De catalogus van de Tefaf is een enorm boekwerk.
Prachtige foto’s van allerlei galerieen.
Eigenlijk is het een hele dure reclamefolder.
Niet alle werken van cde tefaf staan erin.
Per galerie 2 pagina’s ongeveer.



Ik heb een reeks afbeeldingen uitgekozen die ik erg mooi vond.
Er zit geen boodschap achter.
Dus niet twee werken uit die eeuw en twee uit die,
of zoveel werken uit Azie en zoveel uit Europa,
of zoveel schilderijen en zoveel meubelstukken,
of, of, of.Die keuzes kun je allemaal maken want er was zo ongelofelijk veel te zien.
Nee gewoon mijn eerste keuze met mooie werken.
Die volgen hier.



Abraham Mignon, A still life of flowers in a glass vase, pagina 97.

Deze in Duitsland geboren kunstenaar leefde
een deel van zijn leven in Nederland.
Wat ik zo gauw over hem kon vinden duidde er op dat stillevens
met bloemen zijn specialiteit was en dat hij voor zijn werk
in zijn leven hoog werd gewaardeerd.



Buddha Sakyamuni, Vietnam, 4de eeuw, pagina 305.



Charles Jourdain, Book of hours, Parijs.
Getijdenboek, geillustreerd door Charles Jourdain, in de vorm
van een Fleur-de-Lys, 1553-1555.

Een boek in deze vorm had ik nog nooit gezien.
Bekijk op de volgende afbeelding de details eens.





Collector’s Cabinet, Augsburg, 1630, pagina 268.

Verzamelaarskast uit Duitsland.
Ik heb een zwak voor mooie doosjes of kastjes.
Op de Tefaf was er een gallerie met alleen maar dit soort kastjes.



David LaChapelle, Sermon, 2003, pagina 457.

Er waren op de Tefaf erg weinig foto’s.
De werken van LaChapelle waren zowat de enige.
Ze vallen wel op, maar echt top zijn ze nu ook weer niet.



Diptych, The Virgin and child flanked by the Crucifixtion, 1300-1350, pagina 194.

Een miniatuur uit ivoor.



Fernand Leger, Nature morte, Etat Definitif, 1920, pagina 194.

Deze heb ik uitgekozen omdat er een prachtig mozaiek was van hem.
Dat stond helaas niet in de catalogus.



Fritz Wotruba, Klosterkirche, 1966, pagina 283.

Er stonden een aantal van deze schaalmodellen van (echte?) gebouwen.



Gold stater depicting Zeus in laurel wreath a thunderbolt over his shoulder,
reverse Pegasus, Lampsakos, Mysia, Asia Minor, 350BC, pagina 386.

Munten waren er ook.
Dit is een munt met een afbeelding van Zeus.
Op zijn schouder een donderschicht.
Op de achterzijde Pegasus.



Henry Herbert La Thangue RA, In the Dauphine, 1886, pagina 84.

Die neo-realistische stijl vind ik mooi.
Vaak misbruikt in het voormalige Oostblok.
Hier een werk uit Engeland.



Indian jewellery, 22 Kr tGold necklace, 1875-1900, pagina 241.

Voor India heb ik een zwak.
Als ik dan een gallerie zie met alleen maar juwelen uit india
Dan ga ik zeker kijken.
De meeste andere juweliers heb ik overgeslagen.
Deze niet.
Ik kan me niet herinneren dat ik dit sieraad gezien heb,
maar het is mooi.



Isaac Israels, Rue Clignancourt, Paris, pagina 234.



Lucio Fontana, Concetto Spaziale Attese, pagina 360.

Jaren geleden heb ik een tentoonstelling gezien
van de groep die ‘Zero’genoemd wordt.
Sinds dien wordt ik altijd naar werken van deze kunstenaars getrokken.
Van Fontana waren er meerdere werken aanwezig.



Marc Chagall, Cirque au cheval rouge, 1968, pagina 499.

Een tijdje erg ‘in’ geweest.
Ne voor het eerst in lange tijd weer eens een werk van Chagall gezien.
Blijft prachtig. Zeker als de compositie wat rustiger is zoals hier.



Master of the British Library Hymnal, Joseph and his brothers,
Initial ‘V’, Siena, 1450, pagina 399.

Er waren best een aantal van dit soort werken.
Jammer genoeg zijn het slechts stukken uit boeken.
Losse bladdelen leveren natuurlijk meer op
en verkopen eenvoudiger.
Bekijk de details eens op de volgende afbeelding.





Mpfemba mother and child, Kongo Kingdom, 1850, pagina 247.



Offering scene, part of wall painting, Egypt, 18th dynasty, pagina 381.



Patrick Caulfield, Still life on a table, 1964, pagina 501.



Plate, Majolica a Berettino, 1520-1530, pagina 205.



Sandro Chia, Portrait of a painter with his dog, 1986, pagina 65.



En daarmee is het verhaaltje uit dit mooie boek uit.

In de catalogus van de tentoonstelling in onder andere Den Haag
staan de volgende zinnen:

Pagina 20:
Zijn werk vloeit dus voort uit de voortdurende bestudering
van een echt persoon.
Maar xe2x80x93 en dat is net zo belangrijk xe2x80x93
hij maakt een kunstwerk, geen mechanische reproductie van een tafereel.
Het uiteindelijke resultaat is , zoals hij zegt, een xe2x80x9cselectiexe2x80x9d.
Onderdelen worden uitvergroot xe2x80x93 als de enorme ogen in enkele vroege werken xe2x80x93
andere verdwijnen. Soms, herinnert hij zich. xe2x80x9cis er een oor verdwenenxe2x80x9d.

Pagina 24:
In dit opzicht is Freuds werkwijze het tegenovergestelde van fotografie.
Fotografie geeft volgens hem veel informatie over de lichtval,
maar over niets anders dan dat.

Pagona 52:
Lawrence Gowing vroeg Freud of de klonterige, brokkelige aard
van zijn verf (soms nat op droog) de gelijkenis tussen huid en verf niet verstoorde.
In zijn vaak geciteerde antwoord wees Freud het idee van een gelijkenis van de hand:
xe2x80x9cIk wil dat verf functioneert al huid, wat iets anders is. xe2x80xa6xe2x80x9d

De redenering klopt helemaal.
Maar het maakt de schilderkunst van Freud dat van een performance.
Blijkbaar is het maken van het werk, het analyseren van het onderwerp,
de gesprekken, de diners, het poseren en
het opbrengen van de verf allemaal belangrijker
dan het zichtbare eindresultaat: het schilderij.
En dan moet je het ook als een performance brengen.
Niet als een voorwerp.
Want het eindresultaat geeft de toeschouwer in het museum
helemaal niet het idee dat er lang op gewerkt is.
Niet langer dan andere kunstenaars.
Je zoekt wel naar de betekenis naar de klonten verf
die hier en daar op de schilderijen te vinden zijn,
maar de doeken geven geen antwoord op de vraag.
Je zoekt wel naar de betekenis van de grote rode vlakken
in de gezichten maar de doeken geven geen antwoord op de vraag.
De werken die de natuur tot onderwerp hebben,
hebben ook die eigenschappen niet.
Ze zijn juist heel fijn en natuurgetrouw.
Haast tegengesteld aan bovenstaande uitspraken van Freud.
Bij mij als waarnemer wordt niet duidelijk wat voor een proces
voorafgegaan is aan het werk aan de muur dat blijkbaar
de elementen bevat die hierboven beschreven staan.
Daarmee is het werk mislukt.

Veel landschappen en lichamen, vooral vrouwenlichamen.
Kijk eens hoe Richard Avendon een lichaam fotografeert
alsof het een geometisch figuur is.



Ansel Adams, Frozen Lake and Cliffs Kaweah Gap in Sierra Nevada California, 1932.



Barend Cornelis Koekkoek, Landscape in Luxemburg, 1840-1850.

Dit schilderij wordt binnenkort geveild.



Fernando Botero, Picnic, 1989.

Botero was deze week in een tv-show die je je ergste vijanden niet toewenst,
maar zijn werk is en blijft de moeite van het aanzien waard.



Helena Craules, Untitled #3, 2007.



Inez van Lamsweerde & Vinoodh Matadin & Eugene van Lamsweerde,
Untitled, Head #1, 2008.



John James Audubon, Chestnut-backed chickadee, Royal octavo edition, 1840.



Lalla Essaydi, Les Femmes du Maroc #14, 2005.

Mooi dat handschrift in combinatie met de afbeelding van een vrouw.



Lucian Freud, Leigh on a green sofa, 1993.



Bewerkte hoorn van een neushoorn, China Qianlong periode, 1736-1795.



Richard Avedon, Lauren Hutton, Sweater by Van Raalte, 1968.



Zhang Xiaogang, Bloodline, The big family No. 3, 1995.

Wat dit is weet ik niet.
Van wie het is ook niet.
Het beeld is een beeltenis van Stalin.
Voor hem ligt een vis.
Hij is gehuisd in een telefooncel.

In werkelijkheid is het allemaal een museum.
Maar dat neemt niet weg dat je wel heel uiteenlopende kunst
kunt zien daar in Den Haag.
Zoals bijvoorbeeld Daniel Richter.
Nooit van gehoord.







Veel agressie.

Toen we zaterdag in Den Haag waren hebben we ons niet beperkt
tot een tentoonstelling.
We hebben het Gemeente museum Den Haag bezocht
maar ook het Fotomuseum Den Haag.
Dus ook Picasso in Den Haag.



De folder.



De karige maaltijd, 1904.







Musketier en Amor, 1969.





Dejeuner sur l’herbe (naar Manet) 1961.



De uil, 1952.

Het lukte maar niet om deze uil van Picasso onbewogen
op de foto te krijgen.
Gelukkig stond er ook een afbeelding in de folder.





Ik vind Picasso altijd een feest om te zien.
Zijn etsen zijn prachtig. Vol symboliek.
Het is ‘never a dull moment’, nooit saai.
Kleur, vormen, techniek, boodschap, citaten.
Het is er allemaal.
Een overzichtstentoonstelling op basis van een (1) collectie
is natuurlijk moeilijk.
Er zijn zoveel werken van Picasso.
En ze zijn zo verspreid over vele musea en particuliere collecties.
Maar de collectie van Museum Ludwig is veelzijdig.
Het is prestatie van Gemeente museum Den Haag.
Ze moeten er natuurlijk wel hun Mondriaans een tijdje voor missen.

Gisteren hebben we de tentoonstelling ‘Lucian Freud’
in het Gemeentemuseum Den Haag bezocht.







Het was er druk.
De tentoonstellingen zelf nog drukker dan de rij
voor de deur deed vermoeden.



Het wapen van Den Haag in dit prachtige gebouw.



Zelfportret, fragment, 1965.





Spiegelbeeld met twee kinderen, 1965.



Portret van Baron H.H. Thyssen Bornemisza,1982.



Twee planten, 1980.





Man in zilverkleurig pak, 1998.



Man met geruite pet, 1986.



hoofd van een jonge Ier, 1999.



Natchtportret, gezicht naar beneden gericht, 2000.



Leigh onder bovenlicht, 1994.



Detail van Staand naakt bij vodden, 1989.



Portret van David Hockney, 2002.



Vrouw met armtatoeage, 1996.



Zelfportret, reflectie, 1996.



Baby op groene sofa, 1961.



Prachtig gebouw.



Catalogus.

Het goede van een dergelijke tentoonstelling is dat je tot de ontdekking komt
dat er meer is aan Lucian Freud dan vlees.
Be schilderijen die de pers halen zijn bijna altijd de confronterende naakten
en de portretten.
Maar de schilderijen van planten, dieren en de tuin mogen er ook zijn.
Dat is ook waar voor het grafisch werk.
Reden genoeg om de catalogus eens goed door te nemen.

Overigens zijn die portretten wel fascinerend.
Die mensen die worden afgebeeld hebben helemaal
geen grote rode vlekken in hun gezcht.
Toch lijken de portretten sprekend.

De meeste modellen kijken de toeschouwer niet aan.
David Hockney is de uitzondering op de regel.