Podcasts zijn een heerlijk tijdverdrijf.
Soms helpen ze me zelfs om in slaap te komen.
Daar zijn ze niet voor bedoeld, maar een uur lang jazzmuziek
of een boeiend verhaal over een grote Chinese schaal doet wonderen.

Zo liep er een serie met de naam ‘Jazz changers’.
Een indrukwekkende reeks van 32 afleveringen met bijbehorende
playlists voert je langs de geschiedenis van de jazz — van
‘Bitches Brew’ tot Brad Mehldau, via Scandinavische, Arabische en
Britse stromingen, Joni Mitchell, minimal, hiphop, Pat Metheny,
Willem Breuker en nog veel meer.

Een andere podcast die mijn aandacht trok is ‘Louis van Dijk –
Virtuoos, Vriend en Vader.’ In deze serie ontmoet zijn dochter
muzikale vrienden van Louis, die herinneringen ophalen aan
een uitzonderlijke muzikant.

Persoonlijk vind ik de afleveringen iets te veel een licht
werpen op hoe geweldig ‘wij het hadden in het Gooi’.
Maar de veel te korte muziekfragment en de brede reeks
van gasten geven een beeld van Louis van Dijk die speelde
met Ramses Shaffy, veel in het land speelde, op radio en tv.
Denk bijvoorbeeld aan namen als Cor Bakker of Pieter van Vollenhoven

Maar één aflevering sprong er tot nu toe uit om een bijzondere
reden. In de aflevering met Frits Landesberger (vibrafoon,
slagwerk en arrangeur) en Edwin Corzilius (bassist).
Ze vertelden dat ze in Breda gingen spelen maar dat men
vooraf graag goed gingen eten.
Ze herinneren zich een restaurant met een wenteltrap, waar
de kok met vier borden tegelijk naar beneden suisde — Da Nino,
een culinair juweel dat inmiddels verdwenen is.

Dat restaurant was Da Nino. Het gebouw waar het restaurant
in gevestigd was bestaat niet meer. De wenteltrap boven een
grote put/stadstoren is er ook niet meer.

Het was waar, de keuken was boven en het restaurant had een
goederenlift om het eten vanaf de keuken naar het restaurant
te brengen. Soms, al voor een gang bij een tafel veel borden
en schotels nodig waren, kon de kok helpen door zelf ook naar
beneden te komen. Ik heb hem dat inderdaad wel eens met
een bord zien doen (maar vier kan ik me niet herinneren).

Het eten was verrukkelijk, al kon het personeel het maar moeilijk
verkroppen als je om extra zout of peper vroeg.
Helaas is het restaurant er niet meer want ze kenden hun producten,
gerechten en de gewoontes van de Italiaanse keuken.
Altijd genieten, altijd weer nieuwe vondsten.

Podcasts brengen verhalen tot leven en roepen herinneringen op
aan muziek, eten en sfeer. Reden genoeg om nieuwsgierig te blijven
en nieuwe parels te ontdekken.

Tip: luister maar eens naar Het verhaal van
de schaal om meer te weten te komen over ‘bio airco’s’.