Bij nader inzien, zie ik nu ook wel dat het geen zeekraal was, maar melkdistel? Sonchus Oleracus of Sonchus Arvensis?


Het is dus geen zeekraal.
Maar wat dan wel.
Mijn collega kon met de Engelse omschrijving ‘bitter wild vegetable’
voor mij snel achterhalen dat het om een plant
met de Latijnse naam ‘Sonchus’ gaat.

Op het internet vond ik onder andere de volgende boektekst:


Food in China: a cultural and historical inquiry, Frederick J. Simoons. Eten in China: een cultureel en historisch onderzoek.

Melkdistel xe2x80x93 Sow Thistle xe2x80x93 Sonchus

Deze distel behoort tot de kern van de plantensoorten van de Oude Wereld.
De meeste van deze soorten zijn onkruidachtigen.
Sonchus-soorten werden in verschillende delen van de wereld
gebruikt als voeding, medicijn of veevoer.
Sonchus Oleracus en Sonchus Arvensis worden in de literatuur
over China regelmatig genoemd als voedsel.

Vaak werden de groente verzameld in het wild.
Maar er zijn beschrijvingen uit de negentiende eeuw die aantonen
dat de Sonchus Arvensis in Beijing niet alleen in het wild
werd aangetroffen maar ook werd verbouwd.
De bladeren werden gegeten.

Het eten van deze soorten gaat terug tot op de oudheid en
hoewel het niet werd gezien als haut cuisine,
is er een artikel uit de Han dynastie die een beschrijving geeft
van een schotel met Sonchus en hondenvlees.

Tegelijk dient gezegd te worden dat er nog heel wat verwarring is.
Het woord dat men in China gebruikt voor Sonchus
wordt ook gebruikt om verschillende andere slasoorten aan te duiden.
Het woord voor xe2x80x98Bittere groentexe2x80x99 wordt bijvoorbeeld gebruikt
voor zowel Lactuca (sla), Cichorium (andijvie, cichorei en witlof)
en de Sonchus-soorten.

Deze wijheid komt uit het boek:
Food in China: a cultural and historical inquiry door Frederick J. Simoons.
(Ned: Eten in China: een cultureel en historisch onderzoek)

Mijn collega vertelt me dat deze plant jaren geleden vooral voedsel
voor arme Chinezen was maar dat de laatste jaren
deze groente steeds vaker wordt gebruikt, zelfs trendy is.

Ruwe melkdistel. De bloem en de jonge plant lijken erg op een paardebloem (zelfde familie: Asteraceae).

De lunch: 03/10/2009

Op deze eerste volle dag in China ging de reis eerst naar een ander hotel,
toen naar de Chinese Muur en onderweg naar de Ming tombs
hadden we een heerlijke lunch.
Niet in een groot, luxe hotel.
Maar in een kleiner restaurant langs de kant van de weg.

Mijn gids (links) en de chauffeur (rechts).


De auto werd recht voor de deur geparkeerd.
Langs de kant stonden mensen fruit te verkopen.
We namen plaats aan een tafel onder een afdak
aan de achterzijde van het restaurant.
Om daar te komen liepen we eerst door een aantal ruimtes
waaronder een ruimte met aan een kant een aantal aquariums
en de keuken.
Zo had ik in een keer een goed beeld van hoe het er in een
Chinese keuken aan toe kan gaan.
Natuurlijk heb ik daar wat foto’s van:

Een deel van de levende visvoorraad.

In de keuken leest de kok de bestelling.

De ingredienten liggen klaar en er worden nog aanwijzingen gegeven.

De chauffeur was met dit restaurant bekend. Hij was dan ook de man die de vis voor onze lunch uitkoos. Dan volgt er een wild tafereel. De vis moet natuurlijk gedood worden alvorens hem te kunnen wegen. Ik denk niet dat de vis stress-vrij aan zijn eind gekomen is maar we mochten het allemaal zien en meemaken. De vis woog ongeveer 1.8 kilogram.

Gefrituurde peperbladen en zeekraal.


Tijdens het eten dat zowat gerecht voor gerecht op tafel komt
met tussen de gerechten kleinere en grotere tijdsintervallen,
schrijf ik op wat we eten.
Alleen dat is niet eenvoudig.
Ik zeg bijvoorbeeld zeekraal maar ben daar niet helemaal zeker van.
De directe Chinese vertaling van deze groente is ‘bitter wild vegetable’.
Ik zal mijn collega vragen of hij dan weet waarover het gaat.
Internet is nog niet zo wijd verspreid dat ik dat in het restaurant
kan gebruiken om te vertalen.
Niet erg want in eerste instantie gaat het natuurlijk om het eten.
Ik neem thee bij het eten.
En oh ja, roken is nog niet verboden tijdens een maaltijd in China.

Pig leg, varkenspoot, zou dat knoflook zijn daar bovenop?.

Corn wheat filled with vegetables, Gestoomd en gebakken broodje van maismeel gevuld met groente.

Wild pig meat, Wild zwijn of wild varkensvlees met wilde kastanjes.

Op de binnenplaats waar we aan zitten staat een boom en steekt de waterleiding uit de grond. Bij het kraantje is het heerlijk je handen wasen. Het weer is prima, een handdoek niet nodig. De boom heeft bijzondere vruchten.

Ze lijken mij nog het meest op Sharon’s / Kaki’s .

En dan het hoogtepunt van de maaltijd: vis met onder andere koriander en peper. Je eet stukken van de vis met je stokjes of je eet het met stukken brood. Die kun je heerlijk door de saus heenhalen.

Zoek de verschillen met de foto met de weegschaal.

De koriander lijkt me overduidelijk aanwezig. Heerlijk.

Zo ziet de tafel er dan uit na een tijd aan tafel te hebben gezetten. Mijn beide begeleiders houden zich even bezig met de restauranteigenaar. Rechtsonder mijn boekje en pen. De tekst over de maaltijd is maar kort. Ik heb in de taxi een paar minuten genomen om met steekwoorden indrukken vast te leggen.

Het fruit: verse dadels.


Die kennen wij hier in Europa bijna niet in deze vorm.
Ze zijn heerlijk.
Wij kennen eigenlijk alleen de gedroogde versie.
Die is ook lekker maar smaakt heel anders dan deze verse exemplaren.
De schil is een beetje hard.
Die heb ik niet opgegeten.
Van binnen zijn ze zoet en erg sappig.
De chauffeur koopt er wat voor zich zelf en voor mij.

Ik koop een paar kaki’s die men voor de deur verkoopt.
Die kaki’s eet men in China heel rijp.
De schil van de vrucht en zeker het vruchtvlees is dan heel zacht.
Kaki’s hebben dan de neiging van binnen donker of zelfs zwart te worden.
Niet lekker.
Ik heb echt moeten zoeken voor een paar stevige exemplaren.
Als een kaki helemaal rijp is vind ik hem niet zo lekker.
Maar geen probleem, alles is mogelijk.