Gisteren stonden twee zaken centraal in de muziek:
de piano en de stem.
Ik hoor graag pianomuziek en al helemaal Mitsuko Uchida.
Vanhaar heb ik gisteren de volgende cd gekocht.



Overigens is de foto op de hoes (je mag dat natuurlijk niet meer zo noemen)
gemaakt door Richard Avedon.
Een foto uit een prachtige reeks die in 2004 gemaakt is
maar nog steeds gebruikt worden voor publiciteitsdoeleinden.



Deze tweede CD bevat opnames van stukken van Mozart.
Mozart schreef deze stukken in een tijd dat het feit dat er
op drie piano’s tegelijk gespeeld ging worden,
nog een krantebericht waard was.

On 28th October 1777 the Ausburger Staats- und Gelehrten Zeitung described a performance of the Concerto in F major, K242, in which Mozart was one of the soloists: ‘As Mr Stein (pianobouwer) had three instruments of this type ready, the opportunity presented itself to perform an impressive concerto for three pianos in which Mr Deymler, organist of the cathedral, and Mr Stein himself played the other two pianoparts….

Piano’s waren toen nog zeldzaam.
Je schrijft dan ook niet meteen stukken voor twee of drie piano’s.
Je kon er amper een vinden.

De stukken op deze cd zijn:
Concerto in E flat major for two pianos (kv365, 1779)
Concerto in F major for three pianos (kv242, 1776)
Concerto in E flat major for two pianos (kv365, de versie van 1782)

Ik heb de CD al even in huis.
Het probleem met Mark Knopfler is dat als je de CD
voor het eerst hoort, je denkt:
dat heb ik eerder gehoord.
Altijds hetzelfde, wel erg kalm, geen variatie, saai.

Maar bij vaker luisteren ontdek je steeds meer in zijn muziek.
De DVD ga ik zodadelijk eens bekijken.



De man is een fantastisch gitarist.
Het mooiste nummer vind ik:
In the sky.



Okay,
ik heb even naar de DVD gekeken.
Niet naar kijken !
Weggooien.
10 minuten slechte reclame.
Zonde van het materiaal.
Stereo.
Jammer.
Met een kleine moeite zou het een heel aardige aanvulling
op de CD kunnen zijn.
Dit is te veel: ‘Zoals het hoort’.
Te veel platenmaatschappij.

Bij toeval ging ik door de bak met nieuwe jazz cd’s.
Daar lag RIVER van Herbie Hancock.
De ondertitel van deze CD is ‘The Joni Letters’,
zeg maar ‘brieven van Joni Mitchell’.

De CD bevat 10 songs, interpretaties van nummer van Joni Mitchell
of nummer die haar beinvloed zouden (kunnen) hebben.
De laatste groep bestaat uit twee nummers:
Solitude van Duke Ellington en Nefertiti van Wayne Shorter.

De band bestaat uit Herbie Hancock (piano),
wayne Shorter (sopraan en tenor sax), Dave Holland (bas),
Vinnie Colaiuta (drum) en Lionel Loueke (gitaar).
De Crxc3xa8me de la Crxc3xa8me van de moderne jazz.

De band wordt aangevuld met zangeressen als:
Norah Jones, Tina Turner (ja je leest het goed, Tina Turner
en wat een uitvoering!), Leonard Cohen en Joni Mitchell zelf.



Hancock leeft zich zo fantastisch in, de stukken hadden
van Joni Mitchell kunnen komen.
Alleen is hij een nog groter instrumentalist dan Joni.

De zang van Luciana Souza moet genoemd worden.
Hoor die stem als een instrument zo soepel.
Zacht, verleidelijk, flexibel.

Er is een nieuwe CD uit van Joni Mitchell.
Voor het eerst in 10 jaar of zoiets.
Toen ik pas een DVD van haar zag leek het een soort
van definitief afscheid.
Ik dacht, ze weet dat ze ernstig ziek is en wil nog een keer
een optreden opnemen nu het nog kan.
Dat heb ik dus helemaal verkeerd begrepen.

Prachtig zijn de sopraan saxofoon solo’s op de verschillende nummers.
Gespeeld door Bob Sheppard.
Die ken ik niet. Wel ken ik Paulinho Da Costa.
Deze percussionist speelde bijvoorbeeld ook bij
Op het titelnummer speelt James Taylor guitar.

Er staat ook een versie van haar bekende nummer ‘Big yellow taxi’.
op deze CD.

De fotografie op de omslag en in het boekje is prachtig.



De teksten zijn zoals je dat van Joni kunt verwachten.
Soms dromerig maar vaak ook erg actueel.
Veel aandacht voor ons leefmilieu:

Before the altering apple
We were one with everything
No sense of self and other
No self-consciousness.
But now we have to grapple
With our man-made world backfiring
Keeping one eye on our brother’s deadly selfishness

And everyone’s a victim !
Nobody’s hands are clean.
There’s so very little left of wild Eden Earth
So near the jaws of our machines.
We live in these electric scabs.
These lesions once were lakes.
No one knows how to shoulder the blame
Or learn from past mistakes…
So who will come to save the day ?
Mighty Mouse ?
Superman ?
Bad dreams are good in the great plan.

Complimenten worden er niet veel uitgedeeld aan ons.

Het titelnummer ‘Shine’ is prachtig.
De invloed van James Taylor op het nummer lijkt beperkt.

Een stukje horen ?
Okay, dat kan hieronder.
Het eerste nummer van de CD is instrumentaal.
‘One week last summer’.

Zap Mama.
Een Belgische formatie die al jaren muziek maakt.
Ze hebben een nieuwe CD uit.
De muziek wordt vaak omschreven als wereldmuziek.
Wat dat ook mag zijn.
Ik vind het gewoon mooi….



Het nieuwe album heet Super moon.
Hieronder kun je het nummer ‘Bee song’ (Bijenlied) beluisteren.



Veel plezier !

Niet alles wat je koopt en hoort is een succes.
Een voorbeeld is Hamel, Wouter Hamel.
De CD krijgt goede recencies in jazz-bladen.
Maar de werkelijkheid is dat het een saaie CD is.
Je realiseert je gelijk hoe goed George Michael eigenlijk is,
Of Sinatra, of Jammie Cullum.
De soul van George Michael,
de ongeevenaarde techniek van Frank Sinatra, zijn keuze voor
nummers, muziek en muzikanten,
de frisheid van Jammie Cullum
Ja zelfs de lef van Jasper Steverlinck.
Harry Connick Jr. klinkt meer naar Sinatra.

Dat alles mis je bij Wouter Hamel.
Helaas.



De recensie uit Jazzism van deze zomer zit er behoorlijk naast.
Het klinkt helemaal niet fris en fruitig.
Vergeleken met andere crooners klinkt dit belegen.
Technisch okay.
Arrangementen redelijk.
Maar de som der delen is hier niet dat meer dat muziek behoort te zijn.

Ik kende deze groep van horen zeggen.
Had er al eens een nummer van gehoord.
Afgelopen zaterdag hoorde ik een nummer op de radio.
Ik vond het zo mooi, ik ben in de auto blijven zitten wachten
tot het nummer afgelopen was en er verteld werd wie de makers waren.
Gauw op iTunes een album gedownload: Ancestry In Progress uit 2004.

Het is een geweldig album.
Wat een stemmen.
Zo’n leuke muziek. Heel zomers !
“Bandy, Bandy” met Erykah Badu is geweldig.
Het kunstwerk met de stem lijkt in de verte op Jill Scott.

Sommige mensen kijken reikhalzend uit naar de nieuwe Harry Potter.
Ik niet.
Ik heb uitgekeken naar het volgende album.



Prince, Planet Earth.

Een eerste beluistering stemt positief.
Marceo Parker, adembenemend.
Prachtig gitaar- en pianowerk.

De laatste CD van Chick Corea was een enorme verrassing.
Chick Corea is een fantastische toetsenist/pianist.
Bekend van de moderne jazz.
Op de cd ‘The Enchantment’ speelt hij piano en dit maal met Bela Fleck.
Voor mij een totaal onbekende naam.
Maar het interessant is dat hij banjo speelt.
Dat is een instrument dat je niet zo vaak zo prominent op een cd hoort.
Zeker niet in de combinatie met piano.
Het resultaat mag er zijn.



De nummers zijn geschreven door beide heren.
Ieder een eigen set nummers.

Een absolute aanrader.

Het volgende instrument, of liever het volgende instrumentenkoppel
is de menselijke stem en de gitaar.
De stem van Abbey Lincoln en de gitaar van Larry Carlton.
Een mooie rustige cd.
Heerlijk om op een mooie zomeravond naar te luisteren.
En dat kan nog vaak dit jaar want de zomer moet nog beginnen.
Lincoln is geboren in 1930.
Er zijn maar weinig dames van haar leeftijd die met succes jazz cd’s opnemen.
Hou je van Billie Holiday dan is dit jouw muziek.





Het nummer dat je kunt beluisteren heet: Learning how to listen.
Leren hoe je moet luisteren. Toepasselijk.
Abbey Lincoln.

Het laatste instrument is de stem van Betty Davis.
Net te verwarren met de actrice Bette Davis.
Laat ik de recencent van Humo maar even aan het woord:

Betty Davis heeft muziek gemaakt die een mens doet smachten, dansen, smelten. In een niet eerder uitgebrachte bonustrack bij haar debuutplaat zingt ze: ‘Come try me… come take me’. Een dove die daar geen oren naar heeft.

Deze muziek is rauw, ongepolijst maar haar tijd ver vooruit.
Deze cd is al meer dan 30 jaar geleden uitgekomen (als plaat natuurlijk).
Nu voor het eerst weer beschikbaar.
Ze was een tijdje mevrouw Miles Davis.
Dan moet je muzikaal wel wat in je mars hebben.



Ik zou deze drie cd’s allemaal kopen,
ware het niet dat ik dat al gedaan heb.

Reclame maken doen we eigenlijk niet
maar dit is een hele bijzondere cd.
Verschillende zangeressen (en twee zangers) hebben nummers
opgenomen die Ella Fitzgereld groot gemaakt heeft.
Die staan allemaal op de CD ‘We all love Ella’.
Prachtige jazz.
Hieronder een filmpje dat Verve, de platenmaatschappij, heeft gemaakt
ter gelegenheid van de introductie van de CD.

Gister was het feest in het Koninklijk Concertgebouw.
Er was een optreden van het Koninklijk Concertgebouw Orkest
met als soliste Mitsuko Uchida.
De afgelopen jaren heb ik een abonnement gehad en heb
ieder seizoen 5 of 6 voorstellingen gezien.
De meeste waren goed.
Er was er maar 1 minder.

Twee uitvoeringen kwamen boven het toch al hoge maaiveld uit.

De uitvoering van de Berliner Philharmonic onder leiding
van Simon Rattle.
Een van de stukken was een fantastische ‘Gran Partite’.

De uitvoering van gisteravond was de tweede.
Vooral de uitvoering van de eerste symfonie van Brahms
vond ik geweldig.
Het pianospel van Mitsuko leek mij losser dan de vorige optredens
die ik van haar zag.
En dat was positief, zeer positief.
Zo’n inlevingsvermogen, zo’n emotie in die muziek.

Wat zo bijzonder is aan het bijwonen van zo’n uitvoering is dat
er veel meer relief in de muziek zit dan wanneer je naar een cd luistert.
Dat zegt niets over de techniek, dat bedoel ik niet te zeggen.
Het is het samenspel van wat je ziet met wat je hoort.

Je wordt verrast, je hoort een instrument, welk ?
Je gaat op zoek en ja….alweer die prachtige klarinet, die trompet, die cello’s.
Daardoor wordt het een veel fysiekere beleving van de muziek.
Je geniet nog intenser.

Prachtig is het om te zien dat de paukenist na iedere tromroffel
zijn instrument weer opnieuw gaat stemmen.

Opperste concentratie.
En dat is nodig want de complexiteit van deze stukken is enorm.

Prachtig vond ik dan ook de uitspraak van Mozart
die in het programmaboekje wordt aangehaald:

‘De concerto’s houden het midden tussen wat te moeilijk
en wat te gemakkelijk is, ze zijn brillant en liggen goed in het gehoor,
ze zijn natuurlijk van klank zonder dat ze hol zijn.
Hier en daar hebben ze passages die alleen kenners bevrediging zullen geven,
maar ze zijn zo geschreven dat ook de niet kenners
ervan kunnen genieten zonder dat ze weten waarom.’

En dat laatste gebeurde dan ook met mij gisteravond.

De blazers verdienen een extra pluim.
Zij waren gisteravond uitmuntend.



Helaas het seizoen is voor mij ten einde en voor volgend jaar
heb ik geen abonnement genomen.

De afgelopen jaren slaagt Ry Cooder er steeds weer in
vergeten artiesten en muzieksoorten nieuw leven in te blazen.
De golf Cubaanse muziek onder aanvoering van de Buena Vista Social Club
was ondenkbaar zonder hem.
Malinese muziek kreeg een stimulans door opnames van Ry Cooder met
Ali Farka Tourxc3xa9.

Nu is er een album van Mavis Staples waarmee
de zwarte (Afro-Amerikaanse) bevolking terug op het spoor
van de Civil Rights Movement (Burgerrechtenbeweging)
van oa Dominee Martin Luther King wordt gezet.

Een mooi album, al vind ik 12 nummers achtereen wel een beetje
veel van het goede.

Gisteren was het precies 40 jaar geleden dat dit album uitkwam.Hulde. Lees verder →

Dit is een stuk muziek van een bijzondere Italiaanse zanger.
Heel populair en omstreden in Italie.
Hier is bij de muziek een ballet gemaakt.

Netjes opgepakt door het Concertgebouw.

Een aantal logs geleden heeft u kunnen lezen over mijn ervaring met
het concert van Maxim Vengerov in Amsterdam.
Blijkbaar hebben mensen geklaagd of heeft het Concertgebouw
zelf het initiatief genomen deze teleurstellende ervaring
recht te zetten.

Een stukje uit de brief die ik deze week kreeg:





Het aanbod dat op deze tekst volgde is dat we over twee weken, gratis,
een ander concert mogen bijwonen
waarbij de viool ook centraal staat.

Soms valt een concert zo enorm tegen.
Het gebeurt niet vaak maar afgelopen vrijdag was het zo ver.



Aan het programma hoeft het niet te liggen zou je denken.
Aan de solist ook niet.
De avond begon goed.
Het eerste stuk dat uitgevoerd werd voor Vengorov was Mozart.
Prima, niets mis mee.

Bij het tweede stuk begon het te rammelen.
Vengorov richtte zich tot het publiek met de aankondiging van de dood
van Rostopovich. Hij heeft nog samen met hem gespeeld.
Tot nu toe alles nog goed.
Het werd nog beter.
Het als vierde en laatste stuk geprogrammeerd voor de avond
was een compositie van Sjostakovitch.
Het stuk is bewerkt voor orkest.
Dit stuk zal nu als tweede deel van de avond worden uitgevoerd.
Vengorov treedt op als dirigent.
Het stuk wordt prachtig gespeeld.



Veel stukken van Sjostacovitch hebben een onheilspellende sfeer.
Dat past prima op een dag als deze.

Na de pauze vertelt Vengorov het publiek dat hij
verder niet meer zal spelen deze avond.
Hij is in januari gevallen en heeft daarbij zijn schouder geblesseerd.
Dat is natuurlijk niet niks voor een violist.
Maar het publiek wordt met dit feit geconfronteerd
als de avond half voorbij is.
Wij hebben het concert niet drie weken vervroegd.
Wij hebben geen kans gehad te bedanken voor een kwart-concert.
Na het derde stuk verlieten al veel toeschouwers de zaal.
Hier waren ze niet voor gekomen.
Het applaus aan het eind was lauw.
Hier betaal je geen 40 Euro (ruim).