Porselein verbruikt heuvels, het bos op de heuvels, porselein laat rivieren verzanden en havens dichtslibben, het komt de delta’s van je longen binnen.

Ooit las ik ‘De Speler’ van Dostojevski.
Het boek is door hem geschreven in 1868.
Ik was verbaasd.
Dit was geen schrijver die schreef over een karakter
die verslaafd was aan gokken.
Dit was een verslaafde, die een schrijver was, die schreef
over zijn gokverslaving.
Ik bedoel dit als een compliment want de schrijverskwaliteiten
van Fjodor Dostojevski staan buiten kijf.

Nu las ik ‘De Witte weg’ van Edmund de Waal – een boek met
als ondertitel ‘Verslag van een obsessie’.

Dit is een persoon die geobsedeerd is door porselein
en porselein maken, die een schrijver is die schrijft
over zijn obsessie.

Eerder heb ik een stuk aangehaald uit het begin van het boek.
Vandaag een stukje uit het eind van het boek.

Obsessies vragen een hoge prijs. Porselein is een succes. Porselein verbruikt heuvels, het bos op de heuvels, porselein laat rivieren verzanden en havens dichtslibben, het komt de delta’s van je longen binnen.

De Witte Weg, pagina 435.

 photo DSC_7951EdmundDeWaalDeWitteWeg.jpg

Edmund de Waal, De Witte weg – Verslag van een obsessie.


En even verder staat:

Ik heb de dichter Paul Celan gelezen. …..

 
Celan kan geen woorden vinden die gemakkelijk in elkaar passen. Duits is zijn taal, maar hij is Joods, en Duits is ook de taal die zijn familie heeft vermoord. Daarom brengt Celan woorden samen in iets nieuws, Lichtzwang, lichtdwang. Atemwende, ademkeer. Hij zet woorden dichter bij elkaar en breekt ze open, laat ze van de ene regel overstromen in de andere.

 
Zijn gedichten worden korter. Het worden fragmenten, kreten, uitademingen, pogingen om te beginnen, pogingen om geluid te maken. De ruimten rondom de gedichten worden groter. Er is meer wit dan bedrukt papier….

De Witte Weg, pagina 436.

Ik maak 2455 potten, die zijn geglazuurd in wittinten.

 
En ik zet ze op planken in twee meter hoge en tweeenhalve meter brede vitrines. Ik noem dit kwartet installaties ademkeer. Er zijn ritmes, herhaalde series potten en er zijn pogingen tot ritmes, pauzes en cesuren. Er zijn congesties en bevrijdingen. Er is meer wit dan er woorden zijn.

De Witte Weg, pagina 438.