Deel twee vandaag van het artikel van Robert H. Ferrell.

Een aantal van de foto’s bij deze serie artikelen
zijn afkomstig van Xinhua. Dat is zeker geen onpartijdig medium.
Dat is niet erg maar je moet het wel even weten.
Veel van de onderschriften op de Chinese sites zijn onduidelijk.
Ze geven geen bron aan, vertellen net wie de maker is,
op welke precieze plaats de foto is gemaakt en wanneer.
Te veel foto’s verwijzen naar 18 of 19 september.
Terwijl een aantal foto’s zeker later zijn gemaakt.
Het gevolg daarvan is dat de foto-onderschriften
bij dit artikel niet meer zijn dan goed bedoelde pogingen.

Japanse troepen trekken Shenyang binnen na het Mukden incident, 18 september 1931. Bron: Engelstalig artikel op Wikipedia over de Japanse invasie van Mantsjoerije

In het Journal of Modern History, een Amerikaans tijdschrift
dat een keer per kwartaal verschijnt,
schreef in de uitgave van maart 1955
de Amerikaanse historicus Robert H. Ferrell
een artikel over het Mukden-incident.
In deze logs neem ik het artikel integraal over.

Remake van een fax zoals die werd gemaakt door het Japanse Kwantung leger. Bron: Huanqiu.com

Younger officers of the army, many of whom came from poor country districts, were full of discontent and desire to purify the government and restore Japanese prestige in Manchuria. Conditions in both Japan and Manchuria hence were ready for an explosion, but not for years after September 18-19, 1931 did the truly conspiratorial nature of the Mukden Incident become known.
When the Lytton Commission, sent out by the League of Nations, investigated the incident in 1932, it could only repeat the Japanese description of a broken rail and fleeing Chinese soldiers, several of whom were shot and killed on the spot by a near-by Japanese patrol. The commission referred delicately in its report the xe2x80x9cthe eventsxe2x80x9d of the night of September 18 and xe2x80x9cthe so-called incidentxe2x80x9d, choosing to do no more than state the Japanese case with no comment as to its truth or untruth. One of the commissionxe2x80x99s American employees, Mr. Ben Dorfman, in 1934 wrote an article for Harperxe2x80x99s, pointing out the unlikely nature of the incident xe2x80x93 there was nothing really proved by the bodies of a few dead Chinese soldiers which the Japanese showed to foreigners visiting the scene of the explosion on and after September 23, and it was patently impossible for the Mukden express to have passed without accident over a 31-inch gap in the rail, as the Japanese claimed it did.
The express had indeed arrived and was standing safely in Mukden by 10:30 pm, which, according to the Japanese, was the precise moment when the explosion occurred. Writing about the Mukden Incident in 1936, Henry L. Stimson, who had been the American secretary of state at that time, ventured the comment that, in the light of what the Japanese did afterward, the incident itself so dwindled in importance as to suggest the probability that it never occurred in the first place. There the incidentxe2x80x99s historicity rested uncertainly until after the second World War and the Tokyo war crimes trial.
The great international trial in Tokyo, which began on May 3, 1946 and ended November 12, 1948, unfortunately received little attention in the Western press. Unlike the well-publicized trials at Nuremberg, neither the Tokyo proceedings nor exhibits have ever been printed by the participating governments. Almost any library of respectable proportions in the United States today boasts a set of the Nuremberg volumes, innumerable thick books covering altogether too much shelf space to please harassed librarians. The Tokyo material is available in only small number of mimeographed sets, scattered somewhat indiscriminately in the larger libraries across the country: the Library of Congress has a complete set, and I know of sets of varying completeness at Harvard, Yale, the University of Michigan, the University of California at Berkeley, the Hoover Library, and the Chicago Midwest Inter-Library Center. Each set, if complete, should contain 48.288 pages, and the exhibits should contain about an additional 30.000 pages. The material is not indexed, and, though the trial itself proceeded by xe2x80x9cphasesxe2x80x9d of a supposed conspiracy dating from 1928 to 1941, the phases were heard in court in such an overlapping fashion that they offer no key to getting at the material. The only certain method is to start from the beginning and leaf through, page by page. In 818 court sessions, 419 witnesses testified orally, and affidavits and depositions were taken from 779 other witnesses. There is an enormous amount of historical chaff in all this, but the student of American-Japanese relations in the years from the assassination in 1928 of the xe2x80x9cOld Marchalxe2x80x9d of Manchuria, Chang Tso-lin, to the attack on Pearl Harbor in 1941 will find the material of the highest value. The Japanese nation at the moment of the trial was probably at its lowest emotional level since the Meiji restoration, and it is safe to assume that, with the inaugural of a new Japanese government, there will not for a long time again be available such a quantity of frank Japanese confession.

De aangeklaagden in het International Militairy Tribunal for the Far East in de Ichigaya rechtzaal. In de bank van de oorlogsmisdadigers, eerste rij van links naar rechts: Generaal Kenji Doihara; Veldmaarschalk Shunroku Hata; Koki Hirota, voormalig premier van Japan; Generaal Jiro Minami; Generaal Hideki Tojo, voormalig premier van Japan; Takasumi Oka; Generaal Yoshijiro Umezu; Generaal Sadao Araki; Generaal Akira Muto; Naoki Hoshino; Okinori Kaga; Markies Koichi Kido.
Op de achterbank: Kolonel Kingiro Hashimoto; Generaal Kuniaki Koiso; Admiraal Osami Nagano; Generaal Hiroshi Oshima; Generaal Iwane Matsui; Shumei Okawa; Baron Kiichiro Hiranuma; Shigenori Togo; Yosuke Matsuoka; Mamoru Shigemitsu; Generaal Kenryo Sato; Admiraal Shigetaro Shimada; Toshio Shiratori; Teiichi Suzuki.
Bron: Engelstalig artikel over het IMTF

Nederlandse vertaling/samenvatting:
Jongere legerofficieren, vaak afkomstig uit armere districten,
waren ontevreden en wilde de regering zuiveren
en het prestige van Japan in Mantsjoerije herstellen.
De omstandigheden zowel in Japan als China, waren dus gereed
voor een explosie maar het zou nog jaren duren
voordat de samenzwering van 18-19 september 1931 bekend werd.
Toen in 1932 de Lytton commissie, uitgestuurd door de Volkerenbond,
het incident onderzocht, kon het alleen de Japan
se beschrijving
van de kapotte rails en vluchtende Chinese soldaten herhalen.
Een aantal van hen zouden door een Japanse patrouille
die ter plaatse was zijn doodgeschoten.
De commissie verwees in hun rapport delicaat
naar xe2x80x98de gebeurtenissenxe2x80x99 van de nacht van 18 september en
xe2x80x98het zogenaamde incidentxe2x80x99.
Daarmee herhaalde de commissie de Japanse versie van de gebeurtenissen
zonder opmerkingen over of dit de waarheid was of niet.
Een van de Amerikaanse medewerkers van de commissie,
Dhr. Ben Dorfman, schreef in 1934 een artikel in Harperxe2x80x99s,
waarin hij de onwaarschijnlijkheid van het verhaal
over het incident toelichtte xe2x80x93
er werd niets bewezen met een paar dode lichamen
van Chinese soldaten die Japan toonden bij bezoeken van buitenlanders
aan de plaats van de explosie na 23 september
en het was onmogelijk dat de Mukden Express
zonder ongeluk de plek gepasseerd kan zijn
waar een gat van 80 centimeter (31 inch = 78.74 centimeter)
in de rails was geslagen zoals de Japanners beweerden.
De Express was inderdaad veilig gearriveerd in Mukden
rond half elf xe2x80x99s avonds, wat het precieze moment was
volgens de Japanners waarop de explosie plaatsvond.
In 1936 schreef Henry L. Stimson,
Amerikaans minister van buitenlandse zaken in 1931,
over het Mukden Incident en gaf aan dat in het licht
van de activiteiten van de Japanners sinds het incident
die gebeurtenissen feitelijk onbelangrijk geworden waren
en suggereerde daarmee dat het misschien wel helemaal
nooit had plaatsgevonden.
Over de feitelijke gebeurtenissen bleef onzekerheid bestaan
tot na het einde van de tweede wereldoorlog en het Tokyo oorlogstribunaal.
Het grote internationale oorlogstribunaal in Tokyo,
dat begon op 3 mei 1946 en eindigde op 12 november 1948,
kreeg spijtig genoeg weinig aandacht in de westerse media.
In tegenstelling tot het tribunaal in Neurenberg
waarover uitgebreid werd geschreven,
werden er geen rechtbankverslagen of bewijsstukken uitgegeven
door de deelnemende regeringen (Argusvlinder: inclusief Nederland).
Bijna iedere zich zelf respecterende bibliotheek van enige omvang
in de Verenigde Staten is trots op zijn exemplaar van de Neurenberg verslagen,
ontelbare dikke boeken die meer ruimte in de boekenkasten innemen
dan het de bibliothecarissen lief is.
Het materiaal dat betrekking heeft op het tribunaal van Tokyo
is alleen in kleine aantallen beschikbaar gemaakt
door stencilmachines.
Het is beschikbaar in willekeurige, grotere bibliotheken in het land
zoals de Library of Congress.
Indien compleet omvat het 48.288 paginaxe2x80x99s
en het bewijsmateriaal omvat nog eens 30.000 paginaxe2x80x99s.
Het materiaal is niet gexc3xafndexeerd en hoewel het proces in stadia verliep
vanaf de veronderstelde samenzwering van 1928 tot 1941,
overlapten de stadia op het proces elkaar zoveel
dat de stadia geen leidraad geeft om het materiaal te bestuderen.
De enige manier is om het pagina voor pagina door te nemen.
In 818 zittingen, getuigden 419 ooggetuigen
en zijn er van 799 andere getuigen verklaringen afgenomen.
Voor iemand die de Amerikaans-Japanse relaties wil bestuderen
ligt er heel wat historisch kaf dat van het koren moet worden gescheiden.
Van de moordaanslag in 1928 op xe2x80x98de oude maarschalkxe2x80x99 van Mantsjoerije,
Chang Tso-lin (Zhang Zuolin) tot de aanval op Pearl Harbor in 1941
is er heel veel waardevol materiaal.
De Japanse natie was op het moment van het oorlogstribunaal
op het laagste emotionele niveau sinds de Meiji restauratie
en je kunt veilig stellen dat met de introductie
van de nieuwe Japanse regering, het nog lang zal duren
eer er weer zoxe2x80x99n aantal eerlijke Japanse bekentenissen zullen worden gedaan.

De aanslag op Zhang Zuolin op 4 juni 1928. Maar ik kan nu de bron van de foto niet achterhalen. Nog even navraag doen.

Het opgeblazen treinstel waar Zhang Zuolin in 1928 omkwam. Bron: Engelstalige Wikipedia-pagina over Zhang Zuolin

In deze blog het eerste deel van het artikel van de Amerikaanse
geschiedkundige Robert H. Ferrell over het Mukden Incident.
Dit artikel verscheen in maart 1955 in het Amerikaanse tijdschrift
voor moderne geschiedenis.

Het artikel kan men naast op mijn weblog ook nalezen op de volgende site:
Japanse site (?)

Op mijn weblog herhaal ik de Engelse tekst volledig
en vervolgens vertaal ik de tekst in het Nederlands.
Ik probeer zoveel mogelijk de tekst te illustreren
met foto’s uit die tijd.
Ik probeer de bron te vermelden en te achterhalen
wat je nu precies op de foto’s ziet.
Omdat de meeste foto’s van Chinese websites komen,
is dat niet eenvoudig.
Sommige van de foto’s zijn in scene gezet door de Japanners
na het incident en de geweldadigheden.
Een deel is met propaganda doelen in gedachten gemaakt.
Indien iemand foto’s heeft, bronvermeldingen kan toevoegen
of op een andere manier kan bijdragen, dan houd ik me aanbevolen.

Robert H. Ferrell The Mukden Incident, Journal of Modern History, March 1955.

The Mukden incident: September 18-19, 1931.
Robert H. Ferrell

On the night of September 18, 1931 Chinese soldiers allegedly blew up a portion of the track on the South Manchurian Railwayxe2x80x99s main line several miles north of Mukden. Troops of the Japanese Kwantung army, acting in what was later claimed to be self-defense, that night began an occupation of cities and towns along the line of the railway, which soon extended to all of Manchuria. Although the Chinese government appealed to the League of Nations under the provisions of the Convenant and to the United States government under the Kellogg-Briand pact and the Nine-Power Treaty, Japan in 1932 established the puppet government of Manchukuo and the following year withdrew from the League. Nothing short of full-scale war would have persuaded the Japanese to give back Manchuria to China. China could not get it back herself xe2x80x93 the Nationalist armies were too weak even to keep order in China proper xe2x80x93 nor were any of the great powers of the West, including the United States, eager to fight Japan during the worst years of the Great Depression. The Japanese conquest was not recognized by most of the powers, but nothing more serious occurred.
To Western observers at the time and afterward it did seem that 31 inches of steel rail was hardly sufficient excuse for seizing a rich Chinese province larger than the American state of Texas. The Japanese never claimed that the Mukden Incident was their sole reason for action. Japanese publicists had already compiled a total of hundreds of provocative incidents in Manchuria and China during the period prior to September 18, 1931; and, for the benefit of Americans, they quickly recalled how similar provocations in the Caribbean had brought swift intervention by the United States marines. Among fair-minded students there never was any doubt that the Chinese during and after the Nationalist revolution of 1925-1928 had needlessly irritated the Japanese on a good many occasions, and if each irritation in itself had been only a pinprick, it was still a case where a thousand pinpricks equalled a slash of the saber. Provocation of course, was not altogether one-sided, for Japanese troops and civilians were seldom noted for their tact and careful behaviour. By the late summer of 1931, sino-Japanese relations had deteriorated dangerously. Japanese newspapers were regaling their readers with the xe2x80x9cNakamura butchery casexe2x80x9d, in which a captain of the Japanese Army had been apprehended by the Chinese and shot while engaged in plainclothes reconnaissance of an out-of-the-way region of Manchuria. Anti-Chinese riots in Manchuria, had increased the tension. A Chinese boycott of Japanese goods did not help matters. In Japan economic conditions among the peasantry were becoming desperate, and the Tokyo government was doing little for the farmer; there was rumor, moreover, of corruption and scandal among high government officials.

Intocht Japanse leger 18/09/1931. Bron van de foto.

Nederlandse vertaling/samenvatting:

In de nacht van 18 september 1931 zouden Chinese soldaten
een deel van het spoor van de belangrijkste lijn
van de South Manchurian Railway,
even ten noorden van Mukden, hebben opgeblazen.
Japanse troepen die gelegen waren in Mantsjoekwo
grepen xe2x80x98uit zelfverdedigingxe2x80x99 in door steden en dorpen
langs de spoorlijn te bezetten.
Al snel was heel Mantsjoekwo bezet.
Ondanks het beroep van de Chinese regering op de Volkenbond,
met verwijzing naar het Kellogg-Briand verdrag
en de Nine-Power Treaty,
vestigde Japan in 1932 een marionettenregering in Mantsjoekwo.
Het jaar daarop trok Japan zich terug uit de Volkenbond.
Alleen een oorlog op grote schaal zou Japan er toe kunnen dwingen
de bezetting op te geven.

Japanse artillerie vernietigd Beidaying, 18/09/1931. Bron van de foto: Chinese Wikipedia.

China kon het gebied niet zelf heroveren
en de grote naties ondernamen geen actie.
De meeste landen erkenden de bezetting niet maar verder gebeurde er niets
(en kon Japan zijn gang gaan. Argusvlinder).
Volgens Westerse waarnemers, op dat moment en later,
was 80 centimeter verwrongen stalen spoorlijn
geen excuus om een rijke Chinese provincie,
groter dan de Amerikaanse staat Texas, te bezetten.
Japan heeft nooit verklaard dat het Mukden incident
de enige reden was voor de actie.
De Japanse media hadden gepubliceerd over honderden provocaties
in Mantsjoekwo en China gedurende de aanloop naar 18 september 1931.
Om de Amerikanen aan hun zijde te krijgen werd gewezen
op vergelijkbare provocaties in het Caribische gebied
waarop de VS snel had ingegrepen.
Onder weldenkende studenten werd nooit getwijfeld
dat China tijdens en na de Nationalistische revolutie van 1925-1928,
meer dan eens Japan onnodig had gexc3xafrriteerd.
Al waren de provocaties slechts speldenprikken,
1000 speldenprikken zijn als een slag met een sabel.
Natuurlijk kwamen de provocaties van beide kanten.
Japanse soldaten en burgers stonden niet bekend om hun tact
of voorzichtig optreden.

Zogenaamd bewijs voor de ‘Chinese’ aanval: twee bielzen, hoofddeksels en een geweer. Bron van de foto: dezelfde Chinese Wikipedia pagina.

Laat in de zomer van 1931 waren de verhoudingen tussen China en Japan
gevaarlijk verslechterd.
Japanse kranten schreven over de xe2x80x9cNakamura butchery casexe2x80x9d,
een zaak waarbij een Japanse legerkapitein,
die in burger op onderzoek was in een uithoek van Mantsjoekwo,
opgepakt was door China en gexc3xabxecuteerd.
Anti-Chinese rellen in Mantsjoekwo braken uit
en verhoogden de spanningen.
Een Chinese boycot van Japanse goederen
ten tijd
e van een economische crises hielpen niet.
Door de Japanse economie waren de boeren in Japan radeloos
en de Japanse regering hielp hen niet;
er waren zelfs geruchten over corruptie en schandalen
rond hoge regeringsfunctionarissen.

Japanse remake aan de aanval op Mantsjoerije, 1931. Bron: een Chinese foto site (?)

Misschien lijkt het een beetje saai maar de acties van Japan
in Noordoost China waren een schending
van een aantal internationale verdragen.
Deze verdragen worden hieronder beschreven.



Betrokken verdragen:

Kellogg-Briand pact
Het Kellogg-Briand-pact, ook wel het Pact van Parijs genoemd,
is een internationaal rechtsverdrag dat op 27 augustus 1928
in Parijs werd gesloten tussen 23 landen.
De stuwende krachten achter dit pact waren
de Franse minister van buitenlandse zaken Aristide Briand
en zijn Amerikaanse ambtgenoot Frank Kellogg.
Briand hoopte door het sluiten van dit verdrag
de banden tussen de voormalige bondgenoten
weer aan te trekken. (Nederlandstalige Wikipedia)

De 23 aanwezige landen waaronder Frankrijk, De Verenigde Staten,
Duitsland, Groot-Brittannixc3xab, Japan, Polen en Belgixc3xab
kantten zich in dit verdrag tegen de aanvalsoorlog
en bestempelden deze als onrechtmatig.
Zij legden hiermee de grondslag voor het strafbaar verklaren
van een aanvalsoorlog zoals later in de principes
gebruikt voor het Proces van Neurenberg werd beschreven.
De Verenigde Staten vonden het echter jammer
dat er in het verdrag geen clausule was opgenomen
over verdedigingsoorlogen en dat er geen voorzieningen werden getroffen
om het verdrag ook af te dwingen.

In totaal 62 landen (waaronder Duitsland) ondertekenden dit
“Verdrag tot uitbanning van de oorlog”,
maar het heeft in de jaren daaropvolgend weinig invloed gehad
getuigende de vele oorlogen die er sindsdien zijn geweest.
Wel kan het verdrag als een voorloper worden gezien
voor een soortgelijke bepaling in het Handvest van de Verenigde Naties.

Frank Kellogg kreeg voor het pact in 1929 de Nobelprijs voor de Vrede.
Aristide Briand had de prijs al in 1926 ontvangen
vanwege een ander verdrag: het Verdrag van Locarno.

De intocht van Japanse troepen in Shenyang, 1931 (Bron: Wikipedia).

Nine Power Treaty
The Nine-Power Treaty or Nine Power Agreement
was a treaty affirming the sovereignty and territorial integrity
of China as per the Open Door Policy,
signed by all of the attendees to the Washington Naval Conference
on 6 February 1922. (Engelstalige Wikipedia)

United States Secretary of State John Hay
had issued the “Open Door Notes” of September-November 1899,
followed by a diplomatic circular in July 1900,
asking that all of the major world powers with vested interests in China
declare formally that they would maintain an xe2x80x98open doorxe2x80x99
to allow all nations equal rights and equal access
to the treaty ports within their spheres of influence in China.
Fearing that the European powers and Japan were preparing
to carve China up into colonies, Hay also added provisions
that Chinese territorial and administrative integrity
should be maintained.

Although no nation specifically affirmed Hayxe2x80x99s proposal,
Hay announced that each of the powers had granted consent
in principle and treaties made after 1900 make reference
to the Open Door Policy.
Nonetheless, competition between the various powers
for special concessions within China for railroad rights,
mining rights, loans, foreign trade ports, etc.
continued unabated.

The United States was especially leery of Japanese designs
on China after the Russo-Japanese War (1904-1905)
and the Twenty-One Demands (1915) and repeatedly signed agreements
with the Japanese government pledging to maintain
a policy of equality in Manchuria and China.
These agreements concluded with Lansing-Ishii Agreement in 1917,
which was soon shown to be completely ineffective.

During the Washington Naval Conference of 1921-1922,
the United States government again raised the Open Door Policy
as an international issue, and had all of the attendees
(United States, Japan, China, France, Great Britain, Italy,
Belgium, Netherlands, and Portugal) sign a new treaty
which intended to make the Open Door Policy international law.

However, the Nine-Power Treaty lacked any enforcement regulations,
and when violated by Japan during its invasion of Manchuria
in 1931 and creation of Manchukuo,
the United States could do little more than issue protests
and impose economic sanctions.

World War II effectively nullified the Nine-Power Treaty.

Nederlandse vertaling/samenvatting:
Het Negen Machten Verdrag of de Negen Machten Overeenkomst
was een verdrag dat de soevereiniteit en gebiedsintegriteit van China
bevestigde volgens de Open Deur Politiek
en werd ondertekend door al de aanwezigen op de Washington Naval Conference
(de Washington Marineconferentie) op 6 februari 1922.

De Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken John Hay
had de xe2x80x9cOpen Deur Notitiesxe2x80x9d uit laten gaan in september en november 1899,
gevolgd door een diplomatieke toelichting in 1890.
In deze Notities werd aan alle wereldmachten
met staande belangen in China
gevraagd om formeel uit te spreken dat men een xe2x80x9cOpen Deurxe2x80x9dinstelling
zou volgen die er voor zou zorgen dat alle landen
dezelfde rechten en dezelfde toegang zouden krijgen
tot de verdragshavens binnen hun invloedssferen in China.
Hay was bang dat de Europese landen en Japan,
China zouden opdelen en omzetten in kolonies
en had daarom voorzieningen opgenomen
om de eenheid van het Chinese grondgebied en het Chinese bestuur te bewaren.

Amerika was met name wantrouwend ten opzichte van de Japanse plannen
van na de Russich-Japanse oorlog (1904 xe2x80x93 1905),
de Eenentwintig Eisen (1915)
en de herhaaldelijk getekende overeenkomsten met de Japanse overheid
om de politiek van gelijkheid te bevestigen in Mantsjoerije en China.

Op de Marineconferentie van 1922 werd dit onderwerp naar voor gebracht
om het onderdeel te laten worden van het internationaal recht.

Echter het Negen Machten Verdrag bevatte geen middelen
om de afspraken ook af te dwingen.
De Verenigde Staten konden in 1931 dan ook alleen protesteren
tegen Japan in zake Mantsjoerije en dreigen met economische boycots.

De Tweede Wereldoorlog vernietigde het Negen Machten Verdrag.

Genoemde incidenten:
Nakamura butchery case

Al eerder was er het een en ander te lezen op mijn weblog
over het Mukden incident.
Vanaf vandaag start een nieuwe serie met een tekst van
Robert Ferrell. Hij schreef in maart 1955 een artikel
in het Amerikaanse blad Journal of Modern History.

Het “incident” deed zich voor op 18 september 1931
en had zeer grote gevolgen voor het noordoosten van China
en later voor heel Azie.

Op het internet is er maar weinig informatie te vinden (buiten Wikipedia).
De tekst waar het mij hier om gaat ben ik maar op 1 site tegengekomen.
Daarom dat ik in 6 delen de tekst hier herhaal:
= als een plaatje (zoals hij ook op de andere web site staat)
= als Engelse tekst (zodat hij doorzoekbaar wordt)
= als Nederlandse tekst (zodat hij toegankelijk is voor Nederlanders).

Met de hulp van mijn Chinese collega heb ik foto’s gevonden
op Chinese en Japanse websites.
Die zijn voor westerlingen wat moeilijk te vinden.
Die foto’s gebruik ik bij mijn artikelen.



Vandaag open ik met een overzicht van de spelers.
Uiteindelijk moet het een overzicht worden met……De betrokken partijen: Japan, China, Volkenbond.
De betrokken diplomaten en militairen: Seishiro Itagaki
(het vermoedelijke brien achter het incident), Zhang Xueliang
(de Chinese warlord), Henry L. Stimson (de Amerikaanse minister
van buitenlandse zaken), enz.
De betrokken schrijvers: Robert Ferrell en Ben Dorfman.
De verdragen die werden geschonden enz.

In het Journal of Modern History, een Amerikaans tijdschrift
dat een keer per kwartaal verschijnt,
schreef in de uitgave van maart 1955
de Amerikaanse historicus Robert H. Ferrell een artikel
over het Mukden-incident.
In deze logs neem ik het artikel integraal over.

Een foto van de schrijver heb ik niet kunnen vinden.
Maar wel een korte levensloop op Wikipedia:

Robert Ferrell is geboren in 1921, een Amerikaans historicus
en schrijver van verschillende boeken.
Harry S. Truman en de diplomatieke geschiedenis van Amerika
zijn twee onderwerpen waarover hij veel heeft gepubliceerd.

OVERZICHT VAN DE BETROKKEN PARTIJEN

Gelijk, gisteravond al, ontving ik een reactie
op mijn boodschap naar de Fletcher Memorial Library.
Een heel aardige reactie van de directeur:

How interesting, Argusvlinder! Thanks for sharing. I can only say that in the world of libraries, part of adding to the collection is weeding from the collection. We did major renovations here @ 2002. Many, many magazines were discarded. Perhaps it came from that overhaul. Space is finite and we needed it. Lucky you!
Jill Tofferi, director

In 2002 heeft de bibliotheek een renovatie ondergaan waarbij
een aantal tijdschriften het hebben moeten ontgelden.
Misschien is toen ook mijn tijdschrift, Harpers Magazine,
het exemplaar uit september 1934, op de markt gekomen.

Ik ben inmiddels begonnen het artikel te lezen.
Leuk is dat Dorfman een opsomming geeft
van de namen waaronder het gebeuren in Shenyang, China,
in september 1931, bekend is geworden:

The Manchurian Incident,
= het gebied in het Noordoosten van China stond toen bekend
onder de naam Mantsjoerije. Nu vormt dit gebied de provincies
Liaoning, Jilin, Heilongjiang en delen van Binnen Mongolie;
The Mukden Incident,
= ‘Mukden’ is de naam van de plaats in het Manchu.
Als je meer van China wilt weten moet je er rekening mee houden
dat het een enorm groot gebied is met een lange geschiedenis
waarin verschillende volkeren leven en geleefd hebben
en waar verschillende talen gesproken werd en wordt (hoewel steeds minder).
The Peitaying Incident,
= Helemaal is dit mij niet duidelijk. Het is of de naam van de plaats
met barakken waar een grote groep Chinese soldaten was gelegerd
op die bewuste nacht in 1931 (en die kalm bleven en niet ingrepen)
of het is de naam van de plaats waar de spoorlijn werd opgeblazen.
September 18th incident
Die is gemakkelijk. Dat is de datum in 1931 waarop
de Japanse provocatie plaatsvond, die het begin was
van de Japanse opmars in Azie tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Gisteren was er een pakketje in de post.
Nieuwsgierig heb ik het uitpakken vastgelegd op de gevoelige plaat.

Het postpakket.

De inhoud: Harpers Magazine, September 1934 met het artikel The Manchurian “Incident” of 1931 door Ben Dorfman.

Maar naast dit artikel zitten er nog meer ‘schatten’ in dit tijdschrift. Wat te denken van deze advertentie. Bell Telephone System meldt trots dat het 13.000.000 telefoontoestellen heeft verkocht in de Verenigde Staten van Amerika. Net zoiets als Apple die meedeelt dat de omzet van iPhones met 86% is toegenomen in het laatste kwartaal van 2010. Dat waren in dat ene kwartaal in 2010 16,2 iPhones. Bell deed over de 13 miljoen 58 jaar!

Dit is het artikel: The Manchurian “Incident” of 1931 door Ben Dorfman met als ondertitel: A lesson in precipitating war.

Na het tijdschrift nog eens bekeken te hebben, blijkt er een stempel op de kaft te zitten. Ik ontcijfer: Fletcher Memorial Library in Vermont. Toch eens zoeken op het web.

Dit is het adres. Op het web staan een aantal foto’s van deze prachtige bibliotheek.

Doet me denken aan de oude bibliotheek in Breda. Maar dit was niet zo gezelling met schemerlampen en zo.

Om niet te spreken over leunstoelen en ventilatoren.

Op de website heb ik ook een kort bericht achtergelaten. Eens zien of er een reactie komt. De volledige tekst van mijn bericht staat hieronder.

Today I received a copy of Harpers Magazine September 1934 which I bought via eBay from a bookshop in Shallotte North Carolina. When I took a first look at the magazine I noticed a stamp on the front cover. It sais: Fletcher Memorial Library, Ludlow Vermont. So I looked the library up on the internet and found the beautifull pictures of your web site. I bought this copy of Harpers Magazie for a specific article: The Manchurian Incident of 1931 by Ben Dorfman. Now I’m wondering how the stamp of the library ended up on a magazine that’s now in the Netherlands. Maybe you can tell me?
Kind regards,

We zijn zo in de ban van Wikileaks,
of eigenlijk moet ik zeggen dat de journalisten dat zijn,
dat we bijna zouden denken dat het iets nieuws is.
Maar dat is natuurlijk niet zo.

Vroeger had je ‘investigative journalism’.
Dat wil zeggen dat journalisten hun best deden
zelf aan waarheidsvinding te doen.
Ze namen een onderwerp ter hand en zochten uit
hoe de details precies in elkaar zaten.
Dat kost tijd en vraagt intelligentie en creativiteit van journalisten.
En net zo belangrijk: het vraagt lef van redacties.

Makkelijker is te wachten tot andere mensen het nieuws naar je toebrengen
en je alleen nog maar die bronnen hoeft te herhalen.

Dat de brengers van dat nieuws hiermee de publiciteit
mogelijk ongewenst beinvloeden,
is een vraagstuk dat even opzij geschoven wordt.

Maar goed, even terug naar de ‘cables’ (=telegrammen) van Wikileaks.
De Amerikaanse overheid is al jaren bezig telegrammen te publiceren
die betrekking hebben op het buitenlands beleid van Amerika.

Ik geef toe ze zijn niet zo actueel misschien en aangepast
door de Amerikaanse overheid, maar soms net zo interessant te lezen,
als de documenten die nu worden vrijgegeven op Wikileaks.

The Foreign Relations of the United States series is the official documentary historical record of major U.S. foreign policy decisions that have been declassified and edited for publication. The series is produced by the State Department’s Office of the Historian and printed volumes are available from the Government Printing Office.

De serie xe2x80x98Buitenlandse Relaties van de Verenigde Statenxe2x80x99
is de officixc3xable vastlegging van de belangrijke beslissingen
op het gebied van de buitenland politiek
door middel van historische documenten,
die inmiddels zijn vrijgegeven en aangepast voor publicatie.
De serie is gemaakt door het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken,
meer in het bijzonder door de afdeling Geschiedenis
en gedrukte exemplaren zijn verkrijgbaar bij de Overheidsdrukkerij.

Gelukkig voor gebruikers van het internet
zijn deze stukken ook beschikbaar op de volgende websites:

http://www.state.gov/www/about_state/history/index.html
De website met informatie gepubliceerd voor 20 januari 2001.

http://history.state.gov/
De huidige website.

Een voorbeeld: Mukden, Juli-augustus 1932.

De bezetting van Mantsjoerije door Japan en de beleidsuitgangspunten van de Verenigde Staten.

Het onderstaande, eerste deel van dit telegram vertelt vooral iets over
hoe deze telegrammen in die tijd in zijn werk gingen.


Telegram van de Amerikaanse ambassadeur in Japan Joseph Grew (op 17 november 1941 zal hij de aanval op Pearl Harbor tevergeefs melden bij het zelfde ministerie).


De ambassadeur schrijft in keurig Engels (of is de tekst zoveel aangepast)
een telegram op 16 juli dat op 6 augustus (!) wordt ontvangen.

Waarom zo laat. Waar of bij wie wordt het dan ontvangen?

Iedere veertien dagen geeft de ambassadeur een samenvatting
van de gebeurtenissen via de diplomatieke post aan het ministerie.
Het bezoek van de Lytton commissie was die keer
de belangrijkste gebeurtenis.
Zonder Generaal McCoy er om te vragen
(Frank Ross McCoy is een van de leden van de commissie
en zit er namens Amerika in),
bezoekt deze hem en vertelt dat de leden onderling hebben afgesproken
dat ieder in vertrouwen, vrijuit met de eigen ambassade kan spreken.


.

En samenvattend verteld McCoy
(of althans, volgens de weergave van Grew van het gesprek dat hij met McCoy heeft gehad, is gezegd….; Argusvlinder)
dat de leden van de commissie
unaniem van mening zijn dat de aanval van Japan op Mantsjoerije
gebaseerd is op twee foutieve aannames:
1. het argument van de zelfverdediging van Japan;
2. het argument van het zelfbeschikkingsrecht van Mantsjoerije.

Mijn Chinese collega las mijn blog en vroeg zich af
wat mij nu precies trok in dat Mukden “Incident”.
Ik dacht: als hij die vraag stelt dan moet dat
voor mijn lezers ook onduidelijk zijn.
Daarom een korte toelichting.

Eigenlijk is die gebeurtenis op 18 september 1931
helemaal niet zo’n grote gebeurtenis.
Het is niet te vergelijken met bijvoorbeeld 11 September 2001.
Natuurlijk zijn ook op 18 september 1931 mensen omgekomen,
er is een spoorlijn opgeblazen, er zijn mensen op een
verradelijke manier vermoord.
Ernstig genoeg.

Maar wat mij zo trekt is dat een ogenschijnlijk kleine gebeurtenis
zo’n enorme impact kan hebben.
Natuurlijk was Japan al geruime tijd bezig te beargumenteren
waarom zij een grotere rol in Azie zouden moeten spelen.
Een deel van die argumenten waren racistisch.
De explosie in Mukden die Japanse militairen veroorzaakten,
was aanleiding om te beginnen met de steden langs de spoorlijn
maar om even later heel noordoost China te bezetten.
De bevolking werd daar, net als later in andere delen van Azie,
gebruikt als onderdeel van de oorlogsmachine:
dwangarbeid, kampen, grondstoffen werden geroofd enz.
Uiteindelijk zijn er ook medische experimenten op mensen verricht.
En was China het begin, grote delen van Azie zoals bijvoorbeeld
Indonesie zouden volgen.
Kleine gebeurtenis, groot effect.

Let eens op het nieuws van vandaag.
Er schieten vele ‘kleine gebeurtenissen’ langs ons heen.
= de ‘schietincidenten’ tussen Noord en Zuid Korea;
= het verdwijnen van Ben Ali uit Tunesie;
= Israel bombardeert een opwerkingsfabriek in Syrie;
= enz.

Wanneer groeit een klein incident uit tot zoiets groots
als de bezetting en uitbuiting van Azie?

Ook nu stuurt de VN steeds een onderzoekscommissie.
In het geval van de Volkenbond was het de Lytton Commission.
Er is weinig beeldmateriaal maar er is deze foto.

Deze foto van de ‘Lytton Commission in Shanghai’ is afkomstig van Wikipedia. De foto komt oorspronkelijk uit een Japans boek (ISBN 978-4-309-72558-7 Kawade Shobo Shinsha, schrijver onbekend). Volgens mij is de Earl of Lytton de man in de lichte jas, in het midden van de foto.

Vandaag het negende en laatste deel van het hoofdstuk
over de relatie tussen China en Japan aan het begin
van de twintigste eeuw.
Stap voor stap raakt China verder verstrikt in de Japanse agressie.
China was op geen enkele manier in staat om er een antwoord op te formuleren.
De neergang van het keizerrijk, de bemoeienissen van kolonisatie machten
en interne tegenstellingen, ontnamen het land de kracht
Japan te weeerstaan.

Laatste deel.

Jonathan Spence, Op zoek naar het moderne China, Japanse basis in het noordoosten van China 1932 – 1933.

In mei 1933 volgden de laatste bedrijven in het drama
van de Japanse militaire consolidatie in Noordoost-China.
Die maand trok het Japanse Mantsjoerijse leger,
dat tot het weinig verrassende inzicht was gekomen
dat zijn troepen aan de noordzijde van de Chinese Muur
niet veilig waren zolang het gebied ten zuiden daarvan
in Chinese handen was, de provincie Hebei binnen.
Daar bestookte het de Chinese troepen met een combinatie van kracht,
list en psychologische oorlogsvoering.
In een reeks klassieke militaire acties dreven de Japanners
hun vijanden tot de rivier de Bai terug.
Ook bewerkten ze via een speciaal bureau in Tianjin
regionale generaals en voormalige warlords met steekpenningen
om over te lopen of eigen regimes op te zetten.
Ze spoorden plaatselijke leiders van geheime genootschappen
en paramilitaire organisaties aan tot verzet
en stuurden de Chinese militaire plannen in het honderd
door in radio-uitzendingen op Chinese legerfrequenties
de commandanten te velde valse orders door te geven.
Ten slotte vlogen ze met oorlogsvliegtuigen laag over Beijing,
waarmee ze de bevolking schrik aanjoegen
en een gevoel van hulpeloosheid bezorgden.

Shenyang, deel IX.

Jonathan Spence
Op zoek naar het moderne China 1600 xe2x80x93 1989
xc2xa9 1990 xc2xa9 1991 voor de Nederlandse taal.

Pagina 387

Eind mei 1933 drongen de Chinese legers,
door een reeks zware nederlagen ontmoedigd en verdeeld, op vrede aan.
In de kustplaats Tanggu tekenden de Chinese onderhandelaars
binnen schootsafstand van een Japans slagschip
en een eskader torpedobootjagers een vernederende wapenstilstand.
Het Bestand van Tanggu bepaalde dat het gedeelte van de provincie Hebei
ten noordoosten van een lijn even boven de Bai
een gedemilitariseerde zone werd.
Hier zouden alleen Chinese politie-eenheden mogen patrouilleren
die xe2x80x98niet bestaan uit gewapende eenheden
die de Japanners vijandig gezind zijnxe2x80x99.
Van hun kant zouden de Japanse troepen zich terugtrekken
naar de Chinese Muur met uitzondering van de eenheden die,
zoals reeds jaren eerder in het Bokser-protocol was bepaald,
de vrije toegang tot Beijing bewaakten.
Wel behielden ze zich het recht voor boven het gebied
verkenningsvluchten uit te voeren om zich te vergewissen
dat het bestand niet door Chinese troepen werd geschonden.
Luttele weken nadat het Bestand van Tanggu was gesloten,
werd de kwestie van de staatsvorm van Manzhouguo
opnieuw aan de orde gesteld xe2x80x93 door Puyi, zijn adviseurs, het leger
en ministers in Tokyo.
De bevelhebber van het Japanse leger in Mantsjoerije zei tegen Puyi
dat iedereen ermee akkoord ging dat het keizerschap zou worden hersteld.
Toen Puyi dat hoorde, zorgde hij
dat het keizerlijke drakengewaad van Guangxu,
de laatste volwasssen Qing-keizer, hem uit Beijing werd toegestuurd.
In maart 1934 hulde Puyi zich tijdens een speciale ceremonie
in zijn geleende keizersmantel, waarna hij
op het Altaar van de Hemel in een oostelijke voorstad van Changchun,
de nieuwe hoofdstad, zijn ambtsaanvaarding bekend maakte.
Vervolgens stak hij zich voor de troonsbestijging in militait tenue.
Als nieuwe regeringstitel koos hij de term Kangde
xe2x80x93 xe2x80x98tijdperk van deugdzame vredexe2x80x99.
De eerste lettergreep van deze benaming moest de macht
en het aanzien van keizer Kangxi in herinnering roepen,
die 250 jaar eerder de Qing-staat had verenigd
en de grenzen van Mantsjoerije tegen de Russen had afgebakend.
Slechts weinige van de Chinese en Manzu-hovelingen
die zich met de Japanse officieren rond de machteloze Puyi verdrongen,
zullen werkelijk hebben gedacht dat de glorietijd
van de vroege Qing zou weerkeren.

In het kader van het bestuderen van het Mukden “Incident”,
een gebeurtenis die zich in 1931 afpeelde in hedendaags Shenyang,
waarbij volgens de Japaners de Chinese militairen een spoorweg opbliezen,
maar waarbij de werkelijkheid omgekeerd was.
Deze gebeurtenis was volgens de Japanners aanleiding
om een groot deel van Noord China te bezetten en onderdrukken.
In werkelijkheid was het een van de vele stappen
in de veroveringsoorlog die Japan voerde in de eerst helft
van de twintigste eeuw om een groot deel van Azia
onder haar bewind te krijgen.
De oorlog kwam met het einde van de Tweede Wereldoorlog tot een eind.

In het kader van de bestudering daarvan stootte ik ook
op een artikel dat geschreven is door Ben Dorfman.
Dhr. Dorfman was een van de medewerkers van de Lytton Commissie.
Deze commissie was aangesteld door de League of Nations
(de Volkenbond, soort voorloper van de Verenigde Naties) om
de gebeurtenissen te onderzoeken.

Het artikel is verschenen in het Amerikaanse tijdschrift Harper’s Magazine.

Harpers Magazine, September 1934.

De afgelopen dagen heb ik dit tijdschrift benaderd
met het verzoek om een afschrift van het artikel te kunnen ontvangen.
Dat kan wel maar de betaling is een beetje moeilijk (ik ben nog in gesprek).
Harper wees me er op dat er een exemplaar van het tijdschrift
te koop is op eBay.
Gisteren heb ik een bod gedaan op het tijdschrift op eBay
en inmiddels is mijn bod geaccepteerd.

Dit is het tijdschrift waarop ik geboden heb.

Het bod is inmiddels geaccepteerd.

Dit is het artikel waar het om gaat (beetje moeilijk te zien, hopelijk binnenkort in levende lijve).