Neil Young stond in de maand Januari 2006 op de cover van Rolling Stone, het Amerikaanse popmagazine.In een aantal web logs neem ik dit artikel integraal over.De cover van Rolling Stone:De openingsfoto bij het artikel:Het artikel verschijnt naar aanleiding van zijn laatste CD Prairie Wind en het feitde in Februari de concertfilm ‘Heart of Gold’ verschijnt.De film is gemaakt door Jonathan Demme.De titel van het interview: ‘The Open Man’ is wel opmerkelijk.Neil Young is nooit zo open over zijn priveleven.Rolling Stone claimt met dit interview Neil aan het praten te hebben gekregen.

Misschien een beetje flauw……
Hoewel,
van wie zijn die ogen en die neus eigenlijk ?

Wellicht zegt deze mouw je meer ?

Het is al weer even geleden maar op 30 januari verscheen er
een recensie in de lokale krant over het optreden van Spinvis in de Mezz.
Wederom werd aangetoond dat het schrijven van een recensie
iets is dat je moet overlaten aan een professional.

Het zal menig luisteraar duidelijk zijn dat Spinvis
niet de beste zanger van de wereld is.
Daar zit niet zijn kracht.
Waarom maak je dat dan de kop van je artikel.
Wat wil je er mee zeggen ?

Waarschijnlijk wilde de schrijver het woord murmelen eens een keer gebruiken.

‘hun rammelende gitaarpop was aardig’
Wat is het nou ?
was het goed of slecht of wat ?

‘Niet dat het zo’n bijzonder liedje was, maar het toonde wel mooi aan
dat Mezz een uitstekende akoestiek heeft.’
Leg mij dat nou eens uit.
Hoe toont dit ‘niet bijzonder liedje’,
dat ‘volledig onversterkt’ werd gespeeld, aan
dat de Mezz een goede akoestiek heeft ?

‘een vaste waarde’, ‘Nederlands muzieklandschap’, ‘slaapstad Nieuwegein’,
het is geen verslag van een voetbalwedstrijd waar je van alles verzint
om de tijd tussen de acties op het veld vol te krijgen.

‘het publiek dat zichtbaar genoot’, ‘fascinerende videoprojecties’
Wat zegt het mij nou allemaal ?
Prietpraat voor in het cafe.

‘Het optreden beleefde op de helft zijn hoogtepunt’
‘Helaas zakte…jammerlijk door de mand (nu ja met een been dan toch)’
door een welhaast stompzinnig rockeinde van het concert.’
Wie deze onzin begrijpt mag het zeggen.
Maar het kan nog gekker:

‘Je mag het publiek best geven wat het wil,
maar omdat nu weer precies op het einde te doen,
is gewoon niet nodig.
Zeker niet als je Spinvis heet.’
Wat is het nou, mag het nou wel of niet ?
Mag het wel als je een andere naam hebt.
Dit is toch pas het eerste reeks optredens van deze band ?
Het publiek vond het geweldig.

En hoezo ‘weer precies op het einde’,
heeft hij dat dan al eerder gedaan ?

‘En murmelen kan hij live (ook een kunst!).’
Kan hij nou zingen of niet ?
En is dat dan een probleem of juist een sterke kant ?

Anoushka Shankar is een andere dochter van Ravi Shankar.
Norah Jones is ook een dochter van Ravi.
Deze muzikante speelt de sitar zoals haar vader.
Ze heeft behoorlijk succes want werd in de Verenigde Staten getipt
als een outsider voor de Grammy uitreiking van vorige week.

Vandaag geluisterd naar: ‘Live at Carnegie Hall’ een cd uit 2001.

Indiaase muziek is voor Westerse oren altijd even wennen.
Deze muzikant heeft een bijzondere leraar gehad.
Als niet-kenner vind ik het mooi.
Ik krijg zo weer heimwee naar India.

(Achteraf een beetje bewerkt)

Ik fotografeer op een dergelijk concert zonder flits.
Dat stoort andere mensen alleen maar.
Het probleem is dat als je de camera dan op automaat laat staan je te weinig licht krijgt.
Ik moet nog eens uitzoeken of dat met mijn camera te verbeteren is.

(Voorlaatste nummer)(Afsluitende nummer)

Toen in vanavond (inmiddels is het eigenlijk al gisteren)
in de Mezz kwam was het voorprogramma al in volle gang.
De Mezz is niet toegerust om uitverkocht te zijn.

De band LPG was al met het voorlaatste nummer bezig.
Ik kan niet zeggen dat het indruk maakte.
Dat gold ook voor de unplugged uitvoering van het laatste nummer.
Ik moet zeggen ik ken de band en de muziek helemaal niet.
Maar nogmaals dit maakte absoluut geen indruk.

Dat deed Spinvis wel.
Vanmiddag was het leuk, nu was het nog eens veel beter.
Samen met 7 andere muzikanten gaf hij een goed concert.
Een trompet, cello, synthesizer, drums, dwarsfluit/synthesizer, bas, vibrafoon
en Erik de Jong zelf op guitaar.
Het optreden werd begeleid door een aantal filmpjes die
met de opmerkingen van Spinvis weer nieuw licht wierpen
op de sfeerbeelden die in de nummers worden opgeroepen.
Overigens niet te veel licht,
er blijft nog genoeg over om naar te raden, filosoferen ed.
Spinvis slaagt erin om zijn muziek die voornamelijk met computer is gemaakt
in een studio tot leven te brengen op het podium met deze bezetting.
Een andere bezetting zou hem ongetwijfeld inspireren tot weer andere,
waarschijnlijk net zulke mooie, arrangementen.
Soms zacht en geheimzinnig, dan weer hard. Altijd gedreven en zelf genietend.
Maar dat was vanmiddag ook al duidelijk.
Het was een genot.

Waar is Spinvis al die tijd geweest ?
We kunnen er vast nog heel veel van verwachten.

Nog maar eens een filmpje geprobeerd:

(Dit stukje is niet het meest representatieve voor de avond
en waarom het beeld na dik 50 seconden stopt terwijl de muziek doorgaat,
is mij ook onduidelijk)

Dit is een van de teksten die deze week over de band verschenen:Zelf waren ze het al bijna vergeten, de jongens van LPG.Hun publisher Twee Music-het bureau dat probeert de muziek van LPG te exploiteren-was al een tijd geleden aan de slag gegaanom het liedje Belly Rollercoaster in een reclame te krijgen.En ineens was daar interesse van mobieltjes fabrikant Nokiaom het nummer wereldwijd in een nieuwe commercial te gebruiken.Deze week kwam deal tot stand.Gitarist Arend Jan:“Alles valt samen: de single komt nu ook uit en de clip is toevallig ook net klaar.” Wanneer de reclame precies op televisie is nog niet duidelijk.Hij is gemaakt en iedere vestiging van Nokia is vrijom de reclame in te kopen.Arend Jan: “Zelf hebben we het eindresultaat ook nog niet gezien.Het bedrijf is vrij gesloten en er is moeilijk contact te krijgen.”Wie denkt dat LPG nu kan gaan rentenieren, zit er flink naast.Zelf hadden de vijf muzikanten nog even goede hoopdat het om een smak geld zou gaan.Arend Jan: “Je hoort altijd gigantische bedragenals het om dit soort deals gaat.Dat is ons niet gelukt.Het was meer een ‘take it or leave it-aanbod’.Maar ik heb er helemaal geen verstand van: iedereen kan mij naaien.We kunnen van het geld wat nieuwe instrumenten kopenen misschien nog een video opnemen.” Dat Nokia koos voor Belly Rollercoaster,het enige nummer dat bassist Gerald Kooistra schreefvoor het album I Fear No Foe, is geen probleem voor Arend Jan:“Het was meteen duidelijk dat Belly Rollercoasterhet meest catchy nummer was.Het is alleen maar goed dat ervoor gekozen is.”We zullen het vanavond eens gaan beluisteren.

Gelukkig gaat er bij mij ook wel eens iets mis.
Ik kan nog niet wennen dat ik bij het opnemen van een filmpje
mijn camera niet op z’n kant mag houden.

Vanavond was het zo ver.
In de platenzaak (je kunt zien hoe oud ik ben) trad Spinvis op.
Het begon rond sluitingstijd en duurde zo’n kleine 10 nummers.

Vanavond is het zo ver.
In de Mezz in Breda treden twee bands op: Spinvis en in het voorprogramma LPG.

Ik was vanavond in de platenzaak en kon genieten van een goed optreden.
Erg druk was het niet, het was gezelling druk.

Die krullenbol is Spinvis.
Hier wordt nog gestemd en aan de installatie gesleuteld.
Als dat vanavond in de Mezz net zo snel gaat mogen we niet klagen.

Nog even wachten…..

Als jullie gaan zitten, kunnen we allemaal wat zien.
Zo sprak Spinvis en zo geschiede.

Dat hielp inderdaad enorm.

We zijn begonnen:

Dit was ongeveer de drukte:

Er werd enthousiast gespeeld.
Het was goed te verstaan, dus de apparatuur deed het goed.
De muziek houdt stand ook al wordt niet alles met een synthesizer of een jazz band gemaakt.
Heel leuk idee om dit in een winkel te doen.
Zou vaker moeten.

Morgen waarschijnlijk meer over het concert in de Mezz.

Ik krijg er geen genoeg van……
Dit is de meest realistische foto van Brendel die ik heb kunnen vinden.
Hij is inmiddels nog iets ouder en magerder:

Ga voor het feestje naar de volgende web site:

:

Ik zat naar het concert te luisteren afgelopen zondagavond en ik dacht:
“Zo mooi kan Mozart zijn eigen muziek nooit gehoord hebben.”
Immers ik zat te luisteren naar de Berliner Philharmonic en Alfred Brendel
en dat onder dirigie van Sir Simon Rattle.
De afgelopen weken hoor je mensen klagen over het steeds
internationaler worden van de grote orkesten.
De muzikanten komen overal vandaan en volgens de critici
verdwijnt daarmee de unieke klank
van bijvoorbeeld het Concertgebouw Orkest.
Maar het zijn dan wel topmuzikanten denk ik dan maar.

In de pauze kocht ik een CD van het Nederlands Blazers Ensemble.
Het stuk voor de pause was de Gran Partita.
Het NBE heeft hem onlangs opgenomen.
Het is overigens een hoesje (jewel case) van slechte kwaliteit.

De muziek is prachtig maar wat lees ik nu in de begeleidende tekst:

Mijn gedachte wordt dus tegengesproken:
Ook Mozart beschikte, naast zichzelf, over een aantal topmuzikanten
om zijn werk uit te voeren.

Nu dat mag ook wel want het is wel erg knap dat iemand in staat is
muziek te schrijven voor zulke uiteenlopende muziekinstrumenten
met elk hun eigenschappen
en dat je dat smeedt tot een prachtige ervaring voor de luisteraar.
Je kunt er dan maar beter zelf ook van genieten.

Nederlands Blazers Ensemble, W.A. Mozart, Gran Partita, Adagio.

Ik ben geen deskundige.
Ik bespeel zelf geen instrument, heb geen ‘klassieke muziek’-achtergrond.
Mijn oordeel over het concert van vanavond is er dan ook een van een leek.
Maar ik vond het een fantastische avond.

Het eerste muziekstuk was de ‘Gran Partita’.
Gespeeld door een aantal muzikanten (nogal wat blazers) van het ‘Berliner Philharmoniker’,
onder leiding van Sir Simon Rattle.
Wat een prachtig stuk.
De zaal hield werkelijk de adem in.
2 hobo’s, 2 klarinetten, twee bassethoorns, vier hoorns, twee fagotten en contrabas.
13 muzikanten en een dirigent.
Ongelofelijk mooi.
De Mozart uit Amadeus had het ook mooi gevonden.
Sir Simon Rattle heeft een grijze haardos die prima als pruik in de film over Mozart gebruikt had kunnen worden.

Dan volgt na de pause het optreden van de 75-jarige Alfred Brendel.
Mooi, soms elegant zacht spelend.
Je zou nog veel meer willen horen.
Concert nr 27 in Bes, KV 595.
Mij zegt dat allemaal niets, maar mooi.
Wel bijzonder zo’n pianoconcert.
In dit stuk speelt de pianist soms een stuk dat even later door het orkest wordt overgenomen of omgekeerd.
De instrumenten zijn zo verschillend.
Als je voor zo’n groep instrumenten kunt schrijven moet je ieder individueel instrument en de mogelijkheden van het instrument wel kennen.
Ongelofelijk.
Je hebt zoveel varianten en omdan toch een samenhangend resultaat te kunnen maken.
Haast bizar.
De tekening van David Levine van Mozart met een erg groot hoofd/pruik is wel op zijn plaats.
Je moet wel een bijzonder stel hersenen hebben om dergelijke muziek op deze manier te kunnen maken.

Die piano heeft dan wel snaren maar het geluid is zo anders.Hoe is men er toch toe gekomen om stukken muziek te schrijven voor de combinatie piano en orkest ?

Dan als afsluiting Symfonie nr 28, KV 504, ‘Praagse’
Sir Simon Rattle staat niet op een verhoog en gebruikt ook geen standaard voor bladmuziek.
Hij kan dan ook als het ware het orkest inlopen.
Dat doet hij dan ook.
De bewegingen van zo’n orkest en zijn dirigent zijn heel interessant, intens.

Ik ga nu maar slapen om een en ander op me in te laten werken.

On Mozart: An Interview with Alfred Brendel

By Martin Meyer, Translated from German by Richard Stokes

The following is drawn from conversations between
the pianist Alfred Brendel and the Swiss writer Martin Meyer.

Martin Meyer:You see Mozart to a considerable extent as a composer of form. Could it not be that Mozart’s strict sense of form is obscured for the public at large by his wonderful melodies, his so-called “sweetness”? Alfred Brendel: There is perfection of form, yes, but there is also the sensual beauty of the “cantabile” composer, the beauty above all of the Mozart sound. Mozart is one of the most sensuous composers ever. There is a sensuality too about his melodies.

Alfred Brendel: (continues)
I’m reminded of a lovely sentence from Busoni, who said a few wonderful things
in his aphorisms about Mozart.
Busoni said there was no doubt that Mozart took singing as his starting point,
and from this stems the uninterrupted melodiousness
which shimmers through his compositions like the lovely forms of a woman
through the folds of a flimsy dress.
Isn’t that wonderful?
And with Mozart, of course, you also have the quite amazing expressiveness
which goes beyond what Busoni, who in this respect was more rooted in the nineteenth century,
would concede: Mozart’s art of characterization from an early age
was bound up with his observation of human beings.
Mozart clearly observed people continually, and as a child took delight
in improvising human emotions and reactions in the form of arias.
His range is from the most comic and absurd to the demonic
which is where I disagree with Busoni, who does not recognize Mozart’s demonic side.
Busoni was one of the greatest Mozart enthusiasts and a real authority
xc2x97and yet it was he who said: “If Beethoven’s nature can be compared
with the magnificence of a thunderstorm,
then Mozart is an eternally sunny day.”

Martin Meyer:
Astonishing for such an intelligent composer.

Alfred Brendel:
Certainly; yet one must bear in mind that Wagner too,
who greatly admired some of Mozart’s works,
saw in him “a genius of light and love,” while Schumann spoke of him
as “floating Greek gracefulness.”
They go well together.
And this was still the case, yet even more so, in the Fifties,
when Mozart was played, and listened to, in a most Apollonian manner.
I can still remember the performances of Robert Casadesus,
who “objectified” Mozart.
Earlier conductors and pianists, such as Bruno Walter and Edwin Fischer and Furtwxc3xa4ngler,
had, it is true, emphasized the other side.
There is also the famous Fritz Busch recording of Don Giovanni.

Martin Meyer:
When did you yourself discover the dark side of Mozart’s genius?
Was it clear from the moment you began to devote yourself to Mozart?

Alfred Brendel:
No, to begin with it was not clear.
My approach to him in my first significant Mozart period in the Sixties
was that of Apollonian poise.
There are a few recordings from that time which still give me some pleasure.
But that was later to change, probably something to do with my getting older.
Mozart’s formxc2x97to talk of him as a composer of formxc2x97is certainly not strict.
Style is not a corset.
It rather resembles a wonderful made-to-measure suit.
In his late style, which exists for me despite the objections of Wolfgang Hildesheimer
in his Mozart,
there is a tendency toward simplicity or simplification which may sometimes sound tired.
The question then arises as to whether there are perhaps weaker works by Mozart,
and whether one dares to talk about them.
In this respect I am always very cautious,
and proceed from the principle that if we have something to criticize in the work of a master,
it is our fault rather than his.
Nonetheless I’d like to say that some late Mozart,
for example the Sarastro music in The Magic Flute,
sounds rather anonymous.
Mozart clearly did not feel at home in the world of institutionalized virtue.

Martin Meyer:
That probably has something to do with the intellectual theme.

Alfred Brendel:
Yes, and when one sees how Sarastro treats Monostatos,
or the opinion he has of women, one could easily become aggressive.
There are quite a few things in Mozart’s late works that border on the bland
xc2x97the second movement of the “Coronation” concerto oversteps the limit perhaps.
There is a complete lack of emotional contrast,
and yet this movement was extremely popular in the late nineteenth century.
I once compared it with the pallid charm of certain Raphael Madonnas,
and in doing so aroused the displeasure of my esteemed friend Ernst Gombrich.

Martin Meyer:
Can you think of any other works by Mozart that display weaknesses?

Alfred Brendel:
Gently and with hesitation, I would perhaps mention the final movements
of a number of piano concertos.
Both K. 415 in C major with its wonderful slow movement
and K. 456 with its two magnificent opening movements have rondos
that are just a little disappointingxc2x97
the reason why these pieces are not played more frequently.

Martin Meyer:
What could have persuaded Mozart to compose these rondos so casually?

Alfred Brendel:
It is not always possible, you know, to be immediately aware of what one has done:
even Mozart, with his unbelievable quality control, was not capable of this.
And with Haydn, there was another reason.
He was extremely busy at Esterhxc3xa1za and had to see to many things:
performing new works that were not his own, training the orchestra and the singers,
looking after the puppet theater, and learn-ing to play the baryton,
because this is what one of the princes required.
With all that going on, and even without it,
I do not think you can expect every work to be of the same standard
xc2x97composing was like eating and breathing.
Perhaps we should also talk about Mozart’s especially astonishing works.

Martin Meyer:
With great pleasure.
You have described the “Jeunehomme” piano concerto, K. 271,
as one of the wonders of the world, which showed Mozart in an entirely new light.

Alfred Brendel:
Absolutely.
If you listened to all of Mozart’s previous piano concertos
without knowing who composed them you would hardly suspect that they were by him.
But now something completely new appears, that is also an unbelievable leap in quality. The “Jeunehomme” piano concerto is Mozart’s first great masterpiece.
He was twenty-one when he composed it, and he was not a teenage genius like Mendelssohn. Although he had already written many astonishing things
which prepared the way for his later mastery,
it is with the “Jeunehomme” concerto that this mastery begins
xc2x97even if it is, as it were, premature, because Mozart had still to grow older
before he could attain this level again.
I even find that he did not surpass this piece in the later piano concertos.
The truly gifted at times achieve things that appear too soon, as it were.

Martin Meyer:
And which then anticipate other comparably interesting and important compositions?

Alfred Brendel:
Yes. The “Jeunehomme” concerto looks to the future,
and yet it comes from a baroque t
radition which the later concertos no longer continue.
The slow movement is, so to speak, Gluck on a higher plane.
It’s interesting, by the way, to look at the embellishments of the “Jeunehomme” concerto. Everything has been written out: the lead-ins, the cadenzas,
which are among the greatest ever composed.
The late works no longer need embellishments in this form.
It is sometimes mistakenly said that when we look at the late piano concertos,
which were often no longer completed for the engraver
and in which certain things must be added,
we ought to take such early works as an example.
This way of thinking does not to my mind add up.
Nor does the way in which Johann Nepomuk Hummel and Philipp Karl Hoffmann proceeded,
two considerably younger contemporaries of Mozart,
who so embellished Mozart’s music and overcrowded it with notes
that one can no longer play an Andante as an Andante, but only as a Largo.
That was not how Mozart ornamented his music.
Enough of Mozart’s own elaborations exist for us to know what boundaries
we should operate within.

Martin Meyer:
Nonetheless, the question still remains as to how one should meaningfully
ornament a fair number of piano concertos, especially the slow movements.

Alfred Brendel:
I would not, at any rate, go so far as some of today’s historically oriented performers.
One must be cautious and not always surrender to the temptation to improvise.
On the one hand, it is of course sometimes necessary to do something:
when, for example, a simple theme occurs several times, without Mozart altering it,
one may then alter it oneself.
But if, on the other hand, one observes how discreetly sometimes
Mozart has inserted the smallest and minutest of variations,
there is much that can be learned.
Just think of the C minor concerto:
in the slow movement the theme is varied and illuminated in the most cautious of ways,
and that is quite sufficientxc2x97a pianist who adds anything there is a villain.

Martin Meyer:
But at the same time one could not claim that Mozart’s piano concertos
have a general tendency to become ever more rich and sumptuous.
The B- flat major concerto, K. 595, is, as you have said so eloquently,
a deceptively simple work.

Alfred Brendel:
Yes. On the other hand, there are places in this concerto
in which only the initial and final notes are notated,
and a succession of pianists from the past, including Artur Schnabel and Clara Haskil,
played only these outer notesxc2x97which to my mind is definitely too little.
Edwin Fischer and Wanda Landowska were considerably more courageous.
At any rate, the model remains Mozart himself with his own examples.
By the way, when I speak of a piece like the “Jeunehomme” concerto,
other works also occur to me which are both utterly fresh and completely successful:
such as the sonata in A minor, K. 310,
which transplants the great sublime style of opera seria onto the piano,
above all in the middle movement.

Martin Meyer:
Where the limitations of the instrument have been well and truly exceeded.

Alfred Brendel:
Of course. The sonata is a very clear example of my conviction
that most piano works should not be interpreted merely in keyboard terms.
The first movement is a symphonic piecexc2x97 just observe the audience’s consternation
if you play it as such.
The second is a soprano aria with a dramatic middle section.
I can even imagine the text.
Think of the large-scale dynamics of the movement and the recurring six-four chords
which stand there like pillars.
We can see a proud woman standing there, saying:
even if you tear me apart, I love you and shall remain true,
and would rather die than deny you.
This middle movement is then followed by the finale,
a spooky piece for wind divertimento.
It is precisely this that is very often to be found in Mozart’s sonatas:
namely the sound of wind instruments, more often than that of strings….

Martin Meyer:
Let’s talk about a couple of Mozart clichxc3xa9s.
Busoni has already been mentioned.
Ernst Bloch, who wanted to derive the entire history of music of the eighteenth century
from the French Revolution, called Mozart a composer of porcelain.
These images and falsifications lasted well into the twentieth century
xc2x97a little like what happened to Haydn.

Alfred Brendel:Relapses do still occur. All the same, the old instruments have brought about much that is good and have shown, for example, that the brass and the timpani could be much more aggressive than one had previously thought, and also that many old keyboard instruments can play with greater rasp. Now this can, if it is forced, sound exaggerated in the other direction, as can the very detailed articulation which may obscure the cantabile element. Basically, there should be a combination of both elements. In the first place, singing, but then as an important addition, speakingxc2x97whether one is talking about opera or not. For it is crucial in instrumental works as well.

Martin Meyer:
If Haydn is instrumental, then Mozart is predominantly vocal, and metaphorically so?

Alfred Brendel:
The singing individualxc2x97yes, or the character standing on stage: that can always be felt.

Martin Meyer:
I was nonetheless somewhat astonished by your comment
that Mozart never upset the categories, offended against the emotive areas of beauty.
Are there not pieces by Mozart that enter precisely those regions
that bring us close to ugliness, torment, and dissonance?

Alfred Brendel:
Maybe when I made that remarkI was sticking too close to Busoni,
who once said something rather similar.
But what do you find ugly in Mozart?

Martin Meyer:
Perhaps I mean ugly in inverted commas, because could it not be
that this ugliness surfaces when there is an intensification of the expressive means,
as for example in the first movement of the C minor sonata
or the development in the opening movement of the D minor concerto?

Alfred Brendel:There are definitely roughnesses that should not be smoothed over. We only need to look at how Bruno Walter approached Don Giovanni with greater harshness than was traditional, and how other conductors then followed, and still follow, his example. Nonetheless, when you listen to Furtwxc3xa4ngler’s live performance from Salzburg, it still sounds quite magnificentxc2x97and it is this principle of sublime and not false pathos that predominates and is maintained. Furtwxc3xa4ngler is quite unbelievable in the way he links the numbers and their sections into one symphonic breath. He really does lead you from one part to the other, even in the overture, with a naturalness that one otherwise never hears. Today one would end many phrases diminuendo, whereas Furtwxc3xa4ngler rather uses the ends of phrases as a springboard to the next phrase.

Martin Meyer:
Could we mention Mozart’s nervousness that you have already analyzed?
The way his music moves on, the way one bar moves into the next?

Alfred Brendel:
Yes, that is of course Mozart’s tendency toward a procedural manner,
a tendency that can be demonstrated easily enough.
Another exceptional work that broke new ground is Die Entfxc3xbchrung,
the first great German opera, in which there is a freshness a
nd utter mastery
that remain astonishing.
Then, of course, there’s the miraculous sound of the quintets
xc2x97 which was previously unheard of, even in Boccherini.
And finally the concert arias,
for example the wonderful “Ch’io mi scordi di te?” for soprano, piano, and orchestra.

One characteristic of Mozart’s music is the contrast between the public and the private.
If, for example, you think of certain tuttis in the piano concertos,
particularly the one in C major, K. 503, there are few private utterances,
because for long stretches this is, as it were, an official, festive, and public work.

Martin Meyer:
Rather like the C major concerto, K. 467?

Alfred Brendel:Only slightly. K. 467 has, in spite of its Allegro maestoso, much more wit and grace, quite apart from the rapturous lyrical nocturne of the middle movement. Further contrasts in Mozart include: the fateful and the personal; the galant and graceful, and the sublime; the comic and the serious; the ironic and the unequivocalxc2x97Cosxc3xac fan tutte in particular springs to mind. Where does one begin and the other end? An eternal question….

Martin Meyer:
In this context there is a speculative question that preoccupies me.
In the case of Beethoven, one can almost imagine the composer, psychologically,
in the throes of the creative process.
One also thinks of Beethoven when one plays certain particular pieces by him.
But with Mozart it is quite different.
Isn’t it as if there’s a wall of impenetrability between his works and his personality?

Alfred Brendel:
That is a very interesting question.
I am basically of the opinion that you should not draw conclusions about the composer
from his work, or vice versa.
In exceptional cases this can be done with advantage, but only exceptionally.
I would personally prefer it if all artists had remained as anonymous in their everyday life
as Shakespeare.
The less one knows about them the better.
And particularly with composers.
When Beethoven is portrayed as the all-embracing lover of humanity,
I have to point out that the final movement of the Ninth Symphony
or the prisoners’ chorus and the final act of Fidelio
are not the only things he composed.
It’s true, Mozart’s Magic Flute and Bach’s Passions also have a message,
if one wishes to speak of messages.
But with regard to Beethoven: his expressiveness ranges from the all-embracing
to the private, from the numinous to the comic, from wit to “eternal truth.”
Yet the Diabelli Variations are as devoid of pathos as any work that has ever been written.
With the best will in the world, you can read no message there,
unless it be Kleist’s statement: “When perception has passed through infinity,
gracefulness reappears.”
Of course, if you cultivate the old-fashioned view of a heroic Beethoven,
you will easily misinterpret the piece.

xc2x97Translated from the German by Richard Stokes

Notes
[*] Excerpted from Me of All People: Alfred Brendel in Conversation with Martin Meyer.

The New York Review of Books, October 10, 2002