Prachtige muziek van een voor mij onbekende zangeres.

Mooie stem, jaren 50 sfeer.
Die sfeer schijnt ‘in’ te zijn.
Ik vind hem gewoon mooi.

Mooiste nummer: ‘When will I ?’

Irma Thomas.
Eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit van haar gehoord.
The New Orleans Queen of Soul.
Volgens de platenzaak moest ik de CD toch maar eens proberen.
Gelijk hadden ze !

Deze CD geeft een overzicht van een meer recent deel van haar carriere.
Het zijn opnames van 1970 – 19990 met een uitschieter.
Dat betreft een live opname uit 2005.

Ik zag een keer een optreden van Barbra Streisand waarin ze zegt dat je,
als vrouw, niet je hele leven liedjes kunt zingen waarin je de slachtoffer-rol speelt.
Irma Thomas heeft daar geen moeite mee:
In het ene nummer is ze het slachtoffer van een echtbreekster.
In het volgende nummer is ze als echtbreekster het slechtoffer van de echtgenote.
En dat gaat maar door.
Met een hartverscheurende stem.
In de medley ‘Coming from behind/Wish someone would care’ loopt dat uit
in een zangstijl die Janis Joplin niet misstaat.

De nummers staan niet in een chronologische volgorde.
Daarom kan de CD eindigen met het toepasselijke ‘Looking back’.

Loop naar de platenzaak en koop deze CD.

Overigens is het verhaal in het boekje erg leuk om te lezen.
Een geschiedenis van een artiest van het Amerikaanse levenslied.
Van label naar label.
Soms grote labels als ‘Chess’.
Soms met hits, vaak ook niet:
‘Irma spent two years as a Chess artist,
which resulted in a lot of great music
but very little in the way of hits.’

Irma is inmiddels 65 jaar en werd getroffen door orkaan Katrina (New Orleans).
Schijnbaar treedt ze nog steeds op.

Irma Thomas: You’re the dog.

Laat ik maar met de deur in huis vallen:
een meesterwerk is het niet.

Ik ben een fan van Prince.
Ik zou graag willen dat al die recenties gelijk hebben.
Maar het is geen meesterwerk.

Prince was jaren geleden op zijn top.
Dat is geen eenvoudig leven.
Je ziet bij veel artiesten dat ze na een aantal jaren aan de top de luwte opzoeken.
Dat kun je ze ook niet kwalijk nemen.

Terugkomen naar dezelfde commerciele positie als voorheen, is dan vaak erg moeilijk.
Er is een nieuwe generatie jonge mensen die de hitlijsten bepalen.
Ze zijn jomger dan voorheen.

Prince is zelf ook veranderd.
Hij kan niet meer hetzelfde zingen als voorheen:
het nummer over Lolita gaat niet over zijn begeerte voor een jong meisje.

De centrale zin is nu:
‘U’re sweeter but U’ll never make a cheater out of me’
(je bent leiver maar je zult nooit een bedrieger/echtbreker van me maken)

Dat doet niets af van de mooie muziek, zijn gitaarspel blijft een genot.
Maar een meesterwerk is het niet.
Een orthodoxe levensovertuiging (Jehova’s getuigen) is ook een handicap
om groot commercieel succes te krijgen.

‘Love’ zal het prima doen op de dancevloer en
dat is ook het geval met ‘Get on the boat’.

Anders is het voor Donald Fagen.
Hij maakt niet veel muziek maar iedere keer is het raak.
Ook dit album is prachtig al staat er niets op dat onverwacht is.
Mooi maar langzaam saai ?

Dit is een Vlaamse site waar recenties te vinden zijn van muziek en films.
Men zoekt nog recensisten.
Men zegt onafhankelijk te zijn.
Volg de site een tijdje !

Cassandra Wilson heeft een erg mooie stem.
Dat blijkt ook weer uit haar nieuwste album.
Maar ze kan meer: mooie nummers schrijven !
Ook dat blijkt maar weer eens uit haar laatste album.
Ze heeft in het verleden muziek opgeleverd die naar mijn smaak
te zompig is (‘Belly of the Sun’).
Muziek die te veel afkomstig is uit het diepe zuiden
van de Verenigde Staten.
Op dit nieuwe album kun je ook horen dat ze uit dat zuiden komt.
Maar dit keer is het mengsel van cajun, blues, gospel,
country en jazz in een mooie balans.
Er staan nummers op (Go to Mexico) die zo maar een hit zouden kunnen worden.



Het gitaarspel is ronduit prachtig,
luister maar eens naar nummer 5: Red river Valley (Gitarist: Colin Linden).
Of anders naar de acoustische bas van Reginald Veal op het nummer
‘It Would Be So Easy’.
Ook heeft ze een interessante groep mensen die met haar meewerken:
T-bone Burnett, Keb Mo en Jim Keltner bijvoorbeeld.

T Bone Burnett Geboren als Joseph Henry Burnett(1948) in St. Louis, Missouri, is een songwriter en uitvoerder van zijn eigen muziek. Daarnaast produceert hij voor veel andere mensen. Enkele voorbeelden: Counting Crows, The Wallflowers, Los Lobos, Gillian Welch, Sam Phillips, Kris Kristofferson, en Elvis Costello Heeft filmmuziek geschreven/geproduceerd: The Big Lebowski en O Brother, Where Art Thou?. In 2005, werkte hij samen met Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon aan hun rollen als Johnny Cash en June Carter Cash in de film, Walk the Line. Keb Mo Geboren als Kevin Moore in Los Angeles in 1951. Brengt zelfstandig albums uit en is een blues muzikant die vaak als sessiemuzikant optreedt op albums van anderen. Jim Keltner Deze drummer (1942) speelde bijvoorbeeld voor/met John Lennon (Imagine), the Traveling Wilburys, Bob Dylan, Arlo Guthrie, Mick Jagger, Joe Cocker, George Harrison, John Lee Hooker, Randy Newman, Roy Orbison, Pink Floyd, James Taylor, Boz Scaggs, Linda Ronstadt, Ringo Starr, B.B. King, Rickie Lee Jones, Freddie Hubbard, Eric Clapton, Ry Cooder, Brian Wilson, Neil Diamond, the Bee Gees, Jackson Browne, Elvis Costello en dan nu Cassandra Wilson. Zo speelde Jim Keltner met Ray Cooder (gitaar) en Nick Lowe (bass) op het album van John Hiatt: Bring The Family

Ik zal er bij zijn.
Altijd een heerlijk rustpunt in de Goede Week.
Deze prachtige muziek, in een live uitvoering,
dat mag je niet missen.

Gisteravond in de Mezz geweest.

Maar helaas hebben we alleen de eerste twee optredens gezien:

de Rhythm & Sound Industry
en Sensual.

De Rhythm & Sound Industry was een spetterend begin.
Vier soms vijf drummers op allerlei drum en slagwerk.

Sensual is een band die Braziliaanse muziek brengt.

Wat we gemist hebben is Jazz Connection.
Ik had al wel de CD gekocht.
Dus ik kan er al wel wat van laten zien/horen:

Dit is de hoes van hun CD.
Ze laten zich op dit album dus overduidelijk inspireren door Van Morrison.
En dat hoor ik altijd graag.
Hele leuke hoes trouwens.
Even luisteren ?
Nou vooruit dan, Moondance……

Het zal er wel iets mee te maken hebben dat het dit weekend Half Vasten is.
Afgelopen donderdagavond kwam ik deze DVD tegen in de winkel.
Wat een genot.
Vorig jaar heb ik deze uitvoering mogen beluisteren in de Grote Kerk in Breda.
Dat was op 21 maart 2005.
Een soort generale repetitie dus want deze opnames zijn van de twee dagen daarna.
Dezelfde koren, hetzelfde orkest,
dezelfde solisten en dezelfde dirigent.
De helft van de DVD heb ik inmiddels al gehoord/gezien.
Op deze DVD ook een gesprek tussen een viertal kenners.
Hele mooie productie.

Een toepasselijke titel voor een film over Neil Young.
De film is gemaakt door Jonathan Demme en is net uit.

Demme maakte onder andere ‘The Manchurian Candidate’,
‘The Silence of the Lambs’, ‘Stop making sense’ en
‘Philadelphia’.

Er circuleren heel wat mooie foto’s en previews
van de film over Neil Young op het Internet.

Hier is er een van:

Lees ik vandaag al een recentie van een oudere CD van hem.
Het stuk ‘verraadt’ meteen van wie de reclame is.
Maakt niet uit.
Leuk stuk muziek.

Tornado concerts belooft op de web site en in advertenties dat deze
heer snel Nederland zal bezoeken.

Afgelopen zaterdag zat er een CD bij een landelijke krant.
Reclame.
Eigenlijk is het ze om je adres en email te doen.
Maar goed, de filmpjes op het schijfje zijn erg leuk.
De muziek ook.
En daar ben ik het meest in geinteresseerd.

De reclame:

Je ziet het merk niet en het filmpje duurt maar 8 seconden.
Geeft wel een goed beeld van waar het voor staat.

De muziek

Dit interview/live concert duurt drie minuten.
Je moet het zelf starten.

Het is een groot bestand.
Maar het is de moeite waard.

Ook op zijn website zie ik niets over de tekeningen.
Maar ik vind die niet onverdienstelijk.
Dan zet ik er maar een op mijn web log:

James Hunter is de naam.Hele mooie muziek trouwens !

Donald Fagen heb ik nu een keer gehoord.Heel herkenbaar.Goed uitgevoerd.Vanochtend op de radio beschreven als ‘oude mannen-muziek’.Zou best wel eens kunnen.

Volgens Van Morrison is James Hunter een grote belofte.
Deze week is gaan beluisteren.
James Hunter tekent in ieder geval erg grappig.
Zie het hoesje.

Tenslotte is het Boekenweek.
‘Ja’ is in ieder geval een erg positief nummer.

Recemties volgen later deze week.

Vandaag een bijzondere web site gevonden:
pandora.com.

Op deze site kun je je favouriete muzikant opgeven of de titel van een nummer.
Vervolgens ontstaat er een soort radiostation waar alleen muziek wordt ‘gedraaid’
die verwant is aan de artiest of het nummer dat je opgegeven hebt.
Het is een leuke manier om nieuwe artiesten te leren kennen
op basis van je huidige voorkeuren.
Komt het systeem met een artiest die je niet ziet zitten,
dan kun je dat de site vertellen.
Men draait dan geen muziek meer van die artiest op jouw radiostation.
Er wordt heel moeilijk gedaan over het proces achter de web site om
vergelijkbare artiesten bij elkaar te brengen.
Veel marketing.

De site is opgezet door een groep mensen waaronder een aantal
die ook betrokken zijn (geweest) bij het opzetten van Yahoo.
Verder ztten er een aantal Venture Capitalists achter, investeerders.
Het is me nog niet helemaal duidelijk hoe de investeerders hun geld
denken terug te kunnen verdienen.
Je kunt er op dit moment geen muziek kopen.
Er wordt ook slechts beperkt reclame gemaakt.
Overigens kun je voor inwoners buiten Noord Amerika geen account opzetten.
Dat wil zeggen dat je iedere keer opnieuw je stations (tot 99 verschillende
toegestaan) moet definieren.

Overigens gaven Alban Berg, Mozart en Bach geen of zeer vreemde reacties.

Met Hancock had ik meer succes.
Er kwamen meerdere jazz muzikanten tevoorschijn waaronder Herbie Hancock.

Jantje Smit werd niet gevonden. Maar dat beschouw ik als een plus.

Open de doos van Pandora maar eens.
Veel plezier.

Afgelopen week alweer een concert van Mitsuko Uchido
in het Concertgebouw in Amsterdam.
Het was het zesde en laatste concert in haar Carte Blanche-serie.
De vorige concerten in de reeks Grote Solisten
betroffen ‘oudere’ klassieke muziek.
In dit concert stond ‘Nieuwe muziek’ centraal.
Een heel ander geluid.
Vooral voor iemand die niet iedere week naar een concert gaat.

De avond begon met een Strijkkwartet van Alban Berg (1885-1935).
De ‘Lyrische suite voor strijkkwartet (1925-26).

Nou voor sommige mensen zal dit wel kattengejank zijn.
Prachtig om te zien en horen hoe vier mensen zo’n ‘modern’ stuk spelen.
Iedere keer verwondert het me weer om muziek live uitgevoerd te zien.
Het is zo anders dan van een CD.
Het is net of je ieder instrument beter hoort.

Het tweede deel van de avond bestond uit twee solostukken voor piano:

Fantasie in c kl. t., KV 475 (1785)
Hoezo modern of nieuw.
Dit stuk van Mozart is al ruim 200 jaar oud.
Hier laat Mozart zijn fantasie vrij aan het werk.
Prachtig !

Sonata in c kl.t., KV457 (1784)
Iets rustiger of misschien beter gezegd het klink gestructureerder.
Prachtig !

Na de pauze voor mij het meest bijzondere stuk.
Pierrot lunaire, op 21 (1912) van Arnold Schxc3xb6nberg.
Dit is een stuk voor Sprechgesang (een vorm van zingen tussen
spreken en zingen in), viool, cello, fluit, klarinet en piano.
Toen ik een jaar geleden dit concert boekte werd ik vooral aangetrokken
door het feit dat Barbara Sukowa, de actrice/zangeres, het Sprechgesang
voor haar rekening ging nemen.
Ze is vooral bekend van haar rollen in films van Fassbinder.
Om te horen is het ook echt een Duitse aangelegenheid.
Ik weet niet of deze zangtechniek ook in het Engels werkt.

Heel erg mooi!

Het pianospel was deze avond fantastisch.
Daar kan geen CD tegen aan.

Ik zal eens gauw gaan luisteren.

Als laatste dan.
In de Rolling Stone van februari stonden twee heel verschillende reacties
op het intervieuw met Neil Young.
Lees maar:

De laatste loodjes: