Babelonische spraakverwarring

Het afgelopen weekend heb ik onder films gezien.
Ik vond ze alle drie de moeite waard om hier even te noemen.

Allereerst is daar Babel.
Een hele mooie film, eigenlijk drie films.
De gebeurtenissen op drie locaties in de wereld,
met een dunne draad aan elkaar verbanden,
vervlochten tot een geheel.
Heel knap.
Alleen hoop ik dat niet alle films van deze regiseur zo zijn.
Het is knap maar het verband tussen
de drie series van gebeurtenissen is soms mager.
De themxc3xa1 mogen er elk op zich best zijn:
immigratieproblematiek, confrontatie tussen Westerlingen en
minder ontwikkelde landen, de onverwerkte dood van een klein kind
en het effect ervan op een relatie, een zelfmoord en
de effecten op een echtgenoot en dochter, eenzaamheid in de moderne,
technologische samenleving, terrorisme, de rol van de media in onze wereld
de positie van gehandicapten in onze samenleving,……….



Maar ze lopen zo sterk uiteen.
Ieder thema op zich krijgt ook te weinig aandacht.
De film dreigt snel een Babelonische spraakverwarring op zichzelf te worden.

Bullets over Broadway.
Een komische film van Woody Allen die speelt in de Roaring Twenties.
De liefde van Allen voor de jazzmuziek krijgt alle ruimte.
Mooi spel, goed verhaal, mooie muziek.
Vooral het taalgebruik van de hoofdrolspeler, een schrijver van een toneelstuk,
het alterego van Woody Allen in de film, is Babelonisch.



En dan Radio Days.
Nog een film van Woody Allen.
Nu staat niet de modernste media centraal maar de radio.
Met veel liefde gemaakt.
Prachtige verhalen en beelden.
Deze film brengt rust in de dreigende Babelonische spraakverwarring.
Een film maken over een onderwerp dat op het eerste gezicht
weinig mohgelijkheden heeft om het te visualiseren.
Heel knap.
Ik zal deze film nog vaak zien.