Een zwanenzang
Reisverslag India 2004 (38): emails
11/23/2004 01:54 PMF,Vanillestokjes heb ik nog niet gezien.We hebben al heel wat kruidenkramen op markten gezien.Safraan hebben ze ook heel veel.Vooral in Sikkim.Ik ben er niet zeker van of we nog markten zien maar als wehet tegenkomen brengen we zeker wat mee.Tot de volgende India mail !L en M
Reisverslag India 2004 (37): Puri
25/11/2004
Vandaag naar de grote Jagannath tempel geweest.
We lopen te voet naar de grote tempel.
Het wordt steeds drukker, zeker als we op de grote weg naar de tempel komen.
Die weg wordt op het hoofdfeest gebruikt om de beelden
die normaal in het tempelcomplex staan
in processie naar een andere tempel te brengen.
Met dat feest zijn er honderduizend mensen op de been.
Nu was er ook een feest en er waren zo’n 40.000 bedevaartgangers in Puri.
Ik probeer van een kleine afstand de bedelaars in beeld te brengen.
Je ziet er mensen met zakken rijst lopen die ze uitstooien
in de emmers, pannen, schalen of gewoon op een krant,
die de bedevaartsgangers voor zich hebben liggen.
Deze constructie bestaat uit fluiten die hier aan de man worden gebracht.
Deze foto is niet zo duidelijk.
Er stond voor de tempelingang een tent waar groepen bedevaartgangers
muziek maakten en zongen.
Foto’s maken is daar niet eenvoudig door de enorme drukte.
The name Jagannath literally means Lord of the Universe.
The Built of the present temple was begun by King Chora Ganga Deva
and finished by his descendant, Anangabhima in the 12th Century.
The Main temple structure is 65m (214 feet) high
and is built on elevated ground, which makes it look even larger
and adds to the imposing impressions you get
as you first come within sight of the temple.
The temple complex comprises an area of 10.7 acres
and is enclosed by two rectangular walls.
The outer enclosure is called Meghanada Prachira (665 x 640 feet).
The walls are 6 meters high.
The inner wall is called Kurmabedha (420 x 315 feet).
The walls were built during the 15th or 16th century.This temple is said to have the largest kitchen in the world
and feeds thousands of devotees every day.
The kitchen can prepare food for 100000 people on a festival day
and 25000 is not unusual for a normal day.
There are 36 traditional communities
who render a specific hereditary service to the Deities.
The temple has as many as 6000 priests.There is a wheel on top of the Jagannatha Temple
made of an alloy of eight different metals known as asta-dhatu.
It is known as the Nila Chakra.
On every Ekadasi day a lamp is lit on top of the temple near the wheel.The main temple is surrounded by 30 different smaller temples.
The Narasimha temple adjacent to the western side
of the Mukti-mandapa is said to have been constructed
before the present temple.In front of the main gate is an 11m pillar, called Aruna stambha,
which used to be in front of the Sun Temple in Konark.
It was brought to Puri during the 18th century.
The figure on top of the pillar is Aruna, the charioteer of the sun god.
In the passage room of this gate is a Deity of Lord Jagannatha
called Patita Pavana (Savior of the most fallen).
There are four gates the Eastern Singhadwara (Lion Gate),
the southern Ashwadwara (horse gate),
the western Vyagharadwara (tigers gate)
& the northern Hastidwara (elephants gate).
There is a carving of each form by the entrance of each gate,
is located on Grand Road.
Je mag als niet-Hindoe niet in de tempel maar het spektakel erom heen alleen al
is de moeite meer dan waard.
Honderden, duizenden mensen gaan op weg in gezang, biddend,
met religieuze muziek, gezang en toespraken op de achter- en de voorgrond.
Bedelaars, bedelaars en bedelaars; keurig in een rij opgesteld.
Aan beide kanten van de straat.
Overal kraampjes, met souveniers, offergaven, eten, groente,
huishoudelijke artikelen enz.
Natuurlijk overal koeien.
Een waar pandemonium.
De centrale toegangspoort van het tempelcomplex.
Verder mogen wij als niet Hindoes, niet komen.
De vele bedevaartgangers moeten natuurlijk ook iets eten.
Hier verkoopt men etenswaar dat erg populair is.
En dat eten wordt erg kunstzinnig uitgestald.
Vanuit de keuken wordt het afval via een schuif in de tempelmuur
naar buiten geschoven.
De koeien weten daar wel raad mee.
Dit zien we bij ons ook in kasteelmuren (zonder koeien dan)
of op de mestvaalt bij de boeren of in de tuin.
Het complex heeft meerdere toegangspoorten. Dit is er een van.
Het gewone leven gaat ongestoord door.
Rondom de tempelmuren zie je allerlei handel:
groente, fluiten, souveniers (voor de bedevaartsgangers),
rijst, kokosnoten, eten, snoep, enz, enz.
Dit straatbeeld geeft een idee van hoeveel mensen daar nu rondlopen.
De tempelmuren vormen een carrxc3xa9.
Alle winkels en kramen zijn langs de wegen te vinden langs de muren.
Een hele mooie wandeling.
Een van de leukste foto’s.
Op de foto staat een tempeltje, een stand van een aardewerk-verkoper
en iemand die eten verkoopt.
En dat allemaal op 3 vierkante meter.
Aan de hoofdweg naar de tempel zit een winkelcentrum met
daarin een restaurant. Daar komen de rijkere Indiase mensen.
Ook als Westers toerist kun je er eten en iets te drinken nemen.
Alles heet in Puri ‘Grand’: de grote weg, de grote tempel enz.
Dus ook dit restaurant.
Vanaf hun terras op de eerste verdieping kun je mooie foto’s maken.
Een ervan die ik gemaakt heb zie je hier.
Mij ging het in eerste instantie om de man met die grote vracht
achter op zijn fiets.
Thuis bleek dat de man midden in een circel van andere mensen staat.
De mensen lopen bijna allemaal van hem weg.
Dat levert een mooi plaatje op.
Producten en hun beursprijzen: suiker, erwten, rijst, olie enz.
Terwijl we rondlopen bij het tempelcomplex,
zijn we natuurlijk al opgevallen bij die mensen die begrijpen
dat aan toeristen uit het Westen goed geld te verdienen is.
Hun verhaal begint met het aanbieden van hulp of
men wil graag Engels met je spreken of iets dergelijks.
Niet zelden hebben ze andere bedoelingen.
Dat is niet erg want het kan goed van pas komen.
Ze weten de weg.
Er zijn dan ook mogelijkheden om het tempelcomplex van het dak
van een bibliotheek of een hotel te bekijken.
Deze twee foto’s zijn gemaakt vanaf zo’n uitkijkspunt.
Betaal niet te veel !
Handwerksman, bezig met een houten souvenier.
We zijn inmiddels al weer op weg terug naar het restaurant.
Grote reclameborden worden in India nog met de hand geschilderd.
In de middag naar het strand.
Lunch: Pizza and German Bakery
1 Danish, choco/banana croissant
1 lemon cake
De croissant had weinig met het Franse broodje te maken.
Het smaakt allemaal goed.
De filterkoffie was redelijk.
Diner: Xanado
Bierfietsen.
Men verkoopt wel een groot aantal items volgens het menu.
Maar dat wil nog niet zeggen dat het ook op voorraad is.
Geen paniek, de ober ging regelmatig op de fiets het bier halen bij een zaak in de buurt.
Muziek niet geweldig, grote zaak, mooie tuin.
Weinig klanten. Lekker gegeten.
Vooral de Gadu Gadu van L was bijzonder.
Een soort grote corn flakes die de ons bekende kroepoek vervangen (vergelijkbare smaak).
Met verse komkommer en rijst aangemaakt
zodat de smaak erg overeenkomt met de Gado Gado die wij in Nederland kennen.
’s Avonds nogmaals naar de grote tempel geweest
maar door omstandigheden hebben we het festival niet gehaald.
Reisverslag India 2004 (36): Bhubaneshwar en Puri
24/11/2004Ochtend:Bezoek aan de grotten.In twee heuvels in de buurt van Bhubaneshwar zijn door monnikenslaapplaatsen uitgehakt.De oudste dateren van 200 jaar voor Christus.De xe2x80x98grottenxe2x80x99 (Udaygiri en de Kandagiri) zijn meer kamertjeswaarvan een aantal mooi gedecoreerd zijn (geweest).Het ligt erg mooi.De Udaygiri Grotten, uitgehouwen door Jains (groepering strenge Hindoes), werden gebruikt voor meditatieve doeleindenmaar ook voor religieuze muziek en dansuitvoeringen.U kunt onder meer de slangen- en de tijgergrot zien.In slechts enkele grotten zijn inscripties en beeldhouwwerk te zien.In grot negen echter zijn inscripties aanwezig die in de dertiende eeuw zijn aangebracht.De tekst in het Pali verhaalt over de heersende koning Kharaveli.
Teruglopend naar het hotel, komen we regelmatig over deze spoorbrug.In de ‘huizen’ die daar staan (die schuine constructie voor die witte flat)wonen ook mensen.De tegenstellingen in de Indiase samenleving zijn enorm.De overheid slaagt er niet in (doen ze een poging?)om daar verandering in aan te brengen.Hier vlakbij heb ik de sticker gekocht met daarop Ganeshdie ye zien is op het filmpje boven deze log.Middag:Transfer naar Puri.
44 kms from Konark is Pipli, a centre for applique work, which depict the essence of Oriya culture. It is also known for colourful and original awnings, canopies, garden and beach umbrellas, shoulder and handbags etc. The cocktail effect of the colours is certainly a feast for the eyes. Pipli, Orissa’s appliquxc3xa9 capital, announces itself with loud colourful splashes of bright colour in the shop fronts. All kinds of handiwork are on sale in shops that line both sides of the main highway. Tour buses generally halt here for shopping.
Wij zijn in Pipli ook even gestopt.We hebben rondgekeken in de winkels en denaai-ateliers achter de winkels waar al deze kleurrijke voorwerpenworden gemaakt.Mooi kan ik het niet vinden, wel heel kleurrijk. 
Gelukkig is niet iedereen in India zo arm als de mensen die in dat ‘huis’ wonen lanfs het spoor.Deze kinderen worden van en naar school vervoerd in een soort fietstaxi. Levert altijd leuke plaatjes op.In het Garden restaurant Amazonia (Puri) nemen we pakoraen vegetable fried rice om de keuken te testen.Vandaag is het erg warm.Het eten bij Amazonia is overigens prima.Avond:Het strand vanaf het centrum van Puri bezocht.Het Puri Beach festival is gisteren begonnen.Er staan souvenierstands op de xe2x80x98normalexe2x80x99 plaats.Verder is er nu een kleine kermis en het festival.Het festivalterrein beslaat twee delen: het promotionele deel en het culturele deel.Beide bevinden zich in een xe2x80x98openluchttentxe2x80x99.Een soort tent zonder plafond.Het promo deel bestaat uit stands waar souveniers en etenswaargekocht kunnen worden.Het cultureel deel is het podium voor de dansvoorstellingen en de tribunes.Het culturele deel bezoeken we morgen, nu eerst de omgeving verkennen.Dit is zoals altijd in India een erg uiteenlopende ervaring.Van slapende mensen (op krant, onder doek) tot overvolle souvenierwinkels.Vooral de textielzaken waren erg vol met kijkers en kopers.
In Puri gebruikte we het platte dak van het hotel als terras.We vroegen om een biertje en gingen dan op de twee stoelen zittendie er op dat dak stonden.Soms gingen we op de verhoogde rand van het plat dak zitten.Zeker aan het eind van de dag was het er heerlijk.Iets minder leuk is het natuurlijk als je daar moet wonen.En dat is nou net wat het personeel van het hotel deed.Men sliep daar, waste hun kleren, hing die te drogen etc.
Daarna gegeten bij Peace.Een echte Lonely Planet-tent.Leuk in een tuin.Heerlijk eten, goede bediening en over de prijskun je in India niet klagen (267 RP= 5 Euro voor 2 personen).Peace zit aan de Chakratirtha road.
Reisverslag India 2004 (35): Bhubaneshwar
23/11/2004Bhubaneshwar.Voettocht langs de tempels.Helaas weet ik inmiddels dat het geheugenkaartje van mijn fotocamera met de fotoxe2x80x99s van deze dag kapot is.We hebben een vijftal tempels bezocht.Ze zijn niet bijzonder mooi als je ze vergelijkt met de tempels in Zuid India of Khajuraho.Maar deze tempels trekken wel veel Indiase bezoekers,meer dan in Khajuraho.De sfeer is daarom wel erg authentiek.Leuk was het zeker om een hele dag door de stad te lopen, de bruiloftstoet met muziek te zien, de meisjes in de riksja, de koe met gedroogde rode aarde op zijn kop, gewoon het straatbeeld, enz.De plaats Bhubaneshwar zal voor veel mensen als onbekend in de oren klinken.Deze stad is de hoofdstad van de deelstaat Orissa.Om dat een beetje in perspectief te plaatsen: in Orissa wonen 30 miljoen mensen.
Reisverslag India 2004 (34): naar Bhubaneshwar
22/11/2004Transfer to Bhubaneshwar.Voor het eerst rijden we over een snelweg (National Highway).Een tweebaansweg zonder vluchtstrook, af en toe een aanduiding middels een onderbroken streep midden op de weg.Op de weg regelmatig xe2x80x98speed breakersxe2x80x99.Weggebruikers: vrachtautoxe2x80x99s, bussen, autoxe2x80x99s, tractoren, fietsen, motoren, enz.Ondanks het feit dat we extra vroeg zijn opgestaan kunnen we de demonstratie en aangekondigde road block niet ontlopen.We keren terug naar de ontbijtplaats (80 kilometer van Gopalpur on Sea) en besluiten een boottocht te maken op Indiaas grootste zoutwatermeer.Met 6 mensen op een grote boot beginnen we aan een prachtige en rustige tocht die drie uur duurt.Onderweg een zeearend gezien en het tempeleiland bezocht.In India kom je tempels op de meest vreemde plaatsen tegen.Ze zijn voor de bezoekers een combinatie van een heiligdom en een dagje uit.Zo ook hier op dit eiland.15:00 uur vertrek.18:00 uur aankomst in hotel Sishmo (Bhubaneshwar).Achteraf blijkt dat het geheugenkaartje van mijn camera, dat ik op 22/11/2004in mijn camera stop, niet goed te werken.Van deze twee dagen heb ik dan ook geen foto’s.Voor deze reisdag is dat niet zo’n ramp maar voor de volgende dag,het bezoek aan Bhubaneshwar, is dat wel erg jammer.
Reisverslag India 2004 (33): Gopalpur on Sea
21/11/2004Wederom een te lange reisdag.210 kilometer van Zuid Orissa richting noorden.05:45 uit bed.06:30 ontbijt07:00 vertrekZonder eten- of drinkstop tot 15:15 uur gereden met de bus.Niet eens een gemiddelde van 30 kilometer per uur bereikt.Een groot deel van de weg was opgebroken en er werd aan gewerkt.Het is warm.Het hotel is niet bijzonder, het plaatsje, Gopalpur aan zee (Gopalpur on sea), ook niet.Jammer.Met de trein was het op zijn minst interessanter geweest en hadden we naar de echte bestemming kunnen gaan(Puri is slechts 180 km verder).Orissa is ook hier prachtig. Minder glooiend meer echte heuvels.Het strand is redelijk schoon en redelijk bezocht voor de tijd van het jaar (November= winter).Zoals in iedere haven is het leuk te zien hoe de locale vissers hun vangst en boot aan land brengen.Veel kracht is er nodig om een paar grote vissen aan land te brengen.De vissen zijn prachtig van kleur; blauw, wit, geelxe2x80xa6
Onze kampeerplaats met uitzicht in het ochtendgloren.
De route.
Zomaar een road block zoals zo vele onderweg.
Gopalpur on Sea; de vissersboten nog op zee.
Zomaar een straatbeeld.
Vrouwen leggen een weg aan. Eerst worden bundels twijgen neergelegd.Dan wordt met de hand en het hoofd het zand aangevoerd.
Vissers bezig met het reinigen van hun netten.
De opbrengst van een dag werk.
De boot moet wel eerst nog aan land gebracht worden.
De vangst van deze visser.
Boten met op de achtergrond Gopalpur on Sea.
Op naar de veiling.
Kijk eens naar de mooie kleuren..
Boot aan land.
Iedereen helpt mee.
Tijd om naar huis te gaan.
Soenda filmpje
Kleine Soenda highlights II
Een paar foto’s vroegen wat meer tijd dan ik gisteren had.Vandaar dat ze vandaag volgen:
Dakversiering die informatie geeft over de clan die in dit huis woont.
Traditioneel houtsnijwerk.
Ochtenddauw op de flanken van de Kelimutu.
Kleine Soenda highlights
Afgelopen tijd op vakantie geweest met Shoestringnaar de Kleine Soenda Eilanden.Indonesie dus.Hier alvast een paar foto’s:
Niki de Saint Phalle & Jean Tinguely
In Basel, in het museum Tinguely,
is een tentoonstelling gestart met werken
van beide kunstenaars.
Dit stel werd ook wel de Bonny and Clyde
van de kunstwereld genoemd.
Niki De Saint Phalle & Jean Tinguely: La Cyclop.
Niki De Saint Phalle & Jean Tinguely: L’ illumination.
Edvard Munch
Gelukkig zijn deze twee kunstwerken van Edvard Munch weer teruggevonden.Ongeveer een jaar geleden zijn deze twee werken gestolen.Blijkbaar onaangetast zijn ze nu door de politie teruggevonden.Ik ben benieuwd wie daar nu achter zat.
Open dag
Zondag ben ik verdwaald.Ik was gaan wandelen en stond plotseling bij de open dag van NAC.Uit elende heb ik toen de volgende foto’s gemaakt:
Grote of Onze Lieve Vrouwe Kerk te Breda
Ook een zeer dankbaar onderwerp voor de fotohobby:
De letter ‘S’ uit en van de boeken die momenteel tentoon liggen in de kerk.
Een afbeelding van een heilige. Uit hetzelfde boek.
Dit is dat prachtige boek.
Grafsteen (?) in de muur van de kerk.
O mens dat gy zyt
Ben ik geweest
En dat ik ben dat
Sult gy worden
De tekst hierboven is afkomstig van de grafsteen.
Prachtig toch ?
De annuntiatie oftewel de aankondiging door de engel dat Maria een bijzonder kind zou krijgen.
Sluitsteen van de grafsteen van de familie Nassau/Oranje-Nassau.
Detail van de volgende foto. Een plafondschildering. Let eens op dat prachtige gezichtje.
De Koorbanken. Details ervan volgen op volgende foto’s.
Detail van de vorige foto. Plafondschildering. Prachtige bloemen.
Korstmossen
In het kader van de aanschaf van mijn nieuwe camera ben ik zondagmiddagwat foto’s gaan maken.Vluchtheuvel op de kruising Tuinzigtlaan – Ettensebaan in Breda.
Reisverslag India 2004 (32): Dunguriya Kondh
20/11/2004
Vanochtend een bezoek gebracht aan de Dunguriya Kondh op de Niyangiri Hill.
Onderweg werd ik door de spoormedewerkers in een seinhuisje uitgenodigd
om binnen te komen kijken.
We moesten stoppen voor een trein.
Dat was bij Bissam Cuttack West Cabin.
Een jongensdroom die uitkomt.
Thuis altijd met treinen gespeeld.
Nu mocht het even ‘voor het echt’.
Geweldig.
De twee dorpen die we bezochten waren mooi gelegen in de heuvels.
De wandeling ging behoorlijk omhoog.
Mijn haar is vies maar ik kan het niet wassen omdat er zo weinig water was
op de plaats waar we overnachtten.
Maar goed iedereen is vies.
Het is warm, 20+ (dat is in de vroege ochtend als we uit bed komen).
Voorouderverering. Plaats van gebed.
Tekening op de muur van rijstmeel/poeder.
Interieur van gemeenschapsruimte.
Dorpsplein met totem.
Ik weet niet meer waarvoor dit gebouwtje precies diende.
De Kondh-vrouwen kunnen meestal wel gefotografeerd worden voor geld.
Maar de meesten zijn nu op het veld aan het werk.
De mannen, uitgerust met bijl en mes, willen nooit op de foto.
De vrouwen verkopen ons een kleine dolk en een mondharp (50 RP en 300 RP).
De huizen die aan elkaar worden gebouwd (als rijtjeshuizen) hebben daken die bijna tot op de grond komen.
Je moet er zowat inrollen.
Deze haarspeld ligt nu als decoratie in onze woonkamer.
Forse armband.
Varkentjes in de zon. Gewild fotoobject.
Eetbare wortels. De naam ben ik vergeten.
Deze dame fungeert als paspop voor alle souveniers die we kunnen kopen:
omslagdoek, haarspelden.Zie ook de oorbellen.
Wat de tekst op de muur bij het schooltje precies betekent weet ik niet.
Ik vond de tekening van de mensen zo leuk.
De kamer van de ‘Multi purpose worker’. Zeg maar onderwijzer.
Het tafeltje van 6.
Aap, noot, Mies……
En nu maar tellen.
De dorpswinkel. In het algemeen zijn de mensen een stuk kleiner dan wij.
Maar het dak is wel erg laag. Wel goed tegen de zon natuurlijk.
Bij een winkeltje koop ik een koekje (1 RP) tegen een veel te hoge prijs
en deel hem met wat kinderen.
Het koekje is een soort gele rijstcilinder en is niet machinaal verpakt.
Een van de dingen die men ons probeert te verkopen is een tondeldoos.
Een doosje met een stukje katoen en een vuursteentje (2×2 cm) en een stukje ijzer.
Je kunt ermee een smeulend vuur maken dat je een tijdje bij je kunt dragen.
Ik kende dit voorwerp alleen maar vanuit verhalen, ik had er nog nooit een gezien.
Nog eens gezocht op internet,
maar er zijn maar weinig afbeeldingen van te vinden.
De volgende heeft wel wat weg van wat ons te koop werd aangeboden:
| objectnaam | xa0doos, tondeldoos |
| xa0datering | begin 19e eeuw |
| xa0materiaal | ijzer ; hout ; hennep |
| xa0afmetingen | xa0L 12 cm ; B 11 cm ; H 3.6 cm (gestrekt neergelegd) H 5 cm ; B 11 cm ; D 4 cm (rechtop neergezet) |
| verwerving | 1883 JAPAN aankoop |
| herkomst | Japan |
Een tondeldoos is een voorloper van de aansteker:
hij dient voor het produceren van vuur.
In het houten kokertje zit een slagsteen,
die tegen het ijzer geslagen wordt om vonken te maken.
Die vonken laat je afspringen op brandbaar materiaal om vuur te maken.
Het setje kan aan het koordje aan de ceintuur gehangen worden.
Demonstratie tondeldoos voor beginners.
Andere zaken die te koop werden aangeboden:
geborduurde doek, koperen beeldjes, armbanden, ketting om rond je middel te dragen.
We hebben in een van de dorpen gesproken met de “Multi Purpose Worker”.
Deze man is oa onderwijzer voor de kinderen.
Als we tussen de middag rusten, terug op de slaapplaats, blijken we niet alleen te zijn.
Een aantal families, gezinnen, komen op het terrein bij elkaar voor een picknick.
Rashmi geeft intussen de grote baas van het complex (de bungalow zonder stromend water)
en zijn vrouw ook wat te eten en te drinken.
Immers, uiteindelijk heeft hij wel in de bungalow geslapen.
Ik bekijk dit tafereel vanaf een betonnen verhoog
waar ik op lig met een medereizigster en een aantal lokale mensen.
De kippen tokkelen er lustig op los en kinderen spelen overal.
Regelmatig komen de kinderen nieuwsgierig bij ons kijken.
Deze pleisterplaats ligt in de schaduw van een aantal bomen.
Heerlijk in de schaduw met een beetje wind.
In de middag nog een dorpje bezocht
en een dorp waar souveniers worden gemaakt en verkocht (handicrafts).
Onze lunch. Deze eetgelegenheid vertrouwde ik niet. Ik heb er nauwelijks gegeten.
De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik deze vakantie helemaal niet ziek ben geweest
en dat niemand van onze groep ziek is geworden van het eten bij dit restaurant.
Allemaal gezellig naar de kapper.
Tijdens een stop onderweg liep ik door het dorp en zag dit gebouwtje.
Ik heb de gids nog gevraagd waar het voor dient.
De houten paal in het midden is een belangrijk instrument.
Maar ik heb er niets over opgeschreven en ben inmiddels vergeten
waar dit nu precies voor diende.
Jammer.
Mondharp in foedraal.
Mondharp uit foedraal.
Dit was in het souvenierdorp.
De mensen leven er van het maken van souveniers.
Deze olifanten worden gemaakt door dunne stukjes metaal
te leggen over een mal.
De mal is van een wassoort dus na verwarming verdwijnt de was,
blijft het beeldje over.
Het resultaat.
De smeltoven. De man bedient de blaasbalg die langs onder
het vuur aanwakert.
De smeltvorm. Dit is een andere techniek dan net hierboven beschreven.
Het beeldje bevindt zich in de kleivorm. Langs de tuit
loopt het metaal naar binnen terwijl de was wegsmelt.
Onze ‘beeldjes’ zijn zo gemaakt.
Onze ‘beeldjes’.
De kudde komt thuis.
Onder leiding van een aantal herders is het vee van het hele dorp
de hele dag weggeweest en komt nu thuis.
De dorpsstraat. Aangelegd door de overheid.
SAMBAR HERT
De Sambar (ook wel paardhert genoemd, Cervus unicolor)
is het grootste en wijdst verspreide hert in Zuid-Azie
(16 ondersoorten van India en Sri Lanka
tot in China en Taiwan
en zuidoost-waarts tot Sumatra, Borneo en de Filippijnen).
Het dier is donkerbruin van kleur en heeft stug haar,
dat op de nek manen vormt.
Het grote gewei omvat slechts 6 enden en wordt rond November-December afgeworpen.
Afmetingen en kleur varieren nogal over het grote verspreidingsgebied.
De Sambar leeft weinig sociaal in kleine kudden
in dichte vegetatie en is m.n. een nachtdier.
Een aantal ondersoorten, vnl. die van kleine eilanden,
wordt met uitroeiing bedreigd,
andere vormen zijn nog algemeen.
Sambar en Javaans hert vormen samen het ondergeslacht Rusavan het herten geslacht Cervus.
De tijger is de belangrijkste natuurlijke vijand.
Een volwassen tijger kan zich 4 dagen voeden met 1 hert.
Anders dan andere herten, kijkt de Sambar bij gevaar
eerst de kat uit de boom terwijl hij alarm-geluiden uitstoot tot het gevaar geweken is.
Ondanks het feit dat hij zeer scherpe zintuigen heeft, loopt dit vaak slecht af.
Bovenstaande tekst komt van de Nederlandse website Het gewei.
Deze site gaat helamaal over herten.
Ik ben er niet zeker van dat het dier dat op de foto’s staat een Sambar is.
Maar het komt het dichts bij wat we gezien hebben.
Courbet
Altijd geweldig om weer een kunstwerk te ontdekkenwaarvan je het bestaan niet eens wist.Gustave Courbet is een fantastisch kunstenaar.Als je zo kunt schilderen heb je geen fotocamera nodig.Het idee dat ik van hem had is dat hij meer techniekdan inspiratie/visie heeft.Maar na het zien van het volgende schilderij van hemis het misschien een goed idee om wat meer van zijn werk te weten te komen.
Gustave Courbet, Self Portrait, The Desperate Man, 1843
Kleine Soenda vorderingen
Kleine wijziging:
Reisverslag India 2004 (31): Kunduli
19/11/2004Vandaag een reisdag.280 kilometer slechte weg, warm weer, een auto die last heeft van een overkokende motor, een prachtig landschap, een mooie grote markt in Kunduli (huiden ed), cement- en aluminiumfabriek en een paar niet nader gexc3xafdentificeerde fabrieken met veel rook.De xe2x80x98bungalowxe2x80x99 is nu van de overheid en xe2x80x98bezetxe2x80x99.We slapen nu buiten.In de avond wordt het hier snel koud.Helaas heeft de toiletruimte in deze bungalow geen stromend water, laat staan warm water.Er is ook geen pomp.Het water wordt dagelijks door vrouwen gebracht.De stemming bij het schrijven van bovenstaande tekst was een beetje down.De markt die we deze dag bezochten was prachtig.Enorm veel mensen, stands, allerlei producten.Maar de busreis hakte er wel in.Dat geldt ook voor het slechte slapen van de afgelopen dagen.Het was een erg warme dag.De foto’s van deze dag:
De eerste activiteit is het opladen van de bus.
In de verte de huidenmarkt.Dit is een speciaal onderdeel van de markt, ligt ook wat apart.
De hoofdweg.
Of de dieren op de markt ook geslacht werden weet ik niet.Maar alle ‘onderdelen’ waren los verkrijgbaar; en vers!Zie de horens en de verse huiden op de volgende foto’s.
Verse vis.
Het is erg warm en de zon is overal.
Afdeling ijzerwaar.
Afdeling groente en fruit.
Het naaiatelier.
Het leven van een reiziger gaat niet altijd over rozen.
Warm, loom slaperig weer.
Ziektekosten
Dit onderwerp is niet van de beeldbuis af te slaan.En terrecht.Gisteren overkwam me het volgende:ik had een afspraak met de oogarts.09:00 uur.Ik was er om 08:45 uur.Dat gaf me ruimschoots tijd om rond te kijken.Wat zie ja dan zoal:= mensen die de hele tijd rondrennen met papieren files.Onbegrijpelijk dat in het tijdperk van automatisering de bedrijfsprocessenvan een ziekenhuizen nog draait rond papier.Dit is erg inefficient (de assistent van de arts kon niet lezenwat er tijdens mijn vorige bezoeken aan het ziekenhuis is gebeurd.Hij kon het handschrift niet lezen.), foutgevoelig(er waren files kwijt, in welke stapel liggen die nou ?) en erg duur.Zie alleen al al die mensen die een hele dag rondrennen met die files.En dan zie ik nog maar een klein deel van wat er allemaal met die documenten moet gebeuren.Ik vind dit schandalig ! = artsen in veel te ruime behuizing.De arts die ik bezocht heb ik bij een vorig bezoek nog een compliment gegevenmet het mooie nieuwe gebouw. Meneer vond zijn kamer te klein.Zijn kamer is ongeveer 10 bij 4 meter !Allemaal niet erg maar de ruimte is gewoon te groot.Hij gebruikt er maar een paar meter van. Vervolgens is hij (en al het andere personeel) de meeste tijd bezich doordie kamers heen en weer te struinen. Deur open deur dicht.Alsof ze niets anders te doen hebben.= een koffiejuffrouw.Dit was toch wel het toppunt.Er hangt in de gang een koffie-automaat.Sommige van de werknemers maakte daar gebruik van.Nu loopt er ook een koffiejuffrouw rond die het personeel en dewachtende clienten koffie geeft (of thee of limonade!).Hier moeten we ons voor schamen.We hebben geen geld om thuiszorg te betalen maarvinden het wel nodig om in een openbare ruimte een koffiejuffrouw te laten rondlopen.= niet aan afspraken houden.Mijn bezoek duurde alles bij elkaar, aan echte behandeltijd, niet meer dan 15 minuten.De meeste tijd daarvan is wachttijd om er voor te zorgendat de medicatie effect heeft en het onderzoek kan plaatsvinden.Ik was meer dan een uur kwijt.Mijn volgende afspraak is in 2007 maar die afspraak kon nog nietgemaakt worden omdat ‘het programma nog niet geladen was’.Of ik maandag even wil terugbellen.Kan die arts niet gewoon zelf Outlook gebruiken om een afspraak in zijn agenda te zetten ? Spaart ons van de twee medewerkers die er de hele week zitten ten minste een uit. Kunnen we dat geld een betere bestemming geven.
