M

Afgelopen zaterdag gegeten bij M.
Het viel erg mee.
Na de ervaring bij Parc.

M is een nieuwe discotheek (club heet dat tegenwoordig),
wijnbar, champagnebar, restaurant, terrascombinatie
in de binnenstad van Breda.
Ja, je kunt er ook een biertje drinken.

Op vrijdag was het restaurant voor het eerst open gegaan.
Heel druk was het op zaterdag niet.
Waarschijnlijk denkt iedereen: “Het zal wel druk zijn,
we gaan over een paar weken wel.”
Nu het was redelijk vol.
Het personeel was nog wat onwennig.
Maar de formule kan best gaan werken.
Het restaurant is op de eerste verdieping.
Helaas was daar nog geen toilet.
Een lift heb ik ook niet gezien dus hier moet je met een rolstoel
niet zijn (maar daar zijn ze niet alleen in).

Je kiest een aantal gerechten uit drie “proefwerken”.
Dat zijn groepen van 6 gerechten die bij elkaar passen.
Inhoudelijk heb ik daar nog even niet op gelet.
Dan neem je uit die groep 3, 4 of 6 gerechten.
Wij namen een 3 en 4-gangen diner.
Even testen.
Dat liep redelijk.
De mensen die hier werken hebben eerder in de horeca gewerkt.
Eerder in goede horeca gewerkt.
Dat merk je direct.

De mosselen voor in de soep waren er niet (!) daarvoor in de plaats
kreeg ik kokkels.
Ook bij het desert liep het een en ander mis: te laat en beide hetzelfde
terwijl we twee verschillende besteld hadden.
Het eten smaakt goed. Is lekker.
Mooie wijnkaart. Wel een beetje duur.
We hebben geen wijnarrangement genomen. Kan dus wel.

De meeste probleempjes zijn waarschijnlijk te wijtenaan het nieuwe, het onwennige.
De muziek stond erg hard maar je zit in een club of niet.

We gaan binnenkort zeker nog eens proberen.
Vooralsnog een aanwinst voor Breda.



Rufus/Judy

Rufus Wainright speelt Judy Garland.
Typisch Rufus.
Als je zijn muziek beter wilt begrijpen dan is deze DVD een must.
‘Over the top’ in iedere betekenis van het woord.
Maar het leuke is dat hij het zelf geweldig vindt.
En dat is het ook.

In de New York Times zegt Rufus erover:

“It’s a bit dangerous, camp,” Mr. Wainwright said recently
in a Dutch gay magazine whose title cannot be printed in these pages.
“I think that any gay person in the world would be seduced
at one point by a certain kind of camp.
For certain people it’s kind of a saving grace.”




Jammer dat de DVD technisch niet beter is gemaakt.
Hij is ‘slechts’ stereo.
Het zou helemaal af zijn geweest als het concert van Judy Garland
er als extra had bijgezeten.

Toran

Een toran is een versiering voor een deur of raam.
In Gujarat, India, wordt een toran met de hand gemaakt.
Het is een combinatie van applicatiewerk en borduurwerk.
Een toran wordt typisch opgehangen aan een deur- of raamkozijn
bij de opening van een nieuw huis of een verhuizing.
Bij woonhuizen maar ook bij andere gebouwen (kantoor, fabriek ed).
Het kan aan de bovendorpel hangen zoals de toran die wij gekocht hebben
maar het kan ook de hele kozijn versieren.

Tijdens onze vakantie hebben we een toran gekocht in Bhuj.
Meer daarover in het reisverslag dat in voorbereiding is.
De toran hebben we laten inlijsten.
Gisteren was hij gereed.
Hier zie je er twee foto’s van.





De NS scoort!

Wat?
Dat kan toch helemaal niet.
De NS die scoort.
Nee, dat doen ze dan ook niet in positieve zin.
De kop bij dit verhaal moet je cynisch lezen.



Op 15 november 2007 komen we vroeg in de ochtend aan op Schiphol.
Daar nemen we de trein.
Bij aankomst in Breda vergeet ik mijn kleine rugzak uit de trein
mee te nemen.
Al na een paar minuten ontdek ik dat maar de trein is al weg.

Het hele verhaal heb ik al eerder in detail beschreven.

Aangifte gedaan bij de NS.
Dezelfde avond bel ik nogmaals naar de afdeling Gevonden Voorwerpen.
Mijn tas is gevonden, ik kan hem gaan ophalen op Centraal station Den Haag.

Op 16 november gaan we al vroeg naar Den Haag.
Daar krijg ik mijn tas terug.
Echter zonder geld, iPod en fotocamera en als belangrijkste,
zonder de ongeveer 1500 foto’s die ik in India heb gemaakt.

Drie weken later krijg ik een brief van de NS.
Ze hebben niets gevonden.



Nee natuurlijk niet, mijn tas heb ik al thuis.
Die tas kreeg ik overigens mee zonder me te legitimeren.
Ik zou mijn verhaal graag kwijt willen bij de NS.
Maar Dhr. W.J.M. Huitema is waarschijnlijk de enige medewerker
van deze NS-dienst en hij heeft volgens de brief geen email adres.

Ja, het is echt in 2007 gebeurd.
Dit is geen sterk verhaal.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat de conducteur
van een andere trein dan waar ik mee had gereden,
me goed geholpen heeft.
Het leverde niets op maar hij hielp me en probeerde iets te doen.
Van de NS als organisatie kan dat niet gezegd worden.

Kunstvaria

Kan propaganda eigenlijk ook mooi zijn.
Twee voorbeelden van regelrechte propagande tref je aan
in de selectie van vandaag.
Oordeel zelf.

Verder nogal wat recent werk.



Chuck Close, Lorna Simpson, 2006.



David Schnell, Rast, 2007.



Fernand Lxc3xa9ger, La racine blanche, 1943.

La racine blanche betekent volgens Babelfish De witte wortel.
De zwartgeblakerde witte wortel zou in 1943 goed kunnen staan
voor het aangetaste Frankrijk.
Propaganda van de goede kant ?



Ilya Repin, Manifesto of October 17th 1905, 1911.

Dit is een verheerlijking van de Russische Oktoberrevolutie.
Propaganda dus.
Maar ik vind het wel mooi.



Karel Appel, Slapende Stad, 1952.



Lucien Clergue, Nu Zebrxc3xa9, NewYork, 1997.

Het onderwerp is helemaal ondergeschikt geworden aan het lijnenspel.
Een prachtige foto.



Matthias Grxc3xbcnewald, The Fallen Guard, 1475/1480-1528.

Ik kende geen werk van deze kunstenaar.
Maar prachtig van vorm en kleur.



Maureen Gallace, Marfa, 2007.



Pablo Picasso, Boy leading a horse, 1906.



Paul Cezanne, Still life: apples and a pot of primroses.



Peter Paul Rubens, Allegorical painting of Emperor Charles V
as ruler of the world, 1604 (allegorische voorstelling van keizer
Karel V als heerser over de wereld).


Dit is zeker een vorm van propaganda.
We weten dat Rubens een diplomaat was.
Een mooi woord voor iemand die voor de overheid werkt
en die niet vies is van politiek.



Statuette of a worshipper, Umma Mesopotamie (Djoha).

Kerst @work

Vanavond heb ik iets lekkers voorbereid.
Dankzij een prijs, gewonnen bij de bingo,
heb ik drie mooie kerst-koekblikken.
Die vul ik met een en ander.

Eerst de blikken even wassen.



Ze drogen op de radiator.





Het lekkers.



Een bouwdoos chocoladeklokken.





Twee klokken in de grote trommmel als basis.



Klokkenproductie.



Oneven aantal klokkoekjes of er is een koekjesmonster langs geweest ?



Toch niet te vol ?



Inpakken en wegwezen.

Statistieken

De drukte op mijn web log is de afgelopen tijd weer enorm toegenomen.
Dit is een fenomeen dat zich ieder jaar voordoet rond deze tijd
van het jaar.
Waarschijnlijk is het een wereldwijd verschijnsel want de bezoekers
komen overal vandaan.
Als gevolg hiervan heeft deze web log, deze week al twee maar
het maximaal aantal bezoekers per dag verbeterd.
Gisteren en eergisteren.

Hier wat statistieken:



Het aantal bezoekers gisteren.



Bezoekers over de dag (per uur).



Bezoekers deze week. Totaal voor maandag en dinsdag.



Bezoekers deze maand. 1 Tot en met 11 december.



Heel 2007 in weken.

Parc

Afgelopen weekend hebben we bij Parc gegeten.
Een relatief nieuwe horecagelegenheid op de Bredase Grote Markt.
In het verleden zat er die plaats een cafe/dansgelegenheid.
Nu kun je er eten (restaurant, lunch, fingerfood) een glaasje drinken
(wijnbar, cocktailbar, high tea) je kinderen kwijt en een feest geven.
Wij zijn er gaan eten.

Parc is een van de meer trendy gelegenheden in Breda.
Ze zijn vooraf gegaan door Chocolat, Luden, De drie gezusters
en binnenkort opent M.

Die nieuwe zaken zijn niet altijd een kwaliteitssucces.
Al zeggen ze er allemaal voor kwaliteit te staan.

Chocolat blinkt uit door kleine tafels die te dicht op elkaar staan
waar door onervaren en ondeskundige serveersters veel te duur
eten en drinken op wordt gezet.

Luden krijgt een iets positievere beoordeling. Het eten is niet geweldig.
Ook prijzig maar de opzet is ruim, personeel iets beter.

De drie gezusters kun je het best omschrijven als een xc3xbcberbordeel.
De inrichting is een regelrechte ramp.
Bewerkte spiegels aan alle kanten. Veel rood, imitatie pluche.
Draaiende bars.
De efteling sluit uit schaamte meteen de deuren.

Dan Parc.
Kleine tafels, dicht op elkaar.
De gasten houden zich vooral bezig met het aan elkaar laten zien
van hun laatste telefoon. Luister eens naar deze ringtone.
Het eten is er erg duur.
Het voorgerecht dat ik nam bestond uit drie vormen van tartaar.
Van vis.
Op een koud bord (goed) lagen drie postzegels van tartaar.
Met naast de tartaar een plasje (FOUT).
Het eten had al te lang gestaan.
Op een van de drie hoopjes tartaar lagen vongole.
Mooi lauwwarm. Maar de diertjes die naast de tartaar
waren gevallen waren natuurlijk koud.
Het idee was misschien goed maar wat uiteindelijk voor 18 euro
op mijn tafel belandde was gewoon slecht.

(18 euro = 39,78 Gulden)

Het hoofdgerecht.
Een ribstuk. Nou zeg maar gerust stukje.
Voor 27 euro per persoon mag je daar een miniscuul stukje vlees eten.
Het smaakte wel.
De zes doormidden gesneden spuitjes waren lekker.

(27 euro = 59,67 Gulden)

Er was iets bij met paddestoelen.
Een vette brij waar wat champignon in zat en dat buin gekleurd was.
Een stuks eekhoorntjesbrood was in schuim op gegaan
en een klein deeltje daarvan lag op mijn bord.
Prima als idee, tijd van het jaar, jachtseizoen.
Maar het resultaat was heel weinig, met weinig smaak
voor heel veel geld.

De borden zijn groot maar je moet zoeken naar waar je eten ligt.
Als je honger hebt kun je beter eerst naar de snackbar gaan.

Op de achtergrond is een dj bezig met het draaien van house-muziek
die keihard rondtoetert.

Wat er met deze nieuwe gelegenheden gebeurt is
dat men vooral lijkt te gokken op het concept.
Het concept wordt bedacht door ervaren horecamensen.
De uitvoering wordt overgelaten aan onervaren mensen.
Er is blijkbaar geen concurrentie want de prijzen schieten omhoog.
Het concept stoelt vooral al veel verschillende dingen in een gelegenheid.
Een soort pretparken voor volwassenen.
Kwaliteit wordt daarin niet belangrijk gevonden.
De kostprijs en de maximalisatie van de winst, dat is het waar het om draait.

Jammer, want Breda kan wel wat kwaliteitshoreca gebruiken.

M gaat donderdag aanstaande open.
Drie verdiepingen in drie panden.
Lobby, bar, restaurant, club en dakterras.
In drie kleuren geloof ik.
Vooral met het accent op nieuwe producten.

Ik ben benieuwd.

Wij zijn de kerstkluts kwijt!

Wij, nou ja je kunt ook zeggen de Super,
wij zijn de kerstkluts kwijt.
In plaats van effen servetten hadden ze alleen
servetten met dit ei-motief.
Volgens mij past dat beter bij Pasen.
Zeker een oude voorraad waar ze weer eens van af moesten ?



Voor mensen die weten wat een kerstkluts is,
stuur me svp een email met toelichting!

Pimp your kitchen

Reclame maken mag natuurlijk niet.
Maar dit is iets heel bijzonders.
Ik heb vandaag meegeholpen een keuken te behangen.
Niet heel de keuken maar de ruimte boven het aanrachtblad.
Daar waar in Nederland meestal de tegels zitten.
Er is een web site (je mag zelf de naam raden) waar je het behangsel
kunt bestellen.
Ze hebben vele motieven, een ervan is kaktussen.

Before:





After:



De eerste poging.
Een klein stuk.





Of het echt gelukt is weten we morgen pas.
Dan zal het goed gedroogd zijn.
Het papier is erg dik.
Je moet er voor zorgen dat de muren goed voorbewerkt zijn
zodat ze niet te veel lijm opzuigen.

Er gaat er wel eens een de mist in

Dat kun je ook stellen bij Miami Vice.
De geweldige televisieserie had een enorme impact op televisie
en bijvoorbeeld op de mode (opstropen van mouwen van colberts,
op blote voeten in linnen schoenen lopen, de zuurtjestinten).
De regiseur van dat alles was Michael Mann.
Met films als en Heat en The Insider zette hij ook een nieuwe toon
in de speelfilmwereld.
Maar de re-make van Miami Vice is een slechte film.

Gefilm op mooie locaties.
Voor de crew was het filmen vast een belevenis.

Maar Colin Farrel (Sonny) komt helemaal niet uit de verf.
De rol wordt over de top gespeeld maar is meestal
zo ongeloofwaardig President Bush op een persconferentie.
Nou dan weet je het wel.
Wie heeft die belachelijke snor bedacht ?
Dat is nou net de verkeerde weg.

De muziek werkt niet.
Al was het juist in Miami Vice dat de muziek zo prachtig werkte tegen
een beelden zonder omgevingsgeluid.

De belichting is soms mooi.

Maar het geaccentueerde tempo, dat juist Heat zo aantrekkelijk maakt,
(waar geluid wordt gebruikt om het nog te benadrukken)
dat The Insider zo moeilijk maakt, dat de televisieserie zo bijzonder maakte,
dat tempo blijft helemaal achterwege.