Ik ben geen fan van Leonard Cohen.
Zijn teksten vind ik wel heel erg zweverig.
Maar soms zijn er mooie uitvoeringen van zijn werk.
Ik denk dan met name aan Hallelujah in de uitvoeringen
van k.d. lang en Rufus Wainwright.
Maar voeg een zweverige stem bij een zweverig nummer
en je krijgt een combinatie met een vreemde aantrekkingskracht.
Om nog maar te zwijgen van het onzekere, haperende optreden
dat het geheel een vervreemdend effect geeft.
De tekst lijkt diepzinnig maar die vreemde uitvoering dan?

Keep on bloggin’ ‘til the power goes out,xe2x80xa8 and your battery’s dead.

Er is weer een nieuw album van Neil Young.
Minder zweverig dan in de zestiger en zeventiger jaren,
maar nog steeds met actuale teksten.

Ik heb de CD nog niet gehoord, op een paar kleine stukjes na dan,
echt Neil.

Lees verder →

Vanavond hebben we in Breda in het Chasse theater
Frank Boeijen – Henk Hofstede en Henny Vrienten gezien en gehoord.
Deze ‘aardige jongens’ hebben een theatershow
waar het enthousiasme van af druipt.
En als ik de recensies op het internet hier en daar mag geloven
is dat iedere avond zo.
Een reden om te gaan genieten.
Wij hebben in ieder geval graag en gretig gekeken naar
een concert dat ons nog lang zal heugen.

Er is van alles, positief en negatief, over deze drie heren te vertellen:
oud, slecht articulerend (Boeijen), zweverig (Boeijen), te artistiek
(Hofstede), matige stem (Vrienten), niet alle liedjes zijn sterk,
enzovoort, enzovoort.
Maar dat wordt allemaal gecompenseerd door de chemie tussen deze mensen.
Muzikaal zit het goed in elkaar, het is leuk om te zien,
de verhalen rond de teksten zijn leuk,
Hofstede vertelt steeds opnieuw een (deels) ander verhaal over J.O.S. Days.
De drie zijn hele verschillende persoonlijkheden,
hebben allemaal hun eigen sterke en zwakke kanten,
maar geven elkaar de ruimte op het podium.
Geen baasjes die elkaar van het podium willen spelen.

De volgende publiciteitsfoto die ik op het web vond
is op een andere manier weer typerend:
de gitaar (lees “de muziek”) staat centraal,
maar het plaatje lijkt veel op een bidprentje.
Zwarte stukken zitten er dan ook voldoende in het concert,
naast, niemandalletjes en vrolijke liedjes.

Zaterdagavond heb ik de muziekavond bijgewoond die Lokaal01
in Breda hield in samewerking met onder andere November music:
Stick your spoon in the wall.

Het programma was als volgt:

1. violiste Marieke Berendsen, componist Bruno Nelissen

2. violiste Marieke Berendsen, componist Nico Sall
De naam van het stuk was “Interventio nonstopio”

3. violiste Marieke Berendsen, componist Peter Swinnen, dichter Jean Portante.
De naam van het stuk was “Point d’Appui”

4. pianist Jan Michiels, componist G. Ligeti: Etudes boek 1, 1 t/m 6
Dxc3xa9sordre / Cordes xc3xa0 vide / Touches blocquxc3xa9es / Fanfares / Arc-en-ciel / Automne xc3xa0 Varsovie

5. pianist Jan Michiels, componist L. v. Beethoven: Sonate opus 111

6. pianist Jan Michiels, componist G. Ligeti: Etudes boek 2,
En suspens / Fxc3xa9m / Galamb Borong / Lxe2x80x99escalier du diable

7. Improviserend gelegenheidstrio bestaande uit:
= Hilary Jeffrey (trombone)
= Frank Crijns (gitaar)
= Dirk Bruinsma (saxofoon)

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik op het gebied van klassieke muziek
en op het gebied van electronische muziek een absolute leek ben.
Maar dat neemt niet weg dat ik wel een impressie van de avond kan geven.
Ik heb foto’s gemaakt tijdens het concert.
Dat wil zeggen dat ik zoveel mogelijk dode momenten heb gekozen
om foto’s te maken zonder flitslicht.
Dan beinvloedt dat niemand.
De ruimte bij Lokaal01 is prima voor een beperkte groep luisteraars.
Maar dat heeft als effect dat je kort op de muzikanten zit.
Dat alles betekent dat mijn foto’s zeer “bewogen” zijn.

Zo ziet die ruimte er uit.



Als eerste stuk speelt Marieke Berendsen een stuk waarbij een sensor
aan de strijkstok de computer aanstuurt.
Op de foto is de witte snoer te zien die vanaf haar arm
naar de computer loopt.
Zo ontstaat er als het ware een duet van Marieke met de computer.
Uitgangspunt voor de componist bij het maken van het stuk
was de spanning die een muzikant ervaart bij het spelen van een stuk.
Die spanning bestaat uit: ken ik mijn stuk goed,
wie zit er allemaal naar mij te luisteren,
maak ik geen fout, enz.
Die spanning wordt bij de uitvoerster nog verhoogd
doordat het te spelen stuk erg langzaam gespeeld moet worden.
De strijkstok wordt heel langzaam bewogen over de snaren van het instrument.
Dat vraagt veel beheersing. Spanning.
Na afloop van het stuk wordt de componist nog geintervieuwd
maar als men begint over de quantum theorie, haak ik af.

Volgens mij werd er bij dit stuk ook met de stok van de strijkstok gespeeld.
Niet alleen met de haren.



Van het tweede stuk heb ik geen foto.
De violiste gebruikt nu naast de viool een aantal “pedalen”
die je normaal gesproken veelvuldig bij rock gitaristen ziet.
Die apparaten kunnen muziek vervormen.

Het derde deel is weer anders.
Hier doet een Franstalige dichter mee door een (aantal) gedicht(en)
voor te dragen tijdens de muziek.
Helaas in het Frans dus dat was aan mij niet besteed.
Dit stuk was veel dynamischer dan de voorgaande twee.

Overigens wordt in deze eerste drie stukken niet geimproviseerd.

Voor dat men met het stuk kon beginnen moest eerst
een technisch probleem worden verholpen.



Vervolgens pianomuziek.
Dit was voor mij het deel waar ik het meest van kon genieten.
Het was een soort Beethoven sandwich.
Eerst muziek van Gyxc3xb6rgy Sxc3xa1ndor Ligeti, dan Beethoven, dan nogmaal Ligeti.
Prachtig was te horen dat de muziek van de romantische componist Beethoven
niet zonder verwantschap is met avantgarde componist Ligeti.
Op de volgende foto plaatst Jan Michiels de muziek op de piano.



Vervolgens stelt een trio zich op.
Improvisatie met electronische muziek wordt dan het thema.
Maar eerst even opstellen, nou ja even…….



Op de foto hierboven zien we dat gitarist Frank Crijns
wel 10 van die pedals opstelt.
De improvisatie gaat gepaard met ‘traditionele’ popmuziek vervormers
(zoals bij de gitaar) maar daarnaast ook door electronische muziek
die door een apparaat (computer?) wordt gegenereerd.
Er wordt met de hele ziel en zaligheid gespeeld.



Met name de trombonemuziek vond ik qua techniek lijken op de manier
waarop Kimmo Pohjonen muziek met zijn accordeon maakt.
Dat wil zeggen dat alle manieren waarop lucht door of langs het instrument
kan gaan benut wordt om muziek te maken.
Qua sfeer vond ik de trombonesollo’s sterk lijken op Mark Isham.
Alleen de trombone in combinatie met gitaar en saxofoon leidde
tot een heel ander geluid.

Een leerzame avond, genoten van al het nieuwe.
Genoten van al het oude.

Op 23 mei van dit jaar ben ik begonnen te gaan luisteren
naar mijn I-tunes play list “3 minuten”.
Alle nummers in mijn collectie van 180 tot 240 seconden lang.
Het eerste nummer was “Liberdades Poxc3xa9ticas”van Misia.
Het laatste nummer, 1918, “Lullaby of Birdland, alternate take”
door Sarah Vaughan met Clifford Brown.
Dat laatste nummer heb ik zojuist gehoord.

Ik heb in iTunes een slimme afspeellijst gemaakt genaamd ‘3 minuten’.
Ik heb daarin alle nummers geselecteerd die langer zijn
dan 2 minuten en 59 seconden en korter zijn dan,
u raadt het al, 4 minuten.
Dat levert een lijst op met 1914 nummers met een totale luisterlengte
van 4,6 dagen.

Uitgesloten is klassieke muziek.
De nummers zijn gesorteerd op lengte.

Ik ben al sinds 23 mei aan het luisteren,
inmiddels ben ik nummer 800 gepaseerd.
Nummer 800 is overigens ‘I Wanna Roo You (Scottish Derivative)’
Een nummer van Van Morrison, van het album Tupelo Honey.
Het duurt 3 minuten en 25 seconden.

Ik realiseer me nu pas hoeveel muziek ik van Ella Fitzgerald heb.
Ze heeft erg veel nummers die in mijn selectie passen.

Bij nummer 812 ga ik naar 3 minuten en 26 seconden:
Luka Bloom, Love is a place I dream of.

Wel erg zweverig, maar ook mooi.
Het eerste nummer van 3 minuten rond is:
‘Liberdades Poxc3xa9ticas’ van Misia.

Ik heb ook een lijst die ‘Long!?!’ heet.
Met alle nummers die langer duren dan 10 minuten.
Begint met Round Here van de Counting Crows
en eindigt 1,2 dagen later met nummer 138:
‘What Need Have I For This – What Need Have I For That –
I Am Dancing At The Feet Of My Lord – All Is Bliss – All Is Bliss (Live)’
Shakti With John McLaughlin Live

Wat een uitvinding!

Don’t be denied, Nils Lofgren zingt Neil Young.

Deze dagen voel ik me extra verwant met deze nieuwe cd van Nils Lofgren.
Hij maakte een cd met alleen maar nummers van Neil Young.
De naam van de cd: The loner (de eenzame of einzelganger).
Ik ben ook een paar dagen alleen want L. is op vakantie
naar Boedapest met haar zus.

Nils speelde in 1970 mee op het legendarische album “After the Gold rush”.
Met recht kan hij dus een verzameling Neil Young songs opnemen.
De uitvoeringen zijn sober maar daarmee komt de muziek van Neil
prima tot z’n recht.

Vanavond gezien in de Mezz.
Eerst Greendive en daarna Arid.



Voor aanvang van het concert.

Greendive is een band uit Breda.
Erg hecht is de groep niet.
De toetsenist wordt de hele avond niet bij het ‘feestje’
van de andere bandleden betrokken.
Niet dat hij zijn muzikale steentje niet bijdraagt
maar het contact met de andere bandleden ontbreekt volledig.



Dan speelt de gitarist weer een riedeltje van U2,
dan zingt de zanger weer een stukje ‘a Balladeer’,
en dan lijkt het in de verte op Coldplay.
En dat is niet als compliment bedoeld.

De zang was vanavond (alleen vanavond ?) niet sterk.



Het enthousiasme straalt van het publiek af….of niet ?

De band heeft geen eigen geluid.
Klinkt niet hecht.
Vreemd voor een band die er prat op gaat al 10 jaar te bestaan.
Nog goed oefenen.



Arid is anders.
Een hecht geluid, die spelen vaker samen.
Veel professioneler.
Toch was dit optreden minder dan het optreden van Jasper Steverlinck solo.
Bij het solo-optreden zong hij alleen covers.
Een voor een veel sterkere nummers dan de eenvoudige zaken van vanavond.
Vanavond neeg de band naar hard rock.
Ongetwijfeld leuk voor het jonge publiek maar muzikaal erg vlak.
Jammer, de stem van Jasper verdient beter.
Hij zal aan een beter repertoire moeten zien te komen en
het zal minder puberaal moeten worden.
Dit soort liedjes kun je niet je hele leven bl;ijven zingen.



Ik stond te ver van het podium af, vandaar een beperkt aantal foto’s.
Dit was al schadelijk genoeg voor mijn oren.

Aanstaande donderdag geven Jasper Steverlinck en de band Arid
een concert in Breda.
Ik ben erbij.

Van heeft weer een echte bluesplaat gemaakt.
Keep it simple.