De afgelopen dagen maakte ik nog een paar foto’s
van de cactus. De kleuren veranderen en de vormen worden
minder strak. Maar wat een kleuren geel.
Dit was vanochtend.
Al een paar dagen volgde in de cactus meer dan anders.
Normaal in de winter staat de cactus binnen, in de slaapkamers
waar de temperatuur min of meer constant is maar waar de
verwarming niet aanstaat.
In de zomer gaat de cactus naar het balkon waar er vooral
in de late middag zon is. Maar soms ook een forse
regenbui. Dus een keer in de zoveel tijd laat ik het water
uit de pot lopen.
Maar die knoppen, staan die daar altijd?
Parodia magnifica op het balkon. Een paar dagen geleden.
Langzaam maar zeker komt de gele kleur er door.
Het toegangsbewijs van de tentoonstelling
Kunst in de Heilige Driehoek bestond onder andere
uit een armbandje met daarin zaadjes.
Die armband heb ik in een potje met zand gezet
met veel water.
Er kwamen 2 plantjes uit.
Maar of die uit de potgrond of uit het armbandje
komen, dat weet ik niet.
Het potje had ik al weg willen doen maar een van de
twee plaatjes begint al groot te worden.
Al een hele tijd heb ik geen voortgang getoond
die de zaadjes uit het polsbandje van de tentoonstelling
‘Kunst in de heilige driehoek’ doormaken.
De reden is dat ik denk dat die zaadjes helemaal
geen voortgang maken.
Na twee maanden staat er wat groen maar het is maar
helemaal de vraag of dat niet gewoon uit de potgrond
komt waar ik de armband in gelegd heb.
Het project is een beetje mislukt denk ik.
Dit is de laatste foto die ik hiervan getoond heb.
De volgende foto’s tonen het vervolg tot gisteren.
Al weer even geleden stond onze cactus prachtig
in bloei en voor het weer omsloeg hebben we
de plant naar binnen gehaald.
Vandaag nog een reeks foto’s.
Als de bloemen niet meer zo strak zijn en stralen krijgen ze een mooie donkergele kleur. De vorm van de bloemen worden mysterieuzer.
Alsof het moederschip de capsules afgeworpen heeft.
A long time ago in a galaxy far, far away…
Onze cactus staat in bloei!
In de herfst, winter en lente staat de plant op
de vensterbank in de hal. Krijgt nauwelijks water.
Als het weer beter wordt gaat hij naar buiten.
Op het balkon (op het westen) staat hij in de zon,
als die er is, en krijgt ook alle regen te verwerken
als die valt.
Met enige regelmaat laten we de glazen pot leeglopen.
Dus om nou te zeggen dat wij heel goed voor planten
zorgen. Eerlijk gezegd niet.
Toch zijn er nu twee bloemen in onze cactus.
Gisteravond hebben we hem naar binnen gehaald. Er waren berichten over regen en ooit eerder stond de cactus in bloei en in de regen en dat was het einde van de bloem.
Half acht, vanochtend.
Het was me het dagje wel.
Onze Parodia Magnifica verraste ons gisteren.
Er bleken ineens twee knoppen in deze cactus te zitten
die op punt van open gaan staan.
Dat gebeurde vandaag dan ook.
Allemaal dankzij het mooie weer van september.
Vanochtend waren de bloemen nog dicht. Als je goed kijkt dan zie je de druppels regen nog.
Deze foto is door L. gemaakt. Één van de knoppen ging vanmiddag als eerste open.
Hoe stralend is dit? Fantastisch toch.
Het avontuur begon met veel hoop maar het wordt steeds moeilijker om de moed er in te houden. Het begon met de papieren armband met zaadjes, het toegangsbewijs voor Kunst in de Heilige Driehoek. De armband werd geplant op 8 augustus. Waar staan we nu, bijna drie weken later?
Hier was ik met het vorige bericht ongeveer gebleven.
Er zijn al weer een paar sprietjes verdwenen.
De sprietjes die er staan groeien behalve die bol (rechtsonder). Dat lijkt een beetje op een heel kleine tennisbal. Maar vandaag heb ik het zand er wat van afgeveegd. Het bleek een soort van besje te zijn. Waarschijnlijk zat het al in de potgrond en is het door het water bovenop het zand komen te liggen.
Of dit nog lang in onze kamer staat om iedere dag op de foto te gaan, dat weet ik niet.
De stand van vandaag.