Dat was precies het gevoel waarmee ik Piaggio dichtsloeg
– het Boekenweekgeschenk van 2026.
Nu ik het uit heb probeer ik nog even op een rijtje te zetten wat ik gelezen heb.

Mensen zeggen: ‘De wereld wordt steeds kleiner.’
De aarde is natuurlijk niet kleiner geworden maar de technologie
helpt ons om goedkoop en veilig, snel naar andere landen en culturen te gaan.
Daar doen we allemaal aan mee.
Ging ik als kind achter op de brommer
naar een camping 10 kilometer van Breda,
nu ga ik regelmatig op vakantie naar verre oorden.
Je kunt er over lezen op mijn blog.

Dat heeft als gevolg dat veel Nederlanders zonder kennis van de taal
en soms nauwelijks voorbereid, op pad gaan.
Daar is een televisieprogramma over gemaakt: ‘Ik vertrek’.
Zonder de Franse taal machtig te zijn, zonder bekend te zijn met de cultuur,
een Frans restaurant willen beginnen in Zuid-Frankrijk.
Een bouwval kopen zonder zelf over kluskennis of vaardigheden te beschikken
en met een bedrag op de bank waarvoor je niet eens
een huis in Nederland kunt kopen.

Zoiets doen de twee hoofdpersonen in Piaggio ook.
Een droom van vroeger realiseren.
De hoofdpersonen kennen elkaar eigenlijk niet en
voldoen aan alle kenmerken van ‘Ik vertrek’-deelnemers.

Het levert een beeld op van de knusse, soms pijnlijke,
Nederlandse samenleving:
mensen alleen, scheidingen, vastgelopen in vroeger.
Eenzaam en al tevreden met een glas rosé of een compliment.

Met een eenvoudig begin en een eenvoudig eind,
gebeurt ertussen niet veel bijzonders in Piaggio.
Het werd mij al snel te saai.
Het is een verhaal dat me doet denken aan streekromans:
kneuterig, gemaakt, oppervlakkig.
Piaggio is een soort Help de dokter verzuipt!
Hendrik Groen/Peter de Smet is een soort Toon Kortooms.

Er is voor dit boek goed marktonderzoek gedaan naar
wat veel Nederlanders willen zien en lezen.
Maar natuurlijk is het beeld in Piaggio Nederland niet,
dit is het zelfmedelijden van veel Nederlanders
waar extreem rechts zo goed op gaat.

Dat een uitgever zijn goed verkopende schrijver
graag het boekenweekgeschenk laat schrijven, snap ik.
Het CPNB zal ook blij zijn met de aandacht.
Maar wat blijft er over voor de lezer?
Want literatuur is dit niet.