‘Keep it simple’ is de titel van de nieuwe cd van Van Morrison.
De reacties die ik tot nog toe hoorde waren positief.
Volgens de officiele Van-web site komt in Engeland de cd uit op 17 maart.
Dan zal dat rond die tijd ook wel in Nederland gebeuren.
Ik ben benieuwd.

Helemaal zeker kun je niet zijn van dit artikel.
Op welke zaterdag zal dit concert nu plaatsvinden.
Ik heb het even gecontroleerd,
het is morgen 8 maart 2008.



BN/De Stem, 6 maart 2008.

Gistermiddag hebben we een concert bezocht van deze Italiaanse zanger:
Gianmaria Testa.















Vreemd, we zaten in de zaal met veel mensen die Gianmaria kenden.
Veel mensen spraken of verstonden Italiaans.
Wij niet.
Dat mensen dan mee gaan zitten zingen is erg irritant.
Tenslotte zijn we niet naar een karaoke-avond gegaan,
maar wilden we deze zanger horen…
… en de muziek die hij en zijn twee begeleiders maakten.
Die muziek alleen was al de moeite waard.
Leuke percussie.
Prachtig bas, klarinet en sax.

Geen nieuwe Paolo Conte.
Veel optimistischer, opener, niet zo’n geneuzel.

De komende tijd ga ik naar een concert van Gianmaria Testa.
Daarom alvast een kort verhaal over hem.

Jarenlang zag Gianmaria Testa de treinen komen en gaan.
Als stationschef van een klein Italiaans provinciestadje brachten de treinen
passagiers met verhalen mee.
xe2x80x99s Avonds maakte hij van die verhalen kleine liedjes.
Hij had er twintig jaar voor nodig om genoeg moed bij elkaar te rapen
en zijn liedjes op te nemen.
Vanaf dat moment,zoxe2x80x99n elf jaar geleden, groeide zijn reputatie
van het bestbewaarde muzikale geheim van Italixc3xab
tot een van de belangrijkste xe2x80x98cantautorexe2x80x99, de Italiaanse versie
van de singer/songwriter.
Het was een lange, langzame weg naar succes,
een reis die nog altijd niet ten einde is.

Zijn nieuwste CD xe2x80x98Da questa parte del marexe2x80x99
is op te vatten als een conceptalbum.
Het thema is een poxc3xabtische kijk op moderne migratie,
en de veranderende ideexc3xabn omtrent volk en vaderland
en hoe het is om ontworteld te zijn.
Zonder overigens in politiek pamflettisme te vervallen.
De afzonderlijke liedjes zijn meer als hoofdstukken in een roman.
De albumtitel laat zich vertalen als xe2x80x98Aan de andere zijde van de zeexe2x80x99,
de andere kant van de Middellandse Zee waar tallozen
de oversteek wagen op zoek naar een beter bestaan.
Gianmaria Testa bracht als laatbloeier elf jaar geleden
zijn eerste plaat xe2x80x98Montgolfixc3xa8rexe2x80x99 uit. Hij schreef al twintig jaar liedjes
en begon voorzichtig met optreden in zijn geboortestreek rondom Piemonte.
Het succes groeide langzaam, hij speelde vaker door heel Italixc3xab
en brak in 1997 door in Frankrijk met een reeks uitverkochte concerten
in het Walhalla van het chanson, het Parijse lxe2x80x99Olympia.
Hoewel bijna 40 jaar oud, werd hij gezien als een exponent
van de nieuwe generatie Italiaanse zanger/liedjesschrijvers.
Inmiddels is Testa een vaste waarde in het Italiaanse muzikale landschap.
Een vergelijking met Paolo Conte, ook zoxe2x80x99n zanger met een doorleefde stem,
ligt voor de hand.Toch zijn de verschillen groot.
Waar Conte een melancholieke mopperkont is,
is Testa meer een observator van de kleine dingen des levens.
Zo weet hij op xe2x80x98Da questa parte del marexe2x80x99 het verdriet
van de ontheemden in een paar kleine beelden te vangen.

Vrij naar de web site van Klassieke Zaken.

Als je hem wilt zien en horen:
Uitzending gemist.nl, de uitzending van vorige week.

Onlangs waren er weer de Grammy’s.
De grote Amerikaanse muziekprijzen.
Opvallend was het ‘Album of the year’.
De prijs ging naar Herbie Hancock met ‘River: the Joni letters’.
Dit album heb ik besproken op 23 september van vorig jaar.
Daar staat een nummer op dat zo prachtig gezongen wordt.
De zangeres is Luciana Souza. Het nummer is Amelia.



Herbie Hancock, Luciana Souza, Amelia.

Ik heb de prijzen eens bekeken en kwam een paar ‘vreemde’ categorieen tegen.
Wat denk je van:

Best rock or rap gospel album.
Best Tejano album.
Best Norteno album.
Best native American music album.
Best Polka album.
Best surround sound album (blijkbaar is dat geen muziek).
Best Hawaiian music album.

Overigens was ‘River’ ook Best contemporary jazz album (best hedendaags
jazz album) en won Joni Mitchell zelf de ‘Best pop instrumental performance’
met het nummer ‘One week last summer’.




Joni Mitchell, One week last summer.

All things come in waves, Arid.
Deze Belgische popgroep maakt zoals altijd erg aangename luistermuziek.
iTunes herkent de muziek als Alternatief. Maar dat is meer iets voor REM of Coldplay
Dit is gewoon eenvoudige luistermuziek.
Ik heb wel gelijk een kaartje voor hun concert in de Mezz gekocht.
27 Maart.



Doing the dishes, The Nits.
Kwaliteitspop.



Eldorado, Michiel Borstlap.
Heel dansbare jazz.
Zeer luisterbaar.
Niet te ingewikkeld.
De man kan spelen maar de cd staat vol met effecten.



It is time for a love revolution, Lenny Kravitz.
Hier heb ik hele grote verwachtingen bij.
Maar ik heb het album nog niet kunnen beluisteren.
De DVD die er bij zit schijnt een toelichting te geven op de nummers.
Ik ben benieuwd.



I told you I was trouble, Amy Winehouse.



Rain, Joe Jackson.
Zie Lenny Kravitz.



The Dreamer, Jose James.
Nieuw, voor mij helemaal onbekend.
Hoorde de cd in de platenzaak.
Klikte gelijk.
Mooie jazz.

Ongeveer 25 jaar geleden kocht ik deze plaat.
Nog steeds in mijn collectie.
Nog steeds de moeite waard.

De afgelopen week heb ik in de auto geluisterd
naar het hoorcollege van Leo Samama over Beethoven.
Geweldig.
Heel leerzaam.
Ook voor een leek zoals ik ben.
Vooral de vierde CD waarop je aan de hand meegenomen wordt
door een paar stukken van Beethoven.
Ook hoofdstuk 8: Esthetica in de tijd van Beethoven is heel leerzaam.
Aanrader.

Mijn nieuwe iPod is gisteren via omwegen toch bij me aangekomen.
Deze nieuwe iPod Classic is wel heel erg verbeterd.
De software is veel beter.
Veel beter aangepast aan Windows.
Natuurlijk is het schermpje groter.
Bij producten met dit soort afmetingen telt iedere milimeter.
Het schermpje is in kleur.
Geweldig.



De voorkant.
Inderdaad deze maal een zwarte.
Mijn vorige, gestolen, iPod was wit.



De achterkant.
Inderdaad de naam van mijn web log staat op de achterkant gegraveerd.
Toys for boys.

Radiohead is zonder twijfel de meest bijzondere popgroep van het moment.
Hun muziek valt op door complexiteit, dansbaarheid en schoonheid.
Het nieuwe album is ook weer een genot voor het oor.
Daar kom je de kerstdagen wel mee door.



Het mooie hoeje blijkt bij nadere beschouwing
een soort bouwdoos te zijn waarmee je de cd in een jewel case
kunt stoppen.

Mijn partner vind het maar klereherrie.
Gelukkig valt over smaak niet te twisten.
Het is prachtig.

Omdat mijn eerste iPod gestolen is heb ik een nieuwe besteld.

Hij is onderweg.

Rufus Wainright speelt Judy Garland.
Typisch Rufus.
Als je zijn muziek beter wilt begrijpen dan is deze DVD een must.
‘Over the top’ in iedere betekenis van het woord.
Maar het leuke is dat hij het zelf geweldig vindt.
En dat is het ook.

In de New York Times zegt Rufus erover:

“It’s a bit dangerous, camp,” Mr. Wainwright said recently
in a Dutch gay magazine whose title cannot be printed in these pages.
“I think that any gay person in the world would be seduced
at one point by a certain kind of camp.
For certain people it’s kind of a saving grace.”



Jammer dat de DVD technisch niet beter is gemaakt.
Hij is ‘slechts’ stereo.
Het zou helemaal af zijn geweest als het concert van Judy Garland
er als extra had bijgezeten.

De verhalen van Paul Witteman zijn leuk, haast luchtig geschreven.
Hij weet veel van muziek en hoe je die kunt waarderen
en kan daar aangenaam over schrijven.
Bij het boek zit een CD met een aantal van de stukken
die in het boek besproken worden.
De besprekingen zijn zeker niet muziektheoretisch
maar anekdotisch.
Verhalen uit het leven van de componist of uit zijn eigen leven
vormen meestal aanleiding tot het stukje.
Wat ik extra leuk vind is dat er deze keer
weer wat meer voor mij onbekende componisten aan bod komen.

Natuurlijk spekken we met een aankoop van deze DVD
de weduwe van Curt Corbain.
Maar het is zo’n mooie DVD.

De bard heeft weer een nieuwe CD.
Een nummer van meer dan 18 minuten.
Maar een kinderkoortje ?



Chrome Dreams II.

De vraag is dan: en waar is Chrome Dreams I dan ?

Onlangs (8 september 2007) kende cafe de Beyerd in Breda 3 jubilea:
40 jaar uitbater van het cafe: Piet de Jongh
25 jaar achter de bar van de Beyerd: Jos
15 jaar kok in restaurant de Beyerd: Piet



Jos was verzocht om voor dit feest (was het zijn eigen idee ?)
zijn top 10 uit te kiezen en te presenteren op het feest.
Dat deed hij op zijn eigen bekende wijze.
Negen van de 10 nummer horen we dan ook regelmatig in het cafe.
Voor ons dus niet veel verrassingen maar
wel veel instemmend geknik.

Hier volgt het lijstje:

En het lijstje verscheen ook op CD
Maar op je iPod is hij ook erg goed.



Kort commentaar op de nummers:
Del Amitri
prachtig, zo’n trieste tekst en een opgewekt nummer
Buena Vista Social Club
de trompetsolo doet het helemaal
Cranberries
onverwacht nummer, ze hadden betere nummers
dit nummer hoor ik ook niet zo vaak in de Beyerd
Rolling Stones
Ik ben geen kenner van hun werk maar dit is hun beste nummer
Eric Clapton
Leuk
John Lee Hooker
Klassiek, dit moet je kennen
Van Morrison
niet zijn beste werk maar wel iconografisch
iedereen kent het
Tom Waits
mooi maar niet echt zijn stijl, te glad, maar mooi
Joep Peeters
hoort in de carnaval top drie

Van mij mag je de lijst van boven naar beneden
of van beneden naar boven lezen.
De maker heeft de lijst van 10 naar 01,
van boven naar beneden genummerd.

Ja, naast de piano stond toch de stem ook centraal.

Deze keer de stem van Cecilia Bartoli.
Ze heeft een werkelijk bijzonder stuk werk geleverd met Maria.
Dit zeer uitgebreide project omvat een boek, een DVD en een cd.







Wat te denken van deze ‘jodelende Bartoli’.

Gisteren stonden twee zaken centraal in de muziek:
de piano en de stem.
Ik hoor graag pianomuziek en al helemaal Mitsuko Uchida.
Vanhaar heb ik gisteren de volgende cd gekocht.



Overigens is de foto op de hoes (je mag dat natuurlijk niet meer zo noemen)
gemaakt door Richard Avedon.
Een foto uit een prachtige reeks die in 2004 gemaakt is
maar nog steeds gebruikt worden voor publiciteitsdoeleinden.



Deze tweede CD bevat opnames van stukken van Mozart.
Mozart schreef deze stukken in een tijd dat het feit dat er
op drie piano’s tegelijk gespeeld ging worden,
nog een krantebericht waard was.

On 28th October 1777 the Ausburger Staats- und Gelehrten Zeitung described a performance of the Concerto in F major, K242, in which Mozart was one of the soloists: ‘As Mr Stein (pianobouwer) had three instruments of this type ready, the opportunity presented itself to perform an impressive concerto for three pianos in which Mr Deymler, organist of the cathedral, and Mr Stein himself played the other two pianoparts….

Piano’s waren toen nog zeldzaam.
Je schrijft dan ook niet meteen stukken voor twee of drie piano’s.
Je kon er amper een vinden.

De stukken op deze cd zijn:
Concerto in E flat major for two pianos (kv365, 1779)
Concerto in F major for three pianos (kv242, 1776)
Concerto in E flat major for two pianos (kv365, de versie van 1782)

Ik heb de CD al even in huis.
Het probleem met Mark Knopfler is dat als je de CD
voor het eerst hoort, je denkt:
dat heb ik eerder gehoord.
Altijds hetzelfde, wel erg kalm, geen variatie, saai.

Maar bij vaker luisteren ontdek je steeds meer in zijn muziek.
De DVD ga ik zodadelijk eens bekijken.



De man is een fantastisch gitarist.
Het mooiste nummer vind ik:
In the sky.



Okay,
ik heb even naar de DVD gekeken.
Niet naar kijken !
Weggooien.
10 minuten slechte reclame.
Zonde van het materiaal.
Stereo.
Jammer.
Met een kleine moeite zou het een heel aardige aanvulling
op de CD kunnen zijn.
Dit is te veel: ‘Zoals het hoort’.
Te veel platenmaatschappij.