De grote kanarie 10

Ik ontving vandaag van een lezer van mijn weblog
de volgende opmerking.

Op mijn web log stond het volgende over een wandeling
die we op Gran Canaria wilden maken:

“Bij het einde weer een parkeerplaats en een smalle weg,
vrij steil naar boven.
Het steile stuk bestaat uit een weg van cement of beton.
Ik vermoed dat dit vroeger de start van deel 2 van de wandeling was.
De route die we wilden lopen (deel 1 van de route)
bestaat dus niet meer.”

Dat smalle weggetje, van cemtent/beton is mijn ‘oprijlaan’.
Het wandelpad begint na ongeveer 2 meter op dat weggetje
en staat met een bord aangegeven.
Wat wel zo is, is dat het bord vaak deels verscholen gaat achter plantengroei.
(ik snoei regelmatig maar het gaat hard.)
Binnen een week of twee komen er trouwens nieuwe borden. Groeten!



Erg leuk om een reactie te krijgen.
De wereld is klein.
De reactie komt van een medewerker van de volgende web site:
www.hollandsenieuwe.com

The Kingdom of the Crystal Skull

Legende van de kristallen schedels,door Jane MacLaren Walsh.Zestien jaar geleden werd er een zwaar pakket afgegevenbij het National Museum of American History.Het niet bestaande adres op het pakket luidde:Aan de curator van het Smithsonian Instituut,Middelamerikaans Museum, Washington.Er zat een brief bij die niet ondertekend was.In de brief was te lezen:Deze Azteekse kristallen schedel maakt deel uit van dePorfirio Diaz collectie en is gekocht in 1960.Ik bied deze schedel aan het Smithsonian aan zonder enige bedenking.(De verwijzingen die ik op het internet vind naar Porfirio Diazwijzen allemaal naar een Mexicaanse dictator.Hij heeft veel documenten achtergelaten maar van een kunstof archeologische collectie kan ik niets vinden)Op dat moment was Richard Ahlborn curator van deSpaans-Amerikaanse collectie.Hij wist van mijn expertise in Mexicaanse archeologieen vroeg of ik iets wist van het object,een eng, melkwitte, kristallen schedel,aanmerkelijk groter dan een menselijk hoofd.Ik vertelde hem dat ik een kristallen schedel kende die te zienis in het British Museum. Deze schedel was net zo groot als eenechte menselijke schedel.Ik kende ook kleinere versies die door het Smithsonian ooit warententoongesteld als vervalsingen.Nadat we een paar minuten van gedachten hadden gewisseld overde betekenis en het belang van dit ongebruikelijke object,vroeg hij me of de afdeling antropologie geinteresseerd zou zijnom de schedel te accepteren en op te nemen in de collectie.Zonder aarzeling zei ik: “ja”.Als zou blijken dat het object een echt pre-Columbiaans voorwerpdan zou het zeker een deel worden van de collectie.Ik had toen niet kunnen bedenken dat deze gifteen heel nieuwe weg van onderzoek voor mij zou openen.In de jaren na aankomst van het pakket, heeft mijn onderzoeknaar deze schedel geleid tot het bestuderen van vele collectiespre-columbiaanse kunst over de hele wereld.Ik heb samengewerkt met een reeks van internationale wetenschappers (op allerlei vlak) en curatoren die ook in aanraking waren gekomenmet kristallen schedels. Deze studies hebben onder andere geleid tot nieuw onderzoeknaar de pre-colombiaanse manieren van steenbewerking,in het bijzonder het bewerken van harde steensoorten als jade en quarts…. Lees verder

The Kingdom of the Crystal Skull

Tussen sterrren zoals Harrison Ford en Cate Blanchett belooftde nieuwste Indiana Jones-film een van de meest geheimzinnigegroep voorwerpen te tonen die bekend zijn bij archeologen:kristallen schedels.Ze kwamen voor het eerst in het nieuws in de 19e eeuwen ze werden toen door allerlei specialisten toegeschreven aanantieke meso-amerikaanse culturen.In dit artikel van Jane MacLaren Walsh (als antropoloog verbonden aan het Smithsonian Museum. Het SmithsonianInstitute is een conglomorate van bijna 20 musea enallerlei organisaties op het gebied van kunst en wetenschap.Het grootste museumcomplex van de wereld.) deelt zehaar avonturen waarin ze de objecten onderzochten uitzocht waar en van wie deze objecten eigenlijk vandaan komen.Deze persoon, de ‘obtainer of rare antiquities’ (de verkrijger van zeldzameantiquiteiten, zoals Indiana in de films wordt genoemd) moetmeer weten over de herkomst.In 1992 werd deze holle, rotskristallen schedel naar het Smithsonian verstuurd,anoniem.Er zat een brief bij dit voorwerp van ruim 13 kilo en ruim 25 centimeter groot.In de brief werd gesuggereerd dat dat het object van Azteekse afkomst was.Deze informatie werd gegeven door James Di Loreto & Donald Hurlburt,met dank aan het Smithsonian Institution. Lees verder

Nationaal scheepvaartmuseum

Afgelopen week hebben bekenden van mij een bezoek gebracht
aan het Nationaal scheepvaartmuseum in Antwerpen.
Daar werden de volgende foto’s gemaakt:





Zeemeerpaard ?



Vliegende Hollander ?





















Helaas was ik er zelf niet bij
dus heb ik niets toe te voegen aan de mooie foto’s.
Ik moet binnenkort maar eens zelf op bezoek gaan.

Zheng He

Van deze Chinese meneer had ik nog nooit gehoord, Zheng He,
totdat ik ‘Geschiedenis in het groot’ beluisterden.
Deze Chinese ontdekkingsreiziger (!) heeft al ruim voor
‘onze’ grote ontdekkingsreizigers, vele tochten gemaakt.

Wikipedia zegt onder andere het volgende:

In 1405 leidde Zheng He een enorme vloot van 62 jonken en meer dan 100 kleinere scheepjes, met in totaal ongeveer 28.000 bemanningsleden, naar het verre Calicut in Zuid-Indixc3xab. Bij latere expedities, tussen 1407 en 1433, deed hij 40 landen rond de Indische Oceaan aan, tot in de Rode Zee en de Swahilisteden in Oost-Afrika.



Nu ben ik voor het eerst een artikel over deze zeevaarder tegengekomen.
Dat kun je dus hier vinden:

Rebuilding a Treasure Ship
by Mara Hvistendahl

In its 15th-century navy, China discovers a model for its new global ambitions.



Using many 15th-century techniques, shipbuilder Fang Jiebo works
on what will become one of the ribs of a reproduction
of a massive “treasure ship” captained by the Muslim eunuch explorer Zheng He.
Modern Chinese officials want to use Zheng He’s legacy to shape perceptions
of their country’s rise to global prominence.

An improbably small worker in gray coveralls tugs at a thick iron chain,
his mouth set in a resolute line.
The chain extends to an overhead pulley and back down to the midpoint
of a massive square log that the worker is slowly, excruciatingly trying
to turn on its side.
Few tasks are too gargantuan in today’s China, but this is a bit much.
The log is 52 feet long and weighs more than eight tons.

Finally, it tips over with a resounding thump.
Once this log is sanded and varnished, it will become part of a titanic reproduction,
based partly on archaeological evidence, of a boat captained by Zheng He,
China’s legendary fifteenth-century explorer.
T. J. Jia smiles approvingly from under his white supervisor’s hard hat.
A good-humored man with wide-set eyes, his supple leather jacket
and flawless English hint at a privileged background.
He is a former Chinese foreign ministry official with an MBA
from the Garvin School of International Management in Arizona.
He stands in a large, hangar-like warehouse.
Outside, the brown waters of the Yangtze River roil by.
“We’ve had to import balau wood from Malaysia,” Jia says apologetically.
“We don’t have it in China anymore. The forests are gone.”

This is just a slight inconvenience.
Jia is deputy general manager of Dragon Boat Development Company,
which is overseeing the project with the city of Nanjing.
With a $10 million budget and a three-year timeline,
he can afford to import wood for historical accuracy.
The company even uses many fifteenth-century construction methods,
which explains why the tiny workman uses a pulley instead of a forklift.

The story of the boat now being reconstructed begins in 1402,
when a dynamic young prince named Zhu Di ousted his brother by force,
usurping the Ming throne.
For centuries, China had been dominated by Confucian advisors
who convinced the emperors to spurn international commerce and look inward.
Referred to as the Yongle (meaning “eternal happiness”) emperor,
Zhu Di wanted to reinstate foreign trade, invite in foreigners,
and unite “the four seas”–what China then saw as the rest of the world.
The following year, he ordered the construction of a fleet
larger than any in history, with 317 boats.
Its centerpieces were majestic “treasure ships,”
named for the wealth of goods they carried.
According to historical sources, each ship boasted a tall, curled prow,
nine staggered masts, and 12 red silk sails.
Watertight compartments carried porcelain, silk, and tea
for trading with distant lands.
It is unclear how many such ships Zhu Di’s initial fleet included–
a novel from the period suggests there were four–
but each was apparently more than 400 feet long,
or four times the length of Columbus’s Santa Maria.

The man the emperor chose to captain the voyages,
a Chinese Muslim eunuch from among his closest advisors,
was as imposing as the fleet he led.
Standing over six feet tall, Admiral Zheng He had distinguished himself
in an offensive against the Mongols in 1390 and again
when the emperor seized China’s throne.
As head of the fleet from 1405 to 1433, Zheng He led explorations of Vietnam,
Siam, Malacca, Java, India, Sri Lanka, Arabia, and other lands.
He commanded 27,000 sailors, along with doctors, astrologers, translators,
and pharmacologists.
Eighty years before Vasco da Gama rounded the Cape of Good Hope,
Zheng He reached eastern Africa.
Before the death of the Yongle emperor and subsequent political shuffling
put an end to his voyages, China ruled the seas.
“We have traversed more than one hundred thousand li [around 25,000 miles]
of immense waterspaces and have beheld in the ocean huge waves,
like mountains rising sky-high,” boasts a tablet Zheng He had erected
in Fujian in 1432, near the port from which he sailed.

In 1424, the Yongle emperor died.
Zheng He followed him in 1433, at age 62, dying at sea of unknown causes.
In the next few decades, the Chinese elite began to question the cost
of maintaining a large fleet.
Just as Europe was launching its own maritime expeditions,
power reverted to the Confucians, who scaled back the shipyard’s operations
and eventually banned maritime trade altogether.
By the next century, China had again closed out the world.

Zheng He’s legacy endures in the Fujian tablet,
which was erected shortly before his death.
“We have set eyes on barbarian regions far away,” it reads,
“hidden in a blue transparency of light vapors, while our sails,
loftily unfurled like clouds day and night, continued their course
[as rapidly as] a star, traversing the savage waves
as if we were treading a public thoroughfare.”

Once the replica treasure ship is completed,
its planners intend it to follow a similar course,
retracing Zheng He’s voyages.
And, like its Ming predecessors, the ship will one day be part of a fleet.
Dragon Boat is already fielding orders–
a cultural bureau from New York’s Chinatown is among those expressing interest.
When asked about the future, Jia smiles.
“We will build another one,” he says. “And another one. And another one.”

Mara Hvistendahl is a freelance writer based in Shanghai.

xc2xa9 2008 by the Archaeological Institute of America
http://www.archaeology.org/0803/abstracts/zhenghe.html


Aardrijkskunde

Kaulille, Belgixc3xab.
Van Wikipedia

Kaulille (Limburgs: Kauwelil) is een deelgemeente van Bocholt, met 3500 inwoners.

Volgens de plaatsnamenstudie zou Kaulille afgeleid zijn van “kraaienlille”
hetgeen staat voor “Lindenbos waarin kraaien huizen”.
De oudste overblijfselen van menselijke aanwezigheid in Kaulille
zijn de terpen: grafheuvels uit de ijzertijd (10.000 A.C.).
De grafvondsten kan je bezichtigen in het molenhuisje
van de windmolen van Kaulille.
Vanaf 1400 is er sprake van de parochie Kaulille.
De toren van de huidige Monulphus- en Gondulfuskerk
dateert nog van die tijd.
Het schip van de huidige kerk zelf werd in 1932 gebouwd
(opmerkelijk interieur van kunstenaar Thomas Watson).
Kaulille was tijdens de 17de, 18de en 19de eeuw
een centrum van de bekende teuten.
Dit waren rondreizende handelaars, die hun handelsgebied uitbreidden
tot Noord-Holland, Duitsland en zelfs Denemarken.
In de winter vervaardigden deze teuten hun goederen
(elleteuten maakten stof, koperteuten, …),
die ze ’s zomers dan verkochten.
Na hun trektochten hielden ze dan een groot feest in het Kiezershof,
een teutenafspanning uit 1555.
In die tijden werden de inwoners van Kaulille geterroriseerd
door de beruchte bokkenrijders,
die er niet voor terugschrokken de dorpskerk leeg te plunderen.
Het waren de Kaulillenaren die hen in 1789 hielpen arresteren.

Op het einde van de 19de eeuw kende Kaulille
een forse bevolkingstoename door de komst
van buskruitfabriek Coopal (het latere P.R.B.).
Ook de oprichting van een legerkazerne
van het regiment “Grenswacht” bracht nieuwe inwoners naar Kaulille.

Kaulille fuseerde in 1977 met Bocholt.

Gulag

De Telegraaf:
Groot kruis voor slachtoffers zuiveringen Stalin

BUTOVO
In Butovo vlakbij Moskou is woensdag een groot houten kruis
opgezet ter nagedachtenis van de slachtoffers
van de bolsjevistische Sovjet-dictator Stalin.

Dat gebeurde op een plek waar op 8 augustus 1937
duizenden vermeende ‘vijanden van het volk’
werden geexecuteerd.
Het kruis van hout uit Siberie is 12,5 meter hoog
en 7,6 meter breed.


Tijdens de ‘zuivering’ van ‘anticommunistische elementen’
werden in 1937/38 honderdduizenden Sovjetburgers gedood;
miljoenen mensen werden naar kampen gestuurd.
De massa-executies gingen ook na november 1938
op een lager pitje door, tot Stalins dood in 1953.

Mensenrechtenorganisaties hekelen
dat de miljoenen slachtoffers van Stalin
nooit een schadeloosstelling hebben gekregen.

Een aantal van de foto’s bij dit stukje
komen uit een boek dat ik onlangs kocht in Amsterdam.
Het boek heet Gulag.
Het is gemaakt door Tomasz Kizny.
Het is een enorm groot boek met prachtige, vaak dramatische foto’s.
Foto’s van hoe Rusland er nu (jaren ’80 en ’90 vorige eeuw)
en toen (archief opnames ed) uitzag.
Solovki (Solovetski), het Witte Zee Kanaal en Kolyma
zijn een paar van de bestemmingen.

Lees verder

Standbeeld Hadrianus in Sagalassos

Leuvense archeologen ontdekken standbeeld Hadrianus in Sagalassos



Een archeologisch team van de K.U.Leuven heeft gisteren
in Sagalassos (Turkije) fragmenten van een uitzonderlijk marmeren beeld
van de Romeinse keizer Hadrianus opgegraven.
De intact bewaarde kop van het standbeeld is meer dan 70 cm hoog.
Volgens opgravingsdirecteur Marc Waelkens gaat het
om xc3xa9xc3xa9n van de allermooiste portretten van keizer Hadrianus,
onder wie de bouw van het thermencomplex startte.



Begin juli startte een nieuwe opgravingscampagne in de antieke stad Sagalassos.
Sinds meer dan tien jaar wordt in Sagalassos onder meer
het Romeinse badgebouw (thermen) onderzocht.
Dit jaar concentreren de Leuvense archeologen
zich op de zuidoostelijke hoek van het complex.
Totaal onverwacht werden zondag de eerste fragmenten
van een meer dan levensgroot standbeeld ontdekt.



Het ging om een voet van 0.80 meter lengte,
met sandalen die de eigenaar als een keizer identificeerden,
het deel van een been van net boven de knie tot aan de enkel van 1.50 meter hoogte.
Gisteren kwam dan ook een schitterende, nagenoeg intacte kop
van 0.70 meter hoog aan het licht.
Het hele beeld moet tussen vier en vijf meter hoog geweest zijn
en dateert waarschijnlijk uit het begin van de regeerperiode van Hadrianus,
tijdens de tweede eeuw na Christus.



Onder de regering van Hadrianus werd gestart met de bouw
van het thermencomplex van Sagalassos.
Het gebouw werd echter pas decennia later volledig afgewerkt.
Keizer Hadrianus bekleedt een bijzondere plaats in de geschiedenis van Sagalassos.
Hij gaf de stad een bijzondere status.
Ten noorden van de Onderste Agora van de stad
werd tijdens zijn regeerperiode een prachtige pronkfontein opgericht,
het zogenaamde Hadrianisch nymfaeum.



De opgravingen in Sagalassos staan onder leiding
van de Belgische professor Marc Waelkens.
Hij was gisterochtend op de Vlaamse radio met dit nieuws.
Het opgravingsseizoen is net op 7 juli begonnen,
dit is dus veelbelovend.
Vanaf de jaren ’90 is er een hele stad blootgelegd.
Het gebied wordt ook wel het Turkse Pompei genoemd.
Het mosaic hierboven laat een van de vele vondsten zien


Pratibha Patil

Correspondent Wilma van der Maten.

Indiaas eerste vrouwelijke president.


New Delhi, 25 juli
De republiek India krijgt vanmiddag de eerste vrouwelijke president
sinds de onafhankelijkheid van 1947.
De 72-jarige Pratibha Patil. Het klinkt zo mooi.
Maar als ik goed naar de Indixc3xabrs luister,
zijn ze daar nu niet echt van onder de indruk.



Een meerderheid had liever de wetenschapper Abdul Karam
met zijn opmerkelijke lange grijze kapsel
nog voor een tweede termijn gehad.
Een man, een vrijgezel, die zijn tijd het liefst met de jeugd doorbracht
en zich het lot van de minder bedeelden aantrok.
Een xe2x80x98eenvoudigexe2x80x99 man die twee kamers van de ruim 400 vertrekken
in het presidentixc3xable paleis gebruikte.
Ook met slechts twee koffers vertrok.
De Indixc3xabrs zullen deze xe2x80x98warmexe2x80x99 persoonlijkheid missen.

Maar de politiek besliste anders.
Niet het volk maar de parlementarixc3xabrs in het nationale
en de lokale parlement kozen.
Echt kiezen was het natuurlijk al lang niet meer.
De regerende coalitie, de Verenigde Progressieve Alliantie (UPA),
zoals de regering zichzelf noemt, schoof deze bejaarde politica naar voren.
Ze was tot voor kort gouverneur van de deelstaat Rajasthan,
maar eigenlijk brengt ze haar hele leven al in de lokale parlementen
en kabinetten door. Een ras politica.

Dat ze een vrouw is, daar is ook niemand echt van onder de indruk.
Met haar afkomst heeft ze al die jaren weinig gedaan.
Behalve haar carrixc3xa8re gemaakt. Ze had meer kunnen doen.

India is een samenleving die door mannen wordt gedomineerd,
en waar een vrouw, en dat begint al als ze geboren wordt,
niet zo veel voorstelt. Meisjes kosten geld.
Als ze later trouwen, moeten de ouders een bruidschat betalen.

Misschien let ik er deze week zelf te veel op,
maar er staan zulke gruwelijke verhalen
over het doden van meisjesbabyxe2x80x99s in de krant.
In een put in de deelstaat Orissa vonden omstanders kinderlijkjes. Meisjes.

Gisteren vertelde een vrouw, zelfs van goede afkomst,
hoe haar schoonouders haar dwongen haar baby te aborteren
toen het een meisje bleek te zijn,
en vandaag staat er een verhaal in de krant over een grootmoeder
die haar kleinkind, ook een dochter, na de geboorte vermoordde.
In sommige dorpen is zelfs al een tekort aan meisjes.
Vooral in de gehuchten in de deelstaat Rajasthan,
waar de nieuwe president jarenlang niet alleen actief
in het lokale parlement was,
maar ook de hoogste functie van gouverneur bekleedde.

De nieuwe president is vooral erg bezig met zichzelf en zeer bijgelovig.
Ze meent werkelijk dat een geest van een populaire goeroe
in haar is getreden.
Dat haar nieuwe taak een goddelijke opdracht is.
De populaire vertrekkende president riep gisteren in zijn afscheidsrede
alle politici op er zorg voor te dragen dat India in 2020 een ontwikkelde natie is,
zodat meer dan een miljard mensen samen kunnen lachen.
Dat lijkt me een goede opdracht voor de nieuwe president.