In de tijd dat ons gevraagd wordt vooral thuis te blijven
hebben wij met regelmaat thuis naar films gekeken.
‘Film’ moet je dan een beetje breed interpreteren.
Eerst hebben we geput uit onze eigen collectie DVD’s.
Daarna hebben we de vele afleveringen van The Soprano’s gezien.
De afgelopen weken keken we naar de 3 seizoenen van True detective.
We zien wel vaker dat acteurs gaan optreden als producent
om daar nog wat meer mee te verdienen dan alleen als acteur.
Hier zijn Woody Harrelson en Matthew McConaughey executive producers.
Matthew McConaughey, Woody Harrelson (jaar 1), Colin Farrell en
Rachel McAdams (seizoen 2), Maharshale Ali en Stephen Dorff
(seizoen 3) zijn de belangrijkste acteurs.
Seizoen 1 en 2 zijn goed om naar te kijken.
De acteurs maken die afleveringen naast af en toe mooi filmwerk.
De industriële complexen en infrastructuur worden mooi in beeld gebracht
en spelen een rol in de sfeer van de film.
In alle drie de seizoenen houdt men vast aan een spel met de tijd.
Je ziet steeds drie tijdsgewrichten door elkaar.
In het laatste seizoen bijvoorbeeld de tijd waarin de verdwijning
zich voordoet (jaren 80), dan een aantal jaren later als het onderzoek
een tweede kans krijgt (jaren 90) en als derde de detectives
op leeftijd (2015). De zaak is nog steeds niet opgelost.
Dat spel maakt het soms spannend maar je hebt wel een erg goed
script nodig om deze techniek te kunnen gebruiken.
In seizoen 3 zijn de veroordelingen die tot twee keer toe plaatsvinden
zo ongeloofwaardig dat het eigenlijk niet meer werkt.
Het laatste seizoen, zeker tegen het eind, wordt langdradig.
True detective.
***
Argusvlinder 