Silk Roads: Sogdiana

Posted on april 11, 2025 by Argusvlinder

Twee grote voorwerpen uit hedendaags Oezbekistan.
In de tijd van de zijderoute Sogdia of Sogdiana (Sogdië in het Nederlands).
De voorwerpen zijn groot maar trokken veel aandacht
van de bezoekers. Ze waren een beetje weerbastig
om op de foto te gaan.

Londen, British Museum, Silk Roads, Sogdians of Samarkand.

Een grote muurschildering: Procession in honour of Sogdian ruler Varkhuman, Samarkand, Uzbekistan, about AD 660s.

Dan iets heel anders.
Panelen van een deur de verbrand is maar waar met enige moeite
de afbeeldingen op de deur te zien zijn.
Eerst details van enkele panelen en als afsluiter de complete set.

Charred wooden door panels, Kafir Kala near Samarkand, Uzbekistan, AD 500s.

A Silk Road Oasis

Posted on januari 19, 2025 by Argusvlinder

De ‘Zijderoute’ is een begrip waar we in het Westen
weinig bij stilstaan.
Je zou haast denken dat we het verdringen.
Het geeft namelijk een positief beeld van handel, van migratie,
van landen in het oosten.

Het Britisch Museum heeft het onderzocht en er een grote
tentoonstelling aan gewijd.
De British Library bleef niet achter.

De British Library heeft in haar collectie oa de Stein Collection.
Een verzameling met onder andere werken uit Cave 17.
Vlak bij de Chinese stad Dunhuang ligt een complex met Boeddhistische
grotten die een rol speelden in de verbreiding van het Boeddhisme
van India naar China en Japan.

Door omstandigheden is 1 grot lang afgesloten geweest. Cave 17.
We kenden lange tijd het bestaan van de grot niet meer.
In de grot lagen documenten, boeken en allerlei ander materiaal
dat in Dunhuang ontwikkeld is tussen de 4e en 11e eeuw.

Onder andere het oudst bekende, gedrukte boek: de Diamond Sutra.

De grot is herontdekt door een Chinese monnik en tussen 1906 en
1909 door onder andere de Hongaars-Engelse Aurel Stein.
Zijn collectie wordt beheerd door de British Library.

Voor het eerst in heel lange tijd is er in de British Library
een tentoonstelling te zien over de boeken, manuscripten,
documenten enz.

De titel van de tentoonstelling is: A Silk Road Oasis – Life in ancient Dunhuang. Ik ben, na vorig jaar zelf in Dunhuang te zijn geweest, gaan kijken naar de 50 voorwerpen die er werden getoond. De tentoonstelling opende met het schetsen van de omstandigheden in Dunhuang.

Dunhuang was een vooruit geschoven Chinese post. Een van de grensstreden die het meest naar het westen lag. Hier haalde je nog eens goed adem voor je naar het westen ging of kwam je op adem om na de woestijn verder te reizen naar het oosten. Voeg daar aan toe de stroom van mensen en ideëen (bijvoorbeeld in de vorm van boeken) vanuit India die het Boeddhisme verspreidden.

Londen, British Library, A Silk Road Oasis, earthenware figure, China, 7th – 10 century. De Sogdiërs waren een groep handelaren die zich in Dunhuang vestigden. Maar het beperkte zich niet tot deze groep. Dunhuang was een smeltkroes.

An ancient Iranian prayer, Mogao Cave 17, 9th century. Dit document is een voorbeeld van de breedte (van onderwerp en geografie) en belang van de voorwerpen gevonden in Dunhuang.

News of turmoil on Central China, Dunhuang Limes, 313 – 314. Zoals hieronder te lezen is geeft het document aan dat onrust in China (overvallen door de Hunnen) leidde tot hongersnood. Heel actueel: de oorlog in Oekraine leidde tot voedselproblemen in Noord-Afrika. Politiek raakte het nog veel verder.

Hemp shoe, Dunhuang Limes, 1st – 2nd century. Dunhuang was niet alleen een cultureel schakelpunt, het was ook een belangrijke knoop in de militaire verdedegingslinie van China.

Bij de tentoonstelling verschijnt ook dit boek dat alle voorwerpen van de tentoonstelling nog eens in het juiste perspectief zet. Mélodie Doumy, A Silk Road Oasis – Life in ancient Dunhuang.

Volgende keer verder met de intro.

Argus in China

Posted on juli 16, 2024 by Argusvlinder

In het Xi’an Museum is ook dit graf te zien.
Het is het graf van Shijun of Shi Jun.
Een leider van een Sogdische gemeenschap.
Een volk zonder eigen duidelijk omlijnd land dat
westelijk van China leefden en een belangrijke schakel vormden
in de uitwisseling van kennis en voorwerpen tussen
China en het westen.

Wikipedia:

Sogdië was een oude beschaving van Iraanse volkeren en later een provincie van het Achaemenische rijk. Sogdië omvatte, in verschillende tijdspannes, de gebieden rondom Samarkand, Buchara en Kesh (nu Shahrisabz) in het huidige Oezbekistan.

Sogdië is nooit een zelfstandig land geweest. De Sogdische staten lagen rond de belangrijkste stad Samarkand. Het lag ten noorden van Bactrië tussen de rivieren Oxus (Amu Darja) en Jaxartes (Syr Darja) en omsloot de vruchtbare vallei van de rivier de Zarafshan (in de oudheid Polytimetus). Tijdens de middeleeuwen werd het gebied uitgebreid naar het noorden door kolonisering in de richting van het meer Ysyk Köl.

De Sogdiërs bevonden zich op een kruispunt van de oude Zijderoute en speelden een belangrijke rol in de handel tussen China, Centraal-Azië en het Midden-Oosten, de zogenaamde Euraziatische uitwisseling.

China, Xi’an Museum, Stone coffin of Shijun, a Sogdian caravan community and religious leader with his wife, Northern Zhou Dynasty (557 – 581), unearthed in Weiyang District, Xi’an, 2003.

Met deze cultuur ben ik niet bekend en dan is het indrukwekkend om met een dergelijk rijk gedecoreerd graf geconfronteerd te worden. Dus maakte ik wat foto’s.

Een orkest? Ik ging op zoek naar een beschrijving van het graf en vond een online tentoonstelling.

Freer | Sackler:

The tomb of the Sogdian community leader Shi Jun 史君 (d. 579) and his wife was found in 2003 in the northern suburbs of Xi’an, not far from those of two other persons of Sogdian origin, An Qie 安伽 and Kang Ye 康業.
The tomb consisted of a single burial chamber, at the center of which was a stone sarcophagus, or outer coffin, in the shape of a Chinese-style house. Within were a stone couch and cinnabar-red wall paintings of grapevine patterns. The tomb had previously been plundered and therefore few grave goods were found.

The outer walls of the sarcophagus present a complex program of pictorial reliefs. The front (or south) wall features studded doors flanked by four-armed tomb guardians. On either side, at the lower corners of the wall, are two half-man, half-bird priests wearing mouth covers (padams) and tending to fires on altars —a motif also found in An Qie’s tomb and on Sogdian ossuaries.

Shi Jun’s epitaph, located on the lintel of the sarcophagus, is unusual in being bilingual. The inscription describes in Chinese and Sogdian the life and achievements of Shi Jun. Although both sides generally convey the same information, the Sogdian one is better preserved. From it we learn that the Sogdian names of Shi Jun and his wife were Wirkak and Wiyusi, and that their surviving three sons commissioned the tomb’s ambitious stone carvings.

The stone reliefs were originally painted and gilded, which would have increased the overall legibility of the dense compositions. Scholars continue to debate the contents of the reliefs, but the pictorial program is generally believed to begin on the west wall, to continue around the back, and to finish on the east wall, in a clockwise fashion. Several episodes appear to refer to Shi Jun’s occupations before and after being appointed sabao 薩保, or leader of a Sogdian community. The reliefs also depict a number of religious scenes, culminating in an elaborate illustration of Shi Jun and Wiyusi crossing the Chinvat Bridge, a Zoroastrian vision of judgment and journey to paradise described in texts but seldom represented visually. This has led one scholar to describe the reliefs as an “extremely well-informed version” of Zoroastrian texts, unique so far among the tombs of Sogdians or other Central Asians buried in China.

by Julie Bellemare