On Mozart: An Interview with Alfred Brendel

By Martin Meyer, Translated from German by Richard Stokes

The following is drawn from conversations between
the pianist Alfred Brendel and the Swiss writer Martin Meyer.

Martin Meyer:You see Mozart to a considerable extent as a composer of form. Could it not be that Mozart’s strict sense of form is obscured for the public at large by his wonderful melodies, his so-called “sweetness”? Alfred Brendel: There is perfection of form, yes, but there is also the sensual beauty of the “cantabile” composer, the beauty above all of the Mozart sound. Mozart is one of the most sensuous composers ever. There is a sensuality too about his melodies.

Alfred Brendel: (continues)
I’m reminded of a lovely sentence from Busoni, who said a few wonderful things
in his aphorisms about Mozart.
Busoni said there was no doubt that Mozart took singing as his starting point,
and from this stems the uninterrupted melodiousness
which shimmers through his compositions like the lovely forms of a woman
through the folds of a flimsy dress.
Isn’t that wonderful?
And with Mozart, of course, you also have the quite amazing expressiveness
which goes beyond what Busoni, who in this respect was more rooted in the nineteenth century,
would concede: Mozart’s art of characterization from an early age
was bound up with his observation of human beings.
Mozart clearly observed people continually, and as a child took delight
in improvising human emotions and reactions in the form of arias.
His range is from the most comic and absurd to the demonic
which is where I disagree with Busoni, who does not recognize Mozart’s demonic side.
Busoni was one of the greatest Mozart enthusiasts and a real authority
xc2x97and yet it was he who said: “If Beethoven’s nature can be compared
with the magnificence of a thunderstorm,
then Mozart is an eternally sunny day.”

Martin Meyer:
Astonishing for such an intelligent composer.

Alfred Brendel:
Certainly; yet one must bear in mind that Wagner too,
who greatly admired some of Mozart’s works,
saw in him “a genius of light and love,” while Schumann spoke of him
as “floating Greek gracefulness.”
They go well together.
And this was still the case, yet even more so, in the Fifties,
when Mozart was played, and listened to, in a most Apollonian manner.
I can still remember the performances of Robert Casadesus,
who “objectified” Mozart.
Earlier conductors and pianists, such as Bruno Walter and Edwin Fischer and Furtwxc3xa4ngler,
had, it is true, emphasized the other side.
There is also the famous Fritz Busch recording of Don Giovanni.

Martin Meyer:
When did you yourself discover the dark side of Mozart’s genius?
Was it clear from the moment you began to devote yourself to Mozart?

Alfred Brendel:
No, to begin with it was not clear.
My approach to him in my first significant Mozart period in the Sixties
was that of Apollonian poise.
There are a few recordings from that time which still give me some pleasure.
But that was later to change, probably something to do with my getting older.
Mozart’s formxc2x97to talk of him as a composer of formxc2x97is certainly not strict.
Style is not a corset.
It rather resembles a wonderful made-to-measure suit.
In his late style, which exists for me despite the objections of Wolfgang Hildesheimer
in his Mozart,
there is a tendency toward simplicity or simplification which may sometimes sound tired.
The question then arises as to whether there are perhaps weaker works by Mozart,
and whether one dares to talk about them.
In this respect I am always very cautious,
and proceed from the principle that if we have something to criticize in the work of a master,
it is our fault rather than his.
Nonetheless I’d like to say that some late Mozart,
for example the Sarastro music in The Magic Flute,
sounds rather anonymous.
Mozart clearly did not feel at home in the world of institutionalized virtue.

Martin Meyer:
That probably has something to do with the intellectual theme.

Alfred Brendel:
Yes, and when one sees how Sarastro treats Monostatos,
or the opinion he has of women, one could easily become aggressive.
There are quite a few things in Mozart’s late works that border on the bland
xc2x97the second movement of the “Coronation” concerto oversteps the limit perhaps.
There is a complete lack of emotional contrast,
and yet this movement was extremely popular in the late nineteenth century.
I once compared it with the pallid charm of certain Raphael Madonnas,
and in doing so aroused the displeasure of my esteemed friend Ernst Gombrich.

Martin Meyer:
Can you think of any other works by Mozart that display weaknesses?

Alfred Brendel:
Gently and with hesitation, I would perhaps mention the final movements
of a number of piano concertos.
Both K. 415 in C major with its wonderful slow movement
and K. 456 with its two magnificent opening movements have rondos
that are just a little disappointingxc2x97
the reason why these pieces are not played more frequently.

Martin Meyer:
What could have persuaded Mozart to compose these rondos so casually?

Alfred Brendel:
It is not always possible, you know, to be immediately aware of what one has done:
even Mozart, with his unbelievable quality control, was not capable of this.
And with Haydn, there was another reason.
He was extremely busy at Esterhxc3xa1za and had to see to many things:
performing new works that were not his own, training the orchestra and the singers,
looking after the puppet theater, and learn-ing to play the baryton,
because this is what one of the princes required.
With all that going on, and even without it,
I do not think you can expect every work to be of the same standard
xc2x97composing was like eating and breathing.
Perhaps we should also talk about Mozart’s especially astonishing works.

Martin Meyer:
With great pleasure.
You have described the “Jeunehomme” piano concerto, K. 271,
as one of the wonders of the world, which showed Mozart in an entirely new light.

Alfred Brendel:
Absolutely.
If you listened to all of Mozart’s previous piano concertos
without knowing who composed them you would hardly suspect that they were by him.
But now something completely new appears, that is also an unbelievable leap in quality. The “Jeunehomme” piano concerto is Mozart’s first great masterpiece.
He was twenty-one when he composed it, and he was not a teenage genius like Mendelssohn. Although he had already written many astonishing things
which prepared the way for his later mastery,
it is with the “Jeunehomme” concerto that this mastery begins
xc2x97even if it is, as it were, premature, because Mozart had still to grow older
before he could attain this level again.
I even find that he did not surpass this piece in the later piano concertos.
The truly gifted at times achieve things that appear too soon, as it were.

Martin Meyer:
And which then anticipate other comparably interesting and important compositions?

Alfred Brendel:
Yes. The “Jeunehomme” concerto looks to the future,
and yet it comes from a baroque t
radition which the later concertos no longer continue.
The slow movement is, so to speak, Gluck on a higher plane.
It’s interesting, by the way, to look at the embellishments of the “Jeunehomme” concerto. Everything has been written out: the lead-ins, the cadenzas,
which are among the greatest ever composed.
The late works no longer need embellishments in this form.
It is sometimes mistakenly said that when we look at the late piano concertos,
which were often no longer completed for the engraver
and in which certain things must be added,
we ought to take such early works as an example.
This way of thinking does not to my mind add up.
Nor does the way in which Johann Nepomuk Hummel and Philipp Karl Hoffmann proceeded,
two considerably younger contemporaries of Mozart,
who so embellished Mozart’s music and overcrowded it with notes
that one can no longer play an Andante as an Andante, but only as a Largo.
That was not how Mozart ornamented his music.
Enough of Mozart’s own elaborations exist for us to know what boundaries
we should operate within.

Martin Meyer:
Nonetheless, the question still remains as to how one should meaningfully
ornament a fair number of piano concertos, especially the slow movements.

Alfred Brendel:
I would not, at any rate, go so far as some of today’s historically oriented performers.
One must be cautious and not always surrender to the temptation to improvise.
On the one hand, it is of course sometimes necessary to do something:
when, for example, a simple theme occurs several times, without Mozart altering it,
one may then alter it oneself.
But if, on the other hand, one observes how discreetly sometimes
Mozart has inserted the smallest and minutest of variations,
there is much that can be learned.
Just think of the C minor concerto:
in the slow movement the theme is varied and illuminated in the most cautious of ways,
and that is quite sufficientxc2x97a pianist who adds anything there is a villain.

Martin Meyer:
But at the same time one could not claim that Mozart’s piano concertos
have a general tendency to become ever more rich and sumptuous.
The B- flat major concerto, K. 595, is, as you have said so eloquently,
a deceptively simple work.

Alfred Brendel:
Yes. On the other hand, there are places in this concerto
in which only the initial and final notes are notated,
and a succession of pianists from the past, including Artur Schnabel and Clara Haskil,
played only these outer notesxc2x97which to my mind is definitely too little.
Edwin Fischer and Wanda Landowska were considerably more courageous.
At any rate, the model remains Mozart himself with his own examples.
By the way, when I speak of a piece like the “Jeunehomme” concerto,
other works also occur to me which are both utterly fresh and completely successful:
such as the sonata in A minor, K. 310,
which transplants the great sublime style of opera seria onto the piano,
above all in the middle movement.

Martin Meyer:
Where the limitations of the instrument have been well and truly exceeded.

Alfred Brendel:
Of course. The sonata is a very clear example of my conviction
that most piano works should not be interpreted merely in keyboard terms.
The first movement is a symphonic piecexc2x97 just observe the audience’s consternation
if you play it as such.
The second is a soprano aria with a dramatic middle section.
I can even imagine the text.
Think of the large-scale dynamics of the movement and the recurring six-four chords
which stand there like pillars.
We can see a proud woman standing there, saying:
even if you tear me apart, I love you and shall remain true,
and would rather die than deny you.
This middle movement is then followed by the finale,
a spooky piece for wind divertimento.
It is precisely this that is very often to be found in Mozart’s sonatas:
namely the sound of wind instruments, more often than that of strings….

Martin Meyer:
Let’s talk about a couple of Mozart clichxc3xa9s.
Busoni has already been mentioned.
Ernst Bloch, who wanted to derive the entire history of music of the eighteenth century
from the French Revolution, called Mozart a composer of porcelain.
These images and falsifications lasted well into the twentieth century
xc2x97a little like what happened to Haydn.

Alfred Brendel:Relapses do still occur. All the same, the old instruments have brought about much that is good and have shown, for example, that the brass and the timpani could be much more aggressive than one had previously thought, and also that many old keyboard instruments can play with greater rasp. Now this can, if it is forced, sound exaggerated in the other direction, as can the very detailed articulation which may obscure the cantabile element. Basically, there should be a combination of both elements. In the first place, singing, but then as an important addition, speakingxc2x97whether one is talking about opera or not. For it is crucial in instrumental works as well.

Martin Meyer:
If Haydn is instrumental, then Mozart is predominantly vocal, and metaphorically so?

Alfred Brendel:
The singing individualxc2x97yes, or the character standing on stage: that can always be felt.

Martin Meyer:
I was nonetheless somewhat astonished by your comment
that Mozart never upset the categories, offended against the emotive areas of beauty.
Are there not pieces by Mozart that enter precisely those regions
that bring us close to ugliness, torment, and dissonance?

Alfred Brendel:
Maybe when I made that remarkI was sticking too close to Busoni,
who once said something rather similar.
But what do you find ugly in Mozart?

Martin Meyer:
Perhaps I mean ugly in inverted commas, because could it not be
that this ugliness surfaces when there is an intensification of the expressive means,
as for example in the first movement of the C minor sonata
or the development in the opening movement of the D minor concerto?

Alfred Brendel:There are definitely roughnesses that should not be smoothed over. We only need to look at how Bruno Walter approached Don Giovanni with greater harshness than was traditional, and how other conductors then followed, and still follow, his example. Nonetheless, when you listen to Furtwxc3xa4ngler’s live performance from Salzburg, it still sounds quite magnificentxc2x97and it is this principle of sublime and not false pathos that predominates and is maintained. Furtwxc3xa4ngler is quite unbelievable in the way he links the numbers and their sections into one symphonic breath. He really does lead you from one part to the other, even in the overture, with a naturalness that one otherwise never hears. Today one would end many phrases diminuendo, whereas Furtwxc3xa4ngler rather uses the ends of phrases as a springboard to the next phrase.

Martin Meyer:
Could we mention Mozart’s nervousness that you have already analyzed?
The way his music moves on, the way one bar moves into the next?

Alfred Brendel:
Yes, that is of course Mozart’s tendency toward a procedural manner,
a tendency that can be demonstrated easily enough.
Another exceptional work that broke new ground is Die Entfxc3xbchrung,
the first great German opera, in which there is a freshness a
nd utter mastery
that remain astonishing.
Then, of course, there’s the miraculous sound of the quintets
xc2x97 which was previously unheard of, even in Boccherini.
And finally the concert arias,
for example the wonderful “Ch’io mi scordi di te?” for soprano, piano, and orchestra.

One characteristic of Mozart’s music is the contrast between the public and the private.
If, for example, you think of certain tuttis in the piano concertos,
particularly the one in C major, K. 503, there are few private utterances,
because for long stretches this is, as it were, an official, festive, and public work.

Martin Meyer:
Rather like the C major concerto, K. 467?

Alfred Brendel:Only slightly. K. 467 has, in spite of its Allegro maestoso, much more wit and grace, quite apart from the rapturous lyrical nocturne of the middle movement. Further contrasts in Mozart include: the fateful and the personal; the galant and graceful, and the sublime; the comic and the serious; the ironic and the unequivocalxc2x97Cosxc3xac fan tutte in particular springs to mind. Where does one begin and the other end? An eternal question….

Martin Meyer:
In this context there is a speculative question that preoccupies me.
In the case of Beethoven, one can almost imagine the composer, psychologically,
in the throes of the creative process.
One also thinks of Beethoven when one plays certain particular pieces by him.
But with Mozart it is quite different.
Isn’t it as if there’s a wall of impenetrability between his works and his personality?

Alfred Brendel:
That is a very interesting question.
I am basically of the opinion that you should not draw conclusions about the composer
from his work, or vice versa.
In exceptional cases this can be done with advantage, but only exceptionally.
I would personally prefer it if all artists had remained as anonymous in their everyday life
as Shakespeare.
The less one knows about them the better.
And particularly with composers.
When Beethoven is portrayed as the all-embracing lover of humanity,
I have to point out that the final movement of the Ninth Symphony
or the prisoners’ chorus and the final act of Fidelio
are not the only things he composed.
It’s true, Mozart’s Magic Flute and Bach’s Passions also have a message,
if one wishes to speak of messages.
But with regard to Beethoven: his expressiveness ranges from the all-embracing
to the private, from the numinous to the comic, from wit to “eternal truth.”
Yet the Diabelli Variations are as devoid of pathos as any work that has ever been written.
With the best will in the world, you can read no message there,
unless it be Kleist’s statement: “When perception has passed through infinity,
gracefulness reappears.”
Of course, if you cultivate the old-fashioned view of a heroic Beethoven,
you will easily misinterpret the piece.

xc2x97Translated from the German by Richard Stokes

Notes
[*] Excerpted from Me of All People: Alfred Brendel in Conversation with Martin Meyer.

The New York Review of Books, October 10, 2002

Zondagavond is het dan zo ver.
Ik ga naar een concert van de pianist Alfred Brendel.
Natuurlijk combineer ik dat met nog ten minste een andere activiteit.
Daar lees je hier vast nog meer over.

Je hoort de single regelmatig op de radio.
Hij komt vanuit een onverwachte hoek.
Het is immers niet iedere dag dat er een nieuwe CD uitkomt van David Sylvian.
Deze keer onder de naam Nine Horses.

Een mooi verzorge hoes (helaas scant hij niet zo mooi in) met een buuitenmodel vouwblad:

Het mooiste nummer (Wonderful World; vind ik tot nu toe) kun je ook hier beluisteren:

De muziek lijkt wel wat op die van Depeche Mode met hier en daar een beetje Bjork.
Zeker het stemmetje op Wonderful world had van haar kunnen zijn.
De muziek is nogal gedragen.
Daarom denk ik niet dat er veel hits van dit album af zullen komen.
Is het super ?
Nee, wel goed gezongen, mooi afgewogen muziek.
Niet eenvoudig. Je kunt/moet er vaker naar luisteren.
Ik nodig dan ook iedereen uit dat vooral te doen.

Binnenkort komt Spinvis met zij band (en een voorprogramma)
in de Mezz in Breda.
Dat zal een interessante avond worden.

Er is al enige tijd een nieuwe CD uit van The Nits.
Veel aandacht krijgt hij niet in de media.
Vandaar een extra grote foto:

Zoals altijd is het een album van hoge kwaliteit.
Mooie nummers, misschien wat rustiger dan we gewend zijn.
Robert Jan Stips is weer terug.
De hoes van de CD is bijzonder mooi.
Heel verzorgd.

De web site is ook een aanrader.
Er is een sectie met foto’s.
Onder andere van hun recente tournee door Scandinavie.

Een mooi idee is de wereldkaart.
Met rode punten izijn de plaatsen aangegeven waarover de Nits liedjes gemaakt hebben.
De groene punten tonen fans met een Nits T-shirt gefotografeerd op de betreffende plaats.

Ook de volgende afbeelding is op de site te vinden:

Bezoekers van de site kunen aangeven welke andere band dan de Nits ze goed vinden.
De piramide is het resultaat.
Heel herkenbaar.
Jammer dat de piramide niet echt actueel gehouden wordt.

Op de website kan een opname van Barend & van Dorp worden bekeken.
Het gaat om het nummer ‘The Key Shop (War and Peace)’.
Je kunt het hier beluisteren:

De web site van The Nits waar ik het hier over heb kun je op de volgende plaats vinden:

In Belgie zijn er een aantal zeer interessant bands.
Ozark Henry is er een van.
Van hem is nu een live DVD uit.
Helaas geen 5.1 opnames maar goed.
Aanrader:

Of wat dacht je van deze Anron Corbijn.
Een soort filmografie.
Een mooie documentaire over de carriere van Anton als clip-maker.
Heel recht toe recht aan.
Heel eerlijk, soms bij het naive af.
En dan een verzameling clips die hij heeft gemaakt.
Van Echo and the Bunnyman tot aan U2.
Prachtig boekje bij de DVD.
Pracht cadeau !

Bij U2 raak je de tel kwijt.
Is dit nu de tweede of al weer de derde DVD van de Vertigo-tour ?
Live in Chigago is weer een schot in de roos.

Ik loop natuurlijk het gevaar alleen maar reclame te maken maar dat is niet de bedoeling.
De nieuwe dubbel CD van Kate Bush is prachtig.

Maak eens geslaagde nummers over het getal pi of over een wasmachine.
Kate kan het in haar typische combinatie van folk en klassieke invloeden.
Vrijdag in de sneeuwstorm voor het eerst de hele CD kunnen beluisteren.
De sneeuw smolt als …….

Het enige probleem met deze cd was dat toen ik het boekje uit de hoes probeerde te halen de hoes inscheurde.
Dat is zonde van de hoes.

Aanraders:
King of the mountain
A coral room

A coral room

Er komen weer heel veel leuke, mooie CD’s, boeken ed uit zo kort voor de feestdagen.

De volgende EP van Spinvis hoort daar ook bij.
Zijn stijl lijkt soms wat flegmatiek maar de teksten zijn vaak vlijmscherp.
Heel kunstig in elkaar gezet.
Luister maar eens naar zijn nieuwe ‘hit’: het voordeel van video.

Het loopt alweer tegen de feestdagen.
De Sint en Piet zijn al weer in het land.
Dat heeft tot gevolg dat er veel mooie (en minder mooie) CD’s en DVD’s uitkomen.
Enkele pareltjes zullen het ook halen tot op deze web log.
Zo is daar de greatest hits CD/DVD van Zita Zwoon.
Een Belgische band die op tournee is gegaan door Frankrijk en die daar een CD en DVD
van heeft opgenomen.
De DVD bestaat uit een concertregistratie zonder publiek en een aantal bonusopnames.
Erg leuk !

Eerder dit jaar heb ik de band gezien en de DVD geeft een goed beeld van de band op het podium.

Gisteren in Amsterdam geweest.

Eerst naar SMCS, oftewel het Stedelijk Museum Centraal Station.

Het Stedelijk wordt verbouwd en heeft een tijdelijk onderkomen in een oud PTT-gebouw bij het centraal station.

In dat grote gebouw heeft met twee verdiepingen.
De andere verdiepingen worden bezet door onder andere een architectenbureau en een club.

Ik kwam aangelopen via Nemo, het wetenschapsmuseum van Amsterdam:

In het SMCS zijn een aantal mooie, hele grote ruimtes.

Naast het gebouw zijn werkzaamheden die volgens mij met de Noord-Zuid lijn te maken hebben:

Een van de tentoonstellingen is een overzicht van het werk van Rineke Dijkstra. Heel mooi !
Hieronder een voorbeeld van 1 foto uit een serie rond een inmiddels jonge vrouw.
Dit is de oudste foto van haar in die serie.
De foto’s vallen op doordat er altijd jonge mensen op te zien zijn, vaak voelen die zich niet echt op hun gemak om op de foto te gaan.
Alle foto’s zijn geposeerd.

Het was overigens druk in het Stedelijk:

Er was ook een tentoonstelling van een Chinese fotograaf/videokunstenaar Yang Fudong.
Ik begrijp dat werk niet allemaal, maar de combinatie van een film die geprojecteerd werd op de muur (waarin een koffer voorkwam) en een koffer die in dezelfde ruimte was opgesteld met 4 beeldschermpjes erin was wel bijzonder:

Het gebouw leent zich ook voor allerlei experimenten en waarom zou je niet iets op die mooie witte muren schrijven ?

Mog wat graffiti om de muren rond het gebouw:

Teruglopend naar de auto nog een paar mooie foto’s gemaakt:

Daarna gegeten bij De Bark en vervolgens naar het Concertgebouw.

Er volgde een prachtig concert, wat een orkest en wat een dirigent.
Hele mooie manier van dirigeren !
Let maar eens op de linkerhand van de dirigent Lorin Maazel. Prachtig.

Vanavond is het weer een groot feest !
Althans dat hoop ik.
Ik ga luisteren en kijken naar Anna Larsson.
Ze zingt stukken van Mahler in Amsterdam, toch een stad met een enorme Mahler-traditie.
Ik kijk er naar uit !
Het New York Philharmonic, volgens mij kun je het slechter treffen.

Gisteravond een hele diverse en musicale avond achter de rug.

Het begon in de kapel van de Kapucijnen in Breda.
Zuid Amerikaanse muziek in het kader van het ‘GuateMaya in BREDA’-project.

Informatie over dit project is te vinden op de volgende web site: http://www.antenna.nl/bis/bis2004guat/Gua05_klooster_breda.html#boven

Het begon met het Demian Ensemble met Argentijns getinte muziek.
Het Demian Ensemble bestaat uit een 5-tal accordeonisten.
Op het programma stonden werken van o.a. Piazzolla, Albxc3xa9niz en De Jong.

Dit werd vervolgd door een uitvoering van Missa Creola.

De ‘Misa Criolla’ is een uitbundig muziekstuk dat vooral bekendheid heeft gekregen in de uitvoering van Josxc3xa9 Carreras.

(Kyrie)

Het origineel is echter minder gepolijst en oorspronkelijker dan deze versie van Carreras.
De compositie is een uitbundig festijn van Zuid-Amerikaanse ritmen en pakkende melodiexc3xabn die een groot publiek aanspreken.
Met name de ritmesectie zorgt voor het feestelijke karakter van de muziek.
De componist Ramirez is er met dit werk in geslaagd om volksmuziek en kerkmuziek met elkaar te verbinden.

Het werd uitgevoerd door Paul van Gulick met Kamerkoor BonTon en een solist.

Beide uitvoeringen waren prachtig.
Het was dan ook erg druk in de kapel.
Ik kwam gelijk met het begin binnen en vond nog een plaats op de achterste bank.

Vervolgens, later op de avond, was de Mezz aan de beurt.
Dit is de aankondiging in BN/De Stem:

Het voorprogramma werd gevormd door ‘a balladeer’.

Mooie muziek.
Een al redelijk ervaren band die er in slaagde de zaal te entertainen.
Ze hadden een goede EP te koop.
De muziek doet sterk denken aan de Counting Crows.
De stem van Marinus de Goederen doet daar ook sterk aan denken.
Wat ik een goed idee vond is dat de leden van de band na afloop ook zelf bij de CD-verkoop stonden.

(They;ve shut down Marks & Spencer)

Zeer de moeite waard !

Jasper Steverlinck was vergezeld van een goede band.
Een verademing ten opzicht van vorige week.
Zijn stem is prima en hij heeft live geen moeite met wat op de CD wordt gepresteerd.
Bij vlagen was een deel van het publiek vervelend (door de muziek praten en schreeuwen). Jammer.
Het probleem met de CD en dus ook met het concert is dat de nummers welliswaar een eigen interpretatie hebben maar dat het vaak blijft steken bij ‘mooi-zingerij’.
Dat gebeurt overigens wel erg goed.
Zeker naar het einde van het concert (met voor mij deels nog ondekende uitvoeringen) leek Jasper losser van de nummer te komen.
Dat was naar mijn gevoel het beste stuk van de avond.

(Life on Mars)

Gisteren nog kaartjes gekocht voor de volgende twee concerten:

Nederlandse blues.

Nederlandse zanger, voorman van Arid (?).
Heeft een goede CD uitgebracht (Songs Of Innocence) en ik hoop dat we daar een aantal nummers van te horen krijgen.

We houden u op de hoogte !

Afgelopen zaterdagavond was er dit goed verzorgde concert in het Concertgebouw in Amsterdam.
Zo was er een mooi verzorgd tekstboekje.

De uitvoering was een beetje vreemd (zal wel aan mij liggen).
De topattractie van de avond was von Otter.
Zij trad alleen op voor de pause (?).

De uitvoering was niet helemaal mijn smaak omdat de muziek van Berlioz mij niet zo ligt.
Teksten als hieronder spreken mij niet zo aan:

Overigens vond ik Absence (waar bovenstaande tekst uit komt) een van de betere stukken.

De uitvoering van de 4e symfonie van Beethoven vond ik mooi.
Een krachtige uitvoering.

Binnenkort ga ik naar een volgend concert in de serie:

Chaos And Creation In The Backyard

Ik ken weinig muzikanten die er in slagen een fris rock ’n roll-geluid te maken en toch geloofwaardig over te komen.
Hits te maken, muziek die dus goed in het gehoor ligt, maar beluisterbaar blijft.

Zelden dekt de titel van een werk zo goed de coverfoto af.

Ik ben waarschijnlijk een vreemde eend in de bijt aanstaande zaterdag in het Concertgebouw in Amsterdam.Ik kende haar naam al wel toen de CD ‘For the Stars’ uitkwam.Dit is een samenwerkingsverband met Declan Patrick Aloysius MacManus (Elvis Costello).Die CD vind ik gewelding.Ik ben daardoor haar stem nog meer gaan waarderen.Zaterdag een iets ander repertoire maar vast net zo mooi.