Christophe Terlinden.

Zoals ik al schreef: soms werkt het echt niet.
Ik zal het wel niet begrijpen maar ik vons het wat gemakzuchtig.
Er is best wel werk en tijd aan besteed,
maar de uitwerking van het op zich goede idee, schiet te kort.
Graag hoor ik van mensen waarom ik ongelijk heb.
Immers ik loop wel vaker tegen dat gevoel aan.
Als iemand dan toch geprobeerd heeft er iets van te maken,
vind ik het vervelend als ik dat niet kan bespeuren.

De website van de kunstenaar ziet er leuk uit maar is in het Frans.
Maar de afbeeldingen die ik daar zie kan ik niet goed rijmen
met het werk dat ik vorige week in Breda zag.

De naam en beschrijving van het werk:

Rxc3xa8ve xc3xa0 la sauce Britannique, 2008.

Maakte heel wat foto’s en videobeelden aan boord van de ferry waarmee hij de oversteek naar London maakte en ging daarmee aan de slag voor zijn presentatie bij Lokaal 01. Hij heeft gepoogd een aantal elementen te tonen die hij oppikte in Groot-Brittannixc3xab, in een vervormde weergave vanwege de fysieke en mentale afstand die ons van het eiland gescheiden houdt. Een soort van wakkere droom met een Brits sausje.

Laten we eerst eens naar het werk kijken:


Overzicht van het werk.

Laten we nu eens naar de individuele delen kijken:



Geen echte videokunst, de afbeelding van een knipperbol
op het scherm van een pc.
Ik herinner me niet meer of er meerdere beelden te zien waren.
Dat zal wel, denk ik.
Ik kan me niet herinneren iets gezien te hebben van de ferrytocht.



De afbeelding van een leeuw.
Dat Christophe kan tekenen laat ook zijn web site wel zien.
Met een paar strepen is er heel herkenbaar een leeuw te zien.
Waarschijnlijk een van de leeuwenstandbeelden van Trafalgare Square.





Dan dit geometrische figuur op een verfrommeld stuk papier.



Van bovenaf zegt dit niets.
Maar deze vorm staat waarschijnlijk voor de traditionele rode dubbeldeks bussen.
Gelukkig zat bij de uitnodiging de volgende foto.
Die maakt veel duidelijk.



Waarom drie ?

Voor mij heeft het meer weg van een soort
eenvoudige toeristische cryptogram dan van een kunstwerk.
Waar ga ik de mist in?

Je kunt wel een gat in de vloer maken zoals in deel III beschreven
en getoond wordt,
maar het werk van Kate Terry
geeft je een fysieke beleving van de ruimtes
zoals je die bijna nooit meemaakt.
Ik zag het werk in de avond, in kunstlicht.
De muren van het museum zijn wit.
De dunne draden die vanaf de deuropening door een volgende deuropening
een beetje diagonaal door de ruimte gaan,
geven soms hun kleur goed weer maar soms zijn de draden
bijna niet te zien.
Je evenwicht raakt in de war.
Ik loop er toch niet tegenaan?
Kan ik hier doorlopen?
Het gevoel is vergelijkbaar met het lopen langs een richel,
boven een afgrond.







Helaas tonen mijn foto’s niet de verschillende kleuren.

Het begeleidend schrijven zegt:

Kate Terry heeft een voorliefde voor het minimalisme. Zij heeft een week lang als een monnik in onze ruimte gewerkt aan een webachtige sculptuur die zij alleen uit naaigaren heeft opgebouwd. Hoewel het werk dus enkel uit ‘lijnen’ bestaat, is het een spectaculaire ruimtelijke ingreep die de perceptie van object en ruimte beinvloedt.

En soms werkt het echt niet:





Simon Kentgens, 2008.

Kentgens’ werk bestaat uit een interventie in de ruimte. Hij maakte een gat vanuit de eerste verdieping en creeerde daar een ‘ramp’ door een vloerpaneel op te liften. Van daaronder zie je het licht en geluid van de benedenverdieping doorschemeren. De inwendige nooit zichtbare constructie van het gebouw krijgt een nieuw inzicht.

Helaas, dat heb ik nou al zo vaak gezien.
Het nieuwe is er wel vanaf.

Ansel Adams, Storm Yosemite Valley, California, 1938.

Buddha converts the snake-king Apalxc4x81la, Gandhara, Pakistan.


Gandhara is een oud koningkrijk op de grens van Pakistan en Afghanistan.
In de afbeeldingen van bijvoorbeeld Boeddha zijn Griekse toga te zien.
Het rijk van Alexander de Grote reikte helemaal tot hier.
Dat maakt een relief als dit zo bijzonder.

Donkey-Head, rhyton, red-figure terracotta, Greece, circa 475 before Christ.


Een rhyton is een drinkbeker.
Het voorwerp is hier op z’n zij afgebeeld.
Dan zie het hoofd van de ezel goed.
Maar als er een vloeistof in zou zitten zou de beker
helemaal leeg lopen.

Gebroeders Limbourg, Herman, Jean en Paul, Getijdenboek van Jean, hertog van Berry.



Een begraafplaats, zelfde makers, zelfde boek.

J. Mayer H, Danforss Universe, 2007.


Danforss Universe is een Deens wetenschapspark.

Remedios Varo, Planta insumisa, 1961.

Op deze laatste dag van November 2008 een Middeleeuwse verbeelding
van deze maand.
Uit het getijdenboek van Jean, Hertog van Berry (Frankrijk)
komt de volgende afbeelding.
Het getijdenboek is door drie Nederlandse broers gemaakt.
De broers Paul, Herman en Jean de Limbourg waren in dienst van de hertog.
Ze hebben van deze afbeelding alleen de dierenriem gemaakt.
De afbeelding waarop een varkenshoeder stokken en stenen
in de eikenbomen gooit om de eikels uit de bomen te krijgen
is door een ander afgemaakt: Jean Colombe.
De eikels dienden natuurlijk als voer voor de varkens.

November music is een internationaal festival voor actuele muziek.
Het wordt gehouden in de binnenstad van Den Bosch.
Breda pikt vanavond een graantje mee.
In Lokaal01 is er muziek te beluisteren.
Dat ga ik maar eens doen.

Men neemt de festivalnaam wel erg letterlijk.
Een gedicht over de maand november van J. C. Bloem
en een song genaamd November van Tom Waits zijn het uitgangspunt.

NOVEMBER

Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd;
Altijd november, altijd regen,
altijd dit lege hart, altijd.

J.C. Bloem
uit: Media Vita, 1931

Uit dit gedicht wordt het stukje tekst gehaald dat met geluid te maken heeft:

‘dove erinneringen’.

Ik ben geen kenner van gedichten dus misschien dat Bloem
het helemaal niet had over ‘niet kunnen horen’ wanneer hij
‘dove’ schrijft.
Wellicht bedoelde hij doffe of droevige.
Een fan van deze maand is hij in ieder geval niet.

In November 2002 kiest ‘kunst van de maand’ naast dit gedicht
het schilderij ‘Rain, steam and speed’ van J.M. W. Turner
als een beeld dat de maand november het best weergeeft.
Goed gevonden.



November

No shadow no stars
no moon no cars
November
it only believes
in a pile of dead leaves
and a moon
that’s the color of bone

No prayers for November
to linger longer
stick your spoon in the wall
we’ll slaughter them all

November has tied me
to an old dead tree
get word to April
to rescue me
November’s cold chain

Made of wet boots and rain
and shiny black ravens
on chimney smoke lanes
November seems odd
you’re my firing squad
November

With my hair slicked back
with carrion shellac
with the blood from a pheasant
and the bone from a hare
tied to the branches
of a roebuck stag
left to wave in the timber
like a buck shot flag

Go away you rainsnout
go away blow your brains out
November

Tom Waits.

De tekst die er uit gelicht wordt, is:

No prayers for November to linger longer
stick your spoon in the wall, we’ll slaughter them all

Als je dit vertaalt staat er:
Laten we niet bidden om november langer te laten duren,
dood zijn, we slachten ze (alle novemberdagen?) allemaal.
‘stick your spoon in the wall’ is een Engelse uitdrukking voor ‘dood zijn’.

Maar dat kun je ook heel letterlijk nemen,
je kunt proberen een lepel in de muur te steken.
Dan is het volgende het resultaat:





Ook van Tom Waits lijkt november niet de favoriete maand te zijn.
Als je die mening deelt, dan is het goed om op de bijna laatste dag
van november een feestje te bouwen.
Dat belooft heel wat te worden vanavond.