Tijdens onze vakantie in India (Sikkim en Orissa) heb ik onderweg wat planten verzameld. Mijn ‘Herbarium’. Langzaam groeide het idee om het herbarium met behulp van digitale foto’s vast te leggen. Het resultaat zie je hier.
Het is niet echt een herbarium, want volgens mij is dat een plantenverzameling en hier komen ook dieren in voor:


Voor wie mijn handschrift niet kan ontcijferen. Deze vrucht hebben we gekocht in Calcutta. Het is een soort noot, niet hard, met veel vocht. Je pelde de schil eraf en de inhoud at je op. Ik vond de vrucht lijken op Joda uit Starwars. Maar er waren geen medefans in onze groep en ik kon niet op de naam komen.



De volgende foto’s op een buine achtergrond zijn allemaal gemaakt in Orissa. Bij een van de stammen in het volle zonlicht op de stoep van een huis. De stoep was nog maar kort geleden opnieuw geverfd.















Deze foto ging mij met name om de grote vruchten. Hieronder een detail:

In onze woonkamer staan de volgende twee beeldjes:

We hebben deze beeldjes gekocht in Orissa afgelopen November.
We hebben ze gekocht in een dorpje waar de mensen leven van het maken van dergelijke souveniers.
Deze metalen beeldjes worden gegoten met een wastechniek:
Met was wordt een vorm gemaakt. Deze wordt ‘ingepakt’ in klei.
In de oven smelt de was en het metaal, zodat het metaal de plaats opvult waar eerst de was zat.

Hier zie je de vorm die in de oven gaat:

De grote rond vorm die hier in de hand gehouden wordt, is de vorm waar het beeldje in zit. Samen met de was-deeltjes (het is een proces dat meerdere stappen doorloopt).
De tuit met het gat in het midden is de weg waarlangs het metaal gaat. Op de tuit plaatste men een halve kokosnoot met het metaal erin. Via een gat in de kokosnoot vloeit het smeltende metaal de vorm in waar het de was vervangt.

Ook zij dragen bij aan het heimwee-gevoel.

De foto ligt al weer een paar dagen te wachten om opgenomen te worden in de web log.
Nu komt het er dan van.
In november 2004 meegebracht uit Orissa, staat deze tube nog steeds tussen mijn toiletspullen.
Ik gebruik hem weinig om er lang mee te doen, aan de andere kant hij heeft niet het eeuwige leven.
Het wordt tijd om weer terug naar India te gaan, voor een refill:

Afgelopen zterdag een leuke bijeenkomst gehad van vrienden die allemaal
een verre vakantie hebben gemaakt in 2004.
Het ging om mensen die of Zuidelijk Afrika of India bezocht hebben.
Wij horen bij de India-gangers.
Uit heimwee nog maar eens aangegeven middels de volgende plaatjes
waar we geweest zijn in november 2004.

Dit is een afbeelding van heel India:


Het deel dat wij bezocht hebben tref je aan in het kader.
Als we dat eruit lichten ziet dat er als volgt uit:



We zijn vanuit Amsterdam naar Calcutta (Kolkata is de huidige naam) gevlogen.

Na een paar dagen in deze stad te zijn geweest zijn we
met de nachttrein richting Sikkem (in het noorden) gegaan.
Daar onder andere Darjeeling (West Bengalen)
en Gangtok (Sikkim) bezocht.
Beide deelstaten zijn onderdeel van India.

Dan weer terug met de nachttrein naar Calcutta en aansluitend
met een nachttrein naar het zuiden van Orissa gegaan.
Daar hebben we het stammengebied bezocht.

Vervolgens steeds weer verder naar het noorden gereden om onder andere Bhubaneshwar,Puri en Konark te bezoeken.

Op 5 november 2004 zijn we om 03:30 uur uit bed gegaan voor een excursie naar ‘Tiger Hill’.
Een heuvel (2600 meter hoog) in de buurt van Darjeeling.
Daar heb je een uitzicht op een mooie zonsopgang en even later op de op twee na
hoogste berg van de wereld: de Kangchendzonga.
Overigens is het ook de hoogste berg van India.

De hele excursie is een bijzondere ervaring. Zowel positief als negatief.

Darjeeling is moeilijk toegankelijk.
Er is een smalle weg naar toe waar de trein doorgaat (voor de toeristen deels stoomtreinen)
en het verkeer dat of naar Darjeeling toe gaat of weer terug gaat naar Silliguri.

Op sommige stukken, met name dicht tegen Darjeeling,
kunnen twee auto’s elkaar niet passeren.
De auto’s die er rijden zijn bijna allemaal jeeps/four wheel drives of kleine toeristen bussen.
Allemaal met enorme wolken uitlaatgassen achter zich.
Zo ook die ochtend, maar dan de heuvel op.

Er is veel inlands toerisme in Darjeeling. Er gaan dus geen 100 buitenlanders naar Tiger Hill
maar honderden Indiase toeristen en een aantal buitenlandse.
De ene four wheel drive gaat nog sneller (met nog meer uitlaatgassen)
dan de ander. En daar zit je dan constant in nadat je eerst een paar dagen in Calcutta
in de smog hebt gezeten.
Veel medevakantiegangers en ondergetekende zijn ‘verkouden’.
Je neus en keel hebben het zwaar te verduren.

Op Tiger Hill aangekomen is het nog donker.
Je moet er een kaartje kopen. Er zijn drie prijzen: 10, 20 of 30 Roepies.
Voor 10 Roepies sta je buiten, voor 20 sta je op het verhoogde terras of binnen,
op de begane grond van het enige gebouwtje op de heuvel
en voor 30 Roepies sta je op de eerste verdieping.
Ben je in het gebouw dan kun je koffie of thee krijgen.

Op Tiger Hill was het steenkoud. Ik had een T-shirt, een spijkeroverhemd,
fleece trui en een plastic regenjas aan. En dat was niets te veel.

Rond 07:00 uur terug in het hotel in Darjeeling en nog even wat gaan slapen.

Waar het allemaal om gaat is natuurlijk die berg, de Kangchendzonga.
Vanaf Tiger Hill ben je nog zo’n 150 kilometer van die berg af.
Maar het levert wel mooie plaatjes op. Zoals de volgende.
Op de voorgrond zie je de heuvelrug met daarop Darjeeling en aan de horizon de Kangchendzonga.

Vanochtend ging ik een stukje hardlopen, liep naar het bos.
Aan de rand van het bos liep ik uit de wind, heerlijk in de zon.
Door het bos was het er erg benauwd.
Die hoge vochtigheid en de warme zon deden me gelijk terug denken aan India.
Ons favoriete vakantieland.
Het hielp misschien wel dat we vanmiddag een fotobijeenkomst hebben
met vrienden over verre vakanties.
De foto hierboven is op een avond gemaakt in november vorig jaar (2004)
in Kolkata (Calcutta).
Er zijn daar veel straatstalletjes.
Georganiseerd naar soort.
Deze straat stond vol met kraampjes met eten.
Kleine restaurantjes.
Deze kraam op de hoek deed ook overdag goede zaken
door de drankjes die er verkocht werden.


In Orissa leven sommige mensen nog in stamverband.
We waren in zo’n dorp te gast.
Een man was nieuwsgierig en kwam ’s ochtends even over de schutting kijken.
In de ochtendmist die vermengd is met rook van de vuren
die er gestookt worden en de foto wat groffer door de uitvergroting
geeft dat dit effect.
Let op het varken op de achtergrond. Ook dit is India.


De stammen in Orissa hebben ieder zo hun typische klederdracht.
Deze dames dragen grote, zware halssierraden.
Ze dragen die in combinatie met kralenkettingen in vele kleuren.
Zie ook de grote oorbellen.
Oorringen is misschien een betere naam.
Ook aan hun enkels hebben ze grote sierraden.
Het materiaal van de grote halssierraden is aluminium.