Dit jaar gaan wij naar Gujarat, India op vakantie.
Het is dit deel van de wereld dat ooit een van de oudste beschavingen leefden.
We gaan daarvan ook een vondstplaats bezoeken: Lothal.
De volgende wereldkaart geeft inzicht in waar de oudste beschavingen
zich bevonden:
Egypte, Mesopotamie (het gebied tussen de Eufraat en de Tigris,
daar waar nu de landen Irak, Syrie en Iran liggen), China
en de Indus vallei.



In deze gebieden ontwikkelden de eerste grote beschavingen zich.
De volgende staat geeft een overzicht van de ontwikkeling.
Natuurlijk neemt het schrift (writing) daarin een belangrijke rol.
De eerlijkheid gebied te zeggen dat met de komst van het schrift
volkeren voorwerpen maken met een langere houdbaarheid.
Beschavingen die geen huizen, tempels, wegen ed achterlieten van steen
kennen we nauwelijks of niet.



In dit staatje zie je ook vaak de naam Harrapan terugkomen.
Dat is de naam van de eerste stad die in de jaren 1920 is ontdekt.
Gelukkig komt Wikipedia weer te hulp:

De Indusbeschaving was een hoogontwikkelde beschaving
in de oudheid
(ca. 3300-1300 v. Chr., met een bloeitijd van 2600xe2x80x931900 v. Chr.).
Zij strekte zich uit in een gebied langs de Indus
en de Ghaggar-Hakra rivier,
(thans in Noordwest-India en deels Pakistan).
De Indusbeschaving werd pas in de jaren twintig
van de 20e eeuw ontdekt
en is enkel bekend van de talloze archeologische opgravingen,
en van mogelijke Sumerische verwijzingen naar een
zogenaamd “Meluhha”, dat ermee overeen lijkt te komen.

De Indusbeschaving staat onder nog andere namen bekend,
zoals Harappabeschaving
(naar Harappa, de eerste opgegraven stad in de regio),
en de term Indus-Sarasvatxc3xae Civilisation of Sarasvati-Sindhu Civilisation
die vooral in de Angelsaksische wereld wordt gebruikt.
Men verwijst daarbij naar de Vedische beschaving,
bekend uit de Vedische literatuur, waarmee ze wordt gelijkgesteld.
Die zou volgens deze oude geschriften langs de Sarasvati rivier
hebben gebloeid, al weet men thans de ligging daarvan niet zeker.

Gisteren de visums gehaald voor onze reis naar Gujarat.
Eerst naar Den Haag.



Het Vredespaleis.
Rond het Vredespaleis zijn een groot aantal ambassades gevestigd.
Ik had mijn auto er voor de deur geparkeerd en ben gaan lopen
naar de ambassade.
Echter ik liep naar de Russische ambassade.
Daar ben ik voor het laatst geweest, waar dei van India zat
wist ik niet meer precies.
Gelukkig had ik het adres bij me en was de straat niet ver weg.
Rond half elf liep ik de consulaire dienst binnen en nam een nummertje.
Men was bezig met nummer 19, ik had 59.
Teen de tijd dat ik geholpen werd was het al half een
en inmiddels waren er mensen met nummers zo hoog als 108.



Het ‘helpen’ bestaat er uit dat men je visumaanvraagformulier
in ontvangst neemt, samen met je paspoort en 50 Euro.
Op de web site staat dat je een vliegticket moet meenemen.
Ik had die bij me maar liet die maar niet zien.
Ze vragen er niet om en als je de ticket toch geeft
gaan ze die uitgebreid bestuderen en dat kost je alleen maar tijd.



Dat is India, veel bureaucratie.
Maar goed het is niet anders.
Vanaf 10 uur kun je een paspoort aanbieden.
Tot 12.00 uur.
Het is dan de bedoeling dat je in de middag dat paspoort weer gaat ophalen.
Je kunt het naar je huisadres laten sturen maar dat wordt niet gepropageerd.



Rond half een stapte ik buiten en ben toen gaan eten bij Gember,
het restaurant van GEM (Museum voor actuele kunst).
Daarna ben ik de tentoonstellingen gaan bekijken.

Koos Breukel.

Deze fotograaf toont steeds een portretfoto van een andere fotograaf
samen met een of meerdere foto’s van zijn of haar hand.

Yoshitomo Nara + Graf.

Het werk van deze kunstenaar zie je op de foto’s.Huisjes met daarin schilderijen en opstellingen.
Nara en Graf (van de web site van het museum.
De laatste jaren werkte Nara voor tentoonstellingen vaak samen
met het Japanse ontwerperscollectief Graf.
Door gezamenlijk een zeer dwingende tentoonstellingsarchitectuur
te concipixc3xabren zet Nara presentaties van zijn werk geheel naar zijn hand.
De even sprookjes-achtige als urbane xe2x80x98ervaringsruimtenxe2x80x99
van Nara en Graf vormen een belevenis in zichzelf.
De kunstenaar construeert er ateliers, geeft er een kijkje
in zijn wonderlijke verzamelingen, laat muurschilderingen opduiken
en toont zijn sculpturen via peepholes.
Ook voor zijn omvangrijke tentoonstelling in Den Haag
ging Nara wederom in zee met Graf.
Met bouwsels uit hergebruikte bouwmaterialen zullen zij bezit nemen
van de hele bovendieping van het GEM.
De houten barakken en de vuurtoren die zij in het GEM op-trekken,
worden bijna geheel ter plekke gebouwd.
In een loods in de Binckhorst werken de leden van Graf
gedurende anderhalve maand samen met vrijwilligers en studenten
van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag
aan de realisatie van deze zeer grootschalige site-specific installatie.

3 Australische fotografen:

Tracey Moffatt (1960, Brisbane)
Anne Zahalka (1957, Sydney)
Bill Henson (1955, Melbourne)



Vervolgens ga je dan dus weer terug naar de ambvassade.







Gemeentemuseum Den Haag.





Monument voor Jan Toorop.



Terug naar mijn paspoort en nieuw visum.



Dit was mijn afhaalbewijs.



Je hoeft niet bang te zijn dat je alleen bent.
Maar gelukkig gaat het ophalen van je visum veel sneller.



Hier is het dan allemaal om begonnen.
Het visum van India is een soort sticker die in je paspoort wordt geplakt
en voorzien wordt van een stempel.
In mijn geval twee stempels omdat de eerste niet erg duidelijk was.



Dit is mijn parkeerbon.
Hier kun je uit afleiden dat ik goed ben weggekomen.
Ik was niet terug bij de auto voor deze bon was verlopen.

Je moet natuurlijk wel af en toe in je brievenbus kijken.
Gisteren is er dat, na de krant in de ochtend, niet van gekomen.
Dus toen ik zat te zeuren dat er maar niets gebeurd met het boek
dat ik afgelopen maandag (!) in Amerika had besteld,
lag het volgende al in mijn brievenbus:



Het boek was er dus al, binnen 5 werkdagen !
De eerste indruk is erg positief.
Ik zie een hoop plaatsen waar ik eigenlijk ook naar toe wil
maar waarvoor er geen tijd is en waar de route niet naar toe zal gaan.
Veel mooie foto’s en veel handzamer dan de Lonely Planet.
De Lonely Planet stopt ook een veel te groot gebied in een gids.
Eigenlijk zouden ze daarvoor een moderne optie voor moeten maken.
Bijvoorbeeld dat je voor een bepaald bedrag toegang krijgt
tot een web site met informatie over het gebied dat je heb gekocht of
misschien is ge-leased een beter woord.
Dus de toegang krijg je voor een bepaalde tijd.
De informatie kan dan nog beter up-to-date zijn dan een boek.
Misschien moeten ze deze dienst aanbieden in combinatie met een mooi
fotoboek met beperkte beschrijvingen. Voor de voor- en napret thuis.
Maar dat je niet zo’n grote gids moet meeleuren op reis.

Er zat nog meer in de brievenbus.
Daar hebben we vanochtend dan ook gelijk actie op ondernomen.