Webschrijfsel: Niko Koffeman

Soms doe ik de inspiratie voor een weblog
terwijl ik in de auto zit en naar de radio luister.
Ik moet dan snel even neerkrabbelen wat me bezig hield.
Daarvoor gebruik ik weleens de rekeningen van het tanken.


Niko Koffeman.


Deze week stond het dierenleed centraal in de media.
Volgens andere ging het over ritueel slachten en
volgens weer andere over de vrijheid van meningsuiting.

Wat mij trof was het betoog van Meneer Niko Koffeman
op de radio. Hij is senator namens de Partij voor de Dieren
(lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal).
Voorheen adviseur van de SP (wat dat ook mag zijn ‘adviseur’).

De man werd geinterviewd terwijl hij pas laat in de nacht
was thuisgekomen en zijn inmiddels koude eten nog op tafel stond.
Wat lag op het bord: een vleesvervanger.

Hier is iemand die geen vlees wil eten maar in plaats daarvan
zich zelf iedere dag iets op de mouw speldt.
Nee, ik eet geen vlees, maar dan is mijn bord zo kaal.
Er moet wel iets buins liggen op mijn bord.
Anders is mijn maaltijd niet compleet.

Deze week liet de Partij voor de Dieren zich ook iets
op de mouw spelden. Met grote woorden werd een overwinning
gevierd die door Staatssecretaris Bleker al lang om zeep was geholpen.

Wat overbleef was een vleesvervanger, of een zoethoudertje,
of een pyrrus overwinning, of een ….

Wikipedia

Een pyrrusoverwinning is een overwinning die zoveel inspanning kost dat het dezelfde uitwerking heeft als een nederlaag. Anders gezegd betekent het dat soms iets een overwinning kan lijken, terwijl het eigenlijk een verlies is; een “valse” overwinning. De uitdrukking is ontleend aan de veldslagen die Pyrrhus leverde tegen de Romeinen.

De Pyrrhus die hier bedoeld wordt, was koning van Epirus (thans een provincie van Griekenland). Hij verloor een groot aantal mannen in een tweetal gewonnen veldslagen tegen de Romeinen. Toen een van zijn generaals hem met zijn overwinning wilde feliciteren zou hij in woede zijn uitgebarsten en opgemerkt hebben “Nog zo’n overwinning en ik ben verloren.” Vandaar de term pyrrusoverwinning.

In dat licht is het interessant nog even te denken over de activiteiten
van Minister de Jager. Hij haalde ook een grote overwinning.
De banken moeten meebetalen!
Eens zien of dat geen pyrrus overwinnig zal blijken te zijn.

Vrij Nederland interview: Umberto Eco, deel I

In de thrillergids van Vrij Nederland, die eind mei 2011 uitkwam,
stond een interview met Umberto Eco.
Ik probeer de informatie over De begraafplaats van Praag
een beetje bij te houden.
Op de internet site van Vrij Nederland heeft dit interview (nog) niet.
Vandaar vandaag deel I van dit interview.


Het interview is gemaakt door Lisa Kuitert en de foto’s zijn van Maarten Kools. Het interview is niet sterk. Typisch iemand die vol bewondering geen moeilijke vragen wil stellen en Eco de ruimte geeft zijn reclameverhaal af te steken. Het gevolg is dat er in deze tekst weinig nieuws staat.



 

Keizerlijk porselein in Den Haag

Pronkzucht aan het Hof. Keizerlijk porselein uit Shanghai.
Sovereign Splendour. Imperial porcelain from Shanghai.


Keizerlijk porselein uit het Shanghai Museum: de catalogus.


De Nederlandse titel vind ik niet zo sterk.
Het woord ‘Pronkzucht’ roept bij mij negatieve associaties op.
Bij pronkzucht gaat het om tonen van rijkdom met als doel er over
op te scheppen, andere de ogen uit te steken en
om het haast ziekelijk achtervolgen van die neiging.
Het Engelse begrip ‘Splendour’ heeft die associatie bij mijn weten niet:
Splendour: the quality of being magnificent or splendid or grand
Ik zou het meer gezocht hebben in een uitdrukking als:’Hoofse schittering’.
Ze zullen hun motieven wel gehad hebben.
De tentoonstelling is schitterend.
100 prachtige stukken porselein uit de keizerlijke fabriek in China.
Het Chinese hof gebruikte veel porselein.
Om te beginnen was ‘het hof’, een stad op zich.
Een uitgebreide keizerlijke familie met daarbij de regering en een enorm ambtenarenapparaat.
Daar waren heel veel ruimtes die gedecoreerd diende te worden.
Voor de productie had men een fabriek die met wisselend succes
artistiek hoogstaand porselein produceerde in een periode
die zo’n 300 jaar omvat.


Gemeentemuseum Den Haag.


Het Gemeentemuseum heeft in de eigen collectie ook
een groot aantal mooie stukken porselein.
Het betreft vaak het zogenaamde ‘export porselein’.
Producten gemaakt in China voor de niet Chinese markt.
Die stukken staan onder andere in een aantalprachtige stijlkamers uitgestald.
Prachtig.


Mijn toegangskaartje.


Er is een ding dat ik aan de tentoonstelling zou toevoegen:
spiegels.
Zoals de catalogus mooi laat zien is van de schalen, vazen en doosjes
de onderkant of onderrand soms niet zo interessant als de zijkant,
bovenkant of binnenkant van de objecten.
Een spiegel hier en daar zou helpen de details van zegels en randen
beter te kunnen zien.


Rekening.


Maar het is tijd om te genieten van de prachtige voorwerpen.
Ga zelf kijken want de foto’s van mijn BlackBerry doen
geen recht aan de voorwerpen.
Bovendien zijn ze maar een kleine samenvatting.
Veel plezier.


Vaas met draken tussen gevlochten lotusranken, Qianlong, 1736 – 1795, catalogus nummer 55.


Vaas met acht Boeddhistische geluksemblemen in fencai op turquoise, Qianlong, catalogus nummer 66.


Een van de geluksemblemen: de schelp.


Vaas met oren in de vorm van ongehoornde draken en honderd herten in fencai, Qianlong, catalogus nummer 57.


Mocht je je afvragen hoe dat er uit ziet: ‘oren in de vorm van ongehoornde draken’.


De details op deze vaas met herten, begroeing en rotsen is prachtig. Het aantal herten heb ik niet geteld.


Twee modern ogende vazen: links de afgeplatte vierkante vaas met twee buisvormige oren, Guangxu, 1875 – 1908, catalogus nummer 97 en rechts de Rechthoekige, effen blauwe vaas, Guangxu. catalogus nummer 99.


Schotel met perziken in fencai, Yongzheng, 1723 – 1735, catalogus nummer 37.


Uit de eigen collectie stond er een grote schaal met op de buitenkant illustraties van het pottenpakkersproces. Aan de binnenkant is de schaal versierd met vissen en planten, alsof je een aquarium inkijkt.


Detail vis.


Nog een visje.


Kreeft.


Dekseldoosje met bloemen in fencai, eind Tongzhi – begin Guanxu, 1874 – 1876. Gebakken in de keizerlijke ovens in Jingdezhen als serviesgoed voor Keizerin Cixi, Catalogus nummer 90.


Een prachtig contrast vormen drie vitrines met westers porselein. Hierboven is een verzameling porselein te zien ontworpen door Colenbrander en gemaakt door de Plateelbakkerij Ram in Arnhem in 1921 – 1925. In deze zaal staat nog een verzameling porselein ontworpen door 100 kunstenaars van overal ter wereld. Een idee en ontwerp van de Italiaanse vormgever Alessandro Mendini in samenwerking met het bedrijf Alessi. De naam van het project is: 100% Make Up, 1992


Als ik dan toch in het museum ben
loop ik ook nog even door de andere zalen.
Van Ensor tot Mondriaan.


Carl Andre, Weir (stuwdam, dam), 1983.




Peter Doig, Red house, 1995 – 1996, olieverf op doek.

Naast het Chinese porselein trof dit werk mij het meestvan de werken die ik niet eerder gezien had.


Iris van Dongen, Dragon, 2004, houtskool, pastel en olieverf op papier.


Smaakvol Breda

Ooit begonnen als een evenement van en door restaurants.
Het evenement wil maar niet echt van de grond komen.
Er wordt, zo lijkt het me, meer dan genoeg geld in gestoken.
Meer dan genoeg.
Het zou met veel minder geld, veel succesvoller kunnen zijn.
Natuurlijk zit dit weekend het weer tegen.
Maar dat is niet doorslaggevend voor het succes of falen
van een ‘culinair’ evenement.

Terwijl het evenement nog niet echt een naam heeft
heeft het al wel een bobo-avond: fout!
De indruk die je daar mee oproept is dat van een elitair feestje.
Natuurlijk, het is dit jaar nog niet druk geweest maar
dat is vast niet de indruk die je wilt wekken.

Vervolgens al die niet-restaurant horeca:
scholen, een casino, (concept)cateraars, een foodminded
Designer, een hotel, een voetbalclub en een lunchroom.

Dan nog al die bedrijven die niet uit Breda komen
maar uit ’s Gravenmoer of Strijen.

De overgebleven restaurants serveren geen ‘hapjes’ meer.
Maar menu’s met een gemiddelde prijs van 16 Euro.
Die prijs is niet fout maar in geen van die restaurants
(ik heb in alle Bredase restaurants gegeten
waarvan ik het gemiddelde hier bereken)
kun je voor die prijs eten. Het is niet representatief.

Het enige restaurant met een echte culinaire ster: Wolfslaar,
dat onlangs nog een negen kreeg in een recentie van de Volkkrant,
ontbreekt. Zoek maar een op: De Smaak van Wolfslaar.

Kortom, dit feestje voor de horeca heeft nog een lange weg te gaan.
Ze zullen de klant en het culinaire genieten centraal moeten zetten
om van dit evenement iets te maken.


Kosten nog moeite gespaard.


De dreiging van een volgende bui.


Geen bezieling: lees de introductie van de ‘wethouder van evenementen’ er nog maar eens op na (beschamend).


 

The Sketching Backpacker: Robert A. Alejandro

Via, via (onder andere via Twitter) kwam ik vandaag
op een site met schetsen van The Sketching Backpacker.
De site is van Robert A. Alejandro, hij is erg druk
met grafisch ontwerpen van allerlei soort.
Hij maakt er de gewoonte van om tijdens zijn reizen
schetsen te maken van situaties die hij tegenkomt.
Een paar voorbeelden.


Robert A. Alejandro: China.


Praag: detail.


Heel herkenbaar.


Lourdes.