In het kader van de aanschaf van mijn nieuwe camera ben ik zondagmiddag
wat foto’s gaan maken.
Vluchtheuvel op de kruising Tuinzigtlaan – Ettensebaan in Breda.

Vorige week heb ik een nieuwe digitale spiegelreflexcamera gekocht.
Natuurlijk moet je die gelijk gaan uitproberen.
En ik kan je zeggen die fase is nog niet afgelopen.
Maar hier een paar van de eerste resultaten:













De zwanen in de vijver hebben een vast plaats
waar ze ’s avonds de vijver uitgaan.
Ze doen dit om vervolgens een fietspad en een weg over te steken
om hun tocht via het water te vervolgen.
Natuurlijk wilde gisteren de vissers niet opzij gaan
voor de zwanen en duurde het nogal even
voor ze aan de gevaarlijke oversteek konden beginnen.

Voor de goede waarnemer
zijn er kleine stappen vooruit te ontdekken
op mijn ‘werkje’.

Beginsituatie:



Laatst nieuwe status:

Op de tentoonstelling in het Museu Nacional de Arqueologia
werd verwezen naar Vitruvius.
Ik kende niets van deze man.
Gelukkig is er Google.

Een inleiding:

Over Vitruvius, uit de eerste eeuw voor Christus,
is niet veel bekend.
Als bouwmeester heeft hij in ieder geval xc3xa9xc3xa9n basilica laten bouwen,
maar echte bekendheid heeft hij naar eigen zeggen in zijn tijd niet gehad.
Veel van zijn werkzaamheden verrichtte hij in dienst van het leger.
Zo was hij als architect onder Julius Caesar belast
met de belegeringswerktuigen en het krijgsgeschut,
en werkte hij onder Augustus aan het herstel van de aquaducten.

Vitruvius was, zo meldt hij trots,
de eerste die een compleet handboek over architectuur schreef.
Het is ook het enige bewaard gebleven boek op dit gebied.
Alle onderwerpen komen, logisch gerangschikt, aan de orde:
tempels, verdedigingswerken, openbare gebouwen
-zoals theaters, thermen, basilica’s en havens-, uurwerken,
machines -bijvoorbeeld een hijskraan, waterorgel, mijlenteller en katapult-
en nog veel meer.
Tussendoor schrijft Vitruvius dan ook nog de prachtigste uitweidingen,
zoals over bouwmaterialen, water en watervoorziening,
de oorsprong van het bouwen, natuurfilosofen, de harmonieleer,
akoestiek, de sterrenhemel, kleuren, klimatologie
– zelfs over plagiaat geeft hij zijn mening.

De invloed van het boek is eeuwenlang zeer groot geweest.
Echt beroemd werd Vitruvius pas in de Renaissance:
zijn werk was bekend bij kunstenaars als Leonardo da Vinci
, Michelangelo, Rafaxc3xabl en Dxc3xbcrer.
En als Constantijn Huygens in 1636 voor zichzelf een huis wil ontwerpen,
raadpleegt hij eerst de becommentarieerde uitgaven van De architectura.

De hele tekst van de 10 boeken die Vitruvius schreef,
is op vele plaatsen op het web te lezen.
In het Latijn of Engels.

Dit is een deel van die tekst, misschien wel het bekendste stuk:

CHAPTER I: ON SYMMETRY: IN TEMPLES AND IN THE HUMAN BODY

1. THE design of a temple depends on symmetry,
the principles of which must be most carefully observed by the architect
They are due to proportion, in Greek analogia.
Proportion is a correspondence among the measures of the members
of an entire work, and of the whole to a certain part selected as standard.
From this result the principles of symmetry.
Without symmetry and proportion there can be no principles
in the design of any temple; that is,
if there is no precise relation between its members,
as in the case of those of a well shaped man.

2. For the human body is so designed by nature that the face,
from the chin to the top of the forehead and the lowest roots of the hair,
is a tenth part of the whole height;
the open hand from the wrist to the tip of the middle finger
is just the same; the head from the chin to the crown is an eighth,
and with the neck and shoulder from the top of the breast
to the lowest roots of the hair is a sixth;
from the middle of the breast to the summit of the crown is a fourth.
If we take the height of the face itself,
the distance from the bottom of the chin to the under side of the nostrils
is one third of it; the nose from the under side of the nostrils
to a line between the eyebrows is the same;
from there to the lowest roots of the hair is also a third,
comprising the forehead.
The length of the foot is one sixth of the height of the body;
of the forearm, one fourth; and the breadth of the breast is also one fourth.
The other members, too, have their own symmetrical proportions,
and it was by employing them that the famous painters
and sculptors of antiquity attained to great and endless renown.

3. Similarly, in the members of a temple
there ought to be the greatest harmony in the symmetrical relations
of the different parts to the general magnitude of the whole.
Then again, in the human body the central point is naturally the navel.
For if a man be placed flat on his back,
with his hands and feet extended,, and a pair of compasses
centred at his navel, the fingers and toes of his two hands and feet
will touch the circumference of a circle described there from.
And just as the human body yields a circular outline,
so too a square figure may be found from it.
For if we measure the distance from the soles of the feet
to the top of the head, and then apply that measure to the outstretched arms,
the breadth will be found to be the same as the height,
as in the case of plane surfaces which are perfectly square.

Deze tekst is de inspiratiebron voor Leonardo da Vinci’s bekende tekening:

Voor degene die de web site van dit museum niet willen bezoeken,
kunnen hier toch een gevoel krijgen voor de prachtige tentoonstelling
over Romeinse mozaieken.
De tentoonstelling was niet groot maar van een erg hoge kwaliteit.








Mooier dan mijn foto.














Uit de koninklijke collectie


Fragment van een vloer

Ik had een Javascript gevonden op het internet.
Een leuke gadget.
Als het script actief was borrelde er belletjes
over het scherm.
Ik geloof dat mijn hele web log ervan in de war raakte.
Dus heb ik het script maar weer verwijderd.
Eens zien hoe dat afloopt.

Even een tussenstand: de weg is af.

Het mozaiek waar ik nu aan werk vordert gestaag.
Even een tussenstand.



De aandachtige luisteraar zal zien dat er gewerkt is aan de rand.
Ik heb geleerd dat je daar mee moet beginnen maar daar
was het tot nog toe niet van gekomen.
De rand is nu halverwege.
Daar waar de zwarte kleur aan de rand komt breng ik ook
een stuk zwarte rand aan. De rest is wit.
(Dit is op de foto overigens niet te zien.)

Vervolgens ben ik aan de weg begonnen.
Daar worden stukjes tegel afgewisseld met stukjes glas.
Beide zwart.
Nu is dit het eenvoudige deel.
Want ik leg eers de vierkantjes.
Daarna dien ik te beginnen aan de ruimtes die overblijven.
Eens zien waar ik vandaag kom.

Overigens is het glas minder hoog.
Dat moet steeds gecorrigeerd worden met pasta.
Ik hoop dat dat werkt.

Tegenwoordig slorpen mijn actiiteiten rond het mozaieken
veel tijd op.
Binnenkort meer over de resultaten.
Mooi is dat we al zo’n 7 jaar lang een stuk plastic op een rol hadden staan
in onze berging. Gevonden yijdens de bouw van ons
appartementencomplex.
Dat komt nu goed van pas.

De rol staat al bij het vuilnis.

Afgelopen weekend zijn we met een groep mensen in Sluis geweest.
Voor het tweede jaar op rij zijn we daar te gast geweest
bij een familie die een prachtig weekend voor ons organiseerd.
De dagen worden gevuld met creatieve of sportieve activiteiten.
Een deel van de mensen hebben aan hun hobby gewerkt op
een boerderij/camping in de beurt van Sluis.
Een ander deel is actief door te gaan fietsen.

Ik ben begonnen een nieuw mozaiek te maken, een ode aan het werk
van Fernand Leger.

Thuis eerst het ontwerp op een stuk multiplex gezet.
In het midden een direct copy van een werk van Leger: een groep mensen met een hond.

Hier een foto van het V.I.T. (Vogel Identificatie Team): de fietsers.

Het zal nog wel even duren voor mijn mozaiek af is.
Maar de resultaten van de andere deelnemers mogen er zijn:

De afgelopen dagen heb ik een reeks van drie stripboeken gelezen.
Ze zijn getiteld: De fotograaf.
Het gaat over een fotograaf die in het kader van zijn eerste opdracht
met Artsen Zonder Grensen naar Afganistan gaat.
Een prachtig verhaal, een combinatie van foto’s en tekeningen.

Volgens de uitgever:
Wanneer een fotojournalist terugkomt van een opdracht in oorlogsgebied,
brengt hij honderden foto’s, maar vooral anekdotes mee.
Van die honderden foto’s worden enkele tientallen afgedrukt,
en maar een paar daarvan worden verkocht.
Al de rest blijft onder de vorm van contactjes ongebruikt in een doos liggen…
Als de fotograaf een verteller is, horen zijn vrienden en familie sommige anekdotes.
Maar de tijd gaat voorbij en de man krijgt nieuwe opdrachten
en maakt weer andere foto’s.
Recente anekdotes verdringen de vorige, die ergens in het geheugen worden opgeslagen.
Op die manier dommelen verhalen in.
In stripverhalen kun je anekdotes laten herleven.
Er zijn wel honderd redenen waarom ik op Didier Lefxc3xa8vre gesteld ben.
Exc3xa9n daarvan is dat hij een goeie fotograaf is.
Een andere reden is dat hij prachtige verhalen kan vertellen.
Al sinds ik hem de eerste keer hoorde, wil ik een boek met hem maken.
Er zijn contactafdrukken die dat bewijzen.
De strip laat nu zijn stem horen: de tekeningen vullen de hiaten op
tussen de foto’s en het verhaal dat Didier wil vertellen op momenten waarop hij,
om God weet welke reden, het niet met foto’s kan doen.

Klein voorbeeld dat laat zien hoe foto’s en tekeningen door elkaar gebruikt worden:

Ik werk op dit moment aan de voorbereiding van twee mozaieken.
Degene die al het verst in de voorbereiding is,
daar kan ik de eerste stappen van laten zien.

Het dienblad heb ik op een rommelmarkt gekocht.
Het is eigenlijk niet echt geschikt voor een mozaiek.
Het staat behoorlijk krom.
Het hout is maar dun en je kunt je voorstellen dat het dus gemakkelijk buigt.
Je mozaiek kan daar niet tegen.
Ik ga proberen de kopjes, schoteltjes en borden, die ik op dezelfde rommelmarkt
heb gekocht, er in te verwerken.
Dat alles onder het motto ‘scherven brengen geluk’.

Al zal het werk geen eeuwigheidswaarde hebben,
voor mij is het een goede oefening.

Het woord ‘Scherf’ ga ik in 1 kleur uitvoeren.
Dat zal ik maken van tegels.
Verder vul ik het blad op met reeksen scherven van verschillende kleuren.
Die scherven komen dan van de kopjes en schoteltjes.
Ik wil proberen de merkjes van de schotelbodems ook terug te laten komen.

Het hoogteverschil tussen de verschillende scherven en tegeldelen,
is een van de problemen die in ieder geval bij het voegen een rol zal gaan spelen.
Je zult met het eindresultaat geen koffie en thee uit kunnen serveren.

Mijn ‘eerste werkje’ moest nog gevoegd worden.
Dat is afgelopen week gebeurd.

Beginnen met het klaarzetten van alle materialen.

Dan kan het voegen beginnen.
Het is moeilijk om tijdens het voegen foto’s te maken.
Je hebt je handen vol aan het voegen.
Het voegsel droogt ook snel.
Je kunt er dus niet eve mee stoppen om uitgebreid foto’s te maken.

Het resultaat (moet nog gepoetst worden):

Gepoetst maar nog niet helemaal droog:

Het eindresultaat:

Ik heb nog een mozaiekproject onder handen.
Dat is vandaag dankzij het feit dat het niet regende,
een heel eind verder gekomen.

Het werk kan beginnen.
De kop heeft nog wat lege vlakken.
Die moeten nog opgevuld worden.
Dan volgt de laatste steenlegging.

De laatste steen ligt nog op het haar, links.

De kop is nu af.
De lijm moet nog even drogen.
Deze week kan het dan gevoegd worden en is het helemaal gereed.

Sinds kort ben ik aan het leren hoe een mozaiek te maken.
Nu kwamen ik de volgende toevaligheden tegen.
Toeval bestaat (niet) ?

Mijn moeder kreeg een cadeau, een theelichtje (rechts op bovenstaande foto).
Met een mozaiekrand aan de bovenkant.
Ongelukkigerwijs was het glas stuk.
In een mozaiekwinkel in Rotterdam kwam ik het voorwerp links op de foto tegen.
Een soort onderzetter op voetjes.

Die is speciaal gemaakt op te mozaieken.
In het midden heb ik een theelichtje geplakt (Marskramer)
Je vult hem eerst op met gips tot op de gewenste hoogte.

In tussentijd (het gips moet drogen) demonteer ik het theelichtje.
Ik verdeel het in glas (Rechts) en de mozaieksteentjes (links).

Vervolgens probeer ik de lijmresten van het glas te wassen.

Vorige week zondag bezocht ik een rommelmarkt.
Ik kocht er een kleine berg servies.
Met de bezoeling dat te gaan gebruiken voor een mozaiek.

Maar er waren nog meer bijzondere voorwerpen.
Wat te denken van de volgende armband ?

Of deze glazen vaas/fles en dienblad ?

De armband was snel gedemonteerd.

Het mozaiek kan beginnen:

Dan de mozaieksteentjes van het theelichtje.
Vervolgens een deel van het glas.

Dan nog een krans van de rand van twee schoteltjes.

Dan nog even voegen.
Nu waren de mozaieksteentjes van het theelichtje erg dun.
Het lukte niet echt om dit met de lijm te compenseren.
Maar goed er hoeft tenslotte niets op te staan.
Nog even alle mozaieksteentjes opmaken.

Het eindresultaat:

Ik ben vanochtend al naar een winkel geweest met mozaiek materiaal.
Het crea-weekend kan dus bijna beginnen (duurt nog een paar weken).
Het grootste deel van het materiaal heb ik al.
Maar nog niet alles.
Zo mis ik nog een tegelsnijder.

Ik heb al wel een aantal tijdschriften thuis.
Ter leen gekregen van een medehobbiist.

Nog een tweetal boeken gekocht.

En natuurlijk tegels.