Water terug in de stad: nog drie schotten.

Vandaag is weer een mijlpaal bereikt in de haven.
De laatste scheidingswand is bijna helemaal verwijderd.
De metalen platen liggen al op een wagen opgestapeld
om weggereden te worden.



Verder heb ik de eerste (?) boot al gesignaleerd in de haven.





De laatste drie of vier schotten die nog weggehaald moeten worden.
Morgen ceremonie ?







Circus uit de tuin

De laatste auto’s staan nog op het terrein
maar het grootsste deel van het circus is inmiddels al weer weg.
Resten mij nog de foto’s die ik gisteren gemaakt heb tijdens
een rondgang rond het circus.

De sfeer van een circus roept bij mij altijd
herinneringen op aan de Italiaanse film ‘La Strada’.



De regisseur is Frederico Felline.
Het is zijn internationale doorbraak.

Hoofdrolspelers zijn Anthony Quinn en Giulietta Masina.
Masina speelt een fantastische rol.
De sfeer in die film doet me altijd aan een circus denken.
Zo zielig.

De film won een Zilveren Leeuw in Venetie in 1954 voor de regie.
In 1957 wint deze film een Oscar (Best Foreign Language Film).



























Inmiddels is het circus weg.

Paulo Post Futurum II

De uiteindelijke reden om naar het Breda’s museum te gaan
is gelegen in de tentoonstelling die afgelopen zondag is begonnen.

Met de tentoonstelling Paulo Post Futurum – een beetje na de toekomst –
viert Lokaal 01 haar vijfentwintigjarig bestaan.
Alle kunstenaars werden uitgenodigd om een werk in te leveren
waarin mondiale kwesties als oorlog en vrede, recht
en gerechtigheid in terugkomen.
Maar ook persoonlijke conflicten zoals gierigheid en spilzucht,
liefde en vriendschap, die alle onderdeel zijn
van onze levenslust en doodsangst, zijn terug te vinden
in deze exclusieve jubileumtentoonstelling.



Nu zal het de vaste lezers niet verwonderen
dat ik er wat foto’s heb gemaakt.
Het probleem is alleen dat er geen aanduidingen bij de werken stonden.
Geen naam van de kunstenaar, geen titel van het werk.
Bij moderne kunst is dat niet altijd even duidelijk.
Ik hoop dat al mijn foto’s over kunstwerken gaan.
Wat mij in het oog sprong is dat er goede videokunst was.
Er draaiden ook filmpjes die volgens mij nergens over gingen,
maar een aantal waren heel goed gemaakt.
Ik heb foto’s van enkele voorbeelden maar niet van allemaal.
De kwaliteit van die foto’s is een probleem.
Een fotocamera kan niet zomaar een televisiebeeld registreren.
Maar het gaat om het idee.





Heel mooi, zachte kleuren.





Dit is zo’n videobeeld.
Maar de opname is waardeloos.
Het filmpje toont een klein kind dat
als in een vrij val door de ruimte zweeft.
De volgende opname was te zien op het scherm
er recht tegenover.



Het beeld van een soort oude collegezaal
waar steeds pre-historische dieren op de tribune zaten
terwijl een mens in het midden wordt getoond.







Een van de glazen varkentjes van het vorige werk.
De gebruikte materialen op de tentoonstelling warenerg uiteenlopend.



Op het glas staat de tekst:
In case of fear break glass (in geval van angst het glas breken)



Dit is een, van wat mij leek, twee beelden door een kunstenaar gemaakt.
Heel mooi, verzorgd uitgevoerd.



Misschien wel het mooiste werk op de tentoonstelling.



Hier doet de camera geen recht aan het werk.
Een prachtige foto waar zoveel rust vanuit gaat.



Commentaar op reclame.
De lamp hing er vervelend voor.
Zo is niet goed te zien dat het om drie afbeeldingen gaat
van Picasso, in drie kleuren,
onder verwijzing naar een automerk.



Een soort ‘Goedemorgen juffrouw Janny’.
Wat je al niet met ordners kunt doen.
Leuk voor een keer maar daar kun je niet
tot aan je pensioen mee bezig blijven. lijkt me.





Dit was een hele mooie videopresentatie.
Je werd door de cameraman/vrouw door een soort doorzichtige,
ijswereld geleid.
Kleur ontbrak bijna volledig.
Alleen heel af en toe wat oranje.
Volledig met de computer gemaakt.
Als je de camera goed volgde raakte je bijna gedesorienteerd.



Mooi ritme, mooie vorm.

Paulo Post Futurum

De aandachtige luisteraar zal gezien hebben
dat ik het afgelopen weekend in het Breda’s museum ben geweest.
Ik ben er zelfs twee keer geweest.
Beter gezegd anderhalve keer.
Bij mijn eerste bezoek was ik van plan een tentoonstelling te bezoeken
die echter nog niet begonnen was.
Men ewas een en ander nog aan het opbouwen.
De vaste collectie kon ik wel bekijken.
Tegen half geld want slechts de helft van de ruimtes was open.

Het Breda’s museum heeft een collectie
waarbij de nadruk natuurlijk ligt bij Breda.
Voorwerpen die iets vertellen over de geschiedenis van Breda of voorwerpen
gemaakt door Bredanaars.



Van oudsher was Breda een garnizoensstad.
Daardoor zijn er in het centrum altijd nog een aantal kazernes.
En niet te vergeten de KMA.
Het Breda’s museum is gevestigd in een oude kazerne.





Het eerste voorwerp is er een met een hoge actualiteitswaarde.
Dit is de klok die vroeger bij de haven van Breda hing.
Hij werd gebruikt om mensen te waarschuwen dat er een
boot/schip in de haven was gekomen dat gelost diende te worden.
Men kon aan het werk.
Met de aanleg van de nieuwe haven en de havenfeesten in zicht
heel actueel.



Het beleg van Breda was wereldberoemd in Spanje en Nederland.
Dit is een kaart die de stellingen toont.
Na enig zoeken konden we de omgeving vinden waar we nu wonen.



Het turfschip uitgevoerd in zilver.



De hele bokaal.

Het leukste vond ik naast het vermeende roer van het turfschip,
het skelet van een varken.
Men had een skelet opgegraven en een skelet van een ‘modern’ varken.
Indrukwekkend wat moderne foktechnieken met een dierenras doen.
Haast zielig.

Water terug in de stad

Aan de haven is weer heel wat gebeurt.
Het was er druk vandaag met wandelaars en fietsers.
Iedereen wil het water in de haven zien.

















Wat hier nu weer is opgegraven weet ik niet.
Zullen we binnenkort wel iets over in de krant lezen.





Het gemeentelijk beleid ten aanzien fietsers en hun parkeergewoontes
wordt strenger, maar dit is overdreven.



Terecht maken omwonenden zich zorgen over alle bouwactiviteiten.
Of deze scheur iets te maken heeft
met de vernieuwde aanleg van de haven weet ik niet.





Voor het tweede deel van de nieuwe haven
wordt op sommige plaatsen wel erg diep gegraven.

Het lelijkste nieuwe gebouw van Breda

Nog een paar foto’s van dit foeilelijke gebouw:









Als je naar dit gebouw kijkt krijg je het gevoel alsof de architect
nog maar een eerste aanzet op papier heeft gezet.
Het is een eerste idee.
Het moet nog uitgewerkt worden en misschien moet het hele ontwerp
nog op de schop.
Toch is men begonnen met bouwen.

Oogtegels

Tijdens mijn bezoek aan het Breda’s museum vond ik
de volgende viltjes.
Ze zijn afbeeldingen, reconstructies van tegels zoals die
in het kasteel van Breda moeten hebben gelegen.



Zoals je ziet kun je er mooie vormen mee leggen.






Industrieel erfgoed



De Etna, kachelfabriek.
Ik ben er erg vaak langs gelopen.
Van huis naar school heb ik jaren langs de Etna gelopen.
De fabriek lag aan de Tramsingel.
(Een deel van) Het gebouw had aan de voorkant witte stenen/tegels.
Wellicht geglazuurde stenen.
De sponningen van de ramen waren koper tot goudkleurig.
Dat ze ook landbouwgereedschap maakte wist ik niet.
Het was een ijzergieterij.

Het logo van de Etna was gewild.
Dat kwam als versiering op de producten.
Wij wilden als kind graag die mannetjes.
Het is mij nooit gelukt er een te bemachtigen.
We hebben het vaak genoeg gevraagd.



Hier heb ik nog een korte tijd (via een ander bedrijf) gewerkt.
Dit bedrijf bestaat nog steeds.





Onlangs heb ik van deze fabriek nog een foto op mijn web log geplaatst.
Ook hier liep ik zowat iedere dag langs.
Het bedrijf was schuin tegenover de Etna gevestigd.





Cafe de Beyerd schenkt vandaag de dag nog
een Drie Hoefijzers Klassiek uit eigen broueerij.



Ik heb een nieuwe bril!

Deze week opgehaald en al twee dagen met plezier gedragen.
Hieronder een afbeelding met de brillen die ik
de afgelopen jaren heb gedragen.
De brillen met donkere glazen heb ik eerst gewoon met heldere
glazen gedragen maar later laten omvormen tot zonnebril.

En wat zeggen al die monturen van mijn persoonlijkheid?



Ik vond ze gewoon leuk.

Mooi



Vincent van Gogh, Bank of the Oise at Auvers, 1890.

De vorm van figuren, details in het algemeen blijven primitief.
Ze verstoren het kleurgebruik en de zo eigen techniek.
Dat is het wat kraaien boven een graanveld zo mooi maken.
En hier het water en de bomen.



Claude Monet, Nympheas, 1904.

Die reflectie in het water. Eng gewoon.
De keuze van het onderwerp en de compositie.
Heel anders dan de andere schilders in die tijd.
Maar de waardering voor kleuren hebben alle drie de schilders.



Paul Cezanne, Die versuchung des heiligen Antonius, 1875-77.

Een oud meesterthema op moderne manier verwoord.
Het thema van de H. Antonius zien we bij veel kunstenaars.
Hier al zo abstract.
Roze koppen op de wolken !
Heel verleidelijk.

Water terug in de stad

Water is er vandaag voldoende in Breda,
maar er is ook voor het eerst sinds lange tijd weer water in de haven.
De foto’s zijn wat donker maar wat gaat dit mooi worden !







Zoals te zien is moet er nog wel het een en ander gebeuren.
Maar daar zijn de laatste weken voor.














De voorbereidingen voor de festiviteiten ?







Het volgende stuk van de haven ligt achter de ‘Trapkes’.

Indonesixc3xab



Dit is de luister CD die ik de afgelopen week in de auto heb beluisterd.
Indixc3xab vaarwel.
Erg de moeite waard.
Dit is een ooggetuigen verslag van een periode uit onze geschiedenis
waar we niet zo veel van horen.



En dit is de tv serie waarover ik sprak.

Lopen & Indonesie

Vandaag voor de tweede keer gelopen deze week.
vorige week ook drie keer.
Maar we zijn nog niet terug op ons oude niveau.
Nog even volhouden.

De hele week staat al in het teken van Indonesie,
of beter gezegd in het teken van Nederlands Indie.
Ik ben de Stille Kracht aan het bekijken.
Vanavond hopelijk het laatste deel.

Verder luister ik in de auto naar een luisterboek
waarin iemand zijn jeugd in Indie beschrijft (Indië vaarwel van Pans Schomper).
Inclusief de bezetting, de kampen, de Indonesische vrijheidsstrijd,
en de tocht naar Nederland.
Verder heb ik vandaag gelopen in mijn T-shirt uit Gili Meno.
Vervolens ben ik een bezoek aan het Couperus museum
in Den Haag aan het plannen.

Voldoende Indonesie voor 1 week.