Joni Mitchell.

Op de DVD ‘Joni Mitchell a life story’ vertelt ze hoe ze op advies van
Crosby, Stills en Nash maar niet naar het Woodstock concert ging.
Ze had er nog altijd spijt van zo leek het.

Er is nu een CD uit, een tribute to-cd met artiesten als James Taylor
en Emmylou Harris.
Maar ook Bjork, Prince, k.d. Lang, Annie Lennox, Brad Mehldau en
Cassandra Wilson.
Allemaal zingen/spelen ze nummers van Joni Mitchell.
Het resultaat mag er zijn.
Sommige blijven erg dicht tegen de originele sfeer aan (k.d. Lang,
Sara McLachlan) terwijl anderen er een eigen nummer van maken (Prince).
De meeste opnames zijn speciaal voor dit album opgenomen,
een paar waren al eerder op een album
van de desbetreffende artiest te hotren.



You read those books where luxury
Comes as a guest to take a slave
Books where artists in noble poverty
Go like virgins to the grave
Don’t you get sensitive on me
‘Cause I know you’re just too proud
You couldn’t step outside the Boho dance now
Even if good fortune allowed

Gisdteren ben ik naar Amsterdam geweest voor een concert.Maar vanwege het goede weer ging ik ook om te genieten van Amsterdam.Een van de redenen om wat vroeger naar Amsterdam te gaandan strikt noodzakelijk was,is de aanwezigheid van een schilderij van Rembrandt.Het gaat om het portret van Catrina Hoogsaet.Dit schilderij, een van de weinige nog in prive-eigendom,is tijdelijk (?) te gast in Amsterdam.In het Rijksmuseum de tentoonstelling ‘Topstukken’ bezocht.Vanwege de verbouwing van het museum is deze meer dan uitstekendetentoonstelling al een tijd te bezoeken.Het Rijksmuseum zag zich gedwonden door ruimtegebrekte moeten kiezen uit de verzameling.Alleen de echte topstukken konden tentoongesteld worden.Wat een verademing.Deze tentoonstelling is ideaal voor de gemiddelde bezoeker (zoals ik).Niet te veel stukken (altijd nog zo’n 250) en in een duidelijk verband(de geschiedenis van Nederland).De kwaliteit is top en je ziet niet vitrines vol zilveren schalen en vazenmaar juist die stukken die ons rijke verleden onderstrepen.Niet kasten vol aardenwerk (interessant voor kenners) maar datChinese olifantje dat een voorbeeld is van waar onze Delftsblauwetraditie mee begon.Al die Rembrandts, Vermeer, Jan steen, Saenredams, enz.Het was superdruk in de grachten.Wat hier te doen was weet ik niet maarParadiso zal erg warm geweest zijn gistermiddag.Ook na gegrilde zeebaars bij Portugalia bleef het druk in de stratenen op het museumplein van Amsterdam.Op weg naar het Concertgebouw.Deze man kwam een beetje houterig de lange trap van het Concertgebouw af.Maar net als de rest van het bezoek aan Amsterdam veranderdehijn optreden het beeld van de man totaal.Er was kleur, lenigheid, soms was het fel dan weer het zachtegeroezemoes van de natuur.Bach (tweede partita, BMV 826), Beethoven (Vijftiende sonate ‘Pastorale’,Brahms (Sechs klavierstucke, op. 118en Chopin (etudes en ballade op. 25, 10, 47).De warmte (of het stof van de verbouwing van de gangen?)bracht ook veel hoestende mensen met zich mee.Driemaal vertrokken dames (!) tijdens de uitvoering om op de gangverder te hoesten.Slechts een maal kwam er iemand terug.Maar terug naar Murray (zijn achternaam kan ik niet uitspreken).Zo virtuoos zie je toch maar zelden.Ik heb er enorm van genoten. Lees verder →

Gisteren een paar cd’s gekocht.
Onder andere van Eric Vloeimans.
Prachtige jazz.
Maar ook nog wat muziek van andere ‘vrienden’.



Heel mooi is het openingsnummer en het nummer ‘Images of Washington’.
Op de hoestekst noemt hij het zijn eerste pop song.
Hier gezongen door Fay Lovsky.
Wat een stem!



Images Of Washington, Eric Vloeimans en Fay Lovsky.


Eric Vloeimans speelt trompet en op het openingsnummer ‘V-flow’ speelt hij
als Chet Baker.



V-flow, Eric Vloeimans.




Pat Metheny samen met Brad Mehldau is de top van de Amerikaanse jazz.
Ongeloofelijk piano- en gitaarspel.
70 minuten (!) muziek, rustig, ingetogen maar soms ook wild
en zeer expressief.
Altijd intens.



A night away, Pat Metheny en Brad Mehldau.




Zita Swoon is de artiestennaam van Stef Kamil Carlens.
Een Belg met een eigen geluid.
Voor ons Nederlanders helaas vaak te veel Franstalig.
Dit is denk ik niet zijn beste opname.
Maar ‘I feel alive in the city’, ‘Je range’ en ‘Big City’
zijn nummers die er mogen zijn.



Je range, Zita Swoon.

Nee dit is het niet.
Jill Scott is een fantstische zangeres.
Ze heeft nu een CD uitgebracht met allerlei samenwerkingsprojecten.
Grote namen doen mee: Chris Botti, The Isley Brothers, Sergio Mendes,
Darius Rucker, Al Jarreau, George Benson, Will Smith, Mos Def
en andere.
Het probleem daarmee is dat de aandacht weg gaat van haar stem.
Die is juist zo bijzonder maar komt nu in de verdrukking.
Jammer.



Hoe anders is het nummer ‘The Fact Is (I Need You) (Live In Paris)’
dat op de bijgevoegde ‘Hidden Beach Bonus CD Sampler’ staat.
Een mooi nummer live uitgevoerd met Jill Scott in het volle licht.
Alleen is de opnamekwaliteit van deze nummers beperkt.

Tijdens het scannen van dit artikel nog snel even gekeken.

Voor dit jaar heb ik mijn kaartje al binnen voor de Matthxc3xa4us-Passion.Op het web heb ik een meelees/luister hulp gevonden.Die gebruik ik nu om ter voorbereiding een paar keernaar de uitvoering van Ton Koopman te kijken/luisteren. Lees verder →

Muziek die als nieuw klink maar al 35 jaar oud is.Unplugged zouden we dit later noemen:Neil op gitaar, Neil op de piano,steeds met zijn breekbare stem.De CD is het verslag van een concert op 19 januari 1971.Toen splinternieuw werk.Nu zijn het haast traditionals.De DVD is een collage van oude en nieuwe beeldenmet dezelfde muziek als de CD.Intens, breekbaar zijn de termen die bij me opkomen bij het beluisteren.Als we soms dachten dat dit het dan was, dan vergissen we ons.In de hoes zit een aankondiging voor nog meer muziek en beeldmateriaal,later dit jaar!Ga luisteren en kijken! Lees verder →

Ik heb nog een platencollectie.
Platen?
Wat zijn dat?
Nou van die grote zwarte cd’s.
Langspeelplaten of LP’s heetten die.
Ik heb ook singles, kleiner dan een LP maar groter dan een CD.
Heeft niets te maken met relaties of een dating site.
‘Draaien’ doe ik ze niet meer, hoewel ik nog wel een platenspeler heb.
Draaien? Beluisteren bedoel ik.
De LP’s en singles kon je beluisteren door ze met een bepaaldse snelheid
rond te laten draaien op je ‘pick-up’ (platenspeler).
Een naald die via een arm verbonden zat met het electische deel
van de platenspeler tastte de groeven van de plaat af en
zo werd de informatie van de plaat vertaald in muziek.
De snelheid was 33 toeren (draaiingen) bij een langspeelplaat en
45 toeren bij een single.
Gisteren heb ik een aantal singles teruggevonden:



Sophietje (jij drinkt ranja met een rietje)
Onsterfelijke plaat van Johnny Lion.
Zou daar een MP3 van bestaan?
Eens kijken op iTunes……..
Jawel, in een medley van Andre van Duin
of een versie Vlaamse Klassiekers van Jo Vally.



Trees, Rob de Nijs.
Ik heb geen idee hoe dit nummer gaat.
Ook al te koop op iTunes.



Hele leuke tekst Batje vier hier door het Cocktail Trio.



Spiegelbeeld, Willeke Albertie.



Carnaval en feestkraker ‘De Bostella’
van Johnny Kraaykamp en Rijk de Gooyer.



Morgen ben ik de brui, Willeke Alberti.



All my love, Cliff Richard.
Voor mij volledig onbekend.



Cimeroni, Anneke Grxc3xb6nloh.

In het dal, daar staat het witte huis
dat witte huis, al honderd jaar
en daar wacht een meisje op een man
die zij maar niet vergeten kan.

Als we samen bruiloft vieren
Cimeroni, Cimeroni
zal de liefde zegevieren
Cimeroni, Cimeroni.

Op een dag kwam daar een jongeman
een jongeman die zocht naar haar
toen hij ging had hij haar trouw beloofd
zijn liefdesvuur was niet gedoofd.

Als we samen bruiloft vieren
Cimeroni, Cimeroni
zal de liefde zegevieren
Cimeroni, Cimeroni.

In het dal kwam snel de grote dag
toen hij haar naar ’t kerkje bracht
en haar droom, een witte bruidsjapon
werd waarheid in de lentezon.

Nu we samen bruiloft vieren
Cimeroni, Cimeroni
Zal de liefde zegevieren
Cimeroni, Cimeroni.

Een hoogstaande tekst is het niet maar het rijmt zullen we maar zeggen.



Wat ik zo leuk vind aan deze singles zijn de hoesjes.
Dit is geen hoeje maar een papieren zak.
Misschien wel van de platenwinkel die hem verkocht.
De volgende single zit is deze zak verpakt.



Afscheid, Rob de Nijs.

Ik moet eerlijk zeggen dat deze singles wel in mijn bezit zijn
maar dat ik ze niet zelf heb gekocht.

Het nemen van foto’s is in de poptempel van Breda: de Mezz
nooit een probleem.
Vanavond was dat anders.
Het werd niet echt gewaardeerd dat er foto’s werden gemaakt.
Dus het aantal is bij mij beperkt gebleven en beide foto’s zijn bewogen.
Voor de sfeerimpressie plaats ik ze toch maar op mijn web log.





De muziek, het concert.
Aangezien ik geen kenner ben van het werk van John Cale,
viel ik niet van de ene herkenning in de andere.
Maar de band was een geoliede machine.
John Cale was duidelijk de baas.

De sologitarist (Dustin Boyer) is goed.
Met zijn jeugdige uitstraling past hij zo in menig alternatieve rock band.

Dat geldt ook voor Joseph Karnes, de basgitarist.
Zijn werk met samples, bas en basgitaar vormen een belangrijke bijdrage
aan de band.

De drummer (Michael Jerome) was zeer fanatiek. Zijn drumspel gevarieerd.
Inspirerend om te zien en horen.

John Cale is bijna 65 en zoekt de luwte.
Hij speelde keyboards, viool, electrische en acoustische gitaar.
Van dat alles waren het alleen de keyboards en samples
die er uit sprongen.
Natuurlijk is zijn stem sterk gezichtsbepalend en in die zin onmisbaar.

Dat er op verzoek van John Cale niet gerookt mocht worden in de zaal en de foyer
was een verademing.

Een bijzondere attractie van vanavond was dat de nieuwe dubbel cd en DVD
vandaag al te koop was na afloop van het concert en dat John Cale
en zijn bandleden de CD zouden signeren.



Dat is hem dan de hoes van de nieuwe CD/DVD.



Het CD-boekje met de handtekeningen.



Ik neem aan dat dit de handtekening is van John Cale.



Dustin Boyer.



Joseph Karnes.



Michael Jerome.

De komende dagen ga ik het allemaal eens beluisteren en bekijken.
Overigens moet je ‘de komende dagen’ ruim zien
in verband met carnaval.

Inderdaad, ik ga toch maar.Ik dacht dit concert is vast al lang uitverkocht.Zo kort tegen carnaval aan is een hele avond staan geen pretje.Maar doot advies van verschillende mensenheb ik me toch maar laten overhalen.Vanavond is het dan zover.Een poplegende die in Breda optreedt! Lees verder →

Een geweldige aanvulling op Paradiso en de Melkweg.
Een concert niet kunnen bijwonen?
Kijk op Fabchannel.

gisteravond naar het concert van Gidon Kremer en Kremerata Baltica geweestin het Concertgebouw in Amsterdam.Het is een belevenis om muziek live uitgevoerd te horen en zien.Dat geldt ook voor beeldende kunst als schilderijen of beelden.De physieke aanwezigheid van de muzikanten,toont dingen die een tweedimensionale CD- of plaatopnameverborgen houden voor de luisteraar.Wie speelt nu precies welk deel, welke rol, wat is de emotiebij de vertolker, enz.Dit werd gisteravond weer eens extra duidelijk gemaakt doorGidon Kremer en Kremerata Baltica.Kremerata Baltica bestaat uit een groep jonge violisten, cellisten,basisten en percustionisten uit de Baltische staten.Het eerste deel van het programma was een uitvoering van het Adagio uit de Tiende symfonie van Gustav Mahler.Het werd staant uitgevoerd door Gidon Kremer en Kremerata Baltica.Dat gaf een extra dynmiek aan de muziekbelevenis.Prachtig!‘Die Leier des Orpheus’ is wel erg modern. Zo’n eerste beluistering valt dan niet mee.Korngold was heel mooi.Daar ga ik zodadelijk eens wat meer van beluisteren.Hij schijnt veel muziek gemaakt te hebben voor Hollywoodfilms.Piazzolla was prachtig.Met de Mahler het hoogtepunt van de avond.Drie stukken waarvan popliefhebbers het eerste ook kennen:Grace Jones: I’ve seen that face before Lees verder →

Dit is een wel heel prettige site.
Ben je niet in staat om een concert bij te wonen
in de Melkweg of Paradiso,
volg het dan op deze site.
Ik zag al mooie stukken van Spinvis.

Links: Fabchannel.com – live concert videos.

Glenn Gould is een bijzonder muzikant,
of liever gezegd was een bijzonder muzikant.
De pianist overleed in 1982.
Onlangs verscheen een DVD over hem.



Gould in een begenadigd pianist.
Hij maakte een enorme indruk met zijn opnames van Bach’s Goldberg variations.



De eerste opnames dateren uit 1955. De Tweede uit 1981.

In 1964 besloot hij niet meer op te treden op het concertpodium.
Hij was overtuigd van de zegeningen van de moderne opnametechnieken.
Hij zag de opnamestudio’s als de nieuwe concertpodia.
Dat was natuurlijk erg bijzonder en werd door veel mensen
ook wel als primadonna gedrag gezien, arrogant misschien zelfs.

Wat mij betreft zat Gould fout met zijn beslissing niet meer op te treden.
Natuurlijk kunnen musici zich te veel laten meeslepen in het concertcircus.
Maar het is niet zo dat ze daar geen keuze in hebben.
Cecilia Bartoli spendeert veel tijd in het bestuderen en onder de aandacht brengen
van onbekend/onbemind werk van bijvoorbeeld Salieri of Vivaldi.
Natuurlijk is het onmogelijk iedere avond opnieuw een wonder
te laten plaatsvinden op een concertpodium.
Maar de cleane, steriele studio-opnames, al zijn ze nog zo perfect,
leggen het altijd af tegen live-uitvoeringen.
Ze vullen elkaar natuurlijk wel aan.

Zonder de optredens en video-opnames van Glenn Gould,
zouden we niets geweten hebben van zijn bijzondere speelhouding,
zijn stoel, zijn gebruik van zijn handen, de jandschoenen.
Allemaal onderdelen van de mythe en de beleving van Gould.

Prachtig is in dit verband de gedachtenwisseling die Gould heeft
met Jehudi Menuhin op de DVD.

Nu gaat het bij deze DVD niet om goed of fout.
De DVD gaat over Gould en zijn muziekopvatting, zijn passie,
zijn onderbouwing van zijn opvatting maar vooral over
zijn uitvoeringen waarvoor wat mij betreft woorden te kort schieten.

De muziek op de DVD omvat zowel opnames van de 1951 Goldberg Variations
als van de latere opnames.
Maar ook Chopin, Schonberg, Mozart en Beethoven (om maar
een mix van door Gould bewonderde en bekritiseerde componisten te noemen).

Naast Gould treden er een aantal opmerkelijke fans naar voor.
Mooi hoe die niet weggezet worden als bizarre mensen
maar als mensen die op zoek zijn om Gould een plaats te geven in hun leven.
Een heel belangrijke plaats kun je wel zeggen.

Hereafter kun je lezen als ‘het hiernamaals’.
Dat is ook de interpretatie die Paul Witteman volgt in zijn column
in de Volkskrant van 06/01/2007.

Dat past ook wel bij de film waarin als laatste muziek
een onvoltooid stuk van Bach aan de orde komt.
Gould wordt hierin Bach door bijvoorbeeld aan te geven
dat in het stuk een fout zit die zeker gecorrigeerd zou zijn
indien Bach langer geleefd had.
De mythe neemt weer een nieuw element op.
Wat nu als er morgen een stuk opduikt
dat blijkbaar nog later geschreven is en wel af is?

Je kunt Hereafter ook vertalen als ‘hierna’.
Dan verwijs je naar het ijkpunt dat Glenn Gould is
voor pianisten die na hem kwamen.
Zij leven allemaal na deze legende en zullen hun prestaties
vergelijken met die van hem (en hun prestaties zullen altijd
met hem worden vergeleken).



Geniet vooral van deze kunstenaar en zijn uitvoeringen!

Overigens is de DVD niet Nederlands ondertiteld.
witteman mag vinden dat de DVD voor beginners is maar
die moeten de Engelse taal dan wel goed machtig zijn.

Het bedrijf dat de DVD uitbrengt heet ‘Ideal Audience’,
dat betekent ‘ideal publiek’.
In de opvatting van Gould zijn wij dat: de beluisteraars van CD’s en DVD’s.
Toeval?

Links: :: FaceCulture ::.

Ik was op zoek naar informatie over Def P (Osdorp Posse)
en stuitte toen op de web site van FaceCulture.
De moeite waard om de filmpjes en interviews eens te bekijken.

Op mijn zoektochtje kwam ik ook een logo van Def P tegen.
Leuk gedaan.

Doe Maar was geen toevalstreffer.
De mensen die deze band vormden weten hoe je goede
muziek kunt maken die ook nog eens verkoopt.
Henny Vrienten heeft samen met de creme de la creme
van de Nederlandse muziek een CD met film gemaakt.
De muziek is prachtig, de film heb ik nog niet gezien.





Verrassemd zijn zeker ‘Fallen Star’ met P. Both (?) en
het optreden van Herman Finkers (Als ik denk dat ik dood ga).


De bijna-regea blijft het goed doen.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor de zingende zaag (Fay Lovsky).


Zoals de titel van het album al aangeeft hebben alle nummers te maken
de nacht.
Een hele serie mooie liefdesliedjes maken onderdeel uit van de CD.
Ik ga gauw naar de film kijken die door Henk Hofstede is gemaakt.


Iedereen is anders op dezelfde manier. (Tom Barman)

Vandaag was het dan eindelijk zover.
Mijn eerste concert van dit seizoen in het kader van mijn abonnement.
En wat voor een concert.
Vanavond (of gisteravond zo je wil) was de cellist Yo-Yo Ma
in het Concertgebouw in Amsterdam.





Het was eg indrukwekkend.
Wat is zo’n cello toch een gevoelig instrument.
Maar wat kun je er ook op te keer gaan.
Het voetenwerk van Yo-Yo was erg leuk.
Prachtig.
Morgen maar weer eens naar zijn CD’s luisteren.


Hierpnder het programma:

De film is al een tijdje beschiknaar in de VS
maar deze week zag ik hem ook in de Nederlandse
AV-zaken (audio-visuele speciaalzaken).
De eerste 15 minuten heb ik vanochtend gezien en zodadelijk
ga ik proberen de rest te bekijken.
Erg vervelend waren de introducties van de verschillende
merken (platen label, filmmaatschappij, DVD-producent ed).
Je kunt het niet overslaan en in combinatie met
een aankondiging van de film van Al Gore en die verschrikkelijk
irritante boodschap over copyright,
was ik al 10 van de 15 minuten kwijt
aan non-informatie en non-entertainment.

Wie lost dit probleem eens op?

DVD’s zijn een fantastische uitvinding.
Ze stellen je in staat om zulke mooie concerten te zien
als de twee opnames op de DVD Ella Fitzgerald live in ’57 & ’63.

Het concert uit 1957 is opgenomen in een overvolle concertzaal in Brussel.
De opnamr van 1963 is in een tv-studio gemaakt in Stockholm.
De muzikanten zijn in beide gevallen top!
Ella is in een wereldvorm.
De energie spat van je scherm af.
Dit is ongelofelijk.