Misschien lijkt het een beetje saai maar de acties van Japan
in Noordoost China waren een schending
van een aantal internationale verdragen.
Deze verdragen worden hieronder beschreven.



Betrokken verdragen:

Kellogg-Briand pact
Het Kellogg-Briand-pact, ook wel het Pact van Parijs genoemd,
is een internationaal rechtsverdrag dat op 27 augustus 1928
in Parijs werd gesloten tussen 23 landen.
De stuwende krachten achter dit pact waren
de Franse minister van buitenlandse zaken Aristide Briand
en zijn Amerikaanse ambtgenoot Frank Kellogg.
Briand hoopte door het sluiten van dit verdrag
de banden tussen de voormalige bondgenoten
weer aan te trekken. (Nederlandstalige Wikipedia)

De 23 aanwezige landen waaronder Frankrijk, De Verenigde Staten,
Duitsland, Groot-Brittannixc3xab, Japan, Polen en Belgixc3xab
kantten zich in dit verdrag tegen de aanvalsoorlog
en bestempelden deze als onrechtmatig.
Zij legden hiermee de grondslag voor het strafbaar verklaren
van een aanvalsoorlog zoals later in de principes
gebruikt voor het Proces van Neurenberg werd beschreven.
De Verenigde Staten vonden het echter jammer
dat er in het verdrag geen clausule was opgenomen
over verdedigingsoorlogen en dat er geen voorzieningen werden getroffen
om het verdrag ook af te dwingen.

In totaal 62 landen (waaronder Duitsland) ondertekenden dit
“Verdrag tot uitbanning van de oorlog”,
maar het heeft in de jaren daaropvolgend weinig invloed gehad
getuigende de vele oorlogen die er sindsdien zijn geweest.
Wel kan het verdrag als een voorloper worden gezien
voor een soortgelijke bepaling in het Handvest van de Verenigde Naties.

Frank Kellogg kreeg voor het pact in 1929 de Nobelprijs voor de Vrede.
Aristide Briand had de prijs al in 1926 ontvangen
vanwege een ander verdrag: het Verdrag van Locarno.

De intocht van Japanse troepen in Shenyang, 1931 (Bron: Wikipedia).

Nine Power Treaty
The Nine-Power Treaty or Nine Power Agreement
was a treaty affirming the sovereignty and territorial integrity
of China as per the Open Door Policy,
signed by all of the attendees to the Washington Naval Conference
on 6 February 1922. (Engelstalige Wikipedia)

United States Secretary of State John Hay
had issued the “Open Door Notes” of September-November 1899,
followed by a diplomatic circular in July 1900,
asking that all of the major world powers with vested interests in China
declare formally that they would maintain an xe2x80x98open doorxe2x80x99
to allow all nations equal rights and equal access
to the treaty ports within their spheres of influence in China.
Fearing that the European powers and Japan were preparing
to carve China up into colonies, Hay also added provisions
that Chinese territorial and administrative integrity
should be maintained.

Although no nation specifically affirmed Hayxe2x80x99s proposal,
Hay announced that each of the powers had granted consent
in principle and treaties made after 1900 make reference
to the Open Door Policy.
Nonetheless, competition between the various powers
for special concessions within China for railroad rights,
mining rights, loans, foreign trade ports, etc.
continued unabated.

The United States was especially leery of Japanese designs
on China after the Russo-Japanese War (1904-1905)
and the Twenty-One Demands (1915) and repeatedly signed agreements
with the Japanese government pledging to maintain
a policy of equality in Manchuria and China.
These agreements concluded with Lansing-Ishii Agreement in 1917,
which was soon shown to be completely ineffective.

During the Washington Naval Conference of 1921-1922,
the United States government again raised the Open Door Policy
as an international issue, and had all of the attendees
(United States, Japan, China, France, Great Britain, Italy,
Belgium, Netherlands, and Portugal) sign a new treaty
which intended to make the Open Door Policy international law.

However, the Nine-Power Treaty lacked any enforcement regulations,
and when violated by Japan during its invasion of Manchuria
in 1931 and creation of Manchukuo,
the United States could do little more than issue protests
and impose economic sanctions.

World War II effectively nullified the Nine-Power Treaty.

Nederlandse vertaling/samenvatting:
Het Negen Machten Verdrag of de Negen Machten Overeenkomst
was een verdrag dat de soevereiniteit en gebiedsintegriteit van China
bevestigde volgens de Open Deur Politiek
en werd ondertekend door al de aanwezigen op de Washington Naval Conference
(de Washington Marineconferentie) op 6 februari 1922.

De Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken John Hay
had de xe2x80x9cOpen Deur Notitiesxe2x80x9d uit laten gaan in september en november 1899,
gevolgd door een diplomatieke toelichting in 1890.
In deze Notities werd aan alle wereldmachten
met staande belangen in China
gevraagd om formeel uit te spreken dat men een xe2x80x9cOpen Deurxe2x80x9dinstelling
zou volgen die er voor zou zorgen dat alle landen
dezelfde rechten en dezelfde toegang zouden krijgen
tot de verdragshavens binnen hun invloedssferen in China.
Hay was bang dat de Europese landen en Japan,
China zouden opdelen en omzetten in kolonies
en had daarom voorzieningen opgenomen
om de eenheid van het Chinese grondgebied en het Chinese bestuur te bewaren.

Amerika was met name wantrouwend ten opzichte van de Japanse plannen
van na de Russich-Japanse oorlog (1904 xe2x80x93 1905),
de Eenentwintig Eisen (1915)
en de herhaaldelijk getekende overeenkomsten met de Japanse overheid
om de politiek van gelijkheid te bevestigen in Mantsjoerije en China.

Op de Marineconferentie van 1922 werd dit onderwerp naar voor gebracht
om het onderdeel te laten worden van het internationaal recht.

Echter het Negen Machten Verdrag bevatte geen middelen
om de afspraken ook af te dwingen.
De Verenigde Staten konden in 1931 dan ook alleen protesteren
tegen Japan in zake Mantsjoerije en dreigen met economische boycots.

De Tweede Wereldoorlog vernietigde het Negen Machten Verdrag.

Genoemde incidenten:
Nakamura butchery case

Al eerder was er het een en ander te lezen op mijn weblog
over het Mukden incident.
Vanaf vandaag start een nieuwe serie met een tekst van
Robert Ferrell. Hij schreef in maart 1955 een artikel
in het Amerikaanse blad Journal of Modern History.

Het “incident” deed zich voor op 18 september 1931
en had zeer grote gevolgen voor het noordoosten van China
en later voor heel Azie.

Op het internet is er maar weinig informatie te vinden (buiten Wikipedia).
De tekst waar het mij hier om gaat ben ik maar op 1 site tegengekomen.
Daarom dat ik in 6 delen de tekst hier herhaal:
= als een plaatje (zoals hij ook op de andere web site staat)
= als Engelse tekst (zodat hij doorzoekbaar wordt)
= als Nederlandse tekst (zodat hij toegankelijk is voor Nederlanders).

Met de hulp van mijn Chinese collega heb ik foto’s gevonden
op Chinese en Japanse websites.
Die zijn voor westerlingen wat moeilijk te vinden.
Die foto’s gebruik ik bij mijn artikelen.



Vandaag open ik met een overzicht van de spelers.
Uiteindelijk moet het een overzicht worden met……De betrokken partijen: Japan, China, Volkenbond.
De betrokken diplomaten en militairen: Seishiro Itagaki
(het vermoedelijke brien achter het incident), Zhang Xueliang
(de Chinese warlord), Henry L. Stimson (de Amerikaanse minister
van buitenlandse zaken), enz.
De betrokken schrijvers: Robert Ferrell en Ben Dorfman.
De verdragen die werden geschonden enz.

In het Journal of Modern History, een Amerikaans tijdschrift
dat een keer per kwartaal verschijnt,
schreef in de uitgave van maart 1955
de Amerikaanse historicus Robert H. Ferrell een artikel
over het Mukden-incident.
In deze logs neem ik het artikel integraal over.

Een foto van de schrijver heb ik niet kunnen vinden.
Maar wel een korte levensloop op Wikipedia:

Robert Ferrell is geboren in 1921, een Amerikaans historicus
en schrijver van verschillende boeken.
Harry S. Truman en de diplomatieke geschiedenis van Amerika
zijn twee onderwerpen waarover hij veel heeft gepubliceerd.

OVERZICHT VAN DE BETROKKEN PARTIJEN

Gelijk, gisteravond al, ontving ik een reactie
op mijn boodschap naar de Fletcher Memorial Library.
Een heel aardige reactie van de directeur:

How interesting, Argusvlinder! Thanks for sharing. I can only say that in the world of libraries, part of adding to the collection is weeding from the collection. We did major renovations here @ 2002. Many, many magazines were discarded. Perhaps it came from that overhaul. Space is finite and we needed it. Lucky you!
Jill Tofferi, director

In 2002 heeft de bibliotheek een renovatie ondergaan waarbij
een aantal tijdschriften het hebben moeten ontgelden.
Misschien is toen ook mijn tijdschrift, Harpers Magazine,
het exemplaar uit september 1934, op de markt gekomen.

Ik ben inmiddels begonnen het artikel te lezen.
Leuk is dat Dorfman een opsomming geeft
van de namen waaronder het gebeuren in Shenyang, China,
in september 1931, bekend is geworden:

The Manchurian Incident,
= het gebied in het Noordoosten van China stond toen bekend
onder de naam Mantsjoerije. Nu vormt dit gebied de provincies
Liaoning, Jilin, Heilongjiang en delen van Binnen Mongolie;
The Mukden Incident,
= ‘Mukden’ is de naam van de plaats in het Manchu.
Als je meer van China wilt weten moet je er rekening mee houden
dat het een enorm groot gebied is met een lange geschiedenis
waarin verschillende volkeren leven en geleefd hebben
en waar verschillende talen gesproken werd en wordt (hoewel steeds minder).
The Peitaying Incident,
= Helemaal is dit mij niet duidelijk. Het is of de naam van de plaats
met barakken waar een grote groep Chinese soldaten was gelegerd
op die bewuste nacht in 1931 (en die kalm bleven en niet ingrepen)
of het is de naam van de plaats waar de spoorlijn werd opgeblazen.
September 18th incident
Die is gemakkelijk. Dat is de datum in 1931 waarop
de Japanse provocatie plaatsvond, die het begin was
van de Japanse opmars in Azie tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Gisteren was er een pakketje in de post.
Nieuwsgierig heb ik het uitpakken vastgelegd op de gevoelige plaat.

Het postpakket.

De inhoud: Harpers Magazine, September 1934 met het artikel The Manchurian “Incident” of 1931 door Ben Dorfman.

Maar naast dit artikel zitten er nog meer ‘schatten’ in dit tijdschrift. Wat te denken van deze advertentie. Bell Telephone System meldt trots dat het 13.000.000 telefoontoestellen heeft verkocht in de Verenigde Staten van Amerika. Net zoiets als Apple die meedeelt dat de omzet van iPhones met 86% is toegenomen in het laatste kwartaal van 2010. Dat waren in dat ene kwartaal in 2010 16,2 iPhones. Bell deed over de 13 miljoen 58 jaar!

Dit is het artikel: The Manchurian “Incident” of 1931 door Ben Dorfman met als ondertitel: A lesson in precipitating war.

Na het tijdschrift nog eens bekeken te hebben, blijkt er een stempel op de kaft te zitten. Ik ontcijfer: Fletcher Memorial Library in Vermont. Toch eens zoeken op het web.

Dit is het adres. Op het web staan een aantal foto’s van deze prachtige bibliotheek.

Doet me denken aan de oude bibliotheek in Breda. Maar dit was niet zo gezelling met schemerlampen en zo.

Om niet te spreken over leunstoelen en ventilatoren.

Op de website heb ik ook een kort bericht achtergelaten. Eens zien of er een reactie komt. De volledige tekst van mijn bericht staat hieronder.

Today I received a copy of Harpers Magazine September 1934 which I bought via eBay from a bookshop in Shallotte North Carolina. When I took a first look at the magazine I noticed a stamp on the front cover. It sais: Fletcher Memorial Library, Ludlow Vermont. So I looked the library up on the internet and found the beautifull pictures of your web site. I bought this copy of Harpers Magazie for a specific article: The Manchurian Incident of 1931 by Ben Dorfman. Now I’m wondering how the stamp of the library ended up on a magazine that’s now in the Netherlands. Maybe you can tell me?
Kind regards,

We zijn zo in de ban van Wikileaks,
of eigenlijk moet ik zeggen dat de journalisten dat zijn,
dat we bijna zouden denken dat het iets nieuws is.
Maar dat is natuurlijk niet zo.

Vroeger had je ‘investigative journalism’.
Dat wil zeggen dat journalisten hun best deden
zelf aan waarheidsvinding te doen.
Ze namen een onderwerp ter hand en zochten uit
hoe de details precies in elkaar zaten.
Dat kost tijd en vraagt intelligentie en creativiteit van journalisten.
En net zo belangrijk: het vraagt lef van redacties.

Makkelijker is te wachten tot andere mensen het nieuws naar je toebrengen
en je alleen nog maar die bronnen hoeft te herhalen.

Dat de brengers van dat nieuws hiermee de publiciteit
mogelijk ongewenst beinvloeden,
is een vraagstuk dat even opzij geschoven wordt.

Maar goed, even terug naar de ‘cables’ (=telegrammen) van Wikileaks.
De Amerikaanse overheid is al jaren bezig telegrammen te publiceren
die betrekking hebben op het buitenlands beleid van Amerika.

Ik geef toe ze zijn niet zo actueel misschien en aangepast
door de Amerikaanse overheid, maar soms net zo interessant te lezen,
als de documenten die nu worden vrijgegeven op Wikileaks.

The Foreign Relations of the United States series is the official documentary historical record of major U.S. foreign policy decisions that have been declassified and edited for publication. The series is produced by the State Department’s Office of the Historian and printed volumes are available from the Government Printing Office.

De serie xe2x80x98Buitenlandse Relaties van de Verenigde Statenxe2x80x99
is de officixc3xable vastlegging van de belangrijke beslissingen
op het gebied van de buitenland politiek
door middel van historische documenten,
die inmiddels zijn vrijgegeven en aangepast voor publicatie.
De serie is gemaakt door het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken,
meer in het bijzonder door de afdeling Geschiedenis
en gedrukte exemplaren zijn verkrijgbaar bij de Overheidsdrukkerij.

Gelukkig voor gebruikers van het internet
zijn deze stukken ook beschikbaar op de volgende websites:

http://www.state.gov/www/about_state/history/index.html
De website met informatie gepubliceerd voor 20 januari 2001.

http://history.state.gov/
De huidige website.

Een voorbeeld: Mukden, Juli-augustus 1932.

De bezetting van Mantsjoerije door Japan en de beleidsuitgangspunten van de Verenigde Staten.

Het onderstaande, eerste deel van dit telegram vertelt vooral iets over
hoe deze telegrammen in die tijd in zijn werk gingen.


Telegram van de Amerikaanse ambassadeur in Japan Joseph Grew (op 17 november 1941 zal hij de aanval op Pearl Harbor tevergeefs melden bij het zelfde ministerie).


De ambassadeur schrijft in keurig Engels (of is de tekst zoveel aangepast)
een telegram op 16 juli dat op 6 augustus (!) wordt ontvangen.

Waarom zo laat. Waar of bij wie wordt het dan ontvangen?

Iedere veertien dagen geeft de ambassadeur een samenvatting
van de gebeurtenissen via de diplomatieke post aan het ministerie.
Het bezoek van de Lytton commissie was die keer
de belangrijkste gebeurtenis.
Zonder Generaal McCoy er om te vragen
(Frank Ross McCoy is een van de leden van de commissie
en zit er namens Amerika in),
bezoekt deze hem en vertelt dat de leden onderling hebben afgesproken
dat ieder in vertrouwen, vrijuit met de eigen ambassade kan spreken.


.

En samenvattend verteld McCoy
(of althans, volgens de weergave van Grew van het gesprek dat hij met McCoy heeft gehad, is gezegd….; Argusvlinder)
dat de leden van de commissie
unaniem van mening zijn dat de aanval van Japan op Mantsjoerije
gebaseerd is op twee foutieve aannames:
1. het argument van de zelfverdediging van Japan;
2. het argument van het zelfbeschikkingsrecht van Mantsjoerije.

Mijn Chinese collega las mijn blog en vroeg zich af
wat mij nu precies trok in dat Mukden “Incident”.
Ik dacht: als hij die vraag stelt dan moet dat
voor mijn lezers ook onduidelijk zijn.
Daarom een korte toelichting.

Eigenlijk is die gebeurtenis op 18 september 1931
helemaal niet zo’n grote gebeurtenis.
Het is niet te vergelijken met bijvoorbeeld 11 September 2001.
Natuurlijk zijn ook op 18 september 1931 mensen omgekomen,
er is een spoorlijn opgeblazen, er zijn mensen op een
verradelijke manier vermoord.
Ernstig genoeg.

Maar wat mij zo trekt is dat een ogenschijnlijk kleine gebeurtenis
zo’n enorme impact kan hebben.
Natuurlijk was Japan al geruime tijd bezig te beargumenteren
waarom zij een grotere rol in Azie zouden moeten spelen.
Een deel van die argumenten waren racistisch.
De explosie in Mukden die Japanse militairen veroorzaakten,
was aanleiding om te beginnen met de steden langs de spoorlijn
maar om even later heel noordoost China te bezetten.
De bevolking werd daar, net als later in andere delen van Azie,
gebruikt als onderdeel van de oorlogsmachine:
dwangarbeid, kampen, grondstoffen werden geroofd enz.
Uiteindelijk zijn er ook medische experimenten op mensen verricht.
En was China het begin, grote delen van Azie zoals bijvoorbeeld
Indonesie zouden volgen.
Kleine gebeurtenis, groot effect.

Let eens op het nieuws van vandaag.
Er schieten vele ‘kleine gebeurtenissen’ langs ons heen.
= de ‘schietincidenten’ tussen Noord en Zuid Korea;
= het verdwijnen van Ben Ali uit Tunesie;
= Israel bombardeert een opwerkingsfabriek in Syrie;
= enz.

Wanneer groeit een klein incident uit tot zoiets groots
als de bezetting en uitbuiting van Azie?

Ook nu stuurt de VN steeds een onderzoekscommissie.
In het geval van de Volkenbond was het de Lytton Commission.
Er is weinig beeldmateriaal maar er is deze foto.

Deze foto van de ‘Lytton Commission in Shanghai’ is afkomstig van Wikipedia. De foto komt oorspronkelijk uit een Japans boek (ISBN 978-4-309-72558-7 Kawade Shobo Shinsha, schrijver onbekend). Volgens mij is de Earl of Lytton de man in de lichte jas, in het midden van de foto.

Vandaag het negende en laatste deel van het hoofdstuk
over de relatie tussen China en Japan aan het begin
van de twintigste eeuw.
Stap voor stap raakt China verder verstrikt in de Japanse agressie.
China was op geen enkele manier in staat om er een antwoord op te formuleren.
De neergang van het keizerrijk, de bemoeienissen van kolonisatie machten
en interne tegenstellingen, ontnamen het land de kracht
Japan te weeerstaan.

Laatste deel.

Jonathan Spence, Op zoek naar het moderne China, Japanse basis in het noordoosten van China 1932 – 1933.

In mei 1933 volgden de laatste bedrijven in het drama
van de Japanse militaire consolidatie in Noordoost-China.
Die maand trok het Japanse Mantsjoerijse leger,
dat tot het weinig verrassende inzicht was gekomen
dat zijn troepen aan de noordzijde van de Chinese Muur
niet veilig waren zolang het gebied ten zuiden daarvan
in Chinese handen was, de provincie Hebei binnen.
Daar bestookte het de Chinese troepen met een combinatie van kracht,
list en psychologische oorlogsvoering.
In een reeks klassieke militaire acties dreven de Japanners
hun vijanden tot de rivier de Bai terug.
Ook bewerkten ze via een speciaal bureau in Tianjin
regionale generaals en voormalige warlords met steekpenningen
om over te lopen of eigen regimes op te zetten.
Ze spoorden plaatselijke leiders van geheime genootschappen
en paramilitaire organisaties aan tot verzet
en stuurden de Chinese militaire plannen in het honderd
door in radio-uitzendingen op Chinese legerfrequenties
de commandanten te velde valse orders door te geven.
Ten slotte vlogen ze met oorlogsvliegtuigen laag over Beijing,
waarmee ze de bevolking schrik aanjoegen
en een gevoel van hulpeloosheid bezorgden.

Shenyang, deel IX.

Jonathan Spence
Op zoek naar het moderne China 1600 xe2x80x93 1989
xc2xa9 1990 xc2xa9 1991 voor de Nederlandse taal.

Pagina 387

Eind mei 1933 drongen de Chinese legers,
door een reeks zware nederlagen ontmoedigd en verdeeld, op vrede aan.
In de kustplaats Tanggu tekenden de Chinese onderhandelaars
binnen schootsafstand van een Japans slagschip
en een eskader torpedobootjagers een vernederende wapenstilstand.
Het Bestand van Tanggu bepaalde dat het gedeelte van de provincie Hebei
ten noordoosten van een lijn even boven de Bai
een gedemilitariseerde zone werd.
Hier zouden alleen Chinese politie-eenheden mogen patrouilleren
die xe2x80x98niet bestaan uit gewapende eenheden
die de Japanners vijandig gezind zijnxe2x80x99.
Van hun kant zouden de Japanse troepen zich terugtrekken
naar de Chinese Muur met uitzondering van de eenheden die,
zoals reeds jaren eerder in het Bokser-protocol was bepaald,
de vrije toegang tot Beijing bewaakten.
Wel behielden ze zich het recht voor boven het gebied
verkenningsvluchten uit te voeren om zich te vergewissen
dat het bestand niet door Chinese troepen werd geschonden.
Luttele weken nadat het Bestand van Tanggu was gesloten,
werd de kwestie van de staatsvorm van Manzhouguo
opnieuw aan de orde gesteld xe2x80x93 door Puyi, zijn adviseurs, het leger
en ministers in Tokyo.
De bevelhebber van het Japanse leger in Mantsjoerije zei tegen Puyi
dat iedereen ermee akkoord ging dat het keizerschap zou worden hersteld.
Toen Puyi dat hoorde, zorgde hij
dat het keizerlijke drakengewaad van Guangxu,
de laatste volwasssen Qing-keizer, hem uit Beijing werd toegestuurd.
In maart 1934 hulde Puyi zich tijdens een speciale ceremonie
in zijn geleende keizersmantel, waarna hij
op het Altaar van de Hemel in een oostelijke voorstad van Changchun,
de nieuwe hoofdstad, zijn ambtsaanvaarding bekend maakte.
Vervolgens stak hij zich voor de troonsbestijging in militait tenue.
Als nieuwe regeringstitel koos hij de term Kangde
xe2x80x93 xe2x80x98tijdperk van deugdzame vredexe2x80x99.
De eerste lettergreep van deze benaming moest de macht
en het aanzien van keizer Kangxi in herinnering roepen,
die 250 jaar eerder de Qing-staat had verenigd
en de grenzen van Mantsjoerije tegen de Russen had afgebakend.
Slechts weinige van de Chinese en Manzu-hovelingen
die zich met de Japanse officieren rond de machteloze Puyi verdrongen,
zullen werkelijk hebben gedacht dat de glorietijd
van de vroege Qing zou weerkeren.

In het kader van het bestuderen van het Mukden “Incident”,
een gebeurtenis die zich in 1931 afpeelde in hedendaags Shenyang,
waarbij volgens de Japaners de Chinese militairen een spoorweg opbliezen,
maar waarbij de werkelijkheid omgekeerd was.
Deze gebeurtenis was volgens de Japanners aanleiding
om een groot deel van Noord China te bezetten en onderdrukken.
In werkelijkheid was het een van de vele stappen
in de veroveringsoorlog die Japan voerde in de eerst helft
van de twintigste eeuw om een groot deel van Azia
onder haar bewind te krijgen.
De oorlog kwam met het einde van de Tweede Wereldoorlog tot een eind.

In het kader van de bestudering daarvan stootte ik ook
op een artikel dat geschreven is door Ben Dorfman.
Dhr. Dorfman was een van de medewerkers van de Lytton Commissie.
Deze commissie was aangesteld door de League of Nations
(de Volkenbond, soort voorloper van de Verenigde Naties) om
de gebeurtenissen te onderzoeken.

Het artikel is verschenen in het Amerikaanse tijdschrift Harper’s Magazine.

Harpers Magazine, September 1934.

De afgelopen dagen heb ik dit tijdschrift benaderd
met het verzoek om een afschrift van het artikel te kunnen ontvangen.
Dat kan wel maar de betaling is een beetje moeilijk (ik ben nog in gesprek).
Harper wees me er op dat er een exemplaar van het tijdschrift
te koop is op eBay.
Gisteren heb ik een bod gedaan op het tijdschrift op eBay
en inmiddels is mijn bod geaccepteerd.

Dit is het tijdschrift waarop ik geboden heb.

Het bod is inmiddels geaccepteerd.

Dit is het artikel waar het om gaat (beetje moeilijk te zien, hopelijk binnenkort in levende lijve).