Categorie archief: Muziek

Voorzichtig begint het Jazzfestival in Breda

Posted on by

Alles is weer tot rust gekomen in Crystal Palace.

Zowat alle terrassen zijn overdekt. Men wil zich voorbereiden op alle weersomstandigheden.

Jazzkunstenaar?

Het stadhuis heeft zijn jazzpak aan.

Nog even de stoelen en tafels schoonmaken.

Ook op een koude wind is men voorbereid.

De eerste bandjes spoelen hun kelen al.

De crowd management logistiek is ook geregeld.

Alles staat klaar voor veel volk.

Om nu een school de kroegen van Breda te laten promoten?

Het Spanjaardsgat is bijna verstopt.

Naast het Jazzfestival is het de komende tijd ook nog Spanjaardsgatfestival.

De catering is al volop in de weer.

Het Kasteel van Breda ligt er rustig bij.

Ook de eerste hulp doet het nog rustig aan. Volgens mij is alles klaar om te beginnen. Laat de jazz maar losbarsten.

Brabant

Posted on by

Ik loop hier alleen in een te stille stad
ik heb eigenlijk nooit last van heimwee gehad
maar de mensen ze slapen, de wereld gaat dicht
en dan denk ik aan brabant, want daar brand nog licht

De peel, en de kempen en de meijerij
maar ’t mooiste aan brabant ben jij , dat ben jij

Oude Chinese instrumenten spelen Talking Heads

Posted on by

Ik heb een erg leuk fragment gevonden op het internet.
Het gaat om een stuk muziek van David Byrne.
Hij maakte met de band Talking Heads het nummer
This Must Be The Place (Naive Melody).
Het nummer wordt hier uitgevoerd door Matteo.
Dat is allemaal nietsbijzonders maar de uitvoering is op
oude Chinese instrumenten.
Het nummer blijft staan als een huis.
Door technische beperkingen hieronder ongeveer anderhalve minuut van het stuk.

Paul Simon / Wynton Marsalis

Posted on by

Foto: Chad Batka, New York Times: Mr. Simon and Wynton Marsalis performed and brought their bands together for a concert of Simon songs at Jazz at Lincoln Center.

Wat had ik dit graag gezien.
Paul Simon zag ik lang geleden al eens toen hij samen met Art Garfunkel
hun reunie-tour maakte in de voetbalstadions (De Kuip, 12 juni 1982).
In navolging van ‘The Concert in Central Park’ (19 september 1981).

Wynton Marsalis zag ik op North Sea Jazz.
In 2003 was Pat Metheny ‘Artist in Residence’.
Zijn concerten zag ik toen allemaal:

Vrijdag:
Artist in Residence Pat Metheny / Yuri Honing Trio
Pat Metheny With Tony Overwater Group and special guest Ilse DeLange

Op deze vrijdag zag ik ook Wynton Marsalis:
Victor Goines (saxophones, clarinet);
Wess ”Warmdaddy” Anderson (saxophones);
Wynton Marsalis (trumpet);
Ron Westray (trombone);
Aaron Jamal Diehl (piano);
Reginald Veal (bass);
Herlin Riley (drums).
Wat een prachtig gezicht een en geweldige muziek was dat!

Zaterdag:
Pat Metheny with The Metropole Orchestra conducted by Jim McNeely (met Fay Lovsky)
Pat Metheny / Jesse van Ruller Duo

Zondag:
Pat Metheny with Michiel Borstlap Electric Band & Solis String Quartet (met Trijntje Oosterhuis)
Pat Metheny with Han Bennink & Co

Ook het optreden van Van Morrison moet vermeld worden.

Foto Chad Batka, The New York Times: Paul Simon Jazz at Lincoln Center, 20/04/2012.

Lees verder →

Cesaria Evora overlijdt op 70 jarige leeftijd

Posted on by

New York Times, vandaag 19/12/2011.

____________________________________________________________

Met bovenstaande kop, meldt de New York Times vandaag
het overlijden van Cesaria Evora.
Deze zangeres uit Kaapverdie heeft de muziek uit haar land
bekend gemaakt over de hele wereld.
Een melancholieke stemming gecombineerd met Portugese invloeden.

Ik zou hier graag een stuk van haar muziek laten horen.
Maar helaas weet ik nog niet hoe ik dat in deze nieuwe
weblog-software moet doen. Kan het wel?
Dat hou je dus nog te goed.

Muziek in Breda: Concertorgels

Posted on by

Automaten die muziek maken.
Er zijn zoveel verschillende.
De apparaten die gisteren op het Kasteelplein in Breda stonden
produceren een enorm volume. Ongelofelijk.

Het grootse orgel van de drie die er stonden. Het hart werd gevormd door deze orgelpijpen: Victory.

De locomotief die de naam geeft aan het tweede orgel.

Orgel nummer drie.

 

If you talk in your sleep, don't mention my name (Brown-Ayer)

Posted on by

Als je praat in je slaap,
noem mijn naam dan niet.

Dat is de titel van een ondeugend liedje dat je kunt beluisteren
op de web site van de Library of Congress.
Ze hebben een Jukebox gemaakt met oude plaatopnames,
78-toeren opnames.
Daar zitten dus heel oude pareltjes tussen.
Alleen de labels vind ik al de moeite waard om te bekijken.




Victor Talking Machine Company, Selections from I Pagliacci, Sousa’s Band, 3239, de opname is 100 jaar oud! 04/04/1901.







Victor Record, If you talk in your sleep don’t mention my name, Billy Murray, 24/11/1911.




Wil je zelf ook eens gaan luisteren:
Jukebox

Yo-Yo Ma en Lil Buck

Posted on by

Yo-Yo Ma is de beroemde cellist die met veel gevoel voor mensen
en de muziek, graag optreedt met diverse andere muzikanten of kunstenaars.
Hier is hij te zien met een danser: Lil Buck.
Nooit van gehoord maar hij is van elastiek!



Ik toon niet graag filmpjes van Youtube.
De vervelende reclame kun je niet omzeilen
en je bent er nooit zeker van wanneer het filmpje zal verdwijnen.
Maar deze keer had ik geen keus.

Pat Metheny: Orchestrion

Posted on by

De Matthaus-Passion was niet de eerste muziek die ik vandaag beluisterde.
Vanochtend vroeg ben ik de dag begonnen, nog in bed,
met Orchestrion, de meest recente CD van Pat Metheny.
En zoals gebruikelijk haalt hij echt alles uit de kast.




Orchestrion van Pat Metheny.




Blijkbaar is Metheny al jaren bezig apparaten en de aansturing ervan
te laten ontwikkelen die hem in staat stellen om een soort
muziekomgeving te construeren.
Daaroverheen speelt hij dan zijn gitaarmuziek.
Dus al die instrumenten die we op de foto zien speelt Metheny.
En omdat hij dat allemaal alleen ‘bespeelt’ zag ik al iemand
spreken over ‘Koperen Ko’.
Begrijpelijk maar Metheny spreekt zelf over een andere methode.
Hij verwijst naar de pianolo. Een piano die automatisch de toesten
van het klavier beweegt als gevolg van muziek die middels gaatjes
in karton of papier is vastgelegd.
En doe je dat met meerdere instrumenten dan denk je al snel aan
een draaiorgel of een dansorgel.
Wij in het zuiden zijn heel vertrouwd met het ‘Decap-orgel’.




Muziekboek van een Decap-orgel (Punch card of a Decap dancing orgel, Technical Museum in Speyer, Germany).




Hoe dan ook, ‘Koperen Ko’ of ‘eenmans-Decaporgel’,
Metheny spreekt zelf over de pianola of
‘player piano’ zoals dat in het Engels heet:




In dit project probeer ik ideexc3xabn van de late 19e eeuw/begin 20ste eeuw, te combineren met de technologie van vandaag. Orchestrionics noem ik het en daaronder versta ik de methode om ensemblegerichte muziek te kunnen maken met akoestische en akoestisch/elektrische instrumenten die op verschillende mechanische manieren worden aangestuurd. Daarbij worden technologiexc3xabn als solenoids (een technologie om ventielen te openen en sluiten) en pneumatiek gebruikt. Met een gitaar, pen of toetsenbord ben ik in staat een gedetailleerde compositie omgeving te crexc3xabren of spontane improvisaties te ontwikkelen. De stukken op deze CD neigen naar de kant van de gedetailleerde composities. Op deze lagen van akoestisch geluid voeg ik mijn conventioneel elektrisch gitaarspel toe als het improvisatiedeel.




Het resultaat is overigens indrukwekkend.
Net als altijd prachtige muziek die even duurt
voordat je er vertrouwd mee bent.
Dat betekent dat in het begin je iedere keer weer nieuwe zaken ontdekt.
Ik moet nog een paar keer luisteren.

Wikipedia

Pianola
Een pianola is een speelautomaat waarmee pianomuziek ten gehore kan worden gebracht. Het begrip was oorspronkelijk een merknaam, maar wordt tegenwoordig als soortnaam gebruikt.

Geschiedenis
De eerste pianola werd in 1895 gebouwd door de Amerikaan Edwin Votey. Vanaf 1897 waren pianola’s in de Verenigde Staten te koop, onder het merk Pianola geproduceerd door de Aeolian Company. In Europa verschenen ze twee jaar later. Pianola was een merknaam van de “Aeolian Company”, In de Verenigde Staten heette ze officieel “player pianos”. In Nederland werden ze “kunstspelpiano” genoemd, later is de merknaam Pianola een verzamelnaam geworden voor alle automatisch spelende piano’s.

De bloeitijd van de pianola lag in de jaren twintig van de 20e eeuw. Het apparaat raakte in onbruik doordat muziek via radio of een elektrische grammofoon ten gehore kon worden gebracht. De afgelopen tien jaar zijn verschillende oude pianorollen op een gerestaureerde reproductiepiano afgespeeld en op cd opgenomen. Vooral de opnamen waarin componisten hun eigen werk speelden vormen fascinerende documenten.
Techniek
De pianola werkt met een pneumatisch systeem, waarbij de benodigde onderdruk wordt opgewekt met twee voetpedalen. De muziek is opgeslagen in de vorm van verwisselbare papierrollen met gaatjes, volgens hetzelfde principe als de boeken van een draaiorgel. Een gaatje in de papierrol maakt dat het bijbehorende balgje wordt leeggezogen. Het dichtklappen van dat balgje brengt een hamer in beweging, die tegen de corresponderende snaren van de piano slaat. Op sommige pianola’s kunnen de dynamiek en het tempo van de muziek tijdens het afspelen nog worden bexc3xafnvloed. Op de rol loopt een stippellijn, die gevolgd moet worden met de hendel, die gekoppeld is met het rechter pedaal (de snarendemper).

Pianola’s waren aanvankelijk apparaten die voor een piano of vleugel werden geplaatst, zodat ze de toetsen konden indrukken. Rond 1905 werden de pianospeelapparaten in een piano of vleugel ingebouwd. De fabrikanten wisten de techniek tot zeer grote perfectie te ontwikkelen. Vanaf 1905 kwamen ook instrumenten op de markt die een vastgelegde uitvoering van een pianist geheel automatisch konden naspelen, inclusief rubato, volumeverschillen, en het gebruik van de pedalen. Deze vorm van de pianola wordt reproductiepiano genoemd. De eerste pianola’s van dit type werden gebouwd door het Duitse bedrijf Welte, dat ook een apparaat ontwikkelde waarmee het spel van een pianist kon worden vastgelegd op een papierrol, die vervolgens kon worden vermenigvuldigd. Twee andere pianolafabrikanten die haast vanzelfsprekend weer een iets ander systeem hanteerden, waren Ampico en Duo-Art (Aeolian).

Nederland
Nederland kende vanaf 1923 een eigen pianolarollenfabriek: Hollandia in Amsterdam. In 1928 brandde de fabriek aan de Lijnbaansgracht uit. Het bedrijf werd onder de naam Euterpe voortgezet door een werknemer van Hollandia, die zich vestigde aan de Prinsengracht. Dit pand staat tegenwoordig bekend als het Anne Frank Huis. Vlakbij is het Pianola Museum gevestigd. Ook het Utrechtse museum Van Speelklok tot Pierement bezit een verzameling historische pianorollen die regelmatig te beluisteren zijn.

Muzikanten
Van veel belangrijke pianisten uit het begin van de twintigste eeuw, zoals Sergej Rachmaninov en Josef Lhxc3xa9vinne, is het spel vastgelegd op papierrollen. Daarnaast zijn speciaal voor de pianola composities geschreven, onder meer door Stravinsky, en na de Tweede Wereldoorlog door Conlon Nancarrow. Zo kon een nieuw soort pianomuziek ten gehore worden gebracht, onafhankelijk van de fysieke beperkingen van mensen.



Bijbelquiz

Posted on by

Gisteravond meegedaan aan de bijbelquiz in Breda.
Ik moet bekennen dat mijn score niet hoog was.
Een beetje in de middenmoot.
Onze groep had twee fouten minder dan ik.
Maar bij een vraag werd ik nog geholpen
door een afbeelding die ik gisteren voorbereid had
en die vanochtend vroeg op mijn log verscheen:




Lucas Cranach de oudere, Herodes’ feest,1533.


Het schilderij toont een feesttafel met gasten en
Salome die er het onthoofde hoofd van Johannes de Doper toont.
Een van de vragen was hoe de naam van de dochter van Herodes was.
Door dit schilderij wist ik dat eenvoudig.




Mijn score. Gelukkig waren er nog heel wat mensen met minder punten maar eerlijk is eerlijk, dit was niet best. De twee muzikale rondes, een met klassieke muziek en een met popmuziek gingen beter.





U2 40. In de popronde ging het onder andere over het nummer 40 van U2. Dit nummer is gebaseerd op Psalm 40. Dat wist ik niet. Nu roepen psalmen bij mij altijd een nogal stoffige indruk op. Het taalgebruik is meestal vreselijk maar psalm 40 is een soort van liedtekst.


Hier volgen een aantal vertalingen van Psalm 40:

Willibrordvertaling:

Psalm40: Hij trok mij omhoog uit het slijk

Voor de leider van de muzikanten, op naam van David.
Een zangstuk.

Vurig zag ik uit naar de heer;
Hij boog zich en hoorde mijn roepen.

Hij trok mij omhoog uit het rampzalige graf,
omhoog uit slijk en moeras;
Hij liet mij weer op rotsvaste grond staan,
gaf mijn stappen weer stevigheid.

Een nieuw lied gaf Hij mij in de mond,
een lofzang voor onze God.

Nieuwe Bijbelvertaling:

Voor de koorleider. Van David, een psalm.

Vol verlangen heb ik op de heer gewacht
en hij boog zich naar mij toe,
hij heeft mijn roep om hulp gehoord.

Hij trok mij uit de kuil van het graf,
uit de modder, uit het slijk.
Hij zette mij neer op een rots,
een vaste grond voor mijn voeten.

Hij gaf mij een nieuw lied in de mond,
een lofzang voor onze God.

New International Version:

Psalm 40

For the director of music. Of David. A psalm.

I waited patiently for the lord;
he turned to me and heard my cry.

He lifted me out of the slimy pit,
out of the mud and mire;
he set my feet on a rock
and gave me a firm place to stand.

He put a new song in my mouth,
a hymn of praise to our God.

Maar tegen het langdurige conflict in Noord Ierland
en uit de mond van Bono, klinkt het helemaal niet stoffig.



Het is niet de mooiste uitvoering,
maar die ik net van iTunes heb gedownload
is in een formaat dat ik niet op het web krijg.
Dit is een gratis MP3 van iemand die met een recorder
in een zaal stond zo lijkt het.
Maar het gaat om het idee.

Jazz

Posted on by

Op Flickr zijn een paar honderd foto’s te zien van William P. Gottlieb.
De foto’s zijn van de Amerikaanse Library of Congress.
Alle foto’s hebben jazz, jazz artiesten, als onderwerp.
Prachtige foto’s van mensen die geweldige muziek maakten.




William P. Gottlieb, Portrait of Billie Holiday, Downbeat, New York, Feb. 1947.





William P. Gottlieb, Portrait of Buck Clayton, 1938 – 1948.


Deze man kende ik helemaal niet, maar de foto is zo prachtig.




William P. Gottlieb, Portrait of Cab Calloway, Columbia Studio, New York, circa March 1947.





William P. Gottlieb, Portrait of Cat Anderson, Aquarium, New York, 1946 – 1948.


Cat Anderson speelde geruime tijd in het orkest van Duke Ellington.




William P. Gottlieb, Portrait of Duke Ellington, Ray Nance, Johnny Hodges, 1946.





William P. Gottlieb, Portrait of Ella Fitzgerald, Dizzy Gillespie, Ray Brown, Milt (Milton) Jackson and Timmie Rosenkrantz, Downbeat, New York, circa Sept. 1947.





William P. Gottlieb, Portrait of Frank Sinatra, Liederkrantz Hall, New York, circa 1947.





William P. Gottlieb, Portrait of Leonard Bernstein, Carnegie Hall, New York, 1946 – 1948.


Nou ja, Leonard Bernstein is niet de eerste naam die bij je opkomt
als het over jazz gaat, maar deze man laat zich geen etiket opplakken
De zweetplekken onder de oksels zijn niet de smakelijkste details van deze foto.




William P. Gottlieb, Portrait of Nat King Cole, New York, circa June 1947.





William P. Gottlieb, Portrait of Toots Thielemans and Joe Marsala, Hickory House, New York, 1946 – 1948.


Een enorme verrassing voor mij om deze foto van Toots te vinden.


Mafalda Arnauth

Posted on by

Een tijd terug kreeg ik de kans, net als alle andere Nederlanders,
om mee te doen aan de verloting van kaartjes voor een Robeco Zomerconcert.
Een bezoek aan het Concertgebouw in Amsterdam is altijd een belevenis.
Ik had de voorkeur uitgesproken voor een jazzconcert
maar heb kaartjes gewonnen voor een Fado-uitvoering.
Portugese muziek.




Mafalda Arnauth.




De uitvoerende artiesten zijn:
Mafalda Arnauth, zang
Helder Moutinho, zang
Luxc3xads Guerreiro, Portugese gitaar
Marco Oliveira, akoestische gitaar
Ramxc3xb3n Maschio, akoestische gitaar
Fernando Jxc3xbadice, akoestische basgitaar

Van de website van het Concertgebouw

Mafalda Arnauth wordt geboren in Lissabon (1974) en wil aanvankelijk veearts worden. Per toeval belandt ze in de muziek en dat betekent de start van een glansrijke carrixc3xa8re. Haar debuutalbum, getiteld xe2x80x98Mafalda Arnauthxe2x80x99 (1999) was meteen een schot in de roos en leverde haar in eigen land de prijs voor de beste nieuwkomer op.

De beeldschone Arnaut zingt een combinatie van Portugese fado met zwemen folk en chanson waardoor ze een breed publiek aan zich weet te binden. Met haar lichtere toon onderscheidt ze zich van Cristina Branco, Dulce Pontes en Misxc3xada. Mafalda wil de Portugese tradities en cultuur vertegenwoordigen op een manier die past bij haar eigen woorden en muziek. Wanneer u haar albums beluistert, zoals het prachtige ‘Encantamento’, hoort u inderdaad meer vrolijkheid. Wat niet wegneemt dat Arnauth geldt als een van de meest authentieke vertegenwoordigers van de moderne fado.

Arnauth is een van de weinigen die het aandurft nummers te zingen van Amxc3xa1lia Rodrigues, de moeder van de fado. Met deze vertolkingen maakt zij veel indruk. Tijdens haar optreden zult u zien dat Arnauth ook live een unieke benadering van fado heeft.



Jazzimpressie

Posted on by

Het was niet te druk op het traditionele Jazz Festival in Breda.
In de hele binnenstad, op straat, op podia en in allerlei
gelegenheden is weer vier dagen lang jazz te horen.
Soms Oude Stijl Jazz, soms moderner.
Vandaag was het redelijk weer.




Het podium op het ponton voor het Spanjaardsgat. Moderne jazz.





Op sommige plaatsen erg druk.





De Grote Toren met vlaggen die laten zien dat er toch wel wat wind was.





Jazz die wat meer uit het zuiden van Amerika komt. Kerkplein.





Hot Club de France, een beetje buiten het officiele programma. Veemarktstraat.



Kaki King

Posted on by

Ergens las ik dat ze de beste gitarist ter wereld is.
Dat gaat mij wat ver.
Kaki King is zeker goed.
Maar afgaande op dit eerste filmpje is die uitspraak te voorbarend.
Graag hoor ik meer van haar want ze laat dingen horen en zien
die we nog niet vaak eerder gehoord of gezien hebben op gitaar.
Ik heb vandaag ook het nummer Falling day gehoord.
Dat bekoort aanmerkelijk ninder.
Haar uitdaging ligt hem in er voor te zorgen dat haar speelstijl
geen trucje wordt.
Want dan hoor je heel vaak hetzelfde
en dat is jammer met een dergelijk talent.



Liefdesbrief

Posted on by

Een bezoeker van mijn web log brengt het nummer Liefdesbrief
van Lucretia van der Vloot onder mijn aandacht.

Het is een Nederlandstalige versie van het nummer ‘Love Letter’
dat op het album ‘No More Shall We Part’ van Nick Cave in 2001 verschenen is.

Alleen al omdat het nummer Liefdesbrief het originele nummer
weer onder mijn aandacht brengt, verdient het hier een plaats.

Best een mooie vertaling trouwens.


Lucretia van der Vloot: Liefdesbrief.


Nick Cave: Love Letter.

Everything But The Girl: Tracey Thorn

Posted on by

“Like the desserts miss the rain”


Een van de mooiste zinnen in de popgeschiedenis.
Het verlangen naar je geliefde beschrijven
(vrij vertaald) …zoals de woestijnen die de regen missen.

Vandaag werd ik prettig verrast door een nieuwe CD.
De vrouwelijke helft van Everything But The Girl
Tracey Thorn, brengt een nieuwe CD uit.
Ben Watt was de mannelijke helft van dit duo en is haar partner.




John Gilsenan, artwork for: Oh the Divorces! (ik moet zeggen dat ik deze foto niet zo sterk vind)



Een eerste nummer is gratis te downloaden van het internet.
Hieronder volgt de tekst:

Oh, The Divorces!

Words and music by Tracey Thorn
Publ. Sony Music Publishing / ATV

Who’s next, who’s next?
Always the ones that you least expect
They seemed so strong
Turned out she wanted more all along
And each time I hear who’s to part
I examine my heart
See how it stands
Wonder if it’s still in safe hands

Who’s fled, who’s fled
Who’s been caught out in somebody’s bed?
I should have guessed
That day that his phone wouldn’t take your text
He was a charmer, I wish him bad karma
I know you shouldn’t take sides
But that one was his fault, this one is her fault
No one gets off without paying the ride
And oh, the divorces

And oh, oh, oh,
The honeymoon, the wedding rings
Oh, oh, oh
The afternoon handovers by the swings

Oh Jens, oh Jens
Your songs seem to look through a different lens
You’re still so young
Love ends just as easy as its begun
Now there’s kids to tell
And legal bills
And custody
And oh, the divorces
This one is different
Each one of course is
And always the same
Oh, the divorces

Who’s next?
Who’s next?

Een prachtig melancholiek nummer of echtscheiding.
Met mooie vioolklanken, maar een wrange tekst.




John Gilsenan, artwork for: Love and its opposite. De Cd die volgende maand uitkomt. Deze foto vind ik veel beter.





Maar in het verleden waren de hoezen van EBTG nog beter zoals deze hoes van Walking Wounded.



Nou, ook wat laten horen natuurlijk.Eerst het nieuwste nummer:
Tracey Thorn, Oh, The Divorces!.
En dan even terug in de tijd:
Everything But The Girl, Missing (Todd Terry Remix).







China reisverslag / travelogue 27

Posted on by

Lopend over de gallerijen loop je langs voormalige opslagplaatsen.
Nu doen deze ruimtes dienst als museumzaal.
De eerste die ik binnenstap heeft helemaal betrekking
op muziekinstrumenten.
De ruimte staat overvol.

Waar de instrumenten voor dienen of liever gezegd hoe ze bespeeld moeten worden is me niet altijd gelijk duidelijk. Hier is een soort enorme trommel te zien op de achtergrond. Op de doorzichtige displays liggen/hangen fluiten. En links een doort lyra of metallofoon. De laatste twee termen kende ik niet maar ik heb ze opgezocht. Het schijnt de officiele naam te zijn voor zo’n draagbare xylofoon van een drumband zoals wij die in het Westen kennen.

Bij deze foto was het mij te doen om die banier die in het midden staat maar je ziet rechts op de achtergrond een klokkenspel.

Dit is de kop van de draak in detail.

De Verboden Stad: 04/10/2009

Dit lijkt me een trommel maar ik ben er niet zeker van of je die met de hand of met een stok bespeelt.

Zou dit een instrument zijn? Mooi beschilderd. Er ligt wel een soort hamer op de rechterhoek. Op de achtergrond links nog twee snaarinstrumenten en nog een blaasinstrument rechts bovenaan.

Achterin nog een grote trommel met rijke versiering. Het is goed te zien dat de instrumenten wat door elkaar staan en dicht op elkaar.

Blaasinstrument. Dit lijkt op een instrument wat ergens op het internet een Sheng genoemd wordt.

Dit is misschien het instrument dat ik op internet zag met de naam Dizi.

Dit is de toelichtende tekst. Hieronder is de volledige Engelse tekst te zien en daaronder volgt een korte vertaling/samenvatting.

De Engelse tekst:

In dynastic China, there were ceremonial musical performances accompanying grand imperial ceremonies. Seen as a means of strengthening the Emperorxe2x80x99s authority, these strictly-regulated ceremonies were a very important part of imperial politics.After the Manchu conquest of 1644, the Manchus continued the traditions of the ceremonial music of the Ming Dynasty (1368-1644). As their government gradually became stable, the Qing emperors increasingly understood and attached greater importance to it. By the Qianlong Emperor’s reign (1736-1795), many effective measures had been implemented to perfect the ceremonial music system. The Music Ministry was founded to centralize control over all imperial music activities; famous scholars were convened to compile music monographs; musicians were strictly selected and trained, and valuable instruments were produced with no concern for cost. It continued thus during subsequent eras.Imperial ensembles can be differentiated by their performance occasion and function. Ensembles were organized for sacrifice, for ceremonies, for banquets, and for the honour guards. Zhonghe Shaoyue, a music full of harmoniousness and elegance, had its origins in the Pre-Qin period and followed the style of imperial classical music of past dynasties, held the supreme rank and embodied most the meaning of worshipping the Heaven, appeasing the common people, and the supremacy of imperial power.Based on the many ceremonial musical instruments and the musical monographs in the Palace Museum, the present exhibition presents some of imperial music by assembling the timbre of these classic musical instruments and the music scores of the Qianlong reign. Visitors may gain a general appreciation of the ceremonial music activities of the Qing dynasty.

Korte Nederlandse samenvatting:

Ten tijde van dynastiek China begeleidde muziekuitvoeringen
grote keizerlijke ceremonies.
Ze waren een middel om de autoriteit van de keizer
verder te bevestigen en daarom waren de streng gereguleerde ceremonies
een erg belangrijk onderdeel van de Chinese politiek.
Nadat de Manchu aan de macht kwamen in 1644
werd deze Ming-traditie voortgezet.
De regeringen van de Qing dynastie werden steeds stabieler
en de rol van de muziek en de ceremonies werden gelijkmatig belangrijker.
Ten tijde van de Qianlong-regering (1736-1795)was het muzikale aspect
van de ceremonies verder geperfectioneerd.
Er werd een Ministerie van Muziek in het leven geroepen
om centraal controle te houdenover alle muzikale activiteiten
van het keizerlijk hof.
Beroemde geleerden werd gevraagd stukken te schrijven,
muzikanten ondergingen een strenge selectie en werden uitvoerig getraind
terwijl kostbare instrumenten werden gemaakt
zonder dat er op de kosten gelet werd.
Aparte ensembles werden samengesteld voor het offeren,
voor ceremonies, voor banketten of voor de troepen.
De muziek laat zich typeren door een hoge mate van harmonie
en werd vooral ingezet ter verering van de Hemel,
het tevreden houden van het volk en het bestendigen van de keizerlijke macht.

Frank Sinatra

Posted on by

Ik had het wat druk deze week en het werk aan de log over Knossos
vraagt veel tijd.
Maar even tussendoor het volgende.
Gisteravond kwam ik tot de ontdekking dat ik maar een of twee cd’s
van Sinatra op mijn iPod en in iTunes had staan.
Dat heb ik even recht gezet met onder andere de volgende CD’s




Frank Sinatra.



En dat kan het best met een stukje muziek:
‘Moonlight in Vermont’
een van mijn favorieten.
Frank Sinatra met het Red Norvo Quintet
Live in Australia, West Melbourne Stadium, 1 april 1959
En dit is geen grapje!



Gehoord en gezien: Philip Glass

Posted on by




Programmaboekje Zeeuwse Concertzaal.



Ik ben gistreravond gaan kijken en luisteren naar Philip Glass
in de Zeeuwse Conceertzaal in Middelburg.
In de prachtige, haast nog nieuwe, concertzaal, bomvol met toeschouwers,
speelde Glass eigen werk op piano.




Pamflet.



Binnenkort is er in dezelfde zaal ook een uitvoering
te zien en horen van zijn opera ‘Einstein on the beach’.
Concertante uitvoering door het Attaca Ensemble.
Aanrader!




Mijn kaartje.



Ik ging naar Middelburg.
Een prachtige stad.
Gisteren was het heel mooi weer en daarom heb ik wat foto’s gemaakt.
De buurt bij de Oostkerk is prachtig.
Mooie straatjes en prachtige huizen.
Een bijzondere kerk.


De herfst zet al in op de Dam.

De Oostkerk.

Een verzameling eierdopjes voor het raam.

De Oostkerk, boven de ingang.

Een skelet en een verwijzing naar een bijbeltekst.
1 Kor 15,54-57
Willibrordvertaling.
En wanneer dit vergankelijke met onvergankelijkheid is bekleed en dit sterfelijke met onsterfelijkheid, dan zal het woord van de Schrift in vervulling gaan: De dood is verslonden, de overwinning is behaald!
Dood, waar is je overwinning? Dood, waar is je angel?
De angel van de dood is de zonde, en de kracht van de zonde is de wet.
Maar God zij dank: Hij geeft ons de overwinning door onze Heer Jezus Christus.


De Oostkerk, een ornament aan de buitenzijde in het laatste zonlicht.

Een beetje schuldig at ik een frietje bij de Smulhoek.
Gelukkig zag ik in het publiek nog iemand die
even daarvoor nog friet was gaan eten.
Het publiek intrigeert me altijd.
Misschien is dat omdat ik zo weinig naar voorstellingen ga.
Er was een breed scala aan mensen:
van chic tot iemand in een disco outfit, hoofd als John de Wolf,
met in zijn gezelschap een vlinderachtige dame.


John de Wolf.

Vervolgens zag ik nog iemand met een trainingsjack
met Jopen reclame (Biermerk) op de rug.




Programma.



Maar het gaat natuurlijk om Philip Glass en zijn muziek.
Glass spreekt met een bescheiden, misschien wel verlegen,
zachte stem terwijl hij zijn stukken introduceert.
Hoogtepunt van de avond was de uitvoering van een aantal
van zijn etudes. Dynamisch, stuwend, prachtig gespeeld.


De zaal voor aanvang van het concert.

Philip Glass na afloop in de foyer.




Programmaboekje.



Met dank aan Dhr. Koster voor zijn reactie.