten.









Hierboven de missie statement van het museum.
Ik ben er nooit geweest dus kan alleen maar vertalen/samenvatten:

Het museum is gevestigd in South Carolina.
Het concentreert zich op Europese en Amerikaanse (toegepaste) kunst.
Recent is de collectie uitgebreid met voorwerpen uit Azie en
de antieke oudheid.
Hoogtepunten in de collectie zijn onder meer:
Sandro Botticelli, Nativity (Kerstvoorstelling);
Claude Monet: The Seine at Giverny;
Glaswerk van Tiffany.

Maar voor mij gaat het hier over Ansel Adams.
Het mooie aan zijn foto’s is de kracht van de ongerepte natuur.
Zijn opnames zijn overweldigend.
Hij schrikt niet terug van foto’s met enorme landschappen.
Soms zijn de kleuren erg hard op zijn foto’s.
Te hard zou je zeggen.
Details vallen weg.
Maar ik denk dat dit juist bijdraagt aan de kracht van die foto’s.
Zijn foto’s zijn in zwart/wit.





Ansel Adams, Frozen lake and cliffs, The Sierra Nevada, Sequoia National Park, California, 1932.






Ansel Adams, Monolith the face of Half Dome, Yosemite National Park, California, 1927.






Ansel Adams, Mount Williamson, The Sierra Nevada, California, 1945.






Ansel Adams, Orchard, Portola Valley, California, circa 1940.





Kunstvaria

Van de selectie van vandaag zijn veel beroemde werken te koop.
Kijk maar eens bij de veilinghuizen.
Een aantal werken die hier vandaag te zien zijn
zullen voor miljoenen van eigenaar verwisselen de komende maanden.

Daarnaast zijn er in deze serie een aantal werken
die heel sterk verwijzen naar andere kunstwerken.
Zelfs voor een leek als de Argusvlinder is de link te leggen.


Alberto Giacometti, L’Homme qui marche I, 1956.

Een centraal werk in het oeuvre van Giacometti.
Het is een groot werk, zo’n 1 meter 80 hoog.
Te kopp.


Amedeo Modigliani, Portrait of madame Rachele Osterlind, 1919.

Wie de dame is weet ik niet.
Ik kan op het internet niets over haar vinden.
Een prachtig portret is het zeker.


Andy Holden, Pyramid Piece, 2008.

Een kunstwerk met een verhaal.
De kunstenaar is als kind in Egypte geweest.
Bij de pyramides van Gizeh.
Hij heeft daar als toerist een stukje van de pyramide meegenomen.
Dat leidde tot een schuldgevoel zodanig
dat hij later terug is gegaan om het stukje steen terug te brengen.
In zijn werk als kunstenaar komt dit terug
door op basis van foto’s en modellen een enorm voorwerp te maken
met de titel: Stukje van een pyramide.


Annette Lemieux, Twelve, 2009.

Nu een werk vol verborgen relaties.
De titel is twaalf.
Een even getal dat wijst naar de twaalf apostelen.
De foto/afbeelding is duidelijk gespiegeld.
Links en rechts hebben veel van elkaar weg.
Voor mij verwijst dat naar genetische manipulatie, klonen.
De oormerken hebben nummers die niet realistisch zijn.
De tentoonstelling waarop dit werk te zien is heet: ‘The Last Suppa’.
Dat is slang, plat Engels voor ‘Het laatste Avondmaal’.
Wij zijn bijna allemaal vleeseters.
‘Het laatste avondmaal’ heeft iets lugubers.
Tijdens het avondeten eten we vaak vlees, rundvlees.
‘Het laatste Avondmaal’ vindt plaats kort voor het moment
waarop volgens de Christelijke leer
Christus ‘Het Lam Gods’ wordt gedood.


Bertozzi & Casoni, Composizione n. 13, 2008.

Een grote verzameling EHBO-kastjes met voorwerpenuit het dagelijks leven.
Een groot werk, wel drie meter breed.
Er zijn wel meer kunstenaars die dozen of kastjes gebruiken in hun werken.
Bijvoorbeeld Joseph Cornell.


Dish, Karatsu ware Takeo Kilns, Edo-period, Japan, 1620 – 1650.

Karatsu ware is Japans keramiek dat oorspronkelijk van Koreaanse afkomst is
en dat origineel werd gemaakt in Kyushu.
Kyushu is een van de grotere eilanden in Japan.
Een ‘Kilns’ is een oven of pottenbakkerswerkplaats.


Disk in the shape of a dragon, China, Tang of Yuan dynastie, 10 – 13e eeuw.


Eberhard Havekost, H2O B09, 2009.


Edgar Degas, Etude de danseuse, 1889 – 1892.


Edouard Monet, The lady with fans, Nina de Callias, 1873.

Nina de Callias was een Franse schrijfster en dichteres.
Een soort gekleede versie van de ‘Olympia’ van Manet.


Edward Hopper, Night on El Train, 1918.


Fernand Leger, Le compotier rouge (Compotier de poires), 1925.

Te koop.


Follower of Leonardo da Vinci, Portrait of a woman, La belle ferronniere, before 1750.

‘Ferronniere’ betkent zoveel als ijzerbewerker.


Hananiah Harari, The birth of Venus, 1936.

Vrij naar Sandro Botticelli.


Henri Matisse, Nu aux jambes croises, 1936.

Ook dit werk is te koop.


Jacob Lawrence, Library, 1966.

Bibliotheek.


Volgens mij een bijzondere olielamp: Kashkul, Beggars bowl, 1880.


Maurice Prendergast, Umbrellas in the rain, 1899.

De Venitiaanse brug, Ponte delle Paglia, speelt hier een hoofdrol.


Nancy Crow, Constructions #84, No!.

Ik neem niet vaak een quilt of een ander stuk textiel op
in de kunstvaria. Maar vandaag vind ik dit wel mooi
naast het tapijt dat als laatste voorwerp te zien is.


Detail van een pagina uit de Padshahnama, Abid, The death of Khan Jahan Lodi, 1633.

“Padshahnama,” or “Chronicle of the King of the World,” was created to commemorate the first ten years of rule by the Mughal Emperor Shah-Jahan, the same man who commissioned the Taj Mahal. It depicts Mughal court culture in a blend of Persian and Indic artistic styles with a focus on official histories and portrait studies.

Het boek Padshahnama of De geschiedenis van de koning van de wereld
werd gemaakt ter gelegenheid van de eerste 10 jaar
van de regeerperiode van de Indiase Moghul keizer Shah-Jahan.
Shah-Jahan is ook de man die de Taj Mahal laat bouwen.
Het boek bevat vooral beschrijvingen en 44 tekeningen over het hofleven.
De hofcultuur is dan een mengeling van Persische en Indische stijlen.
Veel officiele verhalen en portretten.
In bezit van het Engelse Koningshuis.
14 Schilders werkten aan dit boek.
Deze pagina toont de dood van Khan Jahan Lodi, geschildert door Abid.
Deze gebeurtenis vond plaats op 3 februari 1631.

Abid: (1615-58). Indian miniature painter, son of AQA RIZA and brother of ABU’L-HASAN. Both his father and his brother worked for the Mughal emperor Jahangir (reg 1605-27). Although Abid probably began working in the royal atelier c. 1615, all of his known signed works are datable to the reign of Shah Jahan (reg 1628-58). His style varied somewhat from that of his celebrated older brother, but Abid’s work also stayed within the strict formalism of the Persian-derived courtly concerns for symmetry, technical perfection and minute detail. Within these constraints, Abid’s portraits of court figures are injected with an animation that creates characterization of individual personalities and intensifies the narrative. Abid was an accomplished colourist, whose vivid use of colour seems to contrast with the realism of his subjects, primarily battle and court scenes. His known paintings are relatively few; most are from the Padshahnama of c. 1636-58 (Windsor Castle, Royal Lib., MS. HB.149, fols 94v [signed], 192v and at least two dispersed leaves elsewhere).

Tekst van Ask.com

Vertaling/samenvatting:
Abid leeft van 1615 tot 1658 en is een Indiase miniatuurschilder.
Zoon van Aqa Riza en broer van Abu’l-Hasan.
Zijn vader en broer zijn beide miniatuurschilders die werken
ten tijde van Moghul keizer Jahangir.
Al het gesigneerde werk van Abid dat te dateren is
komt uit de regeerperiode van Shah Jahan.
Zijn stijl wijkt wat af van die van zijn beroemde broer.
Abid houdt zich zeer streng aan de geldende normen aan het hof.
Er zijn maar weinig werken van hem bekend.
De meeste zijn van de Padshahnama en er zijn een tweetal losse bladen bekend.


Peter Peri, Fausses-reposes, 2009.

Nog een liggende vrouwenfiguur.


Psalmen, Bijbelse tekst, 1 – 50 na Christus, Hebreeuws.

Psalms, 11Q5, Scroll, type biblical text
1st century CE: 1 – 50 CE, Language: Hebrew


Shen Shaomin, Unknown creature No 10.

Het bijzondere is hierbij dat organisch materiaal gebruikt wordt
om het kunstwerk te maken.In dit geval gaat het een tot poeder gemalen basismateriaal datgemaakt wordt van skeletten van dieren.


Uit de werkplaats van Frans Geubels uit Brussel, The twins share the loot, ca 1560.

De tweeling verdeelt de buit.
De tweeling die hier bedoeld wordt zijn Romulus en Remus.
Ze werden groot gebracht door wolven.
Deze twee heren zouden later, volgens de overlevering, Rome stichten.


Kunstvaria

Het nieuwe kunstjaar is begonnen.
Deze week heb ik 25 kunstvoorwerpen verzameld.
Dat is een groot aantal.
Daarom dat ik ze over tenminste twee logs verspreid.
Het leuke van kunst is dat als je een groep werken bij elkaar legt
er altijd, spontaan een aantal thema’s aan je opdringen.
Zo ook deze keer.
Er zijn bijvoorbeeld een groot aantal kunstwerken die bekend zijn
niet zo zeer door de maker of diens techniek,
bijzondere kijk op de dingen of stroming,
maar door de persoon die je ziet op het werk.
Twee voorbeelden:





Johann Heinrich Wilhelm Tischbein, Goethe in the Roman countryside, 1787.


Hier is de bekende Duitse schrijver (Faust), wetenschapper, toneelschrijver,
romanschrijver, filosoof, dichter, natuuronderzoeker en staatsman.
Hier zijn portret terwijl hij in een Italiaans landschap ligt.
Beroemd werk maar wie kent nog meer werken van Tischbein?





Philip Townsend, The Beatles with Maharishi.


Kijk de Beatles kennen we allemaal.
Deze foto waarschijnlijk ook.
Maar wie is toch die Philip Townsend?




China reisverslag / travelogue 10

Ik had me voorgenomen mijn logs over China
in twee talen, Nederlands en Engels, te publiceren.
Maar ik merk dat die ambitie te hoog gegrepen is.
Een log over China kost nu ongeveer 4 tot 5 uur.
Voorbereidingen en onderzoek meegerekend.
Als ik het tweetalig moet maken komt daar makkelijk
een uur per log bij. Dat is te veel.
Hier en daar zal ik het proberen en
misschien vind ik de tijd en energie om het later als nog te doen.
Maar voor nu toch even beperken tot het Nederlands.

The idea was to write the blogs on China
in two languages, Dutch and English.
In reality that’s too much.
A log on China cost me, preperation and research including,
between four and five hours.
To make the blog bi-lingual requires at least one extra hour.
That’s too much.
Sometimes I will try to supply an English translation.
If I have time later on I might consider adding the translation later.
For now: in Dutch.

Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Na de Lama temple gaan we gelijk door naar de Confuciustempel.
Dat kan makkelijk want de twee complexen liggen dicht bij elkaar.
De Engelse namen zijn Confucian Temple en Guozijian Museum.
Het Guozijian Museum wordt ook wel de Keizerlijke hoge school genoemd.
Ten tijde van de Chinese keizerrijken kende China
opleidingssysteem dat er op was gericht de allerbeste studenten
klaar te stomen voor ministeriele verantwoordelijkheid.
Er waren vele examens, per stad, per streek/provincie
en uiteindelijk in Beijing voor de creme de la creme.
De hoogste examens vonden plaats in Beijing, soms in aanwezigheid
van de keizer.
De namen van de studenten die het examen haalde zijn nog steeds te zien.
Gekalligrafeerd in grote stenen.

Confucius is een van de grote Chinese filosofen die een grote invloed
had en heeft op China en grote delen van Azia.

Maar eerst een meer wereldlijke zaak.
Rond de feestdag van 1 oktober zijn de Chinezen massaal vrij
voor meer dan een week.
Families gaan bij elkaar op bezoek.
Een perfecte periode voor huwelijken.
En dan moet je op de foto.


Bruidspaar en cameraploeg.


Maar eerst Confucius.


Toegangskaartje Confucius tempel en Guozijian Museum.


Kong Miao – Confuciustempel

Vlakbij de Lamatempel is de Confuciustempel en de bijbehorende voorouderhal. Hier werd Confucius gexc3xaberd en zijn filosofie over moraal en maatschappij in gedachten gehouden. De geslaagde kandidaten in de keizerlijke examens zagen hier hun namen in de steentabletten gebeiteld en waren in het oude China voorbestemd voor hoge posten. Dit is een van de grootste Confuciustempels in China en deze tempel werd door de keizers bezocht in de hoop bestuurlijke adviezen te krijgen.
Naast de tempel vind je de Guozijian, voorheen de Keizerlijke academie waar de studenten zich voorbereiden op het keizerlijke examen, tegenwoordig is het de Stadsbibliotheek van Beijing.

 


De grote stenen met de gekalligrefeerde namen van geslaagde studenten.


Een overzicht van wiens naam waar precies staat.


Maar voor een leek die net uit een vliegtiug komt was het vooral een erg mooie omgeving. De zon scheen mooi die dag maar ging al snel onder.


Mooie boom, heel grillig.



Ook hier mooie daken.


In het museum.


Ten tijde van Confucius werden beelden van mensen begraven met de doden. Hier drie voorbeelden.


En dan die deuren.


Namen van afgestudeerden.



Details van de bogen.


Met de keizerlijke draak.



Als je dan als keizer bij examens aanwezig dient te zijn moet je natuurlijk wel goed kunnen zitten.


Details van de troon.




Bi Yong in Guo Zi Jian.

De hal met de keizerlijke troon die je hierboven kunt zien
is gebouwd tijdens het 48ste regeringsjaar van keizer Qianlong (1783).
Bi Yong (deze hal) staat midden in de keizerlijke hoge school Guo Zi Jian.
Ooit diende deze hal als de plaats waar de keizer college gaf.


Studeerkamer.

Op deze foto zie je een reconstructie van de studieruimtes
die de studenten hadden voor hun examen.



Ook nu nog hangen Chinezen deze verzoeken voor het succesvol afsluiten van een studie in dit complex.




En ik was niet de enige die het er een mooie plaats vond. Een cameraploeg en deze drie mannequins waren er om opnames te maken. Volgens mij was het voor een reclame voor een shampoo of iets dergelijks.


 

China reisverslag / travelogue 09



Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Na de Temple of Heaven namen we gelijk weer een taxi.





Zicht vanuit de taxi.


En met de taxi naar:
Yonghegong Tibetan Buddist Lama Temple

De grootste Lamatempel in Beijing werd gebouwd
in 1694 als wooncomplex voor Prins Yong van de Qing dynastie.
Toen de prins keizer werd het in 1725
het Paleis voor harmonie en vrede.
In 1744 werd het door zijn opvolger
van een paleis veranderd in een Lama tempel.
De belangrijkste gebouwen zijn langs de centrale as gelegen:
Yonghe Gate Hall,
Yonghegong Hall,
Yongyou Hall,
Falun Hall,
Wanfuge Pavilion,
Suicheng Hall.
Voor al deze gebouwen staan drie Herinneringsbogen.
De hallen zijn voorzien van Buddha beelden
en Tang-ga (beschilderde rollen).
De drie beroemste voorwerpen die hier te zien zijn
– de nis van Buddha (Niche of Buddha)
Uit de zeldzame boomsoort Phoebe Nanmu gehakt beeld.
– de vijfhonderd Arhat berg
Uit rood sandelhout gesneden miniatuur berg.
– een 18 meter hoge Buddha
Ook uit sandelhout gemaakt, een (1) stuk sandelhout wel te verstaan.





Herinneringsbogen.






De bekende Tibetaanse gebedsvlaggen in een modern jasje.






Introductie (zie de vertaling/samenvatting boven aan de log.






Plattegrond.


Je kunt hier op deze plattegrond al goed zien dat ook dit weer
een heel complex van gebouwen is.
De gebouwen zijn geplaatst op of om een centrale as.
Dat is bij meer complexen het geval.
De symmetrie is belangrijk (weet je nog).
Bijna helemaal onderaan de foto van de plattegrond
zijn de drie bogen te herkennen waarvan hierboven
een detailfoto te zien is.





De tempel is actief in gebruik. Veel mensen offeren wierrook. Soms zoals hier in hele grote metalen wierrookbranders.






Tekst op een van de tempels.


Ik vond de tekst wel grappig.
Er staat letterlijk:
Geen wierrook en films verbranden in de hal.
Ze bedoelen: Geen wierrook branden of films maken in de hal.





Grote, kleurrijke godenbeelden….






….en kalme monniken






Als je naar Italie gaat zie je de kunst in de kerken, hier is dat in de tempels.






Wierrook ontsteken.






Offers brengen.


Hier was het niet alleen de bedoeling papier geld in het water te gooien
maar om muntgeld op een beeld te gooien,
zodanig dat het ook op het beeld bleef liggen.
Ik heb wel geprobeerd maar had geen geluk.





Fantastische kleuren.






Fantastische kleuren, niet aan toe te voegen.






Rond de pilaren kleurige stroken textiel met versieringen van zilver en goudkleurig stiksel. Hier de pilaar van ooghoogte naar het plafond gefotografeerd.












Detail van bovenstaande beeldengroep.






Als je dacht: gelukkig deze keer geen daken, dan moet ik je telleur stellen. De daken van Chinese gebouwen trekken steeds mijn aandacht.






En voor een beeld uit 1 stuk van 18 meter hoog heb je een hoog dak nodig.












Een troon is in China (en op meer plaatsen in Azie) iets heel anders als in onze kinderdromen of fantasie. Hier is zo’n troon met meerdere verdiepingen, prachtig versierd.










Dit is een heel bijzondere plaats in Beijing.
Het past zo slecht bij het beeld van een Communistisch land.
Ik had beter moeten weten want Rusland staat ook vol kerken.
Het deed me weer denken aan Sikkim en India.

Hier kwamen moderne techniek en oude gewoontes
wel heel onverwacht bij elkaar.
Ik had een simpel toegangskaartje verwacht…..
Maar het is een kleine CD met een multimedia presentatie.
Vernuftig ingepakt.





Yonghegong Lama Temple.






Maak de envelop open en er komt een envelop uit.






Met daarin een CD met barcode.




China reisverslag / travelogue 08

Na de koffie en het eten kon ik er weer tegen.
Dus ging ons eerste bezoek naar de Temple of Heaven.
Pas later begreep ik het belang voor de Chinese cultuur
van deze tempel.


Kaartjes kopen voor de Temple of Heaven.


Achteraf gezien ging dit wel erg snel.
Na het eten met een taxi naar de Temple of heaven.
Dat is in werkelijkheid niet 1 tempelgebouw
maar een park met meerdere tempels, een enorm altaar
en bijgebouwen.
Dit hele complex was druk bezocht…….
alleen de tempel zelf was op dat moment voor het publiek gesloten.
Waarschijnlijk om het een keer schoon te maken
of om de bewaking even wat te laten rusten.
Hoe dan ook, dit alles was voor mij een culturele lawine
zo kort na de vlucht.
Het hele complex ziet er als nieuw uit.
Ter voorbereiding van de Olympische Spelen
is dit complex flink opgeknapt.


Kaartje voor de Temple of Heaven.


Zoals te zien een heel complex.


Een deel van het park.

Het terrein dat er bij deze tempel hoort is groot.
Op 2 oktober is het er ook erg druk.
Het park wordt gebruikt voor allerlei activiteiten.
Eigenlijk net als in een park in het Westen.


We lopen zo door het complex dat we eerst door een heel
lange galerij lopen: de Long Corridor.
In de verte is de Temple of Heaven al te zien.


Zoals alle andere plaatsen waar ik die dag ben geweest was ook de galerij erg druk.



Ik zie er verschillende groepen mensen die klassiek gekleed zijn.


Met muziekinstrumenten of gereed voor de dans.


Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009

Temple of Heaven / Tempel van de hemel.

Letterlijk betekent het Chinese begrip voor de Temple of Heaven,
altaar voor de hemel.
Het is een complex in Beijing waar de keizers
van de Ming en Qing dynastieen
bezoeken brachten voor de jaarlijkse ceremonies en gebeden
tot de God van de Hemel voor een goede oogst.
Het complex is gebouwd tussen 1406 en 1420
tijdens de regeerperiode van de Yongle keizer.
Deze was ook verantwoordelijk voor de bouw van de Verboden Stad.

De keizer werd in China beschouwd als de Zoon van de Hemel.
Daarom waren de ceremonies bij deze tempel zo belangrijk.
Veelvuldig komen ronde en vierkante vormen voor
in de architectuur die wijzen naar de hemel en de aarde.
Het nummer negen staat voor de keizer.
De blauwe daken staan voor de hemel.


Prachtige dakenpartijen.

De Chinese gebouwen bij tempels en bijvoorbeeld
de Verboden Stad zijn ‘niet origineel meer’.
Daarmee bedoel ik, dat het materiaal waarmee de gebouwen
gebouwd zijn (hout) de tand des tijds niet heeft doorstaan.
Dat is logisch. Hout, ook een hele sterke houtsoort,
heeft te lijden van de weersomstandigheden.
Om de gebouwen te beschermen moet je ze regelmatig verven.
Dat geeft een heel nieuwe indruk.
Natuurlijk is het ontwerp van die gebouwen,
de bouwstijl, de constructiemethode, enz, nog origineel.
En ook dakpannen en muren zijn van natuurlijke materialen, zelfs de bakstenen,
hebben het moeilijk gehad door de eeuwen heen.


Uiteinden van dakpannen, antefixen is volgens mij de officiele term.

De afbeeldingen zijn draken.
Typisch Chinees.


Veel vlaggen en mensen.


Afwerking dakpannen.

Het aantal ‘beeldjes’ op zo’n uiteinde van een dak was gereguleerd.
Ieder op zich zijn knappe staaltjes van dakpan bakken.



De Temple of Heaven was gesloten. Ik kon alleen nog maar een blik werpen door een kier van de deuren.


Vlecht- of knoopwerk.


De deuren waarachter de tempel zich schuil houdt.


Kunstige houten verbindingen prachtig beschilderd. Mooie kleuren.



Temple of Heaven om een hoekje.


Hierna vervolgen we onze weg naar het grote altaar.
Het Circular Mound Altar is een altaar dat bestaat uit drie niveau’s
van marmer. Hier bad de keizer voor goed weer.
Het werd gebouwd in 1530.


Nog meer daken….


….en dakpannen in detail.


Imperial vault of Heaven – Keizerlijke kluis van de hemel.

In dit gebouw werden voorwerpen bewaard
die nodig waren voor de keizerlijke ceremonies.



Prachtige ‘gevlochten’ plafondconstructies.


Dergelijke afwerkingen van trappen zal ik nog veel zien.


Typisch Chinese kunstvorm. Op een dergelijke manier vloeren beeldhouwen zie je in de Westerse kunst niet.


Heavenly center stone / Hemelse centrale steen.

Heavenly center stone / Hemelse centrale steen

De bovenste verdieping van de ‘Circular Mound’
is geplaveid met 9 concentrische ringen van stenen platen.
De steen in het centrum heet de
‘Heavenly center stone / Hemelse centrale steen’.
De eerste ring om deze steen omvat 9 stenen,
de tweede ring bestaat uit 18 stenen
en zo gaat dat verder tot de negende ring met 81 stenen.
Deze ringen zijn het symbool voor de negen hemels.
Als je op de centrale steen gaat staan klinkt je stem ver door.


De Heavenly center stone is populair voor foto’s.


De wachtende staan wel mooi in de rij.


Het altaar.






Een kunstige afvalemmer.


Grote oven van groen geglazuurde bakstenen.


Grote metalen vuurkorven.



Firewood Stove / Houtoven.

Firewood Stove / Houtoven

De houtoven is een enorme ronde oven
gemaakt van groene geglazuurde bakstenen.
Voordat de ceremonie begon voor de aanbidding van de Hemel
Werd er een gewassen en geschoren kalf op de oven gelegd.
Het vuur werd gestookt met pijnboomtakken en riet
om de God van de Hemel te verwelkomen.
Een ritueel warm welkom aan de keizerlijke god.
Na de afronding van de ceremonie werden de offergaven,
de aanplakbiljetten, de zijden rollen, respectvol in de oven gelegd
om te verbranden terwijl de keizer toekeek.
Dit ritueel heette ‘toekijken bij het branden’.


Ik zal merken dat op veel plaatsen ter gelegenheid van de viering van 60 jaar Volksrepubliek China er grote bloempartijen zijn aangelegd.


Het Temple of Heaven-complex is een Unesco World Heritage Site.


Temple of Heaven, tweede ticket met achterkant.


 

China reisverslag / travelogue 07



Beijing aankomst en daarna: 02/10/2009





De KLM heeft denk ik dezelfde reclamebureau als China. Ik vind dit logo van 90 jaar KLM veel lijken op het logo van 60 jaar Chinese Volksrepubliek.




Toen ik in China aankwam was het inmiddels 2 oktober 2009.
Ik werd opgewacht door een kennis van mijn collega
die als mijn gids zou dienen tijdens mijn verblijf in Beijing.
Een geweldige gids!
Maar eerst naar het hotel.
Onderweg zag ik in de verte het gebouw van de Chinese Televisie
ontworpen door de Nederlander Rem Koolhaas en Ole Scheeren.
Beide werken voor ‘Office for Metropolitan Architecture (OMA)’.
Het gebouw is officieel de CCTV-toren en het Television Cultural Center TVCC.





Ontworpen door oa Rem Koolhaas en Ole Scheeren. Zoals te zien is heb ik de foto uit een rijdende taxi genomen.




Na mijn inchecken in het hotel zijn we gelijk op pad gegaan.
Het is mijn ervaring dat je maar het best zo snel mogelijk kunt wennen
aan de nieuwe tijdzone waarin je bent.
Ik ben zo lang mogelijk actief en opgebleven deze eerste dag.





Bij mijn hotel moet ik bij aankomst gelijk een borg ter beschikking stellen. Een gewoonte bij hotels in China.




Het vliegtuig landde ongeveer rond 10:00 uur in de ochtend
en ik had niet echt geslapen in het vliegtuig die nacht.
Dan wachten op je bagage, de gids ontmoeten en in, en soms langs,
de file, naar het centrum van Beijing.
Uit mijn reisverslag dat ik aan het eind van de dag schrijf,
is de volgende tekst.

Degene die me op zou vangen in Beijing was op het vliegveld.
Hij had net de Nederlandse manager van het bedrijf/de organisatie
waar hij voor werkt, naar het vliegveld gebracht.
(De taxi die deze man had vervoerd zou mij
de komende dagen ook vervoeren)
Die taxi nam mij naar de stad mee.
Mijn ‘gids’ vertelde me dat het hotel dat ik geboekt had
toch vanavond gesloten zou zijn.
Of het echt zo is weet ik niet maar ik kom net van het
Tianamen Square en daar kun je gewoon niet door komen.
(Als ik deze tekst schrijf is het inmiddels 19:45 uur.)
Dus naar een ander hotel.
Een Novotel.
Even in de douche, dan een espresso bij Starbucks
en dan naar de eerder genoemde lunch:
Beijing Bianyifang Roast Duck Group
Prachtig eten, erg lekker!





Aantekenboekje met de gerechten van de lunch.


Je schakelt meteen om naar het Engels en dat doe je
dan ook in het schrijven en denken.
Dus op het menu stond (je kiest overigens alle gerechten individueel):

duck liver // eendelever

pigeon (with head) // duif met hoofd

mushrooms with peanuts ans sesame seeds //
paddestoelen met stukje noot (cashew) en sesamzaad

vegetables // groente

duck, steamed wheat, sweet sauce and unions //
eend, gestoomd tarwe, een zoete saus en uien

tea // thee

soup from duck bones and cucumber // soep van de beenderen
van eend en komkommer.





Beijing Bianyifang Roast Duck Group.









De duif is dood.


Het eten en drinken zal een belangrijk onderdeel
van deze vakantie worden.
Wennen aan alle nieuwe zaken, genieten van het heerlijke eten.
Een hele sociale activiteit, eten in China.





Kop van de duif.












Pieter, mijn gids.


Het is even wennen dat je tafelgenoten je eten opscheppen.
Ze doen dat om gastvrij te zijn.
Ze willen dat je niets te kort komt.
En dat lukt ze prima!
Het opscheppen doen ze met stokjes.
Daar eet je natuurlijk ook mee in China.
Ik raad aan dat te proberen en vol te houden.
Soms lukt het je goed, soms een keer wat minder
maar dat maakt niets uit.
De stokjes waarmee men eten opschept zijn dezelfde
als waar je gastheer mee eet.
Als eerste gedachte geeft dat niet zo’n hygixc3xabnisch beeld.
Zeker in een tijd met de Mexicaanse griep.
Maar het voegt wel een intimiteit toe aan eten.
Ik heb het als een heel goede gewoonte ervaren.





Het bijzondere aan de eend is de manier waarop de eend gesneden wordt. Het restaurant was erg druk. En overal werd aan tafel de eend gesneden.






Erg lekker.




Wat voor mij ook nieuw was: thee.
Ik drink behoorlijk wat thee in Nederland.
Maar thee als vast onderdeel van een warme maaltijd,
dat was ik niet gewend.
Ook niet in een Chinees Restaurant in Nederland.
Maar in China heb ik nauwelijks anders gedronken.
Dat waren de eerste stappen in China.
Meer gaat volgen.





De rekening.





Winterse foto's

Nog een serie winterse foto’s uit het Mastbos bij Breda.





De Galderse Hei in de winter.












Het sneeuwde een beetje.






Door de sneeuw ziet het er weer heel anders uit. Sommige details verdwijnen letterlijk uit het zicht, onder de sneeuw. Terwijl andere zaken er nu juist weer uitspringen.






Goed dat ik stevige loopschoenen aanheb.





















In detail.






De laatste bladeren hangen nu wel heel erg zielig aan de bomen.






Deze uitstulping was me bij deze boom niet eerder opgevallen. Maar nu trok de sneeuw op de bast mijn aandacht en viel me dit deel van de boom ineens op. Op dit stuk geen sneeuw maar een vergroeiing.






Wattentakken.


De sneeuw ligt op en om de takken alsof er watten tegen aan geplakt zijn.
Heel mooi.
Dat geeft een heel sterk licht/donker effect.





Hier zie je dat effect erg goed.




Winterberken

Toevallig viel mijn oog vanmiddag op een aantal berken
waar het niet goed gesteld mee is.
Maar het levert wel mooie foto’s op.
Een aantal berken zijn denk ik al getopt en de takken zijn verwijderd
om plaats te maken voor andere bomen.
In het Mastbos en bij de Galderse Heide en Galderse Meren,
waar deze foto’s gemaakt zijn,
wordt veel aan het bos veranderd de laatste jaren.





Hier laat de schors helemaal los en ontstaan er gaten in de stam.




























Kapellen bij Zundert

Vanmiddag ben ik even naar het bos gegaan
en kwam in de buurt bij Zundert.
Daar kwam ik twee ‘Heilige huisjes’ tegen.





Heel mooi op een klein stukje land.






De toelichting ter plaatse.


Onze Lieve Vrouw van de Zeven Smarten
Hazeldonk

Een van de fraaiste veldkapellen staat hier op de driehoek aan de Hazeldonksestraat, bij de Hazeldonksebeek en de Oude Trambaan.

C. Jochems en Jac Martens kwamen op het idee om in de buurt, als bescherming tegen oorlogsgevaar, een kapelletje te bouwen. Er werd een inzameling gehouden die enkele honderden guldens opbracht. In 1942 begon men met de bouw en op 15 september 1942 werd door Pastoor Verbunt de kapel toegewijd aan Onze Lieve Vrouw van de Zeven Smarten.

Volgens insiders was dit een echt buurtfeest. De grond werd beschikbaar gesteld door de familie Rommens te Meer (Belgixc3xab). Het grote beeld werd aangekocht in de Torenstraat in Breda. Het stelt Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten voor met haar gestorven zoon op schoot.

In 1974 verkeerde de kapel in zeer slechte staat. Het rieten dak was ver versleten en grotendeels verdwenen. Mede op initiatief van Dirk van Aert, met medewerking van enkele buurtbewoners en door financixc3xable steun van de gehele buurt is in 1974 het kapelletje gerestaureerd.

Jaarlijks komt in de maand mei de buurt bij deze kapel samen.







Het beeld: Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten.






De tweede kapel.






De toelichting ter plaatse.


Kapel Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand
Kruispad

Op de kruising van Kruispad, Overasebaan, OudeTrambaan en de Noordhoeksestraat staat het robuuste kapelletje toegewijd aan Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand.

Het kapelletje heeft een rieten dak, terwijl een smeedijzeren hekwerk het devotiebeeld tegen vandalisme beschermt. Het buurtschap wilde een kapel stichten, niet alleen om gespaard te blijven van oorlogsgeweld, maar ook tot het verkrijgen van goede gewassen en gezondheid.
In de raadsvergadering van 29 augustus 1941 werd aan het kerkbestuur een stukje grond gratis ter beschikking gesteld voor de bouw van een kleine veldkapel.
Het eerste beeld is vernield; het beeld wat er nu staat is afkomstig uit de tuin van de zusters van Rijsbergen. Pastoor Verbunt wijdde het in op de laatste zondag in mei 1942.

Vroeger kwam men iedere zondag in de meimaand bijeen om de rozenkrans te bidden, alsmede iedere zondagmiddag in het jaar. Ook voor bijzondere gelegenheden bad men hier, zoals voor de soldaten uit het buurtschap die in Nederlands-Indixc3xab streden.







Niet alle vernielingen worden door het hek tegengegaan.




Nieuwe thee

vorige week heb ik nieuwe thee besteld.
Chinese thee: Da Hong Pao.
Aan deze thee zit een verhaal maar de informatie
op niet-commerciele sites is erg beperkt.

Wuyi Da Hong Pao wordt ook de “Koning” van Wuyi thee genoemd. Een legende vertelt over hoe het drinken van Wuyi Da Hong Pao eens een ernstige ziekte van de moeder van een Chinese keizer had genezen. Als dank hiervoor gaf de keizer het bevel om de Da Hong Pao theestruiken te kleden in grote roden kleden. Vandaar de naam Wuyi Da Hong Pao, wat in het Nederlands betekent, Wuyi Groot Rood Kleed.



Engelstalige Wikipedia:

Dxc3xa0 Hxc3xb3ng Pxc3xa1o is a very important Wuyi Red tea. Legend has it that the mother of a Ming Dynasty emperor was cured of an illness by a certain tea, and that emperor sent great red robes to clothe the four bushes from which that tea originated. Three of these original bushes, growing on a rock on Mount Wuyi and reportedly dating to the Song Dynasty, still survive today and are highly venerated. At one point, less than one kilogram of tea was harvested from these plants each year, of which a portion was retained by the Chinese government. In 2005, the remainder of this original and real Da Hong Pao was auctioned, with an initial asking price of 4000 RMB/100 g, but often reaching millions of dollars per kilogram.



Dat is wat anders dan een glas warm water met een blaadje erin.





De thee had ik besteld via het internet. Hij wordt via de post bezorgd. Heel mooi luchtdicht en hersluitbaar geleverd.






Luchtdicht en hersluitbaar.






Maar hoeveel thee heb je nodig voor 1 pot thee?.






Mooie, grote theebladeren.






En dat leidde tot een erg mooie en lekkere thee.




Kunstvaria

De oogst is beperkt in de eerste week van het nieuwe jaar
maar niet minder de moeite van het bekijken waard.





Howard Fonda, Untitled, 2009.






Marc Chagall, Apocalypse en Lilas, Capriccio, 1945 – 1947.


Het werk van Chagall is meestal niet zo uitgesproken.
Maar hier laat het aan duidelijkheid niets te wensen over.





Verte-imari monteith, circa1720.


Wat is een ‘monteith’?
Volgens Answers.com is het:

A large punch bowl having a notched rim on which cups can be hung.


Een grote bowl-schaal met een de bovenkant een gekartelde rand
zodanig dat je er kommen aan kunt hangen.
Imari is een porceleinsoort uit Japan.
Maar de typische kleuren van imari (het kobaltblauw, het ijzerrood
en de witte porseleinen achtergrond) zie je in dit voorwerp
naast andere kleuren.
Deze manier van porcelein maken komt ook in China voor.





Mitch Dobrowner, Shiprock storm..






Paul Himmel, Falling snow – Boy in window, New York 1952.


Vallende sneeuw (zeer toepasselijk) en jongen in het raam.


Detail.


Mocht je je afvragen waar de jongen zich op de foto bevindt,
ik heb het raam even uitvergroot.
Middelste rij, derde raam van links.





Robert Frank, Drive-In movie, Detroit 1955.






Rueben Huertas, Serenata, 2009.





China reisverslag / travelogue 06

Waarom eerst naar Antwerpen?
Wel je kunt een ticket kopen van KLM om van Schiphol (Amsterdam)
naar Capital (Beijing) te vliegen. Zo’n ticket kost ruim 600 Euro.
Het internationale vliegveld van Beijing heet Beijing Capital International Airport
Je kunt ook van Antwerpen ‘vliegen’ naar Beijing.
Dan ga je met de HSL van Antwerpen naar Schiphol
en vlieg je even later van Amsterdam naar Beijing.
De HSL-ticket is inbegrepen in de prijs.
De totale ticket kost dan ruim 400 Euro.
Totaal 200 Euro verdiend.
Natuurlijk is dit alleen aantrekkelijk als je in Zuid Nederland
of Belgie woont.
Om van Groningen eerst naar Antwerpen te gaan
en dan vervolgens naar Schiphol
is niet zo handig en qua kosten schiet dat ook niet op.
Maar vanuit bijvoorbeeld Breda is het erg aantrekkelijk.
Je moet ook wel echt de HSL nemen want op Schiphol
wordt er gecontroleerd of je treinticket is afgestempeld.
En dat afstempelen gebeurt in de trein.
Het was wel spannend want erg veel informatie over hoe een en ander
in zijn werk gaat krijg je niet. Maar het werkt!

Antwerpen – Schiphol: 01/10/2009

Ik heb foto’s gemaakt en die in fotolijstjes geplaatst
als cadeau voor de ouders van de bruid en bruidegom.
Ik heb die fotolijstjes in mijn kleine rugzak gedaan.
Dan zit die wel erg vol maar loop ik tenminste niet met drie tassen.

Ik weet nu al dat ik mijn sweater vergeten ben.
Hopelijk zijn de temperaturen redelijk en anders
heb ik altijd mijn vest bij me.

Lunch op het Centraal station van Antwerpen.


12:34 De Thalys vertrekt uit Antwerpen richting Nederland.
12:56 Terug in Roosendaal. Al stopt de trein daar niet.
Tussen Dordrecht en Rotterdam lopen we 10 minuten vertraging op.

Op Schiphol aangekomen wil ik zo snel mogelijk inchecken.
Dan loop ik niet constant te sjouwen met de bagage en kan ik rustig
iets eten en drinken.
Maar ik kan niet zelf inchecken.
Omdat mijn kaartje zo goedkoop is en ik via Antwerpen kom,
moet ik met een stempel op mijn treinkaartje
wel aantonen dat ik ook echt met de trein gekomen ben.
Dat controleert men handmatig.


De ticket.


Zelf inchecken lukt niet, ook niet als ik geholpen wordt door een stewardess .


Er is veel te doen op Schiphol: winkels, een casino, restaurants enz.
Schiphol is ook een dependance van het Rijksmuseum.
Nu is er een tentoonstelling met 7 werken van Melchior d’ Hondecoeter.
Twee schilderijen waren eerder al op mijn weblog te zien: ‘De menagerie’
en ‘Een pelikaan en ander gevogelte bij een waterbassin’
oftewel ‘het drijvend veertje’.


Melchior d’Hondecoeter, De Menagerie, 1660 – 1695.


Ik koop twee kaarten met afbeeldingen van werk van Melchior d’ Hondecoeter.


Melchior d’Hondecoeter, Het drijvende veertje, ca. 1680.

Misschien denk je wat een vreemde naam voor een schilderij.
Maar het veertje dat rechts onder op het water drijft
is zo prachtig geschilderd.
Zijn werken zijn zeer natuurgetrouw en door de vaak
exotische combinatie van vogelsoorten ook nu nog
een lust om naar te kijken.
En dat hangt dan zomaar op Schiphol.


Ik heb al 1 Aziaat (Chinees?) gezien met een mondkapje op.
(In oktober is de angst voor de Mexicaanse griep op zijn hoogtepunt)

Er komen nu ook groepen Aziaten langs.
Lang niet iedereen heeft een mondkapje.
Maar ik heb er nu toch al verschillende gezien.

Ik zit inmiddels te eten op een eerste verdieping
op een plaats waar ik naar beneden kan kijken
naar de andere reizigers.


Mijn avondeten.


Sommige kranten die ik of op Schiphol koop
of bij het vliegtuig krijg
berichten al over de viering van 60 jaar Volksrepubliek China.
Die viering is onder andere op Tiananmen Square.
Leuke foto’s.


60 jaar Volksrepubliek.


NRC Handelsblad, foto op de voorpagina.


Trouw, artikel op het voorblad van het katern ‘De Verdieping’.


In de trein naar Antwerpen kreeg
een nieuwe cateringmedewerker instructies.
Leuk om te horen dat er heel wat klantgerichtheid en
klantvriendelijkheid bij te pas komt.
Waar ga je, wanneer staan zodat passagiers
toch snel in en uit kunnen stappen.
Hoe benader je klanten.
Hoe zorg je er voor dat je goed bevoorraad wordt
en toch ook de hele trein bedient.
Daar kan de ING (die onlangs zonder waarschuwing
mijn pas niet meer accepteerde terwijl ik in Griekenland was)
nog heel wat van leren.


Speciaal krantenkatern van een Chinese krant met de verworvenheden van de zestigjarige Volksrepubliek.


Nog een koffie en dan ga ik vliegen.


De vlucht gaat achteneenhalf uur duren.
Ik zit in het midden van het vliegtuig maar niet in een rij van 4 stoelen
maar in een rijtje van 2 stoelen.
Ruim.
Helaas zetten ze gelijk de temperatuur in het vliegtuig erg laag.


Bagagelabel KLM.


 

China reisverslag / travelogue 05

En dan gaat het nu echt beginnen.
Mijn reisverslag zal afwisselend bestaan uit teksten
uit mijn dagboekje, verhalen uit mijn herinneringen
wetenswaardigheden die ik hier en daargevonden heb.
Natuurlijk heb ik als eerste en als laatste informatiebron
mijn Chinese collega en zijn vrouw gebruikt.
Immers het was hun huwelijk dat ik heb bezocht.

This is the real start of my travellogue on China.
This log wil contain pieces of text from my diary,
information from my memory and knowledge I picked up
here and there.
My Chinese colleque and his wife are my first and last
source of information.
After all it was their marriage I visited.

Breda-Antwerpen: 01/10/2009
Vanmorgen
09:15 Taxi in Breda naar station
09:58 Trein naar Roosendaal
10:34 Trein naar Antwerpen
Bij een van de loketten voor internationaal reizen
heb ik mijn kaartje voor de Thalys gehad.
Het station van Antwerpen is prachtig verbouwd.
Veel ondergronds.
Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat.


Thalys ticket Antwerpen – Schiphol.


Antwerpen Centraal Station.


Antwerp Central Station.


Het is erg lang geleden dat ik voor het laatst in dit station was.


This morning
09:15 Taxi in Breda to railroad station
09:58 Train to Roosendaal
10:34 Train To Antwerp
I received my Thalys ticket at one of the internationl counters
in the train station of Antwerp.
The station used to be a one entry/exit station.
Undergound it’s now completely rebuild.
And this is the first time I see this.
It took a lot of time but what a result!.

Terug aan het werk en cadeaus

Het bedrijf waar ik werk is heel erg internationaal.
Toen ik vanochtend op mijn werk kwam, hoorde ik
de uiteenlopende verhalen van mijn collega’s.
De eigenaar van het bedrijf is Amerikaan.
Die had een rustige nieuwjaarswisseling thuis gehad.
Mijn Chinese collega was voor een korte vakantie
naar Parijs gegaan.
Hij had twee cadeautjes voor mee meegebracht.
Mijn Poolse collega was even terug naar Polen geweest
en brengt iedere keer een Poolse lekkernij mee.
Hier volgen de foto’s:





Poolse lekkernij: pruimen in chocolade.






Cadeau 1: boek over Versailles.






Cadeau 2: munt van de Notre Dame de Paris, voorkant.






Cadeau 2: munt van de Notre Dame de Paris, achterkant.





Winterschoon: Liesbos bij Breda

Vanmiddag ben ik voor de afwisseling eens niet
naar het Mastbos gegaan maar naar het Liesbos.
Dit is een klein stuk bos tussen Breda en Ettenleur.
Dat leverde met de sneeuw de volgende plaatjes op.

















Voor de kerstkaart van 2010?.






Vlokken als watten op de schors.






Sneeuw op zwammen?.


















Licht in de duisternis.












Abstracte kunst door de natuur.









































Filmpje als intro voor China reisverslag



De draak, symbool voor onder andere de keizer,
heb ik van een foto van een keizerlijke standaard gehaald
die ik op 4 oktober 2009 maakte in de Verboden Stad in Beijing.

Wikipedia:
De Chinese draak wordt, in tegenstelling tot zijn familie in het Westen,
gezien als een teken van geluk.
Hij is xc3xa9xc3xa9n van de vier hemelse dieren
en zou tevens de stichter zijn van de keizerlijke familie.

De andere drie hemelse dieren zijn:
de feniks, de schildpad en de eenhoorn.





Drakenstandaard omringd door muziekinstrumenten in de Verboden Stad.





Kunstvaria

Vandaag met twee afbeeldingen van hetzelfde voorwerp.
Dat is nieuw.





Alexander Calder, Polychrome dots and brass on red, 1964.






Cao Cao’s tomb, Ruler of the kingdom of Wei from 208 to 220 AD.


Geen kunst maar een archeologische ontdekking in China.
De waarschijnlijke graftombe van Cao Cao.
Een Chinese militair die tussen het jaar 208 en 220 van onze jaartelling
heerste over het koninkrijk Wei.
Hij wordt in veel verhalen gebruikt als de ideale en zeer slimme militair.





Claude Monet, Sunset et xc3x89tretat, 1883.


De eerste aanzetten tot abstracte kunst?





David Maisel, Library of dust: 1470, 2005.


De fotoxe2x80x99s in deze serie Library of dust/Bibliotheek van stof,tonen vreemde maar prachtige koperen blikken
die elk de crematieresten bevatten van een patixc3xabnt
van het Oregon psychiatrisch ziekenhuis.
De blikken zijn prachtig van kleur
als gevolg van de oxidatie van het koper.
Ieder patroon van de oxidatie is uniek.
In xe2x80x9cBibliotheek van stofxe2x80x9d onderzoekt de kunstenaar Maisel
de grenzen van esthetiek en ethiek
Het bestaan van de 3500 blikken was in 2005
door het ziekenhuis onthuld.Van iedere patixc3xabnt die tussen 1883 (het oprichtingsjaar)
en 1970 was overleden en gecremeerd
werden hier de crematieresten bewaard.
Pikant detail, het is dit ziekenhuis dat dienst deed als decor
voor de film ‘One Flew Over the Cuckooxe2x80x99s Nest’
De tekst hierboven is een korte samenvatting en vertaling van
de press release van de tentoonstelling:

The photographs in this series depict strangely beautiful copper canisters, each containing the cremated remains of an individual patient from an Oregon psychiatric hospital. The canisters are blooming with colorful secondary minerals as the copper has oxidized and undergone physical and chemical transformations. Each pattern of corrosion is unique, some resembling otherworldly landscapes that recall Maisel’s renowned aerial photography. Sublimely beautiful yet haunting, these enigmatic photographs can be seen as meditations on issues of matter and spirit.

In “Library of Dust”, Maisel investigates a zone bordered by ethics and aesthetics. The existence of some 3500 canisters of cremains was revealed by the Oregon State Hospital in Salem in 2005. Within the canisters were the remains of the patients who died at the hospital between 1883 xe2x80x93 the year the facility opened, when it was called the Oregon State Insane Asylum xe2x80x93 and the 1970s. Although the existence of the unclaimed canisters was not divulged for more than a century, they have continued to have a life of their own. “Library of Dust” offers a kind of resurrection of these individuals by giving them visual form once again. The hospital (also the site of the film ‘One Flew Over the Cuckooxe2x80x99s Nest’) is now being rebuilt with funds that were allocated after the Library of Dust project brought the existence of the canisters to a wider audience.

‘Library of Dust’ (Chronicle Books), the monograph that accompanies the exhibition, features essays by Maisel, Geoff Manaugh, Michael Roth, and Terry Toedtemeier. The New York Times called the book xe2x80x9ca fevered meditation on memory and loss.xe2x80x9d In 2009, the New York Institute for the Humanities organized a symposium inspired by this remarkable photographic excavation of a warehouse of ashes otherwise lost to time.







El Greco, San Pedro en lxc3xa1grimas (St. Peter in tears), circa 1587 – 1620.






Joseph Mallord William Turner, A shipwreck off Hastings, circa 1825.






Max Beckmann, Paris society, 1931.






Pablo Picasso, Toy guitar.





Ik heb zo gauw niet kunnen achterhalen wanneer hij
deze ‘sculptuur’ gemaakt heeft.





Rinko Kawauchi, Untitled, serie: The eyes, the ears, 2005.


Hier begrijp ik helemaal niets van.
De kunstenaar schijnt een fotograaf te zijn.
Dus is dit waarschijnlijk een foto (?).
De serie waarvan dit werk deel uitmaakt heet The Eyes, the ears.
‘De ogen, de oren’, maar deze wetenschap helpt me niet veel verder.





Robert Rauschenberg, Monogram, 1955 – 1959.