Project 4, Fase 2 en drie

Vandaag hebben de lades hun tweede laklaag gekregen.
Ziet er prima uit,
Dekt goed.
Hier is geen derde laag nodig.

De deurtjes hebben vandaag aan 1 kant hun eerste laklaag gekregen
en met de grondverf op de nachtkastjes is fase 3 begonnen.
Drukte alom.









De nachtkastjes als afsluiter.
De nachtkastjes hebben een la maar zijn verder helemaal open.
Dat is dus extra moeilijk.
Je kunt er zowel met de roller als met de kwast niet gemakkelijk bij.

Harry Mulisch: Twee vrouwen

Zo’n cadeautje krijg je niet vaak,
Twee vrouwen van Harry Mulisch.
Ik ben er vandaag, in bad liggend, aan begonnen.
Ik ben nu op pagina 73.
Dat leest dus vlot maar niet omdat het zo’n eenvoudig boek is.
De boeken van Mulisch zijn heel leesbaar,
maar hier en daar loop je tegen zaken aan waar je wat dieper op moet studeren,
tenminste als je dat wilt.

Hier wat dingen die mij opvielen bij het lezen van dit boek.
Misschien slaat het nergens op maar dit is wat mij opviel.
In het boekje staat een foto.
Je zou het boek alleen al lezen vanwege deze foto.
Heb je ooit zo’n ijdeltuit gezien?
Maar in het boek trof ik het volgende:

De elegantste nichten van de stad waren verschenen, -de oudere zorgvuldig gekapt boven hun gegroefde gezichten en soms gehuld in roodgevoerde capes, de jongere met lange blonde lokken en in doorzichtige kanten hemden, die openstonden tot hun navels, sieraden bungelend in hun borsthaar en hun ogen overal, behalve bij degene in wiens gezelschap zij waren. Verscheidene ook in gezelschap van opvallende, dikke oude dames, die slecht ter been waren; sommige alleen: parmantig met een schoudertasje en met een biljartkeu in hun rug leek het of zij niet liepen maar op een lopende band het theater inschoven.

Twee vrouwen, pagina 63.

Dit is de foto die ik bedoelde.

Mulisch schrijft prachtig, soms heel mooi beeldend.
Hetcitaat hierboven is er een voorbeeld van maar wat te denken
van de volgende passages:

…plotseling bedolf de vermoeidheid mij, zoals een gedropte parachutist wordt bedolven door zijn parachute.

Twee vrouwen, pagina 11.

Iedereen kent wel het vervreemdende gevoel dat je kunt hebben
als je iets doet wat buiten je normale patroon ligt.
Niet dat je iets vreemds doet maar wel iets buiten het ‘normale’ patroon:

Ook het binnenste van de auto scheen mij enigsinzs verbaasd te ontvangen, op dit uur.

Twee vrouwen, pagina 13.

Soms is hij onze eigen ‘Da Vinci-code’ avant la lettre:

Haar gezicht deed mij denken aan Giotto, en aan die op sommige fresco’s uit Siena, van Ambrogio Lorenzetti.

Twee vrouwen, pagina 24.

Giotto is be bekendste van de twee schilders die hier genoemd worden.

Wikipedia zegt over Giotto en zijn grootste bijdrage aan de schilderkunst:

Giotto beeldde mensen “massief” af en slaagde erin emoties weer te geven. Velen vinden de dramatiek in zijn werk dan ook zijn belangrijkste innovatie. Ook betrok Giotto de achtergrond beter bij het geheel; gebouwen en natuur zijn geschilderd op een manier die veel beter overeenkomt met de regels van het perspectief, hoewel nog niet perfect. Dit alles wordt gedeeltelijk toegeschreven aan veranderingen in de kerk; onder invloed van Franciscus van Assisi (1182-1226) waren emoties en de natuur belangrijker geworden.

Het werk van Giotto is niet zonder meer aan te duiden.
Er is nogal wat discussie over de schilderingen over het leven van St. Franciscus
Daarom hier twee onbesproken toewijzingen.
Alleen zijn het niet alleen vrouwengezichten.

Giotto: Ognissanti Madonna.

Giotto: Cappella degli Scrovegni, Padua.

En dan Ambrogio Lorenzetti.

Wikipedia:

Ambrogio Lorenzetti (of Ambruogio Laurati) (1290 – 1348) was een Sienese kunstschilder.

Hij werd geboren en stierf in Siena. Hij was actief tussen ongeveer 1317 en 1348. Zijn broer was de kunstschilder Pietro Lorenzetti. Zijn werk toont de invloed van Simone Martini, hoewel het naturalistisch is. Ambrogio Lorenzetti werd vooral bekend door de fresco’s die hij maakte voor het Palazzo Pubblico in Siena (Het goede bewind en Het slechte bewind).

Hoe zien dergelijke gezichten er dan uit:

Het zijn naar mijn gevoel wat gestrenge gezichten.
Streng.
Ze spelen de baas.
Even verder schrijft Mulisch:

Zij hield zich koel, maar zij was het niet. Als iemand hier verleid werd, dan was ik het.

Twee vrouwen, pagina 27.

Binnenkort meer.

Project 4, Fase 2, Circus

Vandaag de eerste laklaag.
Koud en somber weer is het.
De zon schijnt hier nog niet in het zuiden.
Maar wat niet is kan nog komen, zullen we maar zeggen.
Hier bij ons schijnt de zon al wel.
Zijn naam is ‘Circus’. Een andere naam voor donker geel.
Kijk maar:









De zijkanten zuigen nogal wat verf op.
We zijn benieuwd hoe dat er uit ziet na de eerste verflaag.

Voor de deurtjes is het nog niet zo ver.
Daar moeten eerst de achterzijdes nog gegrond worden.
Dat is vandaag dan ook gedaan.





Rhodos, dag 4

Terug via Agios Isidorus.
Daar zien we dat de wijnplanten veel minder op staken worden gebonden
en groeien (zoals het klassieke beeld),
maar haast als een grote kruipplant.
Dan bijna terug via Embona maar net daarvoor via Salakos terug naar de kust.
Daar nog even verder naar Kamiros.
Een hele oude Griekse stad.
Veel mooier dan Lindos.
Oogt veel authentieker.





De oudste sporen van bewoning van het gebied Kamiris gaan terug naar
de Myceense tijd (1700-1100 voor Christus).
Opgegraven begraafplaatsen in Kalavarda en Kamiros tonen dat aan.
Bij de begraafplaats van Makry Langoni werd de stele van Krito en Timarista
gevonden. Dat is de stel op de eerste afbeelding van deze log.
Na een allesvernietigende aardbeving in 226 voor Christus is Kamiros herbouwd.
De opgravingen die we nu dus kunnen zien zijn uit die tijd afkomstig.
De opbouw van de stad is typisch voor een Hellenistische stad:
verdeeld in een deel met publieke en een deel private gebouwen.
Het ligt prachtig tegen de glooiing van de heuvel en heeft
een rechthoekig stratenplan.
De drie delen van Kamiros zijn:
= het lage deel met de religieuze functie;
= het middenstuk met de prive woningen;
– het hoogste deel met de acropolis.
Aan de rand van het ‘Fonteinplein’ staan de restanten van een Dorische tempel.
Waarschijnlijk gewijd aan Apollo.
Tegenover het ‘Fonteinplein’ was het Hellinistische heiligdom gewijd
aan de goden en helden van Kamiros.
Tussen de huizen vallen twee gebouwen op met hun binnenpleinen.
Ook is er een waarschijnlijk publiek badhuis te zien.
Op de acropolis zijn delen van de ommuring teruggevonden
alsook de fundering van een tempel.
Er is een indrukwekkende cisterne (wateropslag).
Er was een grote Stoa (overkapping tegen zon of regen) van wel 200 meter lang.
In een deel ervan waren winkels.
De stoa vormde de indrukwekkende achtergrond van de stad
en geeft een panramisch uitzicht over de stad, de omliggende akkers
en de zee.



Plattegrond van Kamiros.





Toegangskaartje voor Kamiros

Ik heb nogal wat foto’s gemaakt in Kamiros.
Die zet ik samen in een web log.
Even apart van dit verhaal.
Deze introductie.

Alberto Giacometti

We kondigen en prijzen niet vaak tentoonstellingen aan.
Maar werk van Alberto Giacometti behoren tot mijn favorieten.
Ik weet nog niet wat er precies te zien is in de Kunsthal
maar over het algemeen geven de tentoonstellingen daar
een goed beeld van het oeuvre van een kunstenaar.
Ik hoop dat het bij deze tentoonstelling ook het geval zal zijn.



Mooi of lelijk

Kunst.
Kunst moet voor mij altijd op een bepaalde manier ook mooi zijn.
Soms is het prima als er een duidelijke boodschap in zit.
Maar dat hoeft niet.
Soms kan ik het gevoel hebben dat ik er niets van snap.
Maar als er dan toch een bepaalde ‘mooiheid’ in zit vind ik het prima.
Soms is er sprake van een duidelijke boodschap maar is het gewoon lelijk.
Dan hoeft het voor mij niet.

Dat maakt het wel moeilijk.
Want wat is mooi, wat is lelijk.
Ik weet het niet.

Aanleiding is een stapel briefkaarten die ik vorige week meenam
bij Lokaal01 in Breda.
De tentoonstelling die ik bezocht werd gehouden in het kader van Breda Photo 2008.
Er was een rek met gratis briefkaarten. Daar kijk ik altijd naar.
Er stond een pakketje in met briefkaarten van foto’s gemaakt door
Madeleine Heijmans ter gelegenheid van 25 jaar Lokaal01.




Nick Hullegie, Wild vlees wil wild leven, 2005.


Op zich een vreemd werk.
Een soort tuinslang die in lussen gelegd is.
Vervolgens is de lus volgestort met cement.
althans zo komt het bij mij over.
Waar dit over gaat is mij totaal onbekend.
Toch heeft het een bepaalde ‘mooiheid’.




Joris Ghekiere, Inversies, 2005.


Waar dit over gaat?
Geen flauw idee.
Hier speelt de fotograaf een grote rol vermoed ik.
Want je kijkt bij deze afbeeldingen door het oog van de fotograaf
naar het werk.
Ik ben niet meer in staat om rond het werk heen te lopen.
Het vast te pakken.
De omgeving te bekijken.
Toch, ik vind dit mooi.




Stan Klamer, Luisterpost, 2002.


Weer de fotograaf die een enorme impact heeft.
Zou ik het in het echt ook mooi gevonden hebben.
Misschien is het in het echt 15 centimeter groot.
De suggestie wordt bij mij gewekt dat de voorwerpen levensgroot zijn.




Ward Shelley, Mode d’emploi 2, 2004.


De namen die hier achter de namen van de kunstenaars staan,
zijn volgens mij de namen van de tentoonstellingen.
Niet van de werken.
Dit is het meest bijzondere ‘mooie werk’.
Eerlijk gezegd weet ik niet eens of dit een werk is.
Misschien is dit alleen maar een interessant interieur
waarbinnen werken hangen.
Toch heeft het iets ‘moois’




Keiko Sato, Mode d’emploi5, Achterland en Achterdocht, 2004.


Dit is dus lelijk.
Althans dat vind ik.
Misschien heeft het een hele mooie boodschap.
Mij ontgaat hij helemaal.
Maar ik vind er niets aan.
Waar komt dat nou door.
Zouden er mensen zijn die hierin wel schoonheid kunnen ontdekken ?
Op zijn/haar web site vond ik het volgende:

Keiko Sato shows the relations of calm reserve and sudden violence
not only with the materials of the arte povera
but also makes those ambivalent moments being realized in space.


Sterkte er mee!



Rhodos, dag 4

Een dagje (10/09/2008) naar het binnenland van Rhodos.


De eigenaresse (?) van het hotel heeft ook vanochtend weer
een aanvaring met de buurtbewoners.
De huurauto’s waren gisteren het probleem.
Vandaag is het weer mis maar ik weet niet waarom.


De maatschappijen van de huurauto’s komen ’s ochtends de auto’s brengen.
Die zetten ze in de woonwijk naast het hotel.
Ze kunnen ze moeilijk op de grote weg zetten.
Maar ze zetten ze overal weg: voor de uitrit, op plaatsen die bewoners
claimen als hun plaats enz.In de ochtend eerst even langs de supermarkt
voor brood en kaas voor ontbijt en lunch.





Gisteren een route met de auto gereden.
Door het binnenland van Rhodos in een streek met veel wijnbouw.
We zijn vanuit Ixia via het vliegveld en Kalavarda, Salakos naar Embona.
Het centrum van de wijnindustrie.


Helaas zie je dit niet overal.


Een gebouw niet afbouwen schijnt heel normaal te zijn. Dit lijkt een hotel te gaan worden (?)


Wijnhuis aan huis.


De eigenaren van de wijngaarden brengen de druiven bij de grote wijnfabriek.






Klein wijnhuis.


Uithangbord met taalproblemen.

Tranditional => traditional
Vizitors => visitors

Vervolgens via Siana naar Monolithos.
De resten van en ommuring staan daar prachtig op een enorme rots aan de zee.




In de verte de eilanden voor de kust.


Dit soort herinneringskastjes zie je veel langs de weg.











Graphic Design Museum: Parr World



Martin Parr.
Een mooie serie foto’s is van hem nu te zien in Breda
in het kader van Breda Photo 2008.

Zijn inspiratiebronnen, zijn verzameling fotoboeken, foto’s van collega’s,
verzameling bijzondere voorwerpen en briefkaarten, zijn te bewonderen
in het Graphic Design Museum.
Ga zeker kijken het is een erg leuke tentoonstelling.
Veel van de zaken die hij verzamelt (verzameld heeft?) hangt tegen kitch aan
of is ronduit kitch.

Hier een heel kleine selectie:


Richard Billingham, Untitled, 1996.


‘Ray’s A Laugh’ is een fotoserie van Richard Billingham
die hem op slag bekend maakte.
Het zijn foto’s van armoede en een zwakke sociale situatie in Engeland.
Niet anoniem maar foto’s van zijn eigen familie.
‘Ray’ is zijn vader.
Met de goedkoopste film die hij kon vinden maakte hij de serie.
De goedkope film had tot gevolg dat de kleuren hard waren.
Die kleuren dragen bij aan het authentieke beeld dat de foto’s oproepen.


Graham Smith, I thought I saw Liz Taylor, Bob Mitchem in the back room of the Commercial, 1982.


‘Ik dacht dat ik Elisabeth Taylor en Robert Mitchum zag
in de achterkamer van Du Commerce.’
Zo zouden wij de titel van deze foto vertalen.
De gelijkenis is inderdaad frapant.
Mitchum rechts, Taylor in het midden.
De mensen op de foto zijn ook erg dronken.
Het cafe is een behoorlijk verlopen zaak.




Dit kan volgens mij niet.Maar helaas waren er een aantal van dergelijke walgelijke voorwerpen.
Het is net zo goed propaganda als de horloges van Hoessein,
de klokken van Stalin of de beelden van Thatcher.







Project 4, fase 1, derde laklaag

De afgelopen dagen is het even stil geweest rond het verven.
Niet dat de rollers stilgelegen hebben hier.
Maar 1 keer een zwarte kat op de foto is hetzelfde als de tweede foto.
Zeker als de kast niet van zijn plaats komt.
Inmiddels is er al weer veel gebeurd.


Laatste kastje voor de derde laklaag.



Hier zie je dat de grootste kast al weer weg is.



Twee kasten staan, helemaal opnieuw in de verf, weer terug op hun oude plaats.



De benodigdheden voor ‘Circus’ zijn al gehaald.

Lokaal 01: The experience of Atopia

Waarom dit allemaal in het Engels moet weet ik niet maar de titel
van de fototentoonstelling in Lokaal01 is: “The experience of Atopia”.



De tentoonstelling, of eigenlijk een verzameling tentoonstellingen,
is samengesteld door Delphine Bedel.
Van deze kunstenaars is ook een reeks foto’s te zien.
Maar lees eerst maar eens de inleiding.
Deze tentoonstelling is niet vrijblijvend.
Je moet er wel wat voor doen.





De Franse filosoof Roland Barthes speelt,
volgens de tekst hierboven, hier een rol.
Als ik het goed begrijp gaat het om de dubbele betekenis
die in taal en andere cultuuruitingen een rol speelt
en die niet waardevrij is.
Veel is er van Barthes in voor mij begrijpelijke taal (ik ben geen filosoof)
op het web niet te vinden.
Wikipedia schikt weer te hulp.
Barthes heeft een aantal boeken geschreven.
Twee ervan worden op wikipedia nader beschreven:

Mythologiexc3xabn
In 1957 publiceert hij het boek Mythologies.
Hierin analyseert hij alledaagse beelden en producten
uit de populaire cultuur (van het Frankrijk van de jaren vijftig),
waaronder wijn, kapsels van Romeinen in Hollywoodfilms,
biefstuk met patat, worstelaars, de Citroxc3xabn DS
en nieuwsfotografie.
De Citroxc3xabn DS bijvoorbeeld wordt in advertenties niet alleen getoond
als een snelle manier van voortbewegen,
zoals alle andere auto’s, maar als een goddelijke plek,
die tevens ook zeer huiselijk is.
Aan de eerste betekenis, de denotatie (een Citroxc3xabn is een auto),
wordt dus een tweede betekenis, de connotatie
(een Citroxc3xabn is goddelijk en huiselijk), gegeven.
Als men de afkorting DS uitspreekt, zegt men tegelijk dxc3xa9esse,
Frans voor godin.
Een ander bekend voorbeeld is een voorpagina van het Franse tijdschrift
Paris Match uit 1955.
De eerste betekenis van deze voorpagina is
“zwarte soldaat salueert naar de Franse vlag”.
De tweede betekenis is een “positief beeld van het Franse imperialisme,
waarbij alle onderdanen, ook die uit de kolonixc3xabn, trouw zijn aan Frankrijk”.

Met deze analyse laat hij zien
hoe ook cultuuruitingen verborgen betekenissen hebben
en deze door een structuralistische analyse kunnen worden blootgelegd.
Deze verborgen betekenissen,
die vaak als natuurlijk worden beschouwd,
zijn geconstrueerd en vastgelegd door de dominante bourgeoise ideologie.
De tweede betekenis is de plek waar volgens Barthes
“mythes” worden geproduceerd.
Mythes leggen volgens Barthes vast wat als “normaal”
en “universeel”, natuurlijk, vanzelfsprekend wordt beschouwd,
terwijl dit eigenlijk cultureel bepaald is,
en dus willekeurig en niet natuurlijk en vanzelfsprekend.
Barthes stelt zichzelf tot doel deze vanzelfsprekendheden
als mythes te ontmaskeren, en zo kritiek te geven op de bourgeoisie.

De dood van de auteur
In 1968 publiceert Barthes zijn waarschijnlijk bekendste werk,
het essay “La mort de l’auteur”, waarin hij de auteur doodverklaart.
Hiermee bedoelt hij dat de auteur van een tekst
niet de betekenissen in een tekst legt
die een lezer uit de tekst haalt, maar dat de lezer zelf betekenissen
aan de tekst geeft en zelfs voortdurend verschillende betekenissen vindt
De autoriteit van xc3xa9xc3xa9n auteur zou betekenen dat een tekst
slechts xc3xa9xc3xa9n interpretatie kent,
maar er zijn meerdere interpretaties mogelijk.
De tekst ontstaat zelfs pas tijdens het lezen van de tekst.
Deze essay heeft voor een ommekeer
in de media- en literatuurwetenschappen gezorgd,
en wordt beschouwd als een van de eerste post-structuralistische werken.



De belangrijkste film (in mijn ogen) die vertoond wordt op de tentoonstelling
is die van Rossella Biscotti: The sun shines in Kiev.
Het gaat over een film die gemaakt is bij de kerncentrale in Tsjernobyl.
Er wordt onder andere vanuit een helicopter opnames gemaakt van het rampgebied.
Een aantal van de mensen die er werken om de rommel op te ruimen
en het probleem ‘op te lossen’ zijn als gevolg van de straling omgekomen.
Belangrijk bij dit project is de documentatie die rond de film verzameld is.

Twee foto’s van de film:
Het eerste beeld is een foto van mannen die samenwerken
in de zware industrie. Typisch propaganda materiaal.
De tweede foto is van het moment dat met een helicopter opnames worden gemaakt
boven het rampgebied.
Op de tentoonstelling is een korte film te zien, een aantal dia’s en
een poster met een verzamel;ing e-mails en andere informatiebronnen.







Een serie foto’s van Ilya Rabinovich.
Van een heb ik een foto gemaakt:



Vervolgens heb ik een langzame film gezien van Kamal Aljafari.
Zeer de moeite waard.
Het dak van het huis wordt maar niet afgemaakt.
De woning heeft 1 verdieping maar is voorbereid
voor tenminste nog 1 verdieping.
Die wordt maar niet afgebouwd.
Metafoor voor de Palestijnse visie op hun recente geschiedenis
die in de film verteld wordt door de familie van de filmmaker.
Mooi.



Het moeilijkst kon ik het project Untitled #0908 plaatsen binnen het thema.
Een geluidskunstenaar, muzikant (?) die met behulp van geluiden
uit de bossen van Costa Rica een geluidservaring bij de toeschouwer oproept.
Leuke setting.



Dit beeld is een van de voorwerpen voor Lokaal01.
Dat staat er altijd.



En ook deze keer kreeg ik weer zo’n bandje die je normaal gesproken
alleen in een all-inclusive hotel rond de Middellandse Zee krijgt.
Een beetje raar systeem. Past volledig in de Martin Parr world.
Maar daarover binnenkort meer.



Project 4, fase 1, eerste laklaag

Vandaag is de eerste laklaag aangebracht op de drie kasten.
Ook dit gaat goed lukken.

De eerste foto is gemaakt met de flitser aan.
Enkele seconden later heb ik de foto nogmaal genomen en dan
zonder de flits van mijn camera.
Dat geeft gelijk een heel ander beeld.
Maar de eerste foto zit het dichtst tegen de werkelijkheid.
Het zal goedkomen, eerdere kasten vertoonden hetzelfde beeld
bij hun eerste laklaag.









Rectificatie: Jarik Jongman

Vandaag ontving ik onderstaande e-mail van Jarik Jongman.
Dit e-mailtje ontving ik naar aanleiding van een log op 31/08/2008
over deze kunstenaar: Jarik Jongman

Hallo,
zag wat foto's van mijn werk op je blog. Leuk!
Het zijn alleen geen beschilderde foto
maar olieverf schilderijen naar aanleiding van foto's
Groeten,

Jarik

Als uitsmijter nog wat werk van Jarik:


Jarik Jongman, The trumpet and the lily 1, 2008.





Jarik Jongman, The trumpet and the lily 2, 2008.





Kunstvaria

Van heel weinig of geen kleur
naar heel veel, heel harde kleuren,
en weer terug.



Emil Nolde, Couple, 1931-1935.


Om de een of andere reden lijkt het wel of Duitsers op het expressionisme
een patent hebben.





Gerhard Richter, Claudius, 1986.


Need I say more – Moet ik hier nog iets aan toevoegen.





Gustave Courbet, The Corn Sifters, 1854.






Henri Matisse, Parakeet and the mermaid, 1952.


Een heel groot en mooi werk.





John James Audubon, Passenger pigeon, 1829.






Kazimir Malevich, Suprematist Composition, 1916.






Leonardo da Vinci, Proportions of the head and eye, ca. 1489-1490.






Marc Newson, Orgone Stretch Lounge, 1993.






Ikoon, Mother of God, pledge of sinners, ca. 1912.






Ron Mueck, Mask II, 2001 – 2002.





Project 4

Project 4 betreft de slaapkamer.
Daar hebben we drie kasten, 2 kleine en een grotere.
Deze drie kasten vormen fase 1 van het project.
Fase 2, 3 en 4 worden gevormd door de lades, de nachtkastjes (2)
en de ombouw van ons bed.
Een heel groot project dus.

Gisteravond zijn de voorbereidingen begonnen.
Alles leeg en uit elkaar halen.
Vervolgens ze alvast naar boven transporteren.
Op onze bovenverdieping, de woonverdieping,
zullen de kasten de komende tijd in de grondverf worden gezet
en zwart worden geverfd.
L. werkt er nu aan door omdat het weer nog redelijk is.





De twee kleine kasten staan klaar om op het balkon geverfd te worden.
Je moet hier natuurlijk voordat je er aan begint wel over nadenken.
Wat zijn zware kasten, welke kan ik dus eenvoudig tillen.
Ook als ze nog niet helemaal gedroogd zijn.
Wat leg ik onder de kasten om verfspetters op te vangen.
Wat plak ik hoe af.



Met de rug van de kast naar de muur.
Die kant wordt namelijk niet geverfd.
Zo heb je optimaal ruimte om rondom de kast te kunnen verven.



Het balkon in volle voorbereiding.



Laatjes.





De grote kast verven we binnen.
Het wordt tegen de ochtend erg mistig.
Dus het lijkt me geen goed idee kasten buiten te laten staan.
Daar zijn ze niet voor gemaakt.
De kleinere kasten zijn eenvoudiger vanavond
op te pakken en binnen weg te zetten.
De grote kast is behoorlijk zwaarder.
Die verven we dus binnen.