Petrus van Schendel

Terrecht werd ik er vandaag op gewezen
dat ik een verkeerd schilderij heb opgenomen
in mijn verhaal van 17 november jl.
Ik heb het inmiddels verbeterd en laat hier de e-mail zien
die ik vandaag ontving.

Ik wil de afzender hartelijk bedanken!

L.S.,

in uw bericht van 17 november plaatste u helaas de verkeerde foto bij het bericht over de restauratie van ‘De geboorte van Christus’, van Petrus van Schendel (1806-1870), het schilderij dat thans gerestaureerd wordt in het Breda’s Museum. Uw foto stelt de ‘Aanbidding van de herders’ voor, een schilderij dat Petrus van Schendel ca. 1849 schilderde en deel uitmaakt van de collectie van het Breda’s Museum. ‘De geboorte van Christus’ is een groot schilderij (ca. 4 x 3 meter), zoals u op de foto kunt zien, en dateert van 1858. De foto is genomen in de voormalige doopkapel van de Heilige Kruiskerk te Elsene (Brussel), kort voor het moment dat het in langdurige bruikleen naar het Breda’s museum vertrok om daar een dringende restauratie te ondergaan. De gaten zijn inmiddels gerestaureerd en het schoonmaak- en retoucheerproces is bijna voltooid. Tot 12 december kan het publiek in het museum nog de laatste restauratieactiviteiten, verricht door John Post, volgen. Van harte aanbevolen.Met vriendelijke groeten,



De schilderij dat ik per ongeluk verkeerd gebruikte
is inmiddels toegevoegd aan het bericht van 18 november.
Het zou jammer zijn als dat nu niet te zien was.

Paleis van de grootmeester

Het bezoek aan het “Paleis van de Grootmeester” in Rhodos-stad
was een heel spectaculaire opening
voor een mooie, warme en vermoeiende dag.
een beetje veel foto’s, maar ja je kent me.
Het paleis is eigenlijk het hoofdkwarties van de ridderorde van Rhodos.
De Johannieter-orde.
Een groep kruisridders die ook wel hospitaalridders werden genoemd.
Hun verblijf op Rhodos begon omdat ze uit Palestina werden verdreven.
Ze werden in 1522 uit Rhodos verdreven
en bleven daarna nog lang actief op Malta.
In de hooftij dagen van de orde waren ze een staat in een staat.
Ze bezaten land en heerste daar.

Het gebouw is pas in 1940 voltooid door de Italianen.
Ze hadden toen Rhodos bezet.
Het gebouw is imposant en van binnen prachtig.
Veel van de kamers en zalen hebben mozaieken op de vloer.
Vaak afkomstig uit Kos.
Opgegraven en gerestaureerd door de Italianen.
Kijk en geniet mee.

Toegangskaartje.


Binnenplaats.


Wapen van de orde (?).


De trap zet de toon.




















Kopie van de Laocoon-groep.

Wikipedia:
De Laocoongroep, ook wel Laocoon en zijn zoons genoemd,
is een monumentaal beeldhouwwerk,
waarschijnlijk tussen 40 v.Chr. en 20 v.Chr. gemaakt op het eiland Rodos.
Volgens de Romeinse schrijver Plinius is het gebeeldhouwd
door Agesandros en zijn zoons Athenedoros en Polydoros.

De Laocoongroep staat in de Vaticaanse musea in Vaticaanstad in Rome.

De Laocoongroep is een van de beroemdste beeldengroepen
uit de Oud-Griekse beeldhouwkunst.
Het beeld stelt de Trojaanse priester en ziener Laocoon met zijn twee zoons,
Thymbraeus en Antiphantes, voor.
Het beeld is geplaatst op een binnenplaats
in de Vaticaanse musea in Rome.
Let vooral op de details (Hellenistisch):
de gezichtsuitdrukkingen zijn goed nagebootst.

Het verhaal achter deze afbeelding is dat de Trojaanse priester Laocoon
de Trojanen wilde waarschuwen om het paard van Troje niet binnen te halen.
Volgens de overlevering werden de priester en zijn zoons
vervolgens gewurgd door slangen van Poseidon.
Uitgebeeld wordt het moment waarop de Laocoon en zijn zoons gewurgd worden
door twee slangen die gestuurd zijn door Poseidon (of Pallas Athena).


Nog meer slangen, nu uit het hoofd van Medusa.

Mozaiek met afbeelding van het hoofd van Medusa.
Uit Romeins gebouw op Kos.
Linkerzijde is nieuw.



Vroeg Byzantijns.
Afkomstig uit de Basiliek van Johannes op Kos.
Tweede helft van de vijfde eeuw na Christus.


Mozaiek uit twee delen.
De rand is afkomstig van Rhodos.
Het thema in het midden is uit Kos, derde eeuw na Christus.

De rand.

Het hele mozaiek.


Mozaiek met een nimf die op een zeepaard rijdt.






In de verte de moskee.



De 9 muzen.







 

Zweedse onrustfixeer?

Okay het bericht hoorde ik al van gisteren op de radio.
Ik was gisteravond helemaal vergeten mijn reactie op dit nieuws te geven.
Maar het is nog steeds actueel.



Onze taal is soms zo verschrikkelijk verbloemend.
Waar gaat het bij de volgende woorden eigenlijk om:
Zweedse band
onrustband
fixeerband




Het gaat hier om het vastbinden van mensen die we vervelend vinden.
Waar we geen geld aan uit willen geven ze fatsoenlijk te verzorgen.
Weerloze mensen binden we hier mee vast.

Als je dat in de gevangenis doet, schend je mensenrechten.
Blijkbaar gaat dat niet op voor demente bejaarden en geestelijk gehandicapten.



Petrus van Schendel

Schendel, Petrus van (1806-1870)

Schilder van kaars, lamp en lichten.

Auteur: W.M.J.I. van Giersbergen
Op 21 april 1806 werd Petrus van Schendel geboren in Terheijden
als zoon van Gijsbertus van Schendel en Geertruida Brox.
Na de dood van zijn vader verhuisde het gezin naar Breda.
In 1830 trouwde Petrus met de Amsterdamse Elizabeth Grasveld.
Uit dit huwelijk werden dertien kinderen geboren.
Elizabeth stierf in 1850 in Brussel.

Petrus hertrouwde in 1851
met de vijftien jaar jongere Amsterdamse Johanna Eyrond.
Uit dit huwelijk werden nog twee kinderen geboren.
Johanna overleed al op 32-jarige leeftijd, twee jaar na haar huwelijk.
Daarop trouwde Van Schendel in 1854
met de Brusselse weduwe Isabelle van Wilder.
Petrus van Schendel stierf op 28 december 1870 in Brussel.

Petrus van Schendel, An evening delight, 1847.

Al vroeg werd Petrus’ tekentalent ontdekt door een gepensioneerd officier
die hem adviseerde een kunstopleiding te volgen.
Vertrouwend op het advies van de officier stuurde de familie
Petrus naar Antwerpen.

Daar genoot hij van 1822 tot 1828 onderwijs
aan de Academie voor Schone Kunsten,
die geleid werd door de historieschilder Matthijs van Bree.
Wilde men als Brabander in het begin van de vorige eeuw
gedegen kunstonderwijs volgen
dan was men genoodzaakt om dit buiten de eigen regio te zoeken.
Gelet op de mentaliteit en de geografische ligging
lag het voor de hand dat Petrus naar Antwerpen vertrok.
Bovendien was het onderwijs er gratis en kon men er
met zowel de Nederlandse als de Franse taal terecht,
dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Brussel of Luik.
Ook Van Schendels stadgenoten, de schilders Willem Reinhardt Kleyn,
Jacobus Huysmans en zijn zoon Constantinus Huysmans
bezochten de Antwerpse academie.

Petrus keerde in 1828 terug en verbleef afwisselend in Breda,
waar hij introk bij zijn broer Antonius, en in Amsterdam.
Rond 1829 was hij druk bezig een carriere op te bouwen
waarvoor hij contact aanknoopte
met de Haagse kunsthandelaar Johannes Immerzeel.
Het blijkt dat hij toen al heel martktgericht was en zijn werk,
hoe dan ook, van de hand wilde doen.
Wegens voortdurend geldgebrek was hij echter gedwongen
zijn schilderijen ver onder de vraagprijs aan de kunsthandelaar te verkopen.
Maar hij accepteerde niet alles,
want toen Immerzeel opmerkingen maakte over fouten in het perspectief
wees Van Schendel hem terecht met de opmerking
dat hij in 1828 op de academie een gouden medaille
voor doorzichtkunde (perspectief) had ontvangen.
Ondanks de vele compromissen die hij sloot,
bleef hij overtuigd van zijn kwaliteit en voorspelde hij Immerzeel
dat zijn werk in de toekomst veel geld zou opleveren.

En hij kreeg gelijk.
Tussen 1858 en 1872 zou Van Schendel,
samen met onder andere Jozef Israels, Diederik Jamin en Philip Sadxe9e,
tot de best betaalde schilders van Nederland behoren.
Maar Van Schendel verwierf in de vorige eeuw
dan ook nationale en internationale roem als fijnschilder
van kaars- en lamplichttaferelen.
Dit in zijn tijd zeer gewaardeerd genre beoefende hij zijn hele leven.
Ook Johannes Rosierse en Petrus Kiers,
de Bredanaars Wilhelmus Kerremans en Andreas Vermeulen
alsmede de Bosschenaren Jan Hendrik Grootvelt
en Thomas van Leent waren belangrijke vertegenwoordigers
van deze stroming.

Petrus van Schendel, Markt in de avond, Den Haag.

Nocturnes of schilderijen met maan- en kaarslicht
waren een zeventiende-eeuws genre dat in de vorige eeuw
opnieuw tot grote bloei kwam.
In de nocturnes dienden de maan en de sterren als natuurlijke lichtbron.
Een kaars, toorts of olielampje fungeerde als kunstmatige lichtbron.
Van Schendel schilderde ontelbare markt- en straattaferelen bij avond
en zijn productiviteit schijnt ongelooflijk te zijn geweest.
Daarnaast vervaardigde hij ook landschappen, zeegezichten,
binnenhuizen, portretten en ‘gewijde geschiedenis’,
dat wil zeggen religieuze historiestukken,
bijna allemaal met lichteffecten.
Voor hem was het een ‘specialite de la maison’
en in Belgie en Frankrijk werd hij dan ook ‘Monsieur Chandelle’ gexadnoemd.

Ook noviteiten op het gebied van kunstlicht,

zoals de uitvinding van het elektrisch licht,
nam hij in zijn werk op.
Zo exposeerde hij in 1869 zijn ‘Winters feest in de tuin
van de Zoo te Brussel met Bengaals vuur en elektrisch licht’.

Petrus van Schendel, Marktplein bij avond, Rotterdam, 1853.

Om door te dringen tot het kunstcircuit zag Van Schendel
zich genoodzaakt de provincie te verlaten.
Wel onderhield hij contact met Terheijden en met Breda,
de stad waar hij zijn jeugd doorbracht.
Zo exposeerde hij in 1845 en 1863 in Breda.
En aan de parochiekerk van Terheijden schonk hij
het ‘Nachtbezoek van de H. Paulus aan de H. Antonius’.
In 1830 was Petrus definitief uit Brabant vertrokken
en had hij zich in de hoofdstad gevestigd.
Dit verblijf was echter van korte duur want twee jaar later
verhuisde hij naar Rotterdam.
Vanwege de slechte lucht vertrok hij in 1838 naar Den Haag.
Intussen waren uit zijn huwelijk met Elisabeth Grasveld
dertien kindexc2xadren geboren.
En omdat Brussel kennelijk over betere opvoedingsmogelijkheden
beschikte dan Nederland,
vertrok Petrus in 1845 met zijn gezin definitief
naar de Belgische hoofdstad.

Petrus van Schendel, Vismarkt op de Groenmarkt te Den Haag.

Hij had geen betere keus kunnen maken.
Op dat moment had Brussel een internationale uitstraling
en fungeerde de stad als tussenstation voor de Franse kunst naar Nederland.
Van Schendel was commercieel een zeer succesvol artiest
en wist zijn werk zeer goed te verkopen.
Hij nam deel aan vele tentoonstellingen in Nederland,
maar ook in Antwerpen, Brussel, Gent, Parijs en Londen.
Hij ontving daarbij zilveren medailles in Den Haag (1839)
en Brussel (1842) en gouden medailles in Brussel (1845),
Parijs (1844 en 1847) en Manchester (1849).
Zijn schilderijen werden in belangrijke Europese collecties opgenomen
zoals in die van koning Willem II en koning Leopold I van Belgie.

In het begin van zijn loopbaan was de kunstkritiek vol lof
over de lichtweergave en de zorgvuldige, nauwkeurige behandeling.
Maar naarmate zijn kaarslichtwerken veelvuldig
op exposities verschenen en vaker op een maniertje gingen lijken,
waren er ook andere geluiden te horen.
Men bracht veel waardering op voor de kwaliteit van zijn werk,
maar men wilde wel graag enige vernieuwing en inspiratie zien.
De waardering voor Van Schendel bleef,
maar het kaars- en lamplichtgenre raakte
aan het eind van de vorige eeuw uit de mode.
En al op het eind van zijn leven werd Van Schendel
met name door vooruitstrevende critici
als ouderwets beschouwd.
Hij werd immers als een navolger gezien en niet als vernieuwer.
Dergelijke kritiek had echter nauwelijks invloed
op het grote publiek en nog lang na zijn dood
werd zijn werk goed verkocht

Petrus van Schendel, Aanbidding van de herders, circa 1849.

Behalve een gevierd schilder was Van Schendel
ook een bekwaam werktuigkundige en uitvinder.
In 1841 werd hem een koninklijk octrooi verleend
voor zijn uitvinding tot verbetering van de schoepen
bij stoomvaartuigen.
Zijn vinding voorkwam verspilling van energie
en ging het schokken van de vaartuigen tegen
zodat het reizen aangenamer werd.
Al lange tijd lang hadden ingenieurs zich
met dit probleem beziggehouden,
maar Van Schendel was erin geslaagd
een constructie te ontwikkelen die door haar eenvoud
geschikt was om uitgevoerd te worden.
Ook deed hij enkele uitvindingen ten behoeve
van de droogmaking van het Haarlemmermeer.
Daarnaast schreef hij in 1848 een werk
over het ontginnen van heidevelden in de Kempen
onder vermelding dat hij de uitvinder was
van de ‘l’Hxe9lice hydraulique pour irrigation’
en in 1853 over het zijdelings schudden van spoorrijtuigen.

Petrus van Schendel, Zomeravond bij lamp en maanlicht.

Op het gebied van de tekenkunst stelde hij een werk samen
over gelaatsuitdrukkingen waarvoor hij enkele koppen etste.
Bovendien ontwikkelde hij de methode
Nieuwe leerwijze van Doorzichtkunde die hij in 1861
bij J. Hermans in Breda liet uitgeven.
Deze methode was bedoeld voor kunstenaars die zich
in het perspectief wilden bekwamen,
een specialiteit waarin Van Schendel zelf zeer bedreven was.
Petrus van Schendel stierf op 28 december 1870 in Brussel.
In 1881 kwam zijn nalatenschap, waaronder tekeningen,
aquarellen en ruim honderd schilderijen, in Brussel onder de hamer.

Gisteren precies 1000 pageviews op 1 dag!

Ongelofelijk.
Raar maar waar.
Gisteren had ik precies, op de kop af,
1000 pagevieuws op 1 dag.
Dus 1000 “bekeken pagina’s”.
Het waren 800 bezoekers.

Hartelijk bedankt !

Dan volgt hier het statistische materiaal:


Het bezoekverloop op de dag.



De harde cijfers.



De ontwikkeling in pageviews deze maand.



De ontwikkeling over het hele jaar.

Rhodos-stad: deel 1

Rhodos-stad
Dat laat zich moeilijk beschrijven.
Naar Rhodos gaan zonder bezoek aan deze stad is onzin.

Ik heb niet eerder een stad gezien die zo ommuuurd is
met dergelijke machtige muren, bastions,
grachten (zonder water) en poorten.
Zoals bij alle grote toeristische trekpleisters in de wereld,
zijn ook hier te veel souvenier shops.
Specialiteit deze keer ‘Bontwinkels’.
Dat het nog mag in de EU.
Het paleis van de grootmeester is heel indrukwekkend.
Veel mozaieken.
Dat stond niet in de gids.
De mozaieken zijn bijna altijd uit Kos.
Ze zijn op de ‘Italiaanse manier’ gerestaureerd.
Het archeologisch museum heeft een geweldige collectie
Griekse kunst.
Vooral Kamiros en Rhodos laten hier hun pracht zien.
De eerste opgravingen van Kamiros
zijn terug te vinden in het Louvre en het British museum.
Hier zijn nu de ‘Italiaanse restjes’.
Maar, wat voor restjes.
De stad is groots.
Zelfs in deze stad die overvoerd wordt door toeristen
zijn prachtige hoekjes, restaurants en straatjes te vinden.


Anakata: cafe en gallerie.







Een weekend Rhodos-stad zou een goed idee zijn.

De busverbinding werkt prima.
Heel belangrijk.


Ixia – Rhodos-stad.



Rhodos-stad – Ixia.

Vergeet de dienstregeling van de bussen.
Ga naar de halte.
Ieder kwartier (September 2008) komt er wel een bus.
Terug precies hetzelfde.
Koop alleen een kaartje bij de kiosk (voor de terugreis).
Met heengaan kon dat in de bus.
2 Euro kost een ritje naar Ixia.
15 – 20 minuten maximaal.


De mieren ruimen ons buitenplaatsje al op terwijl we nog aan het ontbijt zitten.


Eerste indruk van het Paleis van de Grootmeester.








Poortgebouwen.





Corey Vidal, John Williams



John Williams is de grote schrijver van muziek voor films.
Zeer succesvol met oa Star Wars.
Cory Vidal is een goede zanger en creatieve geest.
Combineer Star Wars, met humor, met zang en moderne techniek
en je ontvangt honderdduizende bezoekers op You tube.
Ik vond het genieten.

Burk Uzzle

De naam zei mij niets maar een van zijn foto’s is wereldberoemd.
En die kende ik wel, het is deze:


Burk Uzzle, Woodstock, 1969.





Burk Uzzle, Red, White and Blue.


Als je in Amerika spreekt over Red, White en Blue dan spreek je meestal
over het symbool voor Amerika: de Amerikaanse vlag.
Hier komen dezelfde kleuren terug (Rood, wit en blauw) maar
je ziet een benzinestation.




Burk Uzzle, Just add water.


Grappige titel: alleen water toevoegen.




Kunstvaria

Paar opvallende foto’s en twee aardgeesten.
En twee maal Chagall.


Adolf Fleischmann, Composition MD.






Anonymous, Chinese Txe2x80x99ang Dynasty, Earth Spirits, 8th – 9th century, ceramic.


Twee Chinese aardgeesten uit de Txe2x80x99ang dynastie
De maker(s) is (/zijn) onbekend.
Datering: tussen de 8e en 9de eeuw na Christus.





Burk Uzzle, Desert Prada, Texas, 2006.


De overvloed van de concumptiemaatschappij ‘op de hak’ genomen?





Clyde Butcher, Snake River.


Deze fotograaf specialiseert zich op het Amerikaanse landschap.
Foto’s altijd in zwart/wit.





Edward Hopper, Ground Swell, 1939.


Amerikaans schilder.
Bekend van stadsgezichten en hotelkamers.
Altijd met een unheimisch gevoel.





Guido Reni, Joseph and Potiphar’s wife, 1630.


Potifar, zijn vrouw en Josef komen voor in allerlei cultuuruitingen.
Het verhaal over de slaaf Josef staat in de Bijbel.
Hier is het moment geschilderd waaop de slaaf Josef de avances
van de vrouw van Potifar afwijst.
Dit zou nog veel drama tot gevolg hebben.
Het is vaak onderwerp voor schilderijen maar ook musicals en films.
Vondel schrijft over hen.





Johannes Vermeer, A lady writing, 1665.


Een foto van dit schilderij zag ik vanochtend ook in het boek
dat is verschenen ter gelegenheid van de tentoonstelling
125 Grote Liefdes.
Dit is een voorbeeld van een werk dat de Nederlandse overheid,
al dan niet met de hulp van rijke particulieren, zich wist laten ontglippen.





Juan Gris, Livre, pipe et verres, 1915.


Stilleven met boek, pijp en glas.





Marc Chagall, Introduction to the Jewish Theater, 1920.






Marc Chagall, The cattle dealer, 1912.


De veehandelaar.





Matthew Pillsbury, Nathan Noland – Mario Kart DS – The Star Cup – Wynn, Las Vegas, Monday July 31th 2006, 0:34 am – 0: 52 am.


Matthew Pillsbury: Jong (1973) Amerikaanse fotograaf,
Nathan Noland: persoon op de foto,
Mario Kart DS: computerspel,
The Star Cup : de prijs in het computerspel,
Wynn: een hotel in Las Vegas,
Monday July 31th 2006, 0:34 am – 0: 52 am: de belichtingstijd van de foto.

Matthew Pillsbury specialiseert zich in het maken van foto’s met
een heel lange belichtingstijd.
Je kunt daardoor ook zonder flitslicht op donkere plaatsen toch foto’s maken.
Bewegende mensen zie je dan nauwelijks omdat die te kort
in beeld zijn behalve als iemand min of meer stil een computerspel speelt
zoals hier het geval is.
‘AM’ staat voor in de ochtend.
Deze foto is gemaakt op 31 juli 2006,
tussen 34 minuten en 52 minuten na twaalf uur (na middernacht).
De totale belichtingstijd was dus 18 minuten.




Spreuk: create, creative, creëren, creatief


Deze week was ik een een winkel en daar stond een heel goede spreuk op de wand.
Ik heb hem gelijk overgeschreven.
Op een hoekje van de “Allerhande”.
De tekst stond in het Engels, dus ik zal hem ook even moeten vertalen.

Creating is seeing things
from a unique and special reality
and then wanting to give that to someone else.

In mijn vertaling staat er dan:

Creëren is dingen zien
vanuit een unieke en speciale realiteit
en dat dan aan iemand anders willen geven.

Voor het allemaal te zwevering wordt kun je hier uit concluderen:
de Kunst, of een kunstenaar, of een creatief persoon, laat dingen zien
vanuit een bijzonder gezichtspunt en wil dat delen met andere mensen.

Het mooie aan deze spreuk zit hem niet zozeer in de bijzondere eigenschap
van de kunstenaar (hij die dingen op een speciale manier ziet)
maar in het feit dat hij dat met andere mensen wil delen.

Dat kan natuurlijk alleen maar als het kunstwerk,
al dan niet omringd met toelichting of geplaatst in een oeuvre,
naar de toeschouwer zich kan verklaren.
Dat kan heel rationeel gaan (kubisme) of heel gevoelsmatig (expressionisme).
Voor mij is dit wel een definitie van kunst.
De spreuk schijnt van Paul Frank te zijn, een ontwerper van zonnebrillen.

Nieuwe records met het aantal bezoekers

Het loopt weer tegen het einde van het jaar.Dan wordt het plotseling veel drukker op de weblogs.Kijk maar:03/11/2008: 747 pageviews04/11/2008: 762 pageviews05/11/2008: 700 pageviews09/11/2008: 933 pageviews10/11/2008: 812 pageviews11/11/2008: 858 pageviews12/11/2008: 912 pageviews13/11/2008: 942 pageviewsTerwijl mijn jaarlijks gemiddeld aantal pageviews per dag 390 is.Bedankt bezoekers! Lees verder

Gisteravond kreeg ik vier boeken: Charles Dickens

Gisteravond kreeg ik vier boeken,
gekocht op de rommelmarkt.
Vier boeken van Charles Dickens.
Prachtige verhalen, bijzondere vertalingen,
heel lang erg populair geweest.

Ook tegenwoordig is de auteur nog populair.
Al zal hij minder gelezen worden en meer bekeken.
De verfilmingen van de BBC zijn legendarisch.

Het mooie van de uitgaves van Dickens is vaak ook de uitvoering.
Kijk maar eens naar de prachtige Jugendstil uitvoering
van de boekomslagen.


Charles Dickens, Een reiziger die geen handel drijft.


De kaft vermeldt:
Arnhem & Nijmegen
Gebr. E & M. Cohen.

Een van de schutbladen van het boek vermeldt:
Schiedam – H. A. M. Roelants.
En vervolgens:
Gedrukt ter boekdrukkerij van H. A. M. Roelants, te Schiedam.





Charles Dickens, Londen en Parijs.


De kaft vermeldt:
Schiedam
H. A. M. Roelants.

Een van de schutbladen van het boek vermeldt:
Vertaling van Dr. M. P. Lindo – Houtgravuren naar teekeningen van J. Barnard
Schiedam – H. A. M. Roelants.
En vervolgens:
Gedrukt bij Gebr. v. Asperen v. d. Velde, te Haarlem.





Charles Dickens, Slechte tijden.


De kaft vermeldt:
Arnhem-Nijmegen
Gebr. E & M. Cohen.

Een van de schutbladen van het boek vermeldt:
Vertaling van C. M. Mensing
Met 19 houtgravuren naar teekeningen van H. French
Nieuwe geheel herziene druk

Nijmegen – Gebr. E. & M. Cohen – Arnhem.
En vervolgens:
Gedrukt bij H. C. A. Thieme te Nijmegen.




Overigens zijn de details op de omslag erg leuk.
Er staat bij “Londen en Parijs” ook nog een tekst onderaan de kaft.
In de onderste zwarte lijn.
Lezen kan ik het niet, ook niet als ik de afbeelding vergroot.
Probeer maar eens:











Charles Dickens, Kleine Dora.


De kaft vermeldt:
Amsterdam
Gebr. E & M. Cohen.

Een van de schutbladen van het boek vermeldt:
Vertaling van C. M. MensingHoutgravuren naar teekeningen van J. Mahoney
Achtste druk

Amsterdam – Gebr. E. & M. Cohen.




Nog twee foto's oud Breda

Deze week kreeg ik een PowerPoint toegestuurd.
Met foto’s van Oud Breda.
Helaas stond bij een aantal foto’s niet bij
waar de foto’s vandaan kwamen, wie ze gemaakt had,
wie er op stonden, wat er op te zien was.
Natuurlijk kun je dat wel proberen te raden maar dat schiet niet op.
Gelukkig is er nog het Gemeentelijk Archief.


Jongens en meisjes, van elkaar gescheiden, aan tafels gezeten in stadsschouwburg Concordia tijdens een traktatie door het St. Nicolaascomitxc3xa9. De weldoeners kijken vanaf de galerij toe, 1890-1895





Van Coothplein 37, stadsschouwburg Concordia tijdens de verbouwing in 1980 en 1981.




Gisteren volle maan

De volgende foto heb ik gisteravond gemaakt.
Volle maan boven Breda.
De foto is wel leuk maar ik had liever de contouren gezien
die ik gisteren met het blote oog ook kon zien.
Waarschijnlijk moet je dan sneller fotograferen dan dat
de automatische sluitertijd zijn tijd kiest.
Hoe dat precies moet op mijn camera moet ik nog eens uitzoeken.



3 minuten




Op 23 mei van dit jaar ben ik begonnen te gaan luisteren
naar mijn I-tunes play list “3 minuten”.
Alle nummers in mijn collectie van 180 tot 240 seconden lang.
Het eerste nummer was “Liberdades Poxc3xa9ticas”van Misia.
Het laatste nummer, 1918, “Lullaby of Birdland, alternate take”
door Sarah Vaughan met Clifford Brown.
Dat laatste nummer heb ik zojuist gehoord.



Kunstvaria



Charles Le Brun, The Seasons: Autumn, 1700-1720.


Weer een prachtige reeks kunstwerken.
Ook in deze editie weer een paar ontdekkingen.
Zoals dit wandtapijt.
Zeer toepasselijk: Herfst.

In deze serie weblogs “Kunstvaria” waarschijnlijk het eerste wandkleed.





Damien Hirst, Afterworld, 2007.


Niet erg populair bij mij maar als je over hedendaagse kunst iets wil zeggen,
of er iets van wilt laten zien, kun je niet om hem heen.
Met echte vlinders ?





Fernand Leger, Smoke over rooftops, 1911.


Retour eigenaar.
Dit door de nazi’s gestolen kunstvoorwerp is na al die jaren
terug naar de eigenaar (of de erfgenamen).





Francisco de Goya, The marquise of Santa Cruz, 1805.


Dat het werk van Goya niet altijd schokt is hier te zien.
‘Fijne’ hofkunst.





Gerhard Richter, Lack hinter glas (905-1, 905-2), 2008.






Giovanni Battista Piranesi, Veduta dellxe2x80x99 anfiteatro flavio ditto Il Colosseo, 1776.


The Colosseum birdxe2x80x99s-eye view: het Colloseum vanuit vogelvlucht.
Meer het ‘toeristische’ werk van Piranesi.
Deze etsen konden in grote getalen worden vermenigvuldigd
en worden verkocht aan de toeristen in Rome.





Giovanni Giacometti, Maternitxc3xa9, 1908.


Een grote en prachtige verrassing.
Kijk eens naar dat schitterende blauw.
Giovanni Giacometti, de vader van Alberto.
We zullen Alberto dadelijk ook nog tegenkomen.
Ik wist dat de familie kunstzinnig was maar van de vader
had ik nog nooit iets gezien.
Heel traditionele opbouw van de compositie.





Jan Lievens, Allegory of the five senses, ongeveer 1622.


Beetje ondeugende allegorie op de vijf zintuigen.





Jeff Koons, Balloon Dog Red, 1994-2000.






Joan Mirxc3xb3, Still life with old shoe, 1937.


Fantastisch, wat moet je er meer van zeggen ?





Joan Mirxc3xb3, The two philosophers, 1936.


Ik vermoed dat dit al eerder hier te zien was.
Maar wat maakt het uit.





Julio Gonzalez, Still life II, ongeveer 1929.






Karel Appel, Cat, 1953.






Mike Bouchet, Triple, 2008.


Meer, meer, meer.
Op een tentoonstelling met die titel doet dit werk het prima.
Olieverfschilderij.





Nan Groot Antink, Geen titel: cirkels II, 2006.


Waarom iets zonder titel plotseling ‘circels 2’ heet ontgaat me.

http://www.cultuurarchief.nl:

Nederlandse kunstenares
De Nederlandse kunstenares Nan Groot Antink werd in 1954 geboren in Boxtel. In alle werken van Nan Groot Antink gaat het om de combinaties, waarin kleur, materiaal, techniek en formaat een samenspel aangaan.
Werkwijze
Nan Groot Antink streeft naar een fundamentele vorm van schilderkunst. Sinds 1990 beschilderde zij haar doeken niet meer met gangbare materialen, maar gebruikte ze natuurlijke verfstoffen. Nan Groot Antink bereidde de kleurstoffen in de regel zelf uit plantenextracten of grondsoorten, waarvan ze een omvangrijke verzameling aanlegde.
De doeken werden in een verfbad behandeld tot de gewenste intensiteit en helderheid van kleur was bereikt. Doordat de vezels de verf volledig opnemen, is er geen onderscheid tussen beeld en drager.





Natalia Gontscharowa, Arbeiten auf einem kartoffelacker, 1908-1909.


Werken op de aardappelakker.

Wikipedia:

Natalja Gontsjarova (Nagajevo, 4 juni 1881 – Parijs, 17 oktober 1962) was een Russisch kunstschilder en kostuumontwerper, die deel uitmaakte van de Russische Avant-garde stroming. Binnen deze stroming was zij een belangrijke aanhanger van de Kubo-Futuristische stijl van Kazimir Malevitsj.
Gontsjarova werd vernoemd naar haar oudtante Natalja Gontsjarova, de vrouw van Aleksandr Poesjkin, en werd geboren in het dorp Nagajevo, vlak bij de stad Toela. Vanaf 1898 studeerde ze beeldhouwkunst aan de Moskouse school voor schilderkunst, beeldhouwkunst en architectuur, waar ze haar latere echtgenoot Michail Larionov ontmoette. Vanaf 1904 legde ze zich toe op schilderen. Gontsjarova haalde haar inspiratie uit de Russische volkskunst en voegde daar elementen uit het fauvisme en kubisme aan toe. Samen met Larionov ontwikkelde ze de stijl rayonisme, en vormde ze in 1910 de kunstenaarsgroep Ruitenboer.
Vanaf de oprichting van Der Blaue Reiter in 1911, maakte zij deel uit van deze kunstenaarsgroep en exposeerde zij op de tentoonstellingen van deze groep. Tijdens de Russische Revolutie emigreerden Gontsjarova en Larionov naar Parijs, waar ze verschillende kostuums en decors ontwierp voor Les Ballets Russes van Serge Diaghilev.
Gontsjarova en Larionov trouwden in 1955.





Pablo Picasso, La femme au tambourin, 1938-1939.






Richard Avedon, Marilyn Monroe, New York City, May 6, 1957.






Rufino Tamayo, America (detail), 1955.






Alberto Giacometti, Lotar I, 1965.


Mooi
die wisselwerking tussen Marilyn en Lotar I.