Kunstvaria

Zoals heel vaak zie je in deze kunstvaria
zowel heel klassieke kunst als moderne.
Zowel uit ‘onze’ Westerse cultuur als uit andere, grote en kleine culturen.
(Groot en klein in de zin van hun geografische verspreiding
en de huidige bekendheid bij de schrijver van dit log.)
Het essay ‘Reflecties op schilderkunst’ gaat ook in op het verschil
tussen Klassiek en Modern:

Er is een groot verschil tussen klassieke en moderne kunst. Klassieke kunst is een reflectie op de natuur terwijl moderne kunst een reflectie op de reflectie is. De klassieke kunst zoekt naar eenvoud en enkelvoudigheid. De moderne kunst vindt complexiteit en meervoudigheid.



Voorlopig kan ik me nog wel vinden in deze omschrijving.
Maar waarom komen kunstenaars (of hun management
dan met andere mensen volledig onduidelijke,
niet te doorgronden omschrijvingen van het werk.
Ik geef een voorbeeld.
Een van de werken in de kunstvaria van vandaag
wordt door de kunstenaar als volgt omschreven:

Non-representational in style, the surfaces of the canvases articulate a dramatic and varied physical topography. Areas of richly colored, densely applied paints are expertly counterbalanced by the enveloping strokes of blended, more muted hues; the relationships between the resultant forms produce an animated buoyancy that presages the stirring of something new. The arresting addition of silver enamel serves to further anchor and enhance his compositional structures. The visceral experiences elicited by these dynamic yet meditative compositions will undoubtedly remain with viewers long after they stop looking.



Ik probeer dit niet eens te vertalen, geen beginnen aan.

Ik nodig iedereen uit te achterhalen bij welk werk deze tekst hoort.





Cuauhxicalli Eagle, Aztec, Mexico, Templo Mayor, circa 1500.






Cuny Janssen, Bartlesville OK USA, 2008.






Fine stained elephant ivory and carnelian mounted ruyi scepter, China, 18th – 19th century.


Ruyiscepter uit China gemaakt van ivoor.





Hai Bo, Four seasons, winter, 2003.


Een van een set van vier foto’s; de vier seizoenen.
Hier de winter.
De andere drie foto’s zijn op dezelfde plaats,
vanuit dezelfde positie gemaakt.
Vaker toegepast concept van fotograferen
maar eigenlijk iedere keer weer succesvol.





Henri Matisse, Bouquet pour le 14 juillet 1919, 1919.


Vandaag weer tweemaal een Matisse.
Er is op dit moment in de hele wereld veel aandacht
voor deze fantastische schilder.
Hierboven nummer 1 en hieronder nummer 2.
De Dans is iop dit moment in Amsterdam in het Hermitage te zien.
Normaal hangt dit werk in St. Petersburg.





Henri Matisse, De Dans, 1910.






J.M.W. Turner, Modern Rome – Campo Vaccino, 1839.






Joan Mitchell, Untitled, 1957.






John di Paolo, Equinox hanging garden.






Karl Kluth, Kxc3xbcste in Nordschleswig, 1931.






Maya Lin, Storm King Wavefield, 2007 – 2008.


Storm King Art Center, Mountainville, New York.
Photograph Jerry L Thompson
Landschapskunst, je ziet het zelden.





Norbert Prangenberg, Diamond (30.06.09), 2009.






Pablo Picasso, Minotauromacy, 1935.






Pablo Picasso, Picador, 1959.






Paul Gauguin, Teha’amana has many parents, 1893.






Raden Sarief Bustaman Saleh, Javanese landscape with tigers listening to the sound of a travelling group, 1849.


Raden Sarief Bustaman Saleh was the first Javanese artist to have followed his calling to Europe and to paint in the Western style. Born an aristocrat, he was the cousin of the Regent of Semarang in Indonesia and was recognised for his artistic gift at an early age, learning under the tutelage of the government landscape painter Antoine Payen. When Payen returned to Europe in 1826, the young Javanese artist joined him three years later to learn under his tutelage. Raden Saleh lived in The Hague under the protection of the Dutch government until he took a long educational tour to Germany and France, spending most of his time in Dresden and Coburg and Paris, travelling extensively to other places such as Scotland, England and Switzerland. In particular, his life-long friendship with Ernest II (1818-1893), Duke of Saxe-Coburg and Gotha, brother-in-law to Queen Victoria, was crucial to his career where this highly educated and distinguished Javanese aristocrat was introduced to members of the European courts and prominent intellectuals and artists of the time. Known for his wonderful versatility and talent, he was best known as one of the greatest orientalist painters in his days, famed for his paintings of wild and ferocious animals.

“Javanese Landscape, with Tigers Listening to the Sound of a Travelling Group” was completed by Raden Saleh in Dresden, the cultural centre of Saxony, and presented to his patron and friend His Highness Ernest II, Duke of Saxe- Coburg and Gotha, in 1849. The painting was in the family for many years as it was inherited by the second son, grandson and great-grandson of Queen Victoria and Prince Albert.



Nederlandse vertaling en samenvatting.

Raden Sajeh is de eerste Javaanse kunstenaar die om zijn kunst in Europese stijl te kunnen beoefenen naar Europa ging. Hij was van adellijke komaf. Hij was de neef van de Regent van Semarang. Al jong werden zijn artistieke kwaliteiten onderkent en kreeg hij les v
an de landschapsschilder Antoine Payen. Toen die naar Europa terug ging sloot de jonge Javaanse kunstenaar zich bij hem aan. Raden Saleh verbleef tijdens zijn training in Den Haag en ging voor zijn verdere ontwikkeling op tournee door Duitsland en Frankrijk maar ook Schotland, Engeland en Zwitserland werden aangedaan. Zijn levenslange vriendschap met Ernest II, Hertog van Saxen-Coburg en Gotha, was erg belangrijk. Deze zwager van Koningin Victoria van Engeland introduceerde hem bij de juiste mensen aan de hoven in Europa, intellectuelen en kunstenaars.
Het schilderij dat hier te zien is was in het bezit van Ernest II en is geschilderd in Dresden.







Rhinoceros horn pouring cessel, China, Kangxi period, 1662 – 1722.


Schenkkan gemaakt van de hoorn van een neushoorn.
Gelukkig mag dat niet meer (hoop ik) maar het resultaat is bijzonder.





Samual John Peploe, Tulips, 1912.






Sarah Morris, Double coil (Knots), 2010.






The Florentine Codex, 1575 – 1577.






Tim Wood, Bude III, 2009.






Xochipilli, Aztec, Mexico, Tialmanalco, 1450 – 1521.


Er is een tentoonstelling in de Getty Villa in de Verenigde Staten
met werk vanuit Mexico.
Daar hebben ze een prachtige web site.
De figuur hierboven, Xochipilli, is de centrale figuur.
Dit prachtige beeld toont de god in tranche en zingend,
terwijl hij zichzelf begeleidde op een instrument
dat nu geen deel meer uitmaakt van het beeld.
In tranche is hij wellicht door de bedwelmende bloemen en planten
die op zijn lichaam staan afgebeeld.
De volgende afbeelding geeft je een idee.





Xochipilli.





Paaszaterdag: zon en regen

Zo vroeg in het jaar gaat de zon erg snel onder,
toch zeker gisteren tijdens een regenbui.
Het leverde de volgende foto’s op van de Westertuin,
het park in de wijk Westerpark.
Vanuit de Argusvlinder zag het er zo uit:





Zon en regen, weinig wind op dat moment maar door de regendruppels een wateroppervlak dat niet glad is.












Wat experimenteren met de sluitertijd.






Een regenboog parallel aan de kalkoven van de CSM, Suikerfabriek in Breda.











Donkerder, even geen regen, zuchtje wind.




Een eigen bijdrage van 5 euro per huisartsbezoek

Het leuke aan politiek is dat veel van de politici
een erg kort geheugen hebben.
Vandaag werd het alweer met veel bravour aangekondigd:
een eigen bijdrage van 5 euro per huisartsbezoek.
Als ambtenaren alleen met dergelijke ideeen kunnen komen
kunnen ze inderdaad maar beter wegbezuinigd worden.
Alleen ieder kind kan je vertellen dat het wegbezuinigen
van ambtenaren geen geld oplevert.
Ook al geen goed idee.

Herinnert u zich deze nog?







Enkele fragmenten uit een groter artikel.












In 1983 werd de ‘medicijnknaak’ ingevoerd.
Per aflevering moest voor medicijnen een rijksdaalder worden bijbetaald,
tot een maximum van 125 gulden per jaar.
De maatregel leidde echter niet tot bezuinigingen,
wxc3xa9l tot allerlei ongewenste bij-effecten:
administratieve rompslomp,
patixc3xabnten die om onverantwoord grote hoeveelheden medicijnen vroegen
en de nodige frustraties bij artsen, apothekers en patixc3xabnten.
Met name chronische patixc3xabnten met een groot medicijngebruik
werden de dupe. Na verloop van tijd werd de maatregel geschrapt.

In 1988 kregen we het ‘specialistengeeltje’.
Een poliklinische verwijzing naar de specialist kostte de patixc3xabnt 25 gulden,
tot een maximum van 75 gulden per jaar.
Evenmin als de medicijnknaak leidde het specialistengeeltje
tot minder verwijzingen en evenals de medicijnmaatregel
dupeerde deze maatregel het minder koopkrachtige
en minder gezonde deel van Nederland.
En ook deze maatregel werd bij gebrek aan resultaat geschrapt.

Ik stem geen SP maar zelfs ik kan dit eenvoudig beredeneren.

China reisverslag / travelogue 31


De Verboden Stad: 04/10/2009


Bao He Dian

De Hall of Preserving Harmony, dat is de naam van deze hal in het Engels.
Het is de derde grote en laatste grote hal in het buitenhof van de Forbidden City.
Door de jaren heen heeft de hal verschillende functies gehad:
van kleedruimte voor de keizer tot de plaats waar een keer in de drie jaar
de belangrijke stadsexamens werden gehouden.





Bao He Dian, Hall of Preserving Harmony.






Afwerking van de deuren. Ook hier zie je het drakensymbool weer terug komen.






Een hele draak.






De keizerlijke troon.











Weer een prachtig marmeren vloerdeel.






Draak.






Leeuw.






De troon of liever het platform en de trappen naar de keizerlijke plaats.








De Engelse tekst:

Bao He Dian
Hall of Preserved Harmony


First constructed in 1420 during the Ming Dynasty, this hall was destroyed by fire and reconstructed several times. It still retains its original beams and columns. In the early Ming Dynasty it was named Jin Sheng Dian (Hall of Scrupulous Behaviour). During the Qing Dynasty, in 1562 it was renamed Jian Ji Dian (Hall of the Peoplexe2x80x99s Sovereign) and then Ban He Dian in 1645. The hall is nine bays wide (bay= Architecture A part of a building marked off by vertical elements, such as columns or pilasters), and four bays deep, with a gable roof and carved overhanging eaves. It has an area of 1.240 square meters. The construction of the hall adopted a special xe2x80x9cpillar reductionxe2x80x9d method. By omitting six pillars from under the front eaves, the hall is given a spacious feeling. Above the throne, at the center of the hall, hangs a board with an inscription written by emperor Qianlong. The inscription reads xe2x80x9cHuang Jian You Jixe2x80x9d (the highest norms for the emperor to found a regime).
During the Ming Dynasty, the emperor changed clothes in this hall before an important ceremony. In the Qing Dynasty, the Emperor held banquets here for his princes, dukes and ministers of ethnic minorities on the lunar New Yearxe2x80x99s Eve and the Lantern Festival (Lantern Festival: The 15th day of the 1st lunar month is the Chinese Lantern Festival. The 15th day is the first night to see a full moon and then there should be thousands of colourful lanterns hung out for people to appreciate). In the early Qing Dynasty, before the renovation of the three rear halls was completed, Emperor Shunzhi and Emperor Kangxi lived here and it was named Wei Yu Gong (Palace of Proper Places and Cultivation of things) and Qing Ning Gong (Palace of Peace and Tranquillity), respectively, during their reigns. The wedding ceremony of Emperor Shunzhi was held here. In 1789, the emperor supervised the final stage of examinations to select officials from among scholars from all over the country. The words xe2x80x98Bao Hexe2x80x99 are from the Book of Changes, and mean xe2x80x9cmaintaining harmony between all things on earth to have a long period of peace and stability.xe2x80x9d



Nederlandse vertaling en samenvatting:

De hal werd voor het eerst gebouwd in 1420 tijdens de Ming dynastie maar vernietigd door een brand en daarna weer opgebouwd. Dat gebeurde verschillende malen.
Het gebouw heeft nog steeds zijn originele draagbalken en pilaren.
Het gebouw heeft in de tijd verschillende namen en toepassingen gehad.
Het is negen delen breed en 4 delen diep. Een deel is de ruimte tussen twee pilaren.
Het heeft een puntdak met uitstekende, overhangende daken.
De oppervlakte is 1240 vierkante meter.
Er is een speciale constructie toegepast waardoor er 6 pilaren minder nodig waren en er een groot gevoel van ruimte ontstaat.
Boven de troon hangt een spreuk van keizer Qianlong (De keizer hangt de hoogste normen aan als basis voor zijn regering).
Er zijn tijden geweest dat de hal diende als kleedkamer voor de keizer voordat hij een belangrijke ceremonie ging uitvoeren.
Later werden er banketten gehouden voor de prinsen, hertogen en de ministers van minderheden van het Chinese rijk.
De feestelijke banketten vonden plaats ter gelegenheid van het Maan nieuw jaar en het Lantaarnfeest.
De keizers Shunzhi en Kangxi woonden in deze hal.
Keizer Shunzhi trouwde in deze hal.
In 1789 werden er de examens gehouden om de hoogste ambtenaren te kunnen selecteren.
De woorden xe2x80x98Bao Hexe2x80x99 komen van het boek xe2x80x98Book of Changesxe2x80x99 (een van de vijf klassieke Chinese filosofische werken). De woorden betekenen: harmonie tussen alle dingen op aarde onderhouden om een lange periode van vrede en stabiliteit te hebben.







Daarmee sluiten de deuren van Bao He dian zich voor ons, net zoals ze even geleden open gingen..





Over sommige dingen hoef je niet na te denken…

Turkeije is een prima land op vakantie te gaan.
Aardige mensen, mooi land, goed klimaat, veel te zien.
Maar dit hotel hieronder, nee
daar hoef je niet over na te denken.
Daar ga je alleen naar toe als je Russen wilt ontmoeten.





Niet doen!





Schwarzbier

Onlangs nog werd Cafe de Beyerd voor de tweede maal
gekozen als Beste cafe van Nederland.
Dit uitstekende cafe heeft ook een Restaurant en een Brouwerij.
De brouwerij lanceerde op de ‘aandeelhoudersvergadering’ van maart
het nieuwste bier: Schwarzbier.





Dit is een foto van het ‘Dividend’ gemaakt door het cafe zelf in aanloop naar de aandeelhoudersvergadering.






Het artikel op de website van BN/De Stem.






Ons eigen dividend.






In de rij met Drie Hoefijzers Klassiek en Dirk.





China reisverslag / travelogue 30


De Verboden Stad: 04/10/2009

Onder het motto “…en de toerist hij strompelde voort…” een korte
vervolgimpressie van de Forbidden City in Beijing.
Na de vakantie in Griekenland en de activiteiten in China tot dan toe
waren mijn voeten toe aan rust. Maar dat liet het schema niet toe.
Dus vervolg ik mijn tocht door de Verboden Stad met
bewondering en verbazing.
Ik slaagde er zelfs in wat foto’s te maken zonder mensen erop.





Prachtig, witmarmeren terrassen rond de Hall of Preserving Harmony.






En het weer was prima!.






Hoekgebouw van het buitenhof. Dit is het zogenaamde Corner Pavilion (in het midden van de foto) en de Rear Right Gate (daar zie je nog net het dak van rechts). Zoals er voor de symmetrie natuurlijk ook een Rear Left Gate is. Daartussen staat de Hall of Preserving Harmony (Bao He Dian).





Kunstvaria

Twee maal twee werken van een kunstenaar.
Dat komt niet vaak voor.

Wat vind je van het volgende idee dat ik las
in het essay “van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan”,
met als ondertitel: “reflecties op schilderkunst”.
Overigens vermoed ik dat de schrijver van het essay
Henk v. d. Heuvel is.
Ik weet het niet zeker maar hij presenteert zich
op zijn web site “Woest en vredig” als de auteur/eigenaar van de logs.

Er is een groot verschil tussen klassieke en moderne kunst. Klassieke kunst is een reflectie op de natuur terwijl moderne kunst een reflectie op de reflectie is. De klassieke kunst zoekt naar eenvoud en enkelvoudigheid. De moderne kunst vindt complexiteit en meervoudigheid.






Adriaen van de Venne, Allegory of poverty, 1630s.


Voor een Oude Meester is dit een behoorlijk complex werk.
Deze allegorie (verbeelding van een abstract begrip) toont een man
die twee andere figuren op zijn rug draagt.
Op de tekstbalk bij zijn benen staat:
xe2x80x99t Sijn ellendige beenen die Armoe moeten draegen.
We zien hier een blinde man die een hond bij zich heeft.
Op zijn rug draagt hij een oude vrouw met in haar hand
een melaatse klepper en een bak voor de aalmoezen.
Op haar beurt draagt ze een kind op haar rug.
De kleding van de figuren zijn meer vodden dan iets anders.
De stro in de klompen is ook niet van de luxe.
Bij die klompen liggen een soort handvatten die invaliden
gebruikten om zich voort te bewegen.
Kommer en de kwel alom.
Er is een schilderij dat samen met dit werk een eenheid vormt.
De allegorie op welvaart.
Je kunt je wel indenken wat dat zoal laat zien.





Anni Albers, Second movement I, 1978.






Bada Shanren, Two mynas on a rock, 1692.


De Myna is een vogel die in Azie voorkomt.
Het is een zangvogel uit de famillie der spreeuwachtigen.
Ze blijven een leven lang bij dezelfde partner,
bouwen hun nest in een hol in bomen of muren.
De nesten worden van allerlei materialen gemaakt zoals bladeren,
gras, veren en allerlei afvalmateriaal.
Normaal gesproken worden dan zo’n vier tot zes eieren gelegd.





Een tentoonstelling met Polaroids trok mijn aandacht. Twee voorbeelden komen in deze kunstvaria voor. Deze eerste is van Edward Mitchell, 1983.






Emil Nolde, Nature morte aux danseuses, 1914.






Gerhard Mantz, Allgemeine xc3x9cbereinstimmung, 2009.


Tekenen op linnen.





Gerhard Mantz, Bemerkenswerter Zusammenhang, 2009.






Guercino (Giovanni Francesco Barbieri), David mit dem kopf Goliaths, 1617.






Gold Kesi, One hunderd birds jacket, 19th century.


Kesi is een weeftechniek ontwikkeld in Azie.
Of er werkelijk honderd vogels op staan weet ik niet.
‘Honderd’ kan ook staan voor ‘veel’.





Ilse Bing, The elevated and me, 1936.






Jean-Francois Rauzier, Evolution.


Ik vind de titel heel grappig. Hoezo evolutie en ontwikkeling?





Kristen Kobke, View of Osterbro from Dosseringen, 1838.


Meerdere schrijfwijzes kom ik tegen op het web: Christen Kxc3xb8bke
is een schilder uit Denemarken.





Marc Chagall, Le bouquet de Paris, 1982.






Tweede poleroid: Monica Nestler, 1980.






Pablo Picasso, Le couple, 23 oktober 1969.






Paul Klee, Portrait in the garden, 1930.






Philip de Lxc3xa1szlxc3xb3, Queen Elizabeth (Queen mother), 1925.


Familiekiekje uit de collectie van het Britse koninklijk huis.
Koningin Elizabeth, de koninginmoeder.





Rare Eskimo polychrome wood mask, Yupxe2x80x99ik or Anvik.


Yupxe2x80x99ik en Anvik zijn twee namen voor Eskimogroepen.





Rene Magritte, Golconda, 1953.






The Cauchon hours, Middle of the 15th century, owned by a noble couple from Rheims.


Het Cauchon getijdeboek.
Midden 15e eeuw,
eigendom van een adelijk echtpaar uit Rheims.





Tomas Saraceno, Untitled.


Als je dan spreekt van ‘complexiteit en meervoudigheid’ dan geldt dat zeker
voor dit werk dat ook nog eens geen titel heeft dat je in een richting
kan duwen om de betekenis of bedoeling te achterhalen.
Mooi vind ik het wel.





Zhao Bo, Rainbow City, 2009.


Jammer dat dit werk zo breed is. Gezien de beperkte ruimte op mijn log
blijft er dan niet veel van over.





Zhao Bo, Sweet Embrace, 2008.


Ik ben er nog
niet van overtuigd dat we dit
over 10 jaar nog wel zo bijzonder vinden.




CSM / Suikerfabriek Breda in de sloop

Er staat nu bijna niets meer van de gebouwen van de CSM in Breda.
De suikerfabriek is bijna met de grond gelijk.
Vanuit de stad is er al niets meer te zien,
zeker niet als je de situatie van voorheen niet kent.
Alleen de kalkoven staat er nog maar ook daar
is de ontmanteling al begonnen.





Ik heb mijn vaste rondje weer gemaakt. Deze foto is vanaf het NAC-stadion. Daar zit een inrit voor de vrachtwagens met bieten. Inmiddels in gebruik door een transportonderneming die het terrein gebruikt als parkeerplaats en de wagens van de sloop.






Deze foto is vanaf het Spinveld, het industrieterrein tussen de Mark en het NAC-stadion.






De Mark, de Markkade, de lange en hoge muur waar achter bieten werden opgeslagen en gereinigd, maar waar is de suikerfabriek? Je ziet de bui al hangen.


















De laatste restanten van de stroopafdeling.






Er ligt nog heel veel puin.






Twee grote ketels.






Het ruikt er naar brand.












Salzgitter is het bedrijf dat deze machine gebouwd heeft. Op het web vond ik wel een bedrijf in Duitsland met ongeveer die naam maar volgens mij is het maken van deze ketels niet meer hun kernactiviteit.
























Een mooie foto is het niet met een lantaarnpaal in het midden. Het geeft wel een redelijk overzicht van wat nu waar staat of ligt. Links de stroopfabriek en rechts de ketels.












Vanuit de stad is de suikerfabriek nauwelijks nog te zien.






Wel zie ik vanaf deze plaats plotseling de watertoren uit de Belcrum die tot voor kort verborgen bleef.





Henri Matisse

Er is grote aandacht, al jaren, voor het werk van Henri Matisse.
En terrecht.
In de Verenigde Staten is een grote tentoonstelling
(The Art Institute of Chicago) maar ook
in bijvoorbeeld het Hermitage in Amsterdam
is er nu aandacht voor zijn werk.
In het essay “van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan”,
met als ondertitel: “reflecties op schilderkunst”,
las ik het volgende bijpassende thema voor deze log:

Een schilderij nodigt ons uit
de aandacht van de schilder over te nemen.


Laten we dat hier doen.





Van deze Amerikaanse collectie vind ik dit werk het mooist. Die ronde lijnen die de voorstelling ondersteunen zijn prachtig. Je ziet dan op een geheel eigen manier ook terug in bijvoorbeeld het werk van Alberto Giacometti. Henri Matisse, Portrait of Yvonne Landsberg, 1914.






Henri Matisse, Bathers with a turtle, 1907xe2x80x931908.






Henri Matisse, Flowers and ceramic plate, 1913.






Henri Matisse, Greta Prozor, 1916.


Greta Prozor was de echtgenote van de Noorse kunsthandelaar Walter Halvorsen.





Henri Matisse, Shaft of sunlight; The woods of Trivaux, 1917.


Het zonlicht dat door de bomen schiet.





Henri Matisse, The blue window, 1913.






Henri Matisse, The piano lesson, 1916.






Henri Matisse, The studio Quai Saint Michel, 1917.




Het overnemen van de aandacht kan alleen maar goed
als je het schilderij zelf, in levende lijve, kunt zien.
Maar dat kan helaas niet altijd.

van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan

Op een website heb ik een essay gevonden
met de titel “van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan”.
Natuurlijk een titel vrij naar Louis Couperus – Van oude menschen,
de dingen die voorbij gaan xe2x80xa6
De ondertitel van deze verhandeling luidt:
“reflecties op schilderkunst”.

Het is een vrij persoonlijk verhaal, geen poging een visie of
filosofie voor alle kunstuitingen op papier te krijgen.

Een aantal delen uit de tekst spreken me aan of zetten me tot denken.
Hopelijk ook de lezer, toeschouwer van mijn web log.

Overigens is het essay op de volgende wb site te vinden:
Woest en vredig – de kluizenaar – mimesis





van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan.





De titel vind ik prachtig.
Natuurlijk wel een titel met een grote weemoed.
Niet echt een titel die je zou kiezen als je een verhaal
wilt schrijven over moderne kunst.
Maar daar gaat het ook niet over.

Het eerste ‘hoofdstuk’ heet “Volg de meester!“

De schilder is de oer-beschouwer van het schilderij.


Deze eerste zin is natuurlijk correct.
Het geldt eigenlijk voor ieder kunstwerk.
De kunstenaar zelf is de eerste persoon die het werk ‘ziet’.
‘Ziet’ in alle betekenissen van het woord.
Het is de persoon die de bedoeling kent, eventueel het model kent,
de schets maakt en dus als eerste ziet,
de verschillende stadia in het wordingsproces, de eenheid doorgrondt,
het resultaat evalueert en bijschaaft daar waar nodig,
en de reactie van het publiek (over zich heen krijgt).

Het schilderij is het proces en het resultaat van zijn waarneming en dat geeft hij door aan mij.


Een schilderij zoals wij toeschouwers dat zien is het eindresultaat
van een proces waarbij, zeker bij oude meesters, het precies zien centraal staat.
De schilder heeft het onderwerp van het schilderij waargenomen,
of hij nu meerdere waarnemingen samenbrengt of niet,
en geeft dat door aan ons, de toeschouwers.
Het proces kan zijn dat verschillende waargenomen elementen
worden samengebracht in een compositie die voor de schilder optimaal is.
De wolkenpartij van 17 februari 1623 boven Amsterdam met
de boerderij van zijn jeugd met de koeien van de achterbuurman.
Om maar wat te noemen.
Er kan ook van een (1) werkelijkheid vertrokken worden.
Dat meisje met de pareloorbel in het atelier.
Maar dat is pas het begin van het proces.
Het materiaal moet gekozen worden, hoe zal de lichtval zijn,
in welke traditie werk ik, waar ben ik sterk in,
wat wil ik deze keer uitproberen, welk gereedschap gebruikt ik …

Wie zijn de Oude Meesters? Meestal denken we dan aan schilders die leefden tussen 1450 en 1700. Ambachtslieden die hun vak verstonden en invloed hebben op iedereen die het vak beoefent. Lichamelijk dood, leeft de Oude Meester anders dan ik; hij leeft in de geest en onderricht mij in de visuele waarneming. Dat maakt hem tot een levende meester die in de taal van de verf tot mij spreekt.


Mij trekt niet zozeer het feit of de kunstenaar nog leeft of niet.
Dat aspect kun je weglaten maar dan blijft staan:
“en onderricht mij in de visuele waarneming”
Een kunstenaar leert je kijken en reageren op wat je ziet; denken zo je wil.

Wat betekent het als ik de Oude Meesters bestudeer? Dat betekent dat ik door hun ogen leer kijken. De Oude Meester leert mij te zien door mij te laten kijken door zijn schilderij, door zijn ogen.


En voor mij moet dat niet alleen gelden voor Oude Meesters,
maar is dit waar voor iedere goede kunstenaar.
Daarbij is het kijken, het oog, een van de zintuigen die een kunstenaar
kan aanspreken; maar er zijn er meer…

Zonsondergang in de Westertuin





De zwanen zijn heel actief in de vijver. Ze jagen alle andere grote watervogels weg. Maar tegen de zonsondergang keert de rust terug.






In de schittering van de zon zie je gelijktijdig de spiegeling van de bomen aan de kant. Mooi is de zon op de houten palen van de brug.






In de Westertuin ligt een houten loopbrug. Die rechte vorm geeft een mooi contrast tegen de natuurlijke vormen. Nu kun je van een foto verschillende uitsnedes maken. De vraag is natuurlijk, welke is nu de mooiste. Ik kon niet kiezen dus laat de verschillende versies hier zien.






Ongeveer net zoveel water aan de boven- als onderkant.






Nauwelijks water aan de bovenkant. De lichtschittering vormt hier een mooie eenheid






Nauwelijks water aan de onderkant. Hier breekt het licht in meerdere vlakken met verschillende kleuren






Veel water aan de rechtse kant. Laatse versie uit 5 alternatieven.






Totaal overzicht met zwaan op links.






Originele versie van een volgende foto.






Nu ligt de nadruk meer op de schittering in het water. Deze versie vind ik mooier.




Grootscheepse aanhouding bij CSM in Breda

Ik vermoed dat de foto’s van gisteren zijn.
De tekst die er bij zat luidde als volgt (ooggetuigeverslag):

De politie was ook aanwezig aan de overkant.
4 politiewagens sloten een rode auto in en namen de inzittenden mee.








Politieauto’s klemmen een auto in bij een klein parkeerterrein vlak bij de CSM.






Zo te zien werd het steeds drukker.





CSM / Suikerfabriek Breda in de sloop

Gisteren ontving ik weer een inzending
van mijn vaste gastcorrespondent.
Deze keer heel bijzonder want het ging deze keer
niet alleen om de CSM of Suikerfabriek,
maar ook over een aanhouding die daar in de buurt plaatsvond.
Maar daarover meer in de volgende log.
















Tuincentrum?

Inderdaad.
Afgelopen zondagmiddag ben ik naar het tuincentrum geweest.
Ik wilde wat planten kopen maar voor het verhaal
doet dat er niet zo veel toe.
Om te beginnen vond ik het er erg druk.




Breda,Woonboulevard,Tuincentrum,Overvecht,Vleesetende plant
De Paasverkoop was in volle gang. Compleet met een ijscowagen, een overvolle parkeerplaats, een cafetaria en een heel interessant aquarium.


Maar wat ik er leuk aan vond (naast het kopen van de planten)
was dat er ook vleesetende planten te koop zijn.
Ik weet niet wie die wil kopen maar ik vond
het erg leuk om die een keer in het echt te zien.
Net als hier zie je meestal uitvergrotingen
waardoor je denkt dat de bladeren best groot zijn.
Maar dat zijn ze dus niet.
Een gewone huis-tuin-en-keuken-vlieg past er maar net in.




Breda,Woonboulevard,Tuincentrum,Overvecht,Vleesetende plant
De vleesetende kaken.





Breda,Woonboulevard,Tuincentrum,Overvecht,Vleesetende plant
De hele plant. Qua vorm waren deze planten niet de mooiste die je je kunt voorstellen..





CSM / Suikerfabriek Breda in de sloop

Ook vandaag weer foto’s van de gastcorrespondent.





Deze reeks foto’s zijn gemaakt op 23 maart 2010, vandaag dus.






Steeds verdwijnen er weer stukken plaat of wand.






Wat overblijft is die vreemde schacht.