In afwezigheid van L. kon ik gisteravond naar een nieuw restaurant
en naar de film.
En ik vond de film erg leuk.



Het is erg in om er niets aan te vinden.
Flauwekul.
Natuurlijk is de film niet perfect:
= Harrison wordt oud;
= al die stukjes film die met de computer gemaakt zijn
hadden misschioen wat beter kunnen zijn.

Eerlijk gezegd zijn we erg verwnd.
Ik zag de afgelopen weken stukken van Jurassic Park op de tv.
Creme de la creme in 1983, nu toch al verouderd.

Afgelopen week Out-of-Africa met Meryl Streep weer eens gezien.
Geweldig de scene in het vliegtuig. Wat een muziek.
Alleen Redford en Streep zijn er wel ingeplakt.
Prachtige film trouwens.

Ga de film (Kingdom of the crystal skull) bekijken.
Geniet van de humor, de verwijzingen naar oudere films,
(weer een leuke Paramount) de geschiedenis en
het fantastische verhaal (fantastisch in de letterlijke betekenis van het woord).

Indiana Jones,de superarcheoloog voor wie geen uitdaging te groot is.Dit onderwerp van de succesvolle filmserie wordt nadertoegelicht op de web site van het ‘Archaeological Institute of America (AIA)’.Deze web site is altijd de moeite waard om te bekijken.Mijn interesse voor Indiana Jones(ik bekijk de drie eerste films meerdere malen per jaar) en mijn interesse voor de archeologie komen in mei/juni prachtig samen in een leuk artikel.Het artikel is geschreven door Jane MacLaren Walsh.Ik zal stukjes ervan op mijn web log vertalen:Afgodsbeeld uit Zuid Amerika ?De drie Indiana Jones films beginnen alle drie met een soort introductiefilmpje.Je ziet Indiana in eerdere avonturen.Zo ook in Raiders of the lost Ark uit 1981.Indiana zit in dat ‘voorfilmpje’ op het juiste spoor van een extreemwaardevol gouden afgodsbeeld dat gemaakt is door een oudeZuid Amerikaanse cultuur.De achtervolgers zitten hem op de hielen.Indiana slaagt erin om het afgodsbeeld van een altaar weg te grissenmaar er volgt toch een reeks valkuilen die eindigt met een enorme keidie in beweging komt en die de held bijna verplettert.Het beeld is een afbeelding van een vrouw tijdens een bevalling.Het gouden beeld is gemodelleerd naar een ogenschijnlijk Azteeks beeld,gesneden uit een groene steen, genaamd Tlazolteotl.Door het Dumbarton Oaks Museum in Washingtonwordt het gezien als een meesterwerk.Tijdens mijn onderzoek naar de aankoopgeschiedenis van het objectontdekte ik dat een Chinese dealer in Parijs het beeld in 1883 verkocht aan de Franse mineralooog Augustin Damour.Zijn vriend Eugene Boban adviseerde hem in de aankoop.Deze naam zullen we nog tegen komen.De houding van het beeld is onbekend in de pre-Columbiaanseverzamelwereld en je komt er ook geen afbeeldingen van tegenin wetenschappelijke werken.Met een electromicroscoop zijn veel aanwijzingen te vinden op het objectdie wijzen op het gebruik van gereedschappen die er op duiden dathet object waarschijnlijk een 19e-eeuwse vervalsing is. Lees verder →

Geen kunst maar wel een erg mooie foto.
Heel herkenbaar.



Sergio Leone, Once upon a time in the west, 1968.

Erg leuk is deze opname van Koot & Bie.
Tijdloos zijn ‘De mannenpraatgroep’, ‘Kerstmuis’ (ir. Walter de Rochebrune
en De Vieze Man), ‘De Necrofiel’, ‘Struinen in Juinen’, ‘De gay games’,
en ‘Proefkindje’.
Ook ‘Wereld op hielen’ is leuk al zouden we dat nu veel korter en sneller maken.

Deze waarheid komt even niet uit.
Ik ben waarschijnlijk de laatste persoon
die deze film ziet in de Westerse wereld.
Maar goed, ook ik heb hem nu gezien.
Al is het dan een gesponserde versie.
Nog wel door een automerk.

Goed gemaakt.
Een paar jaar na het uitkomen bevat de film niet veel nieuws meer.
Het is bekend, we moeten er wat aan doen.
De film is zeker niet te Amerikaans.



Mocht je hem per ongeluk nog niet gezien hebben,
snel even kijken.

Dat kun je ook stellen bij Miami Vice.
De geweldige televisieserie had een enorme impact op televisie
en bijvoorbeeld op de mode (opstropen van mouwen van colberts,
op blote voeten in linnen schoenen lopen, de zuurtjestinten).
De regiseur van dat alles was Michael Mann.
Met films als en Heat en The Insider zette hij ook een nieuwe toon
in de speelfilmwereld.
Maar de re-make van Miami Vice is een slechte film.

Gefilm op mooie locaties.
Voor de crew was het filmen vast een belevenis.

Maar Colin Farrel (Sonny) komt helemaal niet uit de verf.
De rol wordt over de top gespeeld maar is meestal
zo ongeloofwaardig President Bush op een persconferentie.
Nou dan weet je het wel.
Wie heeft die belachelijke snor bedacht ?
Dat is nou net de verkeerde weg.

De muziek werkt niet.
Al was het juist in Miami Vice dat de muziek zo prachtig werkte tegen
een beelden zonder omgevingsgeluid.

De belichting is soms mooi.

Maar het geaccentueerde tempo, dat juist Heat zo aantrekkelijk maakt,
(waar geluid wordt gebruikt om het nog te benadrukken)
dat The Insider zo moeilijk maakt, dat de televisieserie zo bijzonder maakte,
dat tempo blijft helemaal achterwege.

Ook het derde deel van Heimat heb ik nu gezien.
Alles bij elkaar is het en hele zit.
Maar zeker de moeite waard.
Ook het derde deel, of beter gezegd de derde serie,
is goed om aan te zien.
Alleen al door de lengte van het project is het de moeite waard
om te bekijken.
Ook hier zitten momenten die je doen denken aan boeken van
Gabriel Garcxc3xada Mxc3xa1rquez.
Zoals die man op de brug die aangeeft dat het nog 40.000 uur duurt
tot aan het derde millenium.
Even veel uren als de omtrek van de aarde.
Gaat hij dat nog meemaken, die jaarwisseling 1999-2000.
Leven en dood.
Ook voor Herman een vraag.
Kijk je naar een droom, een visioen van Herman of gebeurt het echt.
Ik weet het niet maar prachtige televisie is het zeker.

Het tweede deel heb ik nu ook gezien.
Een hele zit.
Het is een enorm project geweest.
Interessant voor geschiedschrijvers want het laat zien
hoeveel moeite de Duitsers hebben met hun verleden.
Zeer moeilijk bespreekbaar komt de Tweede Wereldoorlog
en het fascisme aan de orde.
Niet alle 13 delen zijn even sterk.
Soms trekt de filmtechniek de aandacht.
Maar meestal niet heel bijzonder.
Het is geen film van een groot cineast.
Maar de combinatie van zelfonderzoek, de omvang, het acteerwerk,
het redelijk geschreven verhaal enz
maken het de moeite waard.
Niet beter dan het eerste deel.

Op naar deel drie.

Heimat is een in Duitsland gemaakte televisieserie die nu ook op
DVD verkrijgbaar is.
Het is een familiegeschiedenis van het einde
van de Eerste Wereldoorlog tot 2000.

Deel 1 (1919 – 1982) heb ik gezien.
In totaal zijn de afleveringen van deel 1 meer dan 15 uur lang.
Bij vlagen heeft het de kwaliteit als een Gabriel Garcxc3xada Mxc3xa1rquez.

Het enige wat erg stoort is dat Duitsers er als zielige slachtoffers
van de Tweede Wereldoorlog in worden afgeschildert.
Erg kritisch over de rol van Duitsland in die oorlog
en hun schuldigheid aan de Holocaust is deze film niet.



Op dit moment bekijk ik deel 2.

Michael Mann kennen de meeste mensen als de regiseur van Miami Vice.
Een bijzondere politieserie die heel wat teweeg bracht tot en met
kleurgebruik in de mode en met blote voeten in schoenen rondlopen.
Films maken kan de man ook.
En hoe.
Zo maakte hij Heat (1995) met Al Pacino, Robert de Niro, Val Kilmer en
Jon Voight. Nu heb ik The Insider (1999) gezien.
Weer met Al Pacino maar ook met Russel Crowe en Christopher Plummer.
De films zijn een genot om te zien.
Michael Mann vertelt niet alleen verhalen goed, hij heeft een eigen stijl
van filmen. Veel nadruk op details.
Een hele mooie scene in the insider is de scene waarin een vrachtauto stopt
bij een krantenbak om daarin een aantal nieuwe kranten te stoppen.
Die scene, die in een heel groot andere films zou kunnen zitten,
die niet noodzakelijk is voor de film, is prachtig gemaakt.
Hele mooie belichting.

Een hartverscheurende film.
Erg mooi gemaakt.



Goed acteur, Ralph Fiennes.
De hoes van de DVD suggereert meer dan er is.
Maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat het een goede film is.

The Dreamers (De dromers).
Een film van Bernardo Bertolucci.

Voor het verhaal moet je de film zelf zien maar ik vertel al wel
dat het een film is voor liefhebbers van het medium film.
In de film zitten heel veel verwijzingen naar klassieke films.
Sommige scenes zijn helemaal nagespeeld terwijl ze toch passen
in het scenario van de film.
Het is dus niet ontspannen naar de film kijken.
Er moet gewerkt worden.

Zo zitten er verwijzingen in de film naar Top Hat,
A bout de souffle, Scarface, Queen Christina enz.

Alle films worden genoemd in de aftiteling dus het is uit te zoeken.

De film gaat over de vraag of je je in je leven moet laten leiden
door je gevoel of door je verstand.
Betrek daar dan mei 1968 en Parijs bij, communisme en fascisme
en Bertolucci begeeft zich weer op glad ijs.

In zijn grote publieksfilms (The Last Emperor, JFK in mindere mate)
houdt hij zich in.
In zijn meer ‘persoonlijke’ films giert zijn visie wel eens door
de iets te korte bocht (La Luna, The Sheltering Sky, The Dreamers).
Maar die films zijn wel beter gemaakt.

In The Dreamers ‘speelt’ Betrolucci weer met spiegels.
Het is zo ongeveer zijn handelsmerk.
De scene in bad. De drie mensen in bad zijn te zien
in een totaalopname maar ook zie je hun beeld
in de spiegel die tegen de muur hangt.
Precies zoals de draaideur en spiegelkunsten in het begin
van de Sheltering Sky.
Prachtig.

Prachtige muziek die past bij het onderwerp !

En oh ja, de aftiteling loopt precies andersom
dan je gewoon bent bij een film.

En alweer.
Je hebt al zoveel oorlogsfilms gezien.
Je denkt weer een oorlogsfilm.
Zal ik er wel naar kijken.
Het zal wel weer hetzelfde zijn als al die andere films.
Fout dus.
Jarhead heeft een hele bijzondere kijk op oorlogen.
Bush komt er niet goed vanaf, al komt het maar in de marge aan de orde.
De Amerikaanse mariniers komen ook niet erg positief uit de verf.

Wat een fantastische film.
Ik heb hem nu 1 keer gezien.
Ik weet zeker dat om hem helemaal te kunnen begrijpen.
ik hem nog een paar keer zal moeten zien.
Fantastische acteerprestaties, prachtig verhaal, heel spannend en mooi verteld.
Goede muziek.

A Tale of two cities.
Misschien niet het bekendste werk van Charles Dickens.
Maar wat ik er van zie hier in deze prachtige BBC-bewerking,
is een mooi geconstrueerd verhaal.
Jammer dat de plots net onvoldoende worden uitgediept.
Daardoor blijft de film iets te veel aan de oppervlakte.
Eigenlijk had deze serie nog eens 100 minuten langer moeten duren.
Helaas.
Opnieuw bewijst de BBC dat Charles Dickens zeer goed te verfilmen is,
dat er grote thema’s mee aan de orde kunnen worden gesteld,
zonder het sentimenteel te maken.



De openingszin en de slotzin zijn beroemde regels in de Engelse literatuur.
“It was the best of times, it was the worst of times. . .”
“It is a far, far better thing that I do. . .”