xe2x80x98Brood en spelenxe2x80x99-technieken

Laat ik beginnen met vast te stellen dat mij al na 5 paginaxe2x80x99s
van xe2x80x98De Begraafplaats van Praagxe2x80x99 duidelijk is geworden
waarom Umberto Eco het Internet een gevaarlijke plaats vindt
voor de xe2x80x98armen van geestxe2x80x99.
In het interview in de rubriek xe2x80x98Boekenxe2x80x99 gaf hij aan
dat veel informatie op het internet onbetrouwbaar is.
Hij controleert ieder gegeven op ten minste drie plaatsen.
Het klopt dat veel informatie onbetrouwbaar is,
of gewoonweg gekopieerd is zonder dat er iets aan wordt toegevoegd.
Maar er komt nog een facet bij:
de informatie waarover Eco beschikt als hij zijn romans componeert
is soms helemaal niet of slechts zeer summier beschikbaar op internet.
Ga maar eens zoeken naar informatie over Carlo Tenca, Place Maubert, enz.
Je moet ver zoeken, als je al iets vindt.





Carlo Tenca.





Carlo Tenca, pagina 5

Italiaans schrijver en journalist (19 oktober 1816, Milaan –
4 september 1883, Milaan).
Hij ondersteunde de politieke beweging met de naam xe2x80x9cRisorgimentoxe2x80x9d.
Deze beweging streefde er naar (en slaagde erin)
de eenwording van wat we nu Italixc3xab noemen te realiseren.
Als ik de recensies goed begrepen heb zal deze beweging
uitgebreid in beeld komen in De begraafplaats van Praag van Eco.

Het citaat van Carlo Tenca waarmee Eco het boek begint
(uit: Het huis van de honden / La Ca’ dei cani)
haalt een aantal voorbeelden aan van technieken
waarvan machthebbers en politici gebruik maken
om de algemene stemming in een land af te leiden
van de werkelijk belangrijke onderwerpen.
xe2x80x98Brood en spelenxe2x80x99-technieken.
En dat is precies waar de hoofdpersoon zich mee bezig houdt.






Over Carlo Tenca is nauwelijks iets te vinden op het internet wat niet in het Italiaans is geschreven.





Luc Tuymans: "het fragment is het dominante verhaal"

In Vrij Nederland van 19 maart van dit jaar
staat een mooi citaat over het werk van Luc Tuymans.
Het is niet alleen van toepassing op zijn werk.
De uitspraak kun je op veel moderne kunst toepassen:

De vruchten van deze schilder zijn makkelijk te herkennen, maar nog niet zo makkelijk te typeren.
‘Terughoudend’ kun je ze noemen. ‘Diffuus’ ook. ‘Impressionistisch’ is een term die vaak opduikt. Mij doet Tuymans’ werk denken aan iemand die in een schemerige kamer eindeloos televisie zit te kijken. Kanalen veranderen, programma’s volgen elkaar op, na een uur of twee, drie, vier, vijf, zes verliezen de beelden hun kracht en worden allemaal even betekenisvol – of betekenisloos. De schilder knikt, wanneer ik hem de vergelijking voorleg: ‘Onverschilligheid, onaangedaanheid, gecultiveerde afstand – dat zijn dingen die mij wel interesseren, ja. Dat is toch zo’n beetje de grondhouding van de moderne mens. Niet dat we veel anders kunnen. Mijn generatie, en de generatie na mij nog meer, is opgegroeid met een overvloed aan sensaties en een manco aan ervaring. Het is treurig, maar waar: we nemen de belangrijkste gebeurtenissen in ons leven waarschijnlijk tot ons via televisie, films, internet, via kunstmatige bronnen, kortom.’



Luc Tuymans, Gaskamer, 1986.


Houdt in de postmoderne kunstwereld niet iedereen zijn eigen particuliere tuintje bij?
‘Dat is waar. Wij leven in een tijd zonder dominant verhaal – religieus of anderszins – en dat weerspiegelt zich in de kunsten. Die is versplinterd en gefragmenteerd, het fragment is het dominante verhaal. Het idee van het Grote Alomvattende Meesterwerk – zoals ze dat kenden in de tijd van Van Eyck of Rubens – bestaat niet echt meer. Dat is niet spijtig, dat is juist fijn. Die werken zijn al gemaakt, wij hoeven het dus niet meer te doen. In zekere zin werkt iedere schilder vandaag de dag dus in de schaduw van Jan van Eyck.’



Vrij Nederland: interview Stefan Kuiper, foto Jason Bell.


Kunstvaria

Toevallig liggen er nogal wat mensen in deze kunstvaria.
En dat geeft heel verschillende beelden.





Alexandre-Louis Le loir, Moroccan girl playing a stringed instrument, 1875, watercolor, gouache and graphite on ivory wove paper.

Liggen in de Orientalistische traditie.





Annie Leibovitz, Patti Smith with her children Jackson and Jesse, St Clair Shores, Michigan, 1996, photograph.

Liggen als uitvloeisel van de jaren ’60.





Anthony Gormley, Sculpture, 2010, Canterbury Cathedral.

Liggen in een modern sculptuur.





Antonio Canal (Canaletto), The portico with a lantern, Venduto, 1740 – 1744, etching on paper.

Was hier al eerder te zien maar blijft fascinerend.





Bill Viola, The quintet of the unseen, 2010, video still.

Bill Viola maakt vooral videokunst.
Dit is een zogenaamde ‘still’, een foto van een videobeeld.
Dat is helemaal niet hetzelfde als een video van Viola.
Maar bij gebrek aan beter.





Claude Lazar, Lumiere interieure, 2010, oil on canvas.






Claude Monet, Camille Monet and a child in the artist’s garden in Argenteuil, 1875, oil on canvas.






David Brian Smith, Great expectations – Wow, 2010, oil on herringbone linen.






Eva Hesse, Studiowork, 1968.






Falangcai (Foreign colour) vase with golden pheasants, Qing dynasty, AD 1736 – 1795.






Frank Auerbach, Mornington Crescent – Summer morning.






Gabriele Mxc3xbcnter, Stillleben in grau, 1910.






Georges Rouault, Tristes os, 1934, color etching and aquatint wove paper.






Jack Vettriano, The weight, 2010, oil on canvas.






Jan Breughel de Oudere – Peter Paul Rubens, Allegory of sight and smell, circa 1618, oil on wood.

Wat een samenwerking.
Rubens deed de menselijke figuren, Breughel de rest.
Allegory op het zicht en de reuk.





Lynda Benglis, Phantom, 1971, polyurethane foam with phosphorescent pigments.






Marcel Marien, L’introuvable, 1937, glass and acrylic glass.






Pablo Picasso, Science and charity, 1897, oil on canvas..

Negentiende eeuws liggen.
‘Wetenschap en liefdadigheid’ is de naam van het schilderij.





Piet Mondriaan, Still life with ginger jar 2, 1912, oil on canvas.

Niet zo vaak te zien op Kunstvaria maar daarom niet minder welkom:
Piet Mondriaan.




The logic of forgery / de logica van vervalsingen

Onlangs was Umberto Eco te zien op de Nederlandse televisie.
De betreffende aflevering van ‘Boeken’ is hier te zien.

Get Microsoft Silverlight
Of bekijk de flash versie.

Een van de problemen die Eco uit de doeken doet
is de manier waarop in de 19e eeuw
door mensen vervalsingen maakte van documenten
om politieke en juridische geschillen aan te kaarten en
in hun voordeel te beslechten.
De hoofdpersoon van De begraafplaats van Praag
is zo’n vervalser. Hij maakt in opdracht van wie dan ook
(de Russische geheime dienst bijvoorbeeld) documenten
om bijvoorbeeld het Joodse volk in diskrediet te brengen.
Algemeen wordt aangenomen dat The protocols of the elders of Zion
een vervalsing is gebaseerd op een werk van de Franse schrijver Maurice Joly.
Hij schreef in 1864 een boek waarin hij indirect de toenmalige keizer
van Frankrijk, Napoleon III, van allerlei kwade zaken beschuldigd.
De vorm die hij daarvoor koos was een dialoog tussen aan de ene kant
Machiavelli (de Italiaanse schrijver die de technieken van sluwe politici
beschreef) en aan de andere kant Montesquieu (de Franse filosoof).
Eco vermoedt zelfs nog oudere bronnen ontdekt te hebben.
In dit interview bespreekt hij de aanpak van dergelijke vervalsers.
Will Eisner tekent dit als volgt:





Will Eisner: The plot – The secret story of the protocals of the Elder of Zion, page 13.




Will Eisner: Vrij vertaald.





Chinese medallion





Voorkant: Return from a spring outing, Ming Dynasty, late 16th – early 17th century, ivory, 8,6 cm doorsnee.






Achterkant: Terugkeer van de lentevakantie (vrij vertaald).





Als ik ivoren voorwerpen tegenkom ben ik daar snel door gecharmeerd.
Het Metropolitan in New York lokte me met dit ivoren medaillon
naar hun web site.
Daar ging ik graag naar toe want het is een schitterend voorwerp.

De informatie van de Met geeft aan dat de datum waarop dit soort
ivoren voorwerpen zijn gemaakt, heel moeilijk te bepalen is.
In dit geval is het blijkbaar anders.
Met name de afbeelding van de man met zijn bedienden
wijst op een afbeelding die vaker, ook met andere technieken,
werd gebruikt in een bepaalde tijd.
Eind 16e, begin 17e eeuw, in China.