Iedere keer maken ze hun naam weer waar.
Ik heb in een korte tijd twee uitvoeringen van dit verhaal
van Charles Dickens gezien.
De eerste versie met in de hoofdrol Peter Ustinov,
en verder bijvoorbeeld Tom Courtenay.
Maar deze is mooier.
De afleveringen lijken steeds korter te worden.
De 4 uur en twintig minuten van het verhaal vliegen in hoog tempo voorbij.
Jammer, het is weer voorbij.
Petje af voor de BBC.

Slechts weinig mensen zullen zijn nnaam nog kennen.
Toch speelde hij in meer dan 100 films.
Een van die films is heel beroemd: The ten Commandments.
Theodore Roberts speelde Mozes in de uitvoering van 1923.
De eerste versie die Cecil. B. DeMille van dit verhaal maakte.
Wij kennen de versie van 1956.
Die met Charlton Heston.



Het leuke aan deze uitgave is dat beide films op de DVD’s staan.
Dan zie je dat soms tot in de kleinste details de film van 1923
leidend is voor de manier waarom de film in 1956 is gemaakt.

Maar elke film heeft zo zijn eigen bijzondere toevoegingen.
De film van 1923 bestaat uit twee delen:
het verhaal van Mozes en een modern verhaal in Amerika.
De film van 1956 brengt veel meer van het leven van Mozes tot leven
(al dan niet verzonnen) en spint de tocht door de woestijn
van het Joodse volk meer uit.



Een heel ander verhaal is Indochine.
Onderhoudend maar Oscarmateriaal ?
Voor mij niet.
Daarvoor wordt het verhaal te onsamenhangend,
met te veel horten en stoten, verteld.



Van de Egyptische piramides naar de piramide van het Louvre.
De film is goed gemaakt.
Heel professioneel allemaal.
Te veel Indiana Jones, James Bond en Lord of the Rings
willekeurig door elkaar geroerd.
Onderhoudend.

Het afgelopen weekend heb ik onder films gezien.
Ik vond ze alle drie de moeite waard om hier even te noemen.

Allereerst is daar Babel.
Een hele mooie film, eigenlijk drie films.
De gebeurtenissen op drie locaties in de wereld,
met een dunne draad aan elkaar verbanden,
vervlochten tot een geheel.
Heel knap.
Alleen hoop ik dat niet alle films van deze regiseur zo zijn.
Het is knap maar het verband tussen
de drie series van gebeurtenissen is soms mager.
De themxc3xa1 mogen er elk op zich best zijn:
immigratieproblematiek, confrontatie tussen Westerlingen en
minder ontwikkelde landen, de onverwerkte dood van een klein kind
en het effect ervan op een relatie, een zelfmoord en
de effecten op een echtgenoot en dochter, eenzaamheid in de moderne,
technologische samenleving, terrorisme, de rol van de media in onze wereld
de positie van gehandicapten in onze samenleving,……….



Maar ze lopen zo sterk uiteen.
Ieder thema op zich krijgt ook te weinig aandacht.
De film dreigt snel een Babelonische spraakverwarring op zichzelf te worden.

Bullets over Broadway.
Een komische film van Woody Allen die speelt in de Roaring Twenties.
De liefde van Allen voor de jazzmuziek krijgt alle ruimte.
Mooi spel, goed verhaal, mooie muziek.
Vooral het taalgebruik van de hoofdrolspeler, een schrijver van een toneelstuk,
het alterego van Woody Allen in de film, is Babelonisch.



En dan Radio Days.
Nog een film van Woody Allen.
Nu staat niet de modernste media centraal maar de radio.
Met veel liefde gemaakt.
Prachtige verhalen en beelden.
Deze film brengt rust in de dreigende Babelonische spraakverwarring.
Een film maken over een onderwerp dat op het eerste gezicht
weinig mohgelijkheden heeft om het te visualiseren.
Heel knap.
Ik zal deze film nog vaak zien.

Deze prachtige film uit 1955 heeft een sterbezetting.
Alec Guinness, Peter Sellers, Cecil Parker, Herbert Lom en
Danny Green.
Zij zijn een ende die een overval op een geldtransport plannen en uitvoeren.
Ze gebruiken een oude dame en haar huis om de misdaad te plannen,
het geld veilig af te voeren en te verdelen.
Een geslaagde operatie, zo lijkt het in ieder geval.
Gemaakt in de legendarische Ealing studio’s.



Deze film van David Lean laat al zien waartoe Lean in staat is.
De openingsbeelden zijn prachtig.
Een stoomtrein rijdt door een station.
Bekijk de belichting van dat fragment maar eens.
Latrer in de film begaat de hoofdpersoon bijna zelfmoord.
Kijk maar eens hoe dit met de camera wordt aan- en afgekondigd.
Subliem.
Het verhaal is ook sterk.
Geschreven door Noel Coward.
Indrukwekkende rollen van Celia Johnson en Trevor Howard.
Srie Oscar-nominaties waarmee David Lean de eerste Britse regisseur is
die een Oscar-nominatie krijgt voor een film.
In een recente lijst met de beste 100 Britse films
stond deze film op de tweede plaats.
Achter ‘The Third Man’.

Vandaag heb ik gekeken naar ‘The house of the spirits’.
Deze film heeft een ijzersterke bezetting( Jeremy Irons, Glenn Close, Meryl Streep,
Wyona Ryder en Antonio Banderas).
Het is gebaseerd op een boek van Isabelle Allende.
Ze is familie van Salvador Allende, de gekozen linkse president van Chili,
die door de staatsgreep van 11 september 1973 door generaal Pinochet werd afgezet.
Ze kent dus geweld en onderdrukking van nabij.
Dat komt ook aan de orde in de film.
Maar dan wel op een bijzondere manier.
De familie die centraal staat in de film heeft sympathiexc3xabn met beide kampen:
de conservatieven (leger, kerk, industrielen, grootgrondbezitters) en
de oppositie (fabrieksarbeiders, landarbeiders, indiaanse afstammelingen).
Dat maakt kiezen voor een kamp erg moeilijk.
Toch spat de film niet van het scherm af.
Ondanks al het acteertalent brengt de film niet op een absoluut topniveau.
De moeite van het kijken waard.

De afgelopen dagen was tussen de bedrijven door ook nog tijd om naar Hard Times te kijken.
Een film, gemaakt in samenwerking met de BBC, naar een roman van Charles Dickens.
Ik kan er echter niet zo enthousiast over worden als over sommige van de andere
tv-series/films die ik naar aanleiding van zijn boeken gezien heb.
Men wil het verhaal te snel vertellen.
Daardoor slaan personen in het verhaal zomaar om van de ene overtuiging
naar de andere.
Natuurlijk spelen bekende Dickens-thema’s een rol: armoede, onrechtvaardige
ongelijkheid, slechte werkomstandigheden, gebrek aan onderwijs enz.
Maar het centrale thema van deze film is nog meer van alle tijden:
dien je in je leven je hoofd of je hart te volgen.
Daarvoor was in deze opzet de anderhalf uur te kort.


Mooie foto op de omslag maar dit is niet het centrale beeld van de film.

Het afgelopen weekend heb ik de volgende twee verfilmingen van verhalen van Charles Dickens gezien.
Beide uitvoeringen zijn gemaakt door de BBC.
Op heel vakkundige wijze.
Eigenlijk zoals zij dat alleen kunnen.



De boeken heb ik niet gelezen. Dat maakt het beoordelen van de films moeilijk.
Ik vond ‘Nickolas Nickleby de meest traditionele verfilming:
Veel armoede, slechte leefomstandigheden maar met een happy end.
Bij Bleak House is dat veel minder het geval.
Hoofdpersonen komen om.
Het verhaal is complexer.
Het duurt dan ook lang voor de volle omvang van het verhaal duidelijk wordt.
Een prachtige aanval op het Victoriaan justitieel apparaat.



Ik sluit me aan bij de hoestekst:
Who needs soaps, when we have glorieus drama like this?
Wie heeft er nog behoefte aan soaps, wanner we zulk prachtig drama als dit hebben?

Ik ben vanavond naar de bioscoop geweest.
Dat gebeurt niet zo vaak meer als vroeger.
Met video en DVD kun je films ook thuis zien.
Maar deze film is toch heel bijzonder.





Er valt veel over deze film te zeggen.
Maar het beste is om gewoon te gaan kijken.
Het spel van Helen Mirren is gedenkwaardig.
Oscarmateriaal.




Los van de situatie van het verhaal (koninklijk, Diane,
dood, tv, Tony Blair, jagen, Balmoral, Elton John, enz enz)
gaat het over een vrouw die in een veelheid van tegengestelde
belangen tot het besluit moet komen, problemen anders op te lossen
dan op de vertrouwde manier.
Dat is niet eenvoudig.
Tony Blair op de bank voor de tv, dat is de scene waar de film om draait.


Uiteindelijk is de film niet voor 100 % geslaagd.
Je moet meer van het Engelse koningshuis weten dan ik weet.
Maar bekijk onderstaande trailer maar eens.

Geweldig zoals de BBC al die verhalen van Charles Dickens uitbrengt
met de van hen zo bekende kwaliteit.

Men heeft een leuk filmpje staan op hun web site
over het leven van de schrijven.
In het Engels natuurlijk.

Twee jaar lang filmde Shamir de dagelijkse gang van zaken
bij checkpoints op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook.
Zijn camera registreerde alles: het eindeloze oponthoud,
de frustraties, de verwarring bij zowel de Israxc3xablische soldaten
– die ieder uur nieuwe bevelen lijken te krijgen –
als de Palestijnen, die altijd maar weer moeten afwachten
of ze hun bestemming zullen bereiken.
Waar veel documentairemakers hun toevlucht zoeken
tot dramatische middelen als muziek,
een commentaarstem en een draaiboek,
laat Shamir zijn beelden voor zichzelf spreken.
Met resultaat: Checkpoint is een indrukwekkende,
pijnlijke, bewonderenswaardig afgewogen film.

De pesterijen van het Israelische leger worden keihard
in beeld gebracht in deze documentaire.
Ook een IDFA delicatesse.
Als je je zo opstelt, wil je geen vrede
Sterker nog, dan doe je er alles aan om er voor te zorgen
dat humaan contact en een kans op vrede wordt onderdrukt.

Een verschrikkelijk goede film.

The corporation is een documentaire die op het Sundance
in 2004 de publieksprijs heeft gewonnen.
Sundance is een alternatief filmfestival in 1981 opgericht
door Robert Redfort.
Het is nu gekoppeld aan een non-profit organisatie
die artiesten ondersteunt.

De Volkskrant verkoopt een serie DVD’s van films die
vertoond zijn op het IDFA (International Documentary Film Festival Amsterdam).
De Delicatessen.

Deze film gaat het beursgenoteerde bedrijf.
Onderzoekt de oorsprong van de BV en wat het doet met onze wereld.
Het toont in een Micheal Moore-stijl de uitbuiting van de derde wereld,
het vernietigen van de natuurlijke hulpbronnen (olie, koper, staal enz),
genetische manipulatie, de verplichting om te gaan voor
‘share holder value’.
Goede film.
De extra’s zijn zowat nog beter dan de film.
Zo vind ik het radio interview eigenlijk nog beter dan de film.
Het toont aan dat iedereen in diezelfde draaimolen zit.
Let op de plactic bekers!

Een beetje later dan de rest van de werled ?
Deze film is al in 2004 gemaakt.
Schijnt ook al op DVD te zijn.
Vanavond heb ik hem in de bioscoop gezien.

De film is een genot voor het oog.
Knap hoe je met de moeilijke tekst van Shakespeare
een geloofwaardige film kunt maken.
De lekst is erg ‘bloemrijk’, omslachtig kun je ook zeggen.
Sommige van de wendingen zijn ongeloofwaardig
voor kijkers uit 2006.
Vrouwen in de rol van een man is iets wat je in opera ziet.
Niet veel in hedendaagse films.
Toch weet de film te boeien. De volle twee uur.
Dat komt niet in de laatste plaats door Al Pacino en Jeremy Irons.
Een aanrader !

Charlie Chaplin

1 oktober 2005 t/m 15 januari 2006

(Charlie in ‘The Circus’)

De wereld van de grootste filmkomiek ooit komt tot leven in de Kunsthal.
Filmfragmenten, memorabilia en persoonlijke documenten tonen Chaplins engagement en hartverwarmende humor in het eerste complete overzicht van dit fenomeen.
Klassiekers als Modern Times en The Great Dictator zijn te zien, maar ook recentelijk ontdekte privxc3xa9-films.

(De beste rollen zijn de tragi/komische rollen: ‘A Dog’s life’)

De multimediale en groots opgezette familietentoonstelling geeft voor het eerst een compleet beeld van de universele en tijdloze kwaliteit van Charles Chaplin (1889-1977).
Homevideo’s uit het privxc3xa9-leven van de acteur laten vingeroefeningen zien die hij later gebruikt in zijn speelfilms.
Het publiek leert Chaplin niet alleen kennen als acteur, maar ook als vader, echtgenoot en regisseur op foto’s uit het tot nu toe grotendeels gesloten gebleven Keystone-album.

(Charlie arm, Charlie rijk, ‘The Gold Rush’ met het prachtige schoenen-diner.)

De man van eenvoudige komaf met een klein snorretje en een aanzienlijke persoonlijke waardigheid, gekleed in een aansluitend colbertje, een wijde broek met een bolhoedje en een wandelstok lukt het in het dagelijks leven steeds weer vanuit een underdogsituatie zijn moeilijkheden te overwinnen.
Zo stelt Chaplin met onovertroffen humor sociale en maatschappelijke problemen aan de kaak.

Van oorsprong is Chaplin een Britse vaudevilleacteur die in de tijd van het ontstaan van de bioscoopfilm in de Verenigde Staten de beroemdste filmster ter wereld wordt.
Hoogtepunten uit zijn carrixc3xa8re zijn The Kid (1921), Pay Day (1922), City Lights (1931), Modern Times (1936), The Great Dictator (1940) en Limelight (1952).
Zijn kracht is het mimespel.
De stomme films zijn begrijpbaar voor iedereen overal ter wereld.
Chaplin wordt zo de eerste megaster.

Filmmachine

In de tentoonstelling is een filmmachine opgenomen, waarmee het principe van film tastbaar wordt gemaakt.
Vijf seconden voor een camera dansen, levert veertig losse beelden op die samen een flipboekje vormen.
Door snel te bladeren ziet de bezoeker zichzelf dansend terug.

Bij de tentoonstelling verschijnt een uitgebreide catalogus over leven en werk van Charlie Chaplin.

Wil je een stukje film zien ?

Het is een beetje gelogen.
De film duurt te lang om op een dag te zien.
De film is verdeeld over twee DVD’s.
Net als toen de film uitkwam in 1977 heb ik hem nu weer in twee keer gezien.
Toen op twee avonden in de bioscoop.
Toen was het een erg dure aangelegenheid voor een (Havo)student als ik.
Nu op DVD, thuis.
De film is een echte Bertolucci, let goed op de spiegels en grote doeken.
Je ziet ze in al zijn films.
Het zonlicht speelt een belangrijke rol in zijn beelden.

Het is niet de grote film geworden die toen door iedereen verwacht werd maar is vandaag de dag nog steeds de moeite waard om te bekijken.
Grote publieksfilms uit Europe met zo’n politieke lading, die worden niet veel meer gemaakt.
Kortom: een aanrader !

Gisteren heb ik deze prachtige film gezien.
Ik kan alleen de titel nog niet verklaren.
Ik zal hem op korte termijn dus nog een keer moeten zien.
De muziek is ook heel erg de moeite waard.
Geschreven door Aimee Mann.
Die naam komt me bekend voor maar dat zal ik ook nog even verder moeten uitzoeken.

Nog een informatieve site over fotografie: Masters of photography.
Een klein voorproefje ?

Ansel Adams
Amerikaans fotograaf (1902-1984)
Lake McDonald (1942)

Nog een ?

Margaret Bourke-White
Amerikaanse fotografe (1904-1971)
Jawaharlal Nehru, 1947

Lichtzwaard

Ja dat is waar mee gevochten wordt in Star Wars.
Er is een web site waarop de de verschillende lichtzwaarden die er in de film gebruikt worden kunt uitproberen.

Hier zie je een Lichtzwaard in actie in de film: