Nassaudag, Breda

De Blyde Incomste

En op het eerste gezicht heeft dat niets met geld te maken.
In werkelijkheid was een dergelijke intocht in de stad wel degelijk
ook een financiele aangelegenheid.
Maar vandaag in Breda was daar geen sprake van.
De opvoering van de historische intocht van Engelbrecht van Nassau
en Johanna van Polanen vond aan het begin van de middag plaats,
nog net voor de regen.
Ik maakte er wat foto’s.





Toen we kort na 12 uur aankwamen bij het Baroniemomument of het Nassau-Baroniemonument waren er al heel wat mensen op de been.






De militaire begeleiding voor de hoogheden was aanwezig.












De burgemeester had een korte speech.






Het kanon werd in gereedheid gebracht.






Engelbrecht van Nassau en Johanna van Polanen.






Een beetje zuinigjes werden de tekstboekjes uitgedeeld.






Ridders en hun begeleiders.






Koningin Wilhelmina en Prins Hendrik.












Groepen edelen.






Engelbrecht van Nassau en Johanna van Polanen.






Gegoede burgerij van Breda.






Edelen.






Hendrik en Wilhelmina.






Engelbrecht van Nassau.






Johanna van Polanen.


















Het hof.






Willem van Nassau en zijn vrouwen.






Een edelvrouw.






Begijntjes met scholieren.






Gegoede burgerij.






Wilhelmina en Hendrik in het Valkenberg.












Willem-Alexander, Maxima en de kids.






De hoofdober bij de picknick.















Bij de tent voor de edelen is genoeg te halen.






Grote Kerk van piepschuim.






Militairen heeft de Catharinastraat eerder gezien.






Het gilde op het Kasteelplein.






Engelbrecht van Nassau en Johanna van Polanen gaan naar het kasteel van Breda.




'Speelhuisvrouw' van Sylvia Thijssen

Deze sculptuur was onlangs te zien op mijn weblog.
Alleen had ik het van de achterkant gefotografeerd.
Dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Vandaar nog twee foto’s van dit beeld in de Speelhuislaan in Breda.





Er was veel zon maar helaas scheen de zon op de verkeerde kant van de sculptuur.






‘Speelhuisvrouw’ van Sylvia Thijssen.





Kalkoven

Het zal een van de laatste foto’s worden
van de sloop van de Suikerfabriek in Breda.
De gebouwen van de CSM zijn nu bijna allemaal met de grond
gelijk gemaakt, de machines afgevoerd, alles
wat nu nog rest zijn de wegen, wat kelders en
een laatste stukje van de kalkoven.





Restanten.





Zwanen in Westerpark

Let bij de volgende foto’s ook eens naar de rimples in het water.





Plots zagen we de jonge zwaan en een van zijn ouders vlak bij de brug.






Hij is al heel snel.
























De eieren nog toegedekt door het inmiddels stinkende, want rottende hooi. Lekker warm.










Magnesiet in de suikerfabriek Breda

Naar aanleiding van onderstaande foto en de tekst
ontving ik via e-mail een aanvulling.
Die kun je onder de foto lezen.






Bakstenen of ovenwand?.





Hallo beste “Argusvlinder”

De kalkoven is aan de binnenzijde bemetseld
met vuurvaste magnesiet stenen.
Dat zijn de stenen die je op de foto’s ziet.
Er werd kalk in gebrand, die later werd geblust.
Dit bluswater, de kalkmelk,
werd gebruikt in het zuiveringsproces van de suiker.

mvg



Met dank van de Argusvlinder voor deze reactie.

Babyfoto's van het zwaantje

Toen ik aan kwam lopen was mij nog niet duidelijk
waar het zwaantje was en of er nog nieuwe jonge
zwanen waren bijgekomen.





De ouders.






Piep, daar is het jonge zwaantje.






Moeder maakt een verslagen indruk op het nest.






Maar het jonge zwaantje weet al goed hoe het verenkleed in vorm te houden.






Zo jong als het is, zo lenig is het zwaantje ook.






Prachtig in de dons.




Alles behalve 'zwaan kleef aan'

Gisteravond geen tijd meer gehad om naar de zwanen te gaan kijken.
Ik begrijp dat de jonge zwaan gisteren met zijn ouders
is gaan zwemmen op de vijver.
Ik heb nog een serie foto’s van vader zwaan die zondag nog aggressief
‘zijn’ vijver verdedigde tegen ‘vreemde eenden in de bijt’.





Eerst naar links over de brug.
























Vervolgens naar rechts over dezelfde brug.






Ook mooie dieren overigens.











De eerste jonge zwaan in Westerpark

Gisteren waren er nog geen jongen toen in in de ochtend ging kijken.
Vandaag heb ik er een kunnen fotograferen.
Blijkbaar zijn er gisteren ook eieren uitgekomen.
Er lagen nu nog 6 eieren + 1 jonge zwaan is zeven.
Gisteren lagen er negen eieren.
Ik kom er dus twee te kort.





Maar het begon vanochtend met twee jonge duiven die voor het raam kwamen zitten.






De zwaan buigt zich in allerlei bochten.






De jonge zwaan.






Donzig.






Nog plakkerig.












Nog onwennig.




De Faam: industrieel erfgoed

Jaren geleden heb ik er zelf nog gewerkt.
Een vakantie baantje.
Eerst in het magazijn aan de Emerput en later in de fabriek.
Winegums werden er toen veel gemaakt.
En Engelse drop en pepermunt.

De Faam.

Nog steeds een snoepfabriek.


De Faam, rechts het kantoordeel en links de fabriekshallen.


Prominent is de naam aanwezig op de muur. En voor wie het niet mocht weten: Fabriek van Suikerwerken. Natuurlijk ook de overheersende fabrieksschoorsteen.


En ook op de schoorsteen staat de naam ‘De Faam’.


 

Nog geen jonge zwanen

Gisteren liep ik door de Westertuin van het Westerpark.
De twee zwanene waren hun nest op orde aan het brengen.
Ze zaten dus heel kort niet op hun eieren.
Uit de verte telde ik 9 eieren.
Als ik Wikipedia mag geloven (6) of andere sites (5-7)
is dat veel. Misschien heb ik het niet goed gezien.
Vandaag zat de zwaan al weer gewoon op haar nest
en was niet genegen het nest voor mij even te verlaten.
Eerlijk gezegd heb ik het haar ook niet gevraagd.





Broedende zwaan in het Westerpark.





Informatietijdperk – Bibliotheek

We leven in een tijd waar het steeds meer draait om informatie.
Of het nu over het web gaat of over onze economische of andere activiteiten:
het draait allemaal om informatie.

In de middeleeuwen werkten een schrijver, copiist, een illustrator
en een boekbinder samen om 1 boek te maken dat vervolgens door 1
of een handvol mensen werd gelezen.
Tegenwoordig hebben we meer boeken, tijdschriften en webpagina’s om ons heen
dan we in een mensenleven tot ons kunnen nemen.

Informatie gaat ook veel sneller.
Schreef je vroeger elkaar brieven, vandaag is het een tweet of e-mail.
Seconden na een gebeurtenis is je hele kennissenkring geinformeerd.


Maar bij de Bredaschebibliotheek gaat dat anders.
Via het web hadden we gezien dat de film/DVD Valkyrie gereserveerd was.
Op 11 mei zou die uiterlijk terugkomen.
Op maandag 10 mei bleek via het web dat de film was ingeleverd.
Toen ik die avond de film wilde gaan halen overlegden we nog.
Moet ik geen e-mail kunnen overleggen of zo?
Ik naar de bibliotheek en daar kreeg ik met veel pijn en moeite
de DVD mee. Ik had immers geen briefje.
En dat moet toch echt.
De rest is geschiedenis.
Ik heb de film gisteren al terug gebracht
en vanochtend op mijn weblog besproken.
Nu kwam vandaag met de post het volgende briefje.
Je raadt het al…..





Reserveringsbericht Valkyrie.




De laatste loodjes CSM/Suikerfabriek Breda

Afgelopen zondag had ik de kans om de laatste puinresten
van wat eens De CSM of De Suikerfabriek van Breda was,
vast te leggen.
Centraal staat daarbij de bijzondere manier waarop
de kalkoven langzaam maar zeker gesloopt wordt.





De Markkade met in de verte de kalkoven.






Letterlijk de puinhopen.






Van dichtbij.






Een verkeersbord heeft zich al te ruste gelegd.






Alsof er dringend een tandarts nodig is een en ander te repareren.












Een gapend gat.




Beelden in Breda: Speelhuislaan

Zondag zag ik dit beeld in de Speelhuislaan in Breda.
Er staat geen bordje bij met de naam van dit sculptuur
of de naam van de maker.
Op het internet vind ik een berichtje dat het zou gaan
om een sculptuur genaamd de ‘speelhuisvrouw’ van Sylvia Thijssen.
Het zou op zaterdag 29 januari om 15.00 uur onthuld zijn.





De Speelhuisvrouw op de rug gezien. Speelhuislaan, Breda.





Volgens het persbericht van de gemeente:

Symbool voor gemoedelijkheid

Zij schenkt het kunstwerk aan de buurt en wil met de Speelhuisvrouw een steentje bijdragen aan de opwaardering van de Speelhuislaan: “De Speelhuislaan is een prachtige laan met bomen en een grasveldje ertussen waardoor een spoorlijntje loopt dat industrieel erfgoed is. Aan weerskanten staan woningen, waaronder mooie authentieke panden. Veel bewoners zijn actief betrokken bij hun laan. De Speelhuisvrouw kan een symbool worden voor de gemoedelijkheid en het fijne wonen in deze buurt. De zittende Speelhuisvrouw vouwt haar handen ineen boven haar hoofd. Met dit gebaar geeft ze aan dat vanaf hier de Speelhuislaan een woongebied in mensenmaat is. In tegenstelling tot het nieuwe, zakelijk en grootsteedse uitstraling van de toekomstige Spoorzone. De sculptuur vormt hiermee een soort overgang tussen de grootsteedse toekomst en het oudere woongedeelte”



Graphic Design Festival Breda

Net als in andere steden in Nederland zie je veel grote posters in de stad.
Die tref je overal aan, maar heel vaak op electriciteitshuisjes.
Deze nutsvoorzieningen worden legaal en illegaal beplakt met posters.
Deze keer, in het kader van het Graphic Design Festival Breda, legaal.
Gisteren ben ik de route langsgegaan en heb een serie foto’s
gemaakt van deelnemende en spontane posters
en andere uitingen van grafisch ontwerpers.





Elsstraat, electriciteitshuisje.


Hier begon mijn tocht. Al is dit niet het enige electriciteitshuisje
in Breda dat reclame maakt voor ‘Decoding’,
het thema van de poster tentoonstelling.





De tentoonstellingsposter. Overigens niet een van de sterkste posters als je het mij vraagt.






Het electriciteitshuisje op de hoek van de Speelhuislaan – Minister Kanstraat.






Een van de posters heeft een voorpagina van de Donald Duck gedecodeerd.












De superheld Robin (van Batman en Robin) gedecodeerd.






Officiele en spontane posters op een oud en recent electriciteitshuisje.






Dit vond ik gewoon een mooie foto.






Inmiddels verderop in de Speelhuislaan, achter het station aangekomen, een vorm van spontaan grafisch ontwerp.






Een gedicht met een erg moderne strekking op een reflecterende, spiegelende achtergrond, Ingmar Heytze & Autobahn.


Gevaarlijk gedicht

Dit is een link gedicht. Het grijnst je toe
Met valse zwarte letters. Op de stoep
maakt het zich breed als je er langs wilt

Dit gedicht staat met een kleine scherpe
schroevendraaier naast je auto. Aait de lak
en fluit een toonloos liedje. Dit gedicht.

Wrijft zich naar binnen als een krijtwit
nabeeld op je netvlies. Het mompelt dingen
achterin je hoofd: mooie hersenspinsels

Het zou jammer zijn als daar iets mee
gebeurde. Het heeft nagetrokken wie je
kent en bent: je surfgedrag, je downloaden

De geheimen op je harde schijf. Dit gedicht
weet waar je zusje woont en waar haar
foto’s staan. Het wil maar xc3xa9xc3xa9n ding

Leer nu van buiten. Blijf voor altijd bij me.


Ik heb de interpunctie niet helemaal precies overgenomen.
Het origineel staat helemaal in hoofdletters.





Speelhuislaan, achter het station.






Formeel en informeel grafische ontwerpen.






Een wat ouder grafisch ontwerp: De Faam, voormalige naam van een snoepfabriek in Breda.






Een grafisch ontwerp zonder merknaam.






Een grafisch ontwerp zonder merknaam: waarschijnlijk niet van een heel duur reclamebureau.






Een heel formeel ontwerp want van de gemeente. Ik snap het begrip maar vind het geen sterke poster.






Voor dit electriciteitshuisje moet je wat meer zoeken. Het staat midden op de parkeerplaats van een supermarkt langs de Belcrumweg.






Ongeschikt. Lijkt iets te veel op een reclame van de Koninklijke Landmacht. Dat is jammer want hij is wel leuk.






Een decodering van de openbare ruimte. Leuk bedacht en uitgevoerd.






Op de parkeerplaats vormt het electriciteitshuisjes met de glasbakken een hele verzameling grafisch ontwerp in de openbare ruimte.






Beetje onduidelijk…..tot je de kleine letters raadpleegt.






Een soort inlogscherm van een website.






Een groter electriciteitshuisje aan de Tramsingel.






Aan twee kanten hangt het vol posters.






Decoding.


Een soort ontrafeling van het proces van het maken van een poster.
Bij de dunne sierlijke lijnen buiten de tekst DECODING
staan cijfers die de volgorde aangeven en een korte beschrijving geven
van de 8 stappen in het ontwerpproces:

D Design brief; zeg maar opdrachtomschrijving
E Evolve the brief; uitwerken van de omschrijving
C Concept; ontwikkelen van het concept
O Organizing the conditions; implicaties overzien
D final Design; finaal ontwerp
I Insecurity; de onzekerheid slaat toe, zal het werken?
N point of No return; er is geen weg meer terug
G Graphic output; het grafische resultaat.





Gewoon mooi.


Maar ook leuk. De titel is wallpaper, behang in het Nederlands.
In het Engels bestaat dit begrip uit twee woorden:
wall (muur) en paper (papier).
Onderaan eindigt de afbeelding met stene
n die een muur (wall) vormen.
De poster is natuurlijk om op te plakken als behang.
Daar zou dit ontwerp ook goed voor kunnen dienen.
Begint de afbeelding bovenaan nu met vogels of met bladen papier?





Deze vind ik erg bij deze tijd passen. De kleuren, de afbeeldingen, de tekst. Sterk.Rogerio Lira.


Het maakt onderdeel uit van een project dat de informatie overload
van onze tijd probeert te onderzoeken.











Het laatste huisje dat ik bezocht is aan de Nieuwe Prinsenkade.






Gewoon mooi. Helder, sterk.






Deze is grappig. Met vreemde materialen staat hier het woord PRETTY tegen een witgekalkte stenen muur. Het woord ‘pretty’ betekent ‘knap’. En dat is niet je eerste associatie als je naar de materialen op de poster kijkt.






Heel sterk. Mag van mij de festival poster zijn.






Grafisch ontwerp van de echte wereld.






En dat is ook het geval met deze borden.






Don’t know how to say I love ( )you.






Ook hier werd je gevraagd de nummers te volgen alleen werd de hoofdletter A mij niet helemaal duidelijk.






Rond het huisje is een ‘steiger’ aangelegd zodat het huisje van de waterkant ook te bezoeken is.











CSM/Suikerfabriek: Vandaag goed mis met de kalkoven

Vandaag was ik niet thuis.
Maar blijkbaar ging het weer goed mis bij de sloop
van de oude suikerfabriek.
Dit keer in de kalkoven.
Een beetje cynisch is dat wel: een oven die in brand raakt.





Waar rook is, is…..






























Het ergste lijkt alweer voorbij.

















CSM/Suikerfabriek: sloop kalkoven

Een van de laatste restanten van de CSM,
de Suikerfabriek in Breda,
is de kalkoven.
Een hoge toren met een aantal gebouwen er om heen.
Die gebouwen zijn al weg.
Nu de toren nog.
Gister en vandaag leverde dat een aantal foto’s op
van mijn gastcorrespondent.
Eerst de foto’s van gisteren.





Zoals bekend was het weer ronduit slecht gisteren.