Afrika

Afrika,
we hebben er nauwelijks een beeld van.
We weten nauwelijks waar welke landen liggen.
Wat voor regering er is.
Wat voor mensen er wonen.

In Vrij Nederland van 11 december van dit jaar
stond een kaart van Afrika gemaakt door Kai Krause.
In de kaart van Afrika zijn de landen geprojecteerd
die het wereldnieuws normaal gesproken beheersen:
Amerika, China, West Europa, India, Japan, Oost Europa.
Ze passen er allemaal in.





Afrika volgens Kai Krause.





Shenyang, 1914 – 1934

Shenyang, deel VII.

Jonathan Spence
Op zoek naar het moderne China 1600 xe2x80x93 1989
xc2xa9 1990 xc2xa9 1991 voor de Nederlandse taal.

Pagina 387

Voor veel mensen zal deze artikelenreeks
niet de meest spannende zijn die je op het web kunt vinden.
Maar voor mij was het erg actueel toen ik in 2009
Shenyang bezocht en meer bijzonder het 18th September Museum.
Deze gedachtenisplaats / museum, richt zich volledig op het Mukden-incident.
Jonathan Spence beschrijft de aanloop, het incident en de gevolgen
uitgebreid in zijn boek ‘Op zoek naar het moderne China’.





Shenyang 18th September museum.





De Volkenbond reageerde weliswaar traag,
maar achtte deze ontwikkelingen toch een nader onderzoek waard.
In november 1931 kreeg een commissie onder leiding van Lord Lytton
opdracht de situatie te bestuderen.
Ofschoon de Verenigde Staten niet van zins waren
het op een gewapende interventie te laten aankomen,
deden ze een poging andere buitenlandse mogendheden
tot een ferm standpunt te bewegen.
Henry Stimson, de minister van Buitenlandse zaken
van president Herbert Hoover, liet in januari 1932 weten
dat de Amerikanen wat Manzhouguo betrof
xe2x80x98geen intentie hadden enige situatie, verdrag of overeenkomst te erkennenxe2x80x99
die strijdig was met de basisregels van vreedzaam internationaal gedrag.
De Britten wilden dit initiatief tot een xe2x80x98niet-erkenningsdoctrinexe2x80x99,
zoals men het voortaan betitelde, niet formeel onderschrijven;
hun overweging hierbij was dat door
de xe2x80x98huidige onbestendige en verwarde toestand van Chinaxe2x80x99
onmogelijk te voorzien was wat er nog stond te gebeuren.





Shenyang 18th September museum, Remembrance hall, gedachtenis ruimte.





Al was China dan xe2x80x98onbestendig en verwardxe2x80x99, het incident van Mukden
versterkte toch bij de Chinese bevolking
de gevoelens van vijandschap jegens de Japanners
en buitenlanders in het algemeen.
De boycotacties in Shanghai namen zulke ernstige vormen aan
dat op 28 januari 1932 de gemeenteraad van deze stad
de noodtoestand uitriep en troepen in stelling bracht
ter verdediging van de diverse buitenlandse concessies
die de internationale wijk vormden,
opdat deze niet zoals in april 1927
door de gebeurtenissen zouden worden overvallen.
Diezelfde dag vond xe2x80x99s avonds in de arme Chinese woonwijk Zhabei
een vuurgevecht plaats tussen Japanse mariniers,
die aan land waren gestuurd om hun grensstrook te beveiligen,
en het negentiende legerkorps van Guomindang.
De hoogste Japanse marineofficier ter plaatse noemde dit treffen
een xe2x80x98beledigingxe2x80x99 van het Japanse rijk
en liet op 29 januari Zhabei bombarderen.





Shenyang 18th September museum, Government of Mantsjoekwo, Regering van Mantsjoekwo onderleiding van Pu Yi.





Dit bombardement xe2x80x93 dat wegens het aantal onschuldige burgerslachtoffers
in de hele wereld verontwaardiging wekte xe2x80x93
werd gevolgd door een grootscheepse Japanse aanval
op de Chinezen die Shanghai verdedigden.
De Japanners wierpen drie volledige divisies in de strijd,
maar de Chinezen weerden zich opmerkelijk moedig en hardnekkig.
De dapperheid waarmee zij streden en de vastberaden wijze
waarop een ander Chinees leger in het hoge noorden Heilonhjiang verdedigde,
dwongen in het buitenland hernieuwd respect af voor Chinaxe2x80x99s krijgshaftigheid.
Daar de Japanse agressie bovendien plaatsvond
tegen een achtergrond van toenemende verwarring in het moederland
xe2x80x93 waar tijdens de verkiezingen in februari
de minister van Financixc3xabn werd doodgeschoten,
diezelfde maand in het centrum van Tokyo de topman
van het Mitsui-concern werd vermoord
en in mei opnieuw een eerste minister in zijn ambtswoning neergeschoten -,
klonk de bewering van de Japanners dat ze in de Chinese chaos
orde op zaken kwamen stellen, niet overtuigend.

Wikipedia

Over het Mitsui-concern staat op de Engelstalige Wikipedia het volgende:

Founded by Mitsui Takatoshi (1622xe2x80x931694), who was the fourth son of a shopkeeper in Matsusaka, in what is now today’s Mie prefecture. From his shop, called Echigoya, Mitsui Takatoshi’s father originally sold miso and ran a pawn shop business. Later, the family would open a second shop in Edo (now called Tokyo).

Takatoshi moved to Edo when he was 14 years old, and later his older brother joined him. Sent back to Matsutaka by his brother, Takatoshi waited for 24 years until his older brother died before he could take over the family shop, Echigoya. He opened a new branch in 1673; a large gofukuya (kimono shop) in Nihonbashi, a district in the heart of Edo. This genesis of Mitsui’s business history began in the Enpxc5x8d era, which was a nengxc5x8d meaning “Prolonged Wealth”.

In time, the gofukuya division separated from Mitsui, and is now called Mitsukoshi. Traditionally, gofukuyas provided products made to order; a visit was made to the customer’s house (typically a person of high social class or who was successful in business), an order taken, then fulfilled. The system of accountancy was called “margin transaction”. Mitsui changed this by producing products first, then selling them directly at his shop for cash. At the time, this was an unfamiliar mode of operation in Japan. Even as the shop began providing dry goods to the government of the city of Edo, cash sales were not yet a widespread business practice.

At about this time, Edo’s government had struck a business deal with Osaka. Osaka would sell crops and other material to pay its land tax. The money was then sent to Edoxe2x80x94but moving money was dangerous in middle feudal Japan. In 1683, the shogunate granted permission for money exchanges (ryxc5x8dgaeten) to be established in Edo. The Mitsui “exchange shops” facilitated transfers and mitigated that known risk.

After the Meiji Restoration, Mitsui was among the enterprises that could expand to become zaibatsu not simply because they were already big and rich at the start of modern industrial development. Firms like Mitsui and Sumitomo were led by non-family managers such as Minomura Rizaemon, who guided the business by accurately forecasting the coming political and economic situations, by acquaitance with high-ranking government officials or politicians, and bold investment.

Mitsui’s main business in the early period were drapery, finance and trade, the first two being the businesses it inherited from the Tokugawa Era. It entered into mining because it acquired a mine as collateral from the loan it had made, and partly because it could buy a mine cheaply from the government, Mitsui then diversified to become the biggest business in pre-war Japan. The diversification was made mainly into related fields to take advantage of accumulated capabilities; for instance, the trading company entered into chemicals to attain forward integration.

On July 1, 1876, Mitsui Bank, Japan’s first private bank, was founded with Takashi Masuda (1848xe2x80x931938) serving as president. Mitsui Bank, which following a merger with Taiyxc5x8d-Kobe Bank in the mid 1980s became part of Sakura Bank, survives as part of the Sumitomo Mitsui Banking Corporation). During the early 20th century, Mitsui was one of the largest zaibatsu, operating in numerous fields.

During the Second
World War, Mitsui employed American prisoners of war as slave laborers, some of whom were permanently maimed by Mitsui employees.

After the end of the war and the dissolution of the zaibatsu, Mitsui lagged somewhat behind its rival Mitsubishi Group and Sumitomo Group in reorganization. Mitsui Bank, which should have been the mainstay and principal capital provider of the group, declined in size due to the collapse of the Imperial Bank of Japan, which resulted in reduced cohesion of the conglomerate. Many companies that were once part of the Mitsui Group have become independent or tied to other conglomerates. Specifically, Toshiba, Toyota Motors, and Suntory, once part of the Mitsui Group, became independent, with the Toyota Group becoming a conglomerate in its own right. Ishikawajima-Harima Heavy Industries is now considered to be part of the Mizuho Group, and many companies in the Mitsui-Sumitomo Financial Group are now more closely tied to the Sumitomo Group than the Mitsui Group. Recently there have been signs that Mitsubishi UFJ Financial Group and the Mitsubishi Group could be taking over other parts of the Mitsui-Sumitomo Financial Group. Mitsukoshi merged into Isetan, a major department store with a close tie to the Bank of Tokyo-Mitsubishi UFJ, to form Isetan Mitsukoshi Holdings in April 2008.







Zo werd er op 8 januari 1922 naar Mitsui gekeken door een verslaggever van de New York Times. Het volledige artikel kun je op de web site van de New York Times vinden.




Kerstmarkt in Dordrecht – niet voor een tweede keer

Gisteravond ben ik naar de kerstmarkt in Dordrecht geweest.
Met de auto van Breda naar Dordrecht.
Geen sneeuwproblemen.
Op de snelweg stond duidelijk een gratis parkeerplaats aangegeven.
Vanaf die plaats – ver van het centrum – kun je dan,
met een speciale bus, gratis naar het centrum.
Een ritje van 10 minuten.

Het weer zat gisteren niet mee.
Er was overdag natuurlijk sneeuw gevallen.
Daar kan de organisatie niets aan doen.
Soms waren de straten in Dordrecht sneeuw of ijsvrij.
Maar op veel plaatsen niet. Daar was het soms als een spiegel zo glad.
Ik heb heel wat mensen in een korte tijd onder uit zien gaan.

Er waren op deze vrijdagavond veel kramen niet bezet.
Dat is jammer.
Zeker als de meeste kramen niets met Kerst te maken hebben:
hamburgers, friet, bier, worsten, gevoerde laarzen,
mutsen, boeken, kleding, cd’s, ……

Overigens waren er ook een groot aantal kramen met erwtensoep
(bij de kerk voor 1,50 euro, op veel andere plaatsen voor 2 euro)
en gluhwein.

Op deze avond kon ik wat experimenteren met mijn camera.
Zonder statief zijn de resultaten echter wisselend.

Daarnaast was het koud (daar kan de organisatie niets aan doen).
Het was ongeveer -2 graden. Wat op zich niet zo koud is.
Maar de wind, die op sommige plaatsen aan het water heel sterk was,maakte toch dat het erg koud aanvoelde.
De laatste erwtensoep in de plastic kom was al helemaal ijskoud.

Dan is het niet prettig om meer dan 20 minuten
op je bus te moeten staan wachten.

De balans opmakend: te weinig kerst, te veel ongemak.

Sommige straten in Dordrecht zijn overigens wel heel sfeervol.
Op sommige van onderstaande foto’s is daarvan
ook wel het een en ander te zien.





Een van de winkelstraten in Dordrecht.






Beetje bewogen, beetje Scrooge.






Deze is beter.






Londense Travelgar leeuw voor het Dordts stadshuis.






Het bronzen beeld van Johan, zittend, en Cornelis de Witt (staand) voegt zich bij een gospelband.






‘Sfeer’volle verlichting in sommige straten.






Nog meer Scrooge.




Kunstvaria

13 Kunstwerken in deze kunstvaria.
een paar religieuze werken
die niet echt passen in de tijd van het jaar.
Maar naar mijn gevoel kan dat nog net zo een volle week voor Kerst.





Alex Kats, The black dress (de zwarte jurk), 1960.






Anish Kapoor, Dismemberment Site I, 2003 – 2009, pvc and steel, 25 wetres x 84 metres.


Het werk van Anish Kapoor is altijd mysterieus.
Heel vaak mooi vervaardigd, met fel kleurgebruik.
Vooral zijn hoopjes kleurstof vond ik erg mooi.
Dat kwam waarschijnlijk ook wel
omdat we die manier van presenteren van kleurstoffen
al vaker in India gezien hebben.





Antonio da Trento, Martyrdom of Saint Peter and Paul, circa 1525, Chiaroscuro Woodcut.


Deze afbeelding heb ik opgenoemen vanwege
de bijzondere druk techniek (Chiaroscuro Woodcut).
Meerkleurendruk met houten blokken.





Daniel Enkaoua, Autoportrets, 2009, oil on canvas.






Egon Schiele, Houses on the lake, 1914.






El Greco, The burial of the Count of Orgaz, 1586 – 1588, oil on canvas.






Giovanni Bellini, St Francis in the desert, circa 1480, tempera and oil on panel.






Gulio Clovio, The crucifiction of Christ, Mozes and the brazen serpent, Farnese hours, 1546, Morgan Library.






Isaack Koedijck, Een barbier/chirurgijn verzorgt een patient, 1649 – 1650.


Het eerste van drie werken van een tentoonstelling
in het Mauritshuis in Den haag.
Ik moet er niet aan denken dat mijn kapper me ook zou moeten
kunnen genezen. Aan de andere kant de dode haan op de vloer is de betaling.





Luc Tuymans, Dusk (Ochtendgloren), 2004, oil on canvas.


Fel gekleurd werk van Tuymans heb ik tot nog toe niet vaak gezien.
Maar het blijkt toch te bestaan.





Maria Helena Vieira da Silva, Untitled (Composition), 1948.






Rembrandt, Portret van Aeltje Uylenburgh, 1632.






Salomon De Bray, buste van een jonge vrouw in profiel, 1636.





Alexander de Grote


Een bezoek aan deze tentoonstelling was een van de doelen
van ons bezoek aan Amsterdam.
Het mooie van de Hermitage, los van het gebouw,
is de fantastische collectie waar men uit kan putten.
Het is erg knap een tentoonstelling te maken
terwijl er bijna geen voorwerpen of kunstwerken zijn
die uit de tijd van Alexander dateren en direct
in relatie te brengen zijn met zijn persoon.
Daar staat tegenover een rijke verzameling
voorwerpen afkomstig van Europa tot en met Azie
en Noord Afrika.


De folder.


Het toegangskaartje.



Voor deze tentoonstelling heeft Erwin Olaf foto’s gemaakt. Daarbij maakt hij een synthese van voorwerpen zoals die op de tentoonstelling aanwezig zijn en de modellen die hij fotografeert.


Boekenlegger: Kop van een man, Campanie of Midden Italie, derde eeuw voor Christus, aardewerk, fotografie en beeldbewerking Erwin Olaf.


De catalogus ziet er goed uit. Ik heb al het een en ander gelezen en het zit degelijk in elkaar.


Een letterlijk en figuurlijk in het oog springend voorwerp van de tentoonstelling. Deze camee is bijna 16 centimeter hoog. Een prachtig werkstuk. Camee, Portret van Ptolemalos II Filadelfos en Arsinoe II, de zogenaamde Gonzaga Camee, 3e eeuw voor Christus, drielagig sardonyx.

In het Engels Ptolemy II Philadelphus,koning van Egypte.
Hij maakte zijn zuster mederegent.
Zijn zuster is Arsinoe II (316 – 270 BCE).


Zoals meestal bij het Hermitage, kost het aandachtig volgen
van de tentoonstelling en de boodschappen van de makers,
je niet de hele dag.
In een kort tijdsbestek komt de hele wereld van de vierde eeuw
voor Christus aan je voorbij.
De beeldvorming die later ontwikkeld wordt
over Alexander wordt prachtig weergegeven door een zestal houten reliefs
van de hand van Antoine Marie Melotte.
Deze meubelmaker uit Luik heeft de 6 reliefs waarschijnlijk
gemaakt in opdracht van Catharina de Grote.
Ze zijn gemaakt naar een ontwerp van Charles Le Brun.
De werken zijn fantastisch.


Antoine Marie Melotte, De grootmoedigheid van Alexander de Grote, 1777 – 1780, buxushout, Waarschijnlijk in opdracht van Catharina de Grote gemaakt naar de schilderijen van Charles Le Brun.


Antoine Marie Melotte, De grootmoedigheid van Alexander de Grote, 1777 – 1780, buxushout, detail.


Nog een laatste fantastisch voorwerp, en op de tentoonstelling
zijn er nog veel, veel meer te zien,
is dit beeld van Cleopatra VII.


Hermitage Amsterdam, Alexander de Grote, Beeld van Cleopatra VII, 51 – 30 voor Christus.


Amsterdam

Gisteren hebben we dus Amsterdam bezocht.
Een van onze doelen was het Hermitage en meer speciaal
de tentoonstelling ‘De onsterfelijke Alexander de Grote’.
Maar daarover later meer.





Voor het eerst hebben we de auto geparkeerd op het Transferium bij de Arena. Dat werkt perfect. Een hele dag parkeren voor 6 euro plus je ontvangt, per persoon, een kaartje voor de metro waarmee je naar het Centraal Station kunt reizen en terug. Enige aantekening. Het transferium staat vanaf de weg zeer slecht aangegeven. Vanuit Utrecht wordt het 1 maal genoemd en dan bij de uiteindelijke afrit al niet meer. Vervolgens word je snel en correct naar de garage onder de Arena geleid.






Het weer was gisteren niet fantastisch maar het sneeuwde niet, regende nauwelijks en het vroor niet. Dat is de afgelopen weken wel anders geweest.






Rembrandtsplein.






Herengracht.






Sinds kort Werelderfgoed.






Prachtige gevels.






Detail.












Niet altijd tot in alle details georganiseerd.






Prachtig deurbeslag. En wat bleek, ik las later het blad Proud (lag in een van de horecagelegenheden in de stad), dit is de deur van het huis van de burgemeester van Amsterdam.






Het blad Proud. Speciale uitgave ter gelegenheid van de verkiezing tot Werelderfgoed.






In het artikel over het huis van de Amsterdamse burgemeester staan deze foto’s van Herengracht 502.






Ik meen in mijn foto toch dit detail te herkennen.






De Bazel.






Spiegelkwartier. Het huis valt net niet om.






Kaap de Goede Hoop.






Een blauwe boom op het Leidseplein.






Waar wijst dit kind ons op?.






Het Paleis op de Dam is nog bijna volledig ingepakt.












Blik vanaf het Damrak naar het Centraal Station.




Studentenbetoging

Het was onrustig in Amsterdam.
Het duurde even voor het ons duidelijk werd
wat er precies aan de hand was.
We kwamen net voorbij het ‘Lieverdje’
en hoorde en even later zagen we de betoging langskomen.





Het eerste wat we zagen was de gemotoriseerde politie.






Al snel volgde het begin van de stoet.






Dat lijkt me duidelijk.






Mark tegen Geert: houd jij ze dom, dan houd ik ze arm.






Volgens de NOS radio ging het in Amsterdam om 4000 betogers.




Toen we even later op de Dam aankwamen (we wilden zien
hoever de restauratie van het Paleis op de Dam was),
bleek dat het eindpunt van de betoging te zijn.
Er werd gewacht op de deelnemers.











De eerste arriveren bij de slotmanifestatie.






Snel was het erg druk op de Dam.




Tramongeluk in Amsterdam

Uw razende reporter was vandaag in Amsterdam
en wat eerst een liquidatie in de onderwereld leek
blijkt een ernstig ongeval te zijn waarbij
een jonge fietser en een tram bij betrokken waren
op het Leidseplein.





Het Parool (web site).






Het sporenonderzoek is in volle gang. Overigens werd hierdoor het tramverkeer in Amsterdam zwaar ontwricht.





Kunstvaria

Vandaag veel portretten vandaag.
Kijk maar gauw.





Alan Magee, Avenue, 2010, acrylic on canvas.


Maar zeker niet alleen portretten.
Dit werk van acryl straalt gewoon rust uit.
Wat een beheersing van de techniek.


Alan Magee, Tante Kxc3xa4the (Mitbringsel), 2010, acrylic on canvas, Hommage to Kxc3xa4the Kollwitz.


Een ode aan/portret van Kxc3xa4the Kollwitz.

Wikipedia

Kxc3xa4the Kollwitz (Koningsbergen, 8 juli 1867 xe2x80x93 Moritzburg, 22 april 1945) was een Duits grafisch kunstenares en beeldhouwster.
In de oorlogsjaren 1914-1918 begon zij te beeldhouwen. In 1914 stierf haar zoon Peter, die musketier in het Duitse leger was, waardoor zij na 1919 vooral de oorlogsellende uitbeeldde zoals in affiches en in de houtsnedenserie “Der Krieg”. Haar onverminderde uitdrukkingskracht zocht zij toen in een grotere vereenvoudiging van de vorm en een streven naar abstracte, stilerende monumentaliteit. In april 1915 begon zij aan de uitwerking van de eerste plannen voor een gedenksteen voor het graf van haar zoon Peter die tijdens de Eerste Wereldoorlog gesneuveld was, op 24 oktober 1914, bij een aanval op Diksmuide in Vlaanderen.

In 1929 verkozen de ridders in de orde Pour le Mxc3xa9rite fxc3xbcr Wissenschaften und Kxc3xbcnste Kxc3xa4the Kollwitz als eerste vrouw tot lid van hun exclusieve orde.

Op 23 juli 1931 werd ‘Het treurende ouderpaar’ geplaatst op Het Roggeveld tussen Zarren en Esen, nabij Diksmuide.

In 1956 werd Peter, samen met 1538 kameraden, naar het Praetbos in Vladslo overgebracht. Tezelfdertijd verhuisde tevens het beeldhouwwerk om daar, zoals voorheen te Esen, bij zijn graf te worden opgesteld. Kxc3xa4the geeft hierin gestalte aan het grenzeloze verdriet dat de oorlog haar berokkende. Een dubbelbeeld van uitzonderlijk hoog kunstgehalte, eenvoudig van conceptie en daardoor zeer aangrijpend. De vader, Peters eigen vader, neerblikkend op de duizenden graven, waaronder dat van zijn zoon, in het onmiddellijk bereik van zijn ogen. De moeder, Kxc3xa4the Kollwitz zelf, voorovergebogen, xc3xa9xc3xa9n en al verdriet en liefde. Een nobele kunstenares, die in dit werk niet alleen de moeder van Peter wilde zijn, doch van allen die met hem aan het IJzerfront de dood vonden.

In haar talrijke tekeningen, etsen, lithografiexc3xabn en houtsneden bereikte zij de hoogste graad van haar artistiek vermogen. Daarnaast bestaan van haar hand ook enkele genrestukken in olieverf, die evenwel alle uit het begin van haar loopbaan zijn en ver beneden het peil van haar overige werk blijven. Pas omstreeks haar vijfenveertigste begon zij te beeldhouwen.

Na de vroege familie- en zelfportretten die onder realistische invloed stonden, formuleerde ze haar eerste getuigenissen. Deze bestonden uit gedetailleerde etsen, in historische cyclussen (bv. De opstand der Wevers en De Boerenoorlog), waar zij reeds een sterke, soms geladen gevoelsexpressie en vaak grote monumentaliteit bereikte. Onder de indruk van het werk van de Noorse kunstschilder Edvard Munch gaf ze haar aan-klachten vorm in stille, uitdrukkingsloze figuren. Later zette ze echter het realisme om in een eigen expressionisme.

In 1933 werd haar werk ‘entartet’ (ontaard) verklaard en werd zij door de nationaal-socialisten verdreven van de Berlijnse academie, waar zij sinds 1928 hoogleraar van de grafische afdeling was. Ook uit de orde Pour le Mxc3xa9rite werd zij verwijderd. In 1936 kreeg zij een expositieverbod en daarna heeft zij alleen nog getekend en gebeeldhouwd. In haar late werk nam het afbeelden van moeder en kind een centrale plaats in, ze concentreren de sociale getuigenis in een archetypische thematiek en voerden tot oplossingen van een grote indringende kracht.








Anne Truitt, The sea, the sea, 2003, acrylic on wood.


Dat is een wel erg originele manier om de zee af te beelden.
Ook een soort portret.





Constantin Meunier, Saemann (De zaaier), 1896.


Een portret van een zaaier.





Cycladic marble, reclining female figure, early cycladic II, circa 2400 BC.


Een portret van een Griekse vrouw.





Deodato di Orlando, Trauernder Johannes, circa 1300, St John the evangelist mourning, about 1310 – 1320, mixed technique on poplar with canvas backing.


De treurende evangelist Johannes.





Edvard Munch, Summer night, Inger on the beach, 1889.


Portret van Inger aan het strand.





Generic Art Solutions, Pieta, 2010.


Twee moderne foto’s die iconen uit de kunstgeschiedenis een nieuw
jasje geven. Misschien niet helemaal nieuw. Maar wel geslaagd vind ik:
De Pieta.


Generic Art Solutions, Raft, 2010.


Het origineel is volgens mij ‘Le Radeau de la Mxc3xa9duse’
uit 1819 van Thxc3xa9odore Gxc3xa9ricault

Wikipedia

Het schilderij is gebaseerd op de beruchte schipbreuk van het Franse schip Mxc3xa9duse in 1816 op de Atlantische Oceaan even buiten de Westkust van Afrika. De ramp, die leidde tot de dood van 140 opvarenden (bemanning en passagiers), kreeg veel belangstelling in heel Europa door het verhaal van de overlevenden, dat de Franse regering in diskrediet bracht door zowel de bekwaamheid van de gezagvoerder aan boord als de organisatie van de reddingsoperatie in twijfel te trekken. Het werd later een onderwerp voor veel belangrijke kunstschilders, waaronder Gxc3xa9ricault, die er inspiratie in vond voor zijn ‘Vlot’.

Conform de Romantiek van de negentiende eeuw besloot Gxc3xa9ricault tot een groot doek met een niet zo afschuwelijk maar emotioneel aangrijpende gebeurtenis: het voor het eerst in zicht komen van de Argus. Het werk geeft vorm aan de hoop, de vrijheid nabij, en tegelijk een illusie, maar dat weet alleen de kijker met kennis.







Gerhard Richter, Das Parkstuck, 1971.


Portret van een park?
Te ver gezocht?





Guido Reni, Head and
shoulders of a youth, about 1614, black and white chalk on blue-grey paper.







Helen Frankenthaler, Kanal, 1963, color field painting.


Is dit een portret?
De term Color field painting. Ik had er nog nooit van gehoord.

Wikipedia

Colorfield Painting is een variant binnen de abstract expressionistische schilderkunst in de Verenigde Staten. Er wordt gewerkt met kleurvlakken of kleurvelden om een meditatieve stemming te wekken bij de kijker. De nadruk wordt gelegd op grote eenkleurige vlakken, om op die wijze aan het fenomeen kleur een zo groot mogelijke uitdrukkingskracht te geven. Mark Rothko ontwikkelt al in 1947 deze formule, waarbij hij verklaart “Ik streef ernaar ingewikkelde gedachten eenvoudig weer te geven.” Vierkante of rechthoekige vlakken, in egale kleuren en onderling verschillend in hoogte of breedte, worden zodanig op doek gebracht, dat ze in eindeloosheid lijken te zweven en de indruk wekken niet te worden beperkt door de begrenzing van het doek.

Naast abstract expressionistische schilders als Clyfford Still, Rothko en Barnett Newman worden ook kunstenaars die gerelateerd zijn aan de post-painterly abstraction tot de kleurvlakschilders gerekend. Tot de belangrijkste behoren Morris Louis, Kenneth Noland, en Jules Olitski.

Een verwant kunstenaar is Josef Albers, die uit het Bauhaus kwam, en vanaf 1950 een reeks Hommage aan het vierkant crexc3xaberde.

Andere colorfield-meesters zijn Edward Avedisian, Richard Diebenkorn, Sam Francis, Helen Frankenthaler, Al Held, Hans Hofmann, Ellsworth Kelly, Robert Motherwell, Larry Poons, Ad Reinhardt, Frank Stella, Larry Zox.







Hendrik ter Brugghen, Young woman tuning a lute, 1626 – 1627.


Leuk mondje, niet?





John Singer Sargent, The Grand Canal, Venice.






Marlene Dumas, Naomi, 1995, xc3x96l auf leinwand.


Heel duidelijk portret.





Nobu Fukui, Rainfall potential, 2010, beads, mixed media on canvas, over panel.


Heel duidelijk geen portret of het moet een portret van de regen zijn.





Oscar Gustave Rejlander, Lionel, Emily, Alfred and Hallam Tennyson, circa 1862, albumen print from wet plate collodion negative.


Een groepsportret.





Pablo Picasso, Buste d’homme, dated 28.1.69.II Picasso, oil on carboard laid down on panel.


Portret van een man.





Petrus Kiers, In the boudoir, 1841, oil on panel.


Is hier de vrouw of de kaars het onderwerp.
Doet erg denken aan Petrus van Schendel (of omgekeerd).





Sydney Goodman, Man in the mirror, 1987 – 1988, charcoal and pastel on paper.


Portret met scheerzeep.





The bier of Iskandar, Alexander the Great from a Shahnama, book of kings, by Firdawsi, 1020, Tabriz, Iran, Il-Khanid period, circa 1330 – 1336, opaque water color, ink and gold on paper.


Portret van het dode lichaam van Alexander de Grote.
De datering is hier bijzonder want je hebt de datum waarop
de tekst voor het eerst verschenen is en de datum
waarop deze betreffende uitvoering van de tekst
(en dus ook de afbeelding) is verschenen.





Tiziano Vecellio, called Titian, A sacra conversazione, The Madonna and Child with Saints Luke and Catherine of Alexandria, circa 1560.


Nog een groepsportret.





Unknown maker, Kouros, The Agrigento Youth, about 480 BC.


Unknown maker, Kouros, The Agrigento Youth, about 480 BC. Wederom gecensureerd door Photobucket. Dus dan maar via een andere provider.


Portret van een jongeling.




China reisverslag / travelogue 70

Op 6 oktober 2009 dwaalde ik in de ochtend door het
Shenyang Imperial Palace.
Na eerst door het officiele deel van dit paleizencomplex gelopen te zijn
was nu het prive deel aan de beurt.
Het ligt een beetje apart van de rest aan een klein plein.
Behoorlijk intiem. Prachtig.
Nu kom ik bij de Chongzheng Hall.

The Chongzheng Hall.

The Chongzheng Hall, the main hall of the Shengjing Imperial Palace, was constructed from 1627 to 1635. It was the place where Huangtaiji discussed state affairs and received foreign ministers. After the Qing Dynasty moved the capital to Beijing, the grand ceremonies for offering sacrifices to ancestors were also held here when the Emperor visited the east.



De Chongzheng Hal

De Chongzheng Hal is de belangrijkste hal van het Shengjing Imperial Palace.
Aan de bouw is gewerkt van 1627 tot 1635.
Op deze plaats overlegde Huangtaiji staatszaken
en ontving hij buitenlandse ministers.
Nadat de Qing Dynastie de hoofdstad verhuisden naar Beijing
bleef deze hal de plaats waar keizers offers brachten
aan hun voorouders als ze in het oosten op bezoek waren.

De pilaren voor de hal zijn trouwens vierkant!
De voorwerpen in de hal zijn uit de Qianlong regeerperiode (1736-1795).





The Chongzheng Hall.






De keizertroon met draken.






Een zeer indrukwekkende draak.






De troon in volle omvang.






Laten we eens proberen een beetje dichterbij te kijken.






De troon heeft twee rijk versierde olifanten, een aan iedere zijde.






De draak versiert ook de rugleuning van de troon.






Terwijl allerlei hulpdraken de armleuningen vormen en de verbinding maken met de rugleuning.






Felle kleuren voor de ombouw, zeg maar de hemel van de troon.






Verwarming.






Met en prachtige olifantenkop en slurf als poten.






Het houten achterlijf van een van de draken tegen het plafond.






Daar hoort natuurlijk een voorkant bij.






Medetoeristen genieten van de zon en het uitzicht: voetjes van de vloer!.






De ingang/uitgang. Dat was mijn bezoek aan het Shenyang Imperial Palace.





St. Franciscus

Een goede vriend van me zou vandaag jarig zijn geweest.
Daarom kwam het goed uit dat ik in Dxc3xbcsseldorf
afgelopen zaterdag,
dit mooie beeld van St. Fransiscus zag.
Helaas is de foto een beetje bewogen
maar het effect is denk ik voor iedereen wel duidelijk.





St. Franciscus.





Om in de kerstsfeer te komen

In Dxc3xbcsseldorf werden veel kaarsen gemaakt van bijenwas aangeboden.
In allerlei vormen.
Nu is de geur van bijenwas alleen al heerlijk.

Pas was ik in Tilburg in De Pont.
Daar is een installatie te zien die gevormd wordt
door een smalle gang waarbij de wanden
en het plafond behangen zijn met grote plakken bijenwas.
De geur alleen al zorgt ervoor dat je steeds terug wilt naar dit werk.

Maar goed, terug naar Dxc3xbcsseldorf.
Daar kocht ik als cadeau de volgende engel.
Hier al stemmig gefotografeerd tegen de achtergrond van een Kerstster.





Een kerstengel van bijenwas.





Takumi, Düsseldorf

Van het daadwerkelijke eten van Takumi, de gerechten zelf,
was gisteren in mijn verslag niets te zien.
Dat kwam omdat ik daar geen foto’s van gemaakt had.
Maar gelukkig had een van mijn tafelgenoten een mobiele
telefoon bij zich met een redelijke camera.
Vandaag kreeg ik de foto’s.


De hele tafel.


De Japanse Jiaozi (Gyoza). Eerst gekookt en daarna aan een kant aangebakken. Dit is een bijgerecht. Het is hier geserveerd met een soyasaus. Heerlijk!


Ramen, de Japanse noedelsoep (Ajtama Ramen). Deze kom is voor een persoon.


Een ander bijgerecht: de kippevleugeltjes.


Nog twee bijgerechten: Kimuchi (of kimchi) en Tauge.


Dat waren mijn gebakken noedels, Ika Ebi Yakisoba. Noedels met kippeborstfilet, garnalen en inktvis.


En natuurlijk de groene thee.


Aanvullende informatie is te vinden op:http://www.brickny.com/Japanes Noodle Soup TAKUMI, Immermannstr. 2840210 Düsseldorf -Germany

Dusseldorf kerstmarkt

Gisteren heb ik samen met mijn Chinese collega en zijn vrouw
de kerstmarkt bezocht in Dusseldorf (Dxc3xbcsseldorf, Duitsland)
Dat is wel iets anders dan een kerstmarkt in Nederland.
In Nederlands stellen de kraampjes niets voor,
kun je er voorwerpen kopen voor drie keer de prijs
waarvoor je ze ook kunt kopen bij Xenos, Marskramer, Blokker
of het eerste de beste tuincentrum.
Nee, dan in Dxc3xbcsseldorf.





Om te beginnen is er van alles te eten en drinken. Van aardappelgerechten, de traditionele worsten tot met vruchten overgoten dampfnudeln. Waarom zouden ze zich als een soort kerstkabouter verkleden?






En waar anders kun je zulke prachtige kerstkitch kopen?


















En gij, o engeltjes, hoort hier ook bij! Zingt een motetteke voor uwe Koning!Wilt Hem vermaken met uw melodij: Na, na, na, na, na, na, Kindeke teer, Ei, zwijg toch stil, sus, sus, en krijt niet meer! (Hoe leit dit Kindeke)






Ondanks dat het gisteren steeds warmer werd. In de ochtend was het -3 en toen we ’s avonds in Dusseldorf vertrokken was het rond het vriespunt. Was het koud daar aan de Rijn. Vooral de wind was daar aan schuldig. Gisteren was er ook nog een FIS Cross-Country Skiing World Cup Dxc3xbcsseldorf Sprint-evenement aan de Rijn.












Dit hondje hield geduldig de wacht in de etalage van galerie.












Niet alleen gluhwein……






Champignons.






Allerlei kerstbroden die er fantastisch lekker uitzien. Of dat ook zo is weet ik niet maar veelbelovend zijn ze in ieder geval.






De kerstdecoraties zijn prachtig.


















Als extra service van de stad staan bij alle stoplichten, trambaanovergangen en gevaarlijke kruispunten verkeersregelaars die er voor zorgen dat voetgangers veilig kunnen oversteken terwijl het gemotoriseerd verkeer gewoon door kan.












Rond vijf uur half zes zijn we naar de Immermannstraxc3x9fe gegaan. Daar zijn Japanse winkels en restaurants. In een Japanse winkel kocht ik Pu Erh-thee, maar daarover dadelijk meer. Gegeten hebben we bij Takumi.






Binnen bij Takumi. Wij zaten direct achter het raam op een verhoog. Op dat verhoog stond een lage Japanse tafel waar het eten en drinken op wordt geserveerd. In kleermakerszit eten was wel een uitdaging maar het eten is fantastisch. Een aanrader! Als je er gaat eten ben dan wel voorbereid op een wachttijd die gisteravond makkelijk van 20 minuten tot 1 uur kon oplopen. Maar zelfs met die kou was dat de moeite waard.


Takumi is een zogenaamd Ramen-restaurant.
Dat wil zeggen dat het geen sushi-restaurant is.

In een restaurant revieuw van Johannes van Dam in het Parool,
staat over ramen onder andere het volgende:

Wie ooit de beste eetfilm aller tijden heeft gezien, Tampopo, weet wat ramen is, want die film draait om een ramen-restaurant. Wat u dan weet, is dat ramen een soort noedelsoep is. In die film is die ramen-zaak een soort keetje waar ze niets anders serveren, zoals in Japan de meeste restaurants maar een enkel type voedsel hebben.



Wikipedia

Ramen (xe3x83xa9xe3x83xbcxe3x83xa1xe3x83xb3) is a Japanese noodle dish. It consists of Chinese-style wheat noodles served in a meat- or fish-based broth, often flavored with soy sauce or miso, and uses toppings such as sliced pork, dried seaweed, kamaboko, green onions, and occasionally corn. Almost every locality in Japan has its own variation of ramen, from the tonkotsu (pork bone broth) ramen of Kyxc5xabshxc5xab to the miso ramen of Hokkaidxc5x8d.

Ramen is een Japans noedelgerecht. Het bestaat uit tarwenoedels in Chinese stijl die geserveerd wordt in een vlees- of visbouillon, die vaak op smaak wordt gebracht met soya saus of miso en wordt afgewerkt met gesneden varkensvlees, gedroogd zeewier, kamaboko (een vispasta), groene ui en soms mais. Bijna ieder restaurant in Japan heeft zijn eigen variant van ramen van tonkotsu (gebaseerd op een bouillon van varkensbotten) uit Kyxc5xabshxc5xab tot miso ramen uit Hokkaidxc5x8d.



http://www.soya.be

http://www.soya.be werpt licht op wat miso precies is:

Miso is een dikke zoutige massa dat het karakter van de Japanse kookkunst bepaalt. De Japaners beginnen hun dag met een versterkende kom misosoep en ze gebruiken miso om een groot aantal voedingsmiddelen op smaak te brengen.

Om miso te maken worden sojabonen en soms een graan zoals rijst vermengd met zout en een gistcultuur. Dit laat men rijpen in vaten van ceder gedurende 1 tot 3 jaar. De toevoeging van verschillende ingredixc3xabnten en de verschillende rijpingstijden brengen verschillende soorten miso voort. Zo heeft men een aantal varianten met een andere smaak, textuur,kleur en aroma. Miso kan gebruikt worden om soepen, sauzen, dressings en marinades op smaak te brengen.



Takumi (xe5x8cxa0) is een Japans woord met als betekenis “ambachtelijk”
of “artisanaal”.
Het woord heeft meerdere betekenisen maar gezien het karakter dat
in het logo wordt gebruikt wordt hier ambachtelijk bedoeld.
xe2x80xa2 xe5x8cxa0, “artisan”
xe2x80xa2 xe5xb7xa7, “adroit”
xe2x80xa2 xe5xb7xa5, “skill”
xe2x80xa2 xe5x8dx93xe7xbex8e, “eminent, bea
uty”
xe2x80xa2 xe5x8dx93xe5xb7xb3, “eminent, serpent”
xe2x80xa2 xe5xb7xa7xe6xb5xb7, “adroit, sea”
xe2x80xa2 xe6x8bx93xe6xb5xb7, “clear (the land), sea”
xe2x80xa2 xe6x8bx93xe5xb7xb3, “clear (the land), serpent”

Takumi
Immermannstraxc3x9fe 28
40210 Dxc3xbcsseldorf, Duitsland
0211 1793308





Pu Erh-thee. Toen ik het kocht was het me niet duidelijk of ik losse thee kocht of thee in zakjes. Het was geen van beide.






Toen ik vanochtend het doosje Pu Erh Tuochao pen maakte bleek er een ‘cake’ in te zitten. Een gecomprimeerde vorm van thee. Op het internet worden er allerlei Engelse termen gebruikt : cake (cake-vormig), nuggets (klompje), birds nest (vogelnestje), bricks (steen) enz. Vogelnestje vind ik de leukste naam en hij past ook het best bij de vorm.






Hol aan de bovenkant.






Bol aan de onderkant.





Vaas

Deze week kocht ik, om cadeau te geven,
een vaas bij Gusta me Gusta.
Dit is de webwinkel van Gusta Baert- van Oosterhout
die veel kleiwerken maakt.
Deze kunstenares heeft een serie werken gemaakt
waarbij ze uit gaat van zaaddozen, omhulsels van zaden,
zoals die in de natuur voorkomen.
Ze maakt daar dan uitvergrotingen van met name klei.
Het voorbeeld hieronder is om een idee te geven 51 centimeter hoog.





Gusta Baert- van Oosterhout: Zaaddoos SM.




Maar de vazen zijn betaalbaarder en voor veel mensen ook praktischer.
De vaas die ik gekocht heb heeft gekleurde vakjes op de zijkant
en is mooi waterdicht geglazuurd.





Gusta Baert- van Oosterhout.






Een Echte!.











China reisverslag / travelogue 69

Fenghuang betekent fenix.
Het symbool van de keizerin.
Het paviljoen en de omliggende gebouwen vormden
het prive gedeelte van het keizerlijk paleis in Shenyang.
Dit was voor mij het mooiste deel (qua gebouwen)
van het Shenyang Imperial Palace.
Wanneer je de trappen opgaat naar Fenghuang Pavilion
tref je er achter een klein plein.
Meer intiem dan De Verboden Stad in Beijing.
Rond het plein staan de prive vertrekken van de keizer,
de keizerin, de concubines, prinsen en prinsessen.
Door de verhoogde, beschermde en compacte vorm,
maakte het veel indruk.





Fenghuang Pavilion.


The Fenghuang Pavilion

The Fenghuang Pavilion, constructed from 1627 to 1635, was the place where emperor and his empress and concubines dined and read. After the Qing Dynasty moved the capital to Beijing, the portraits of Qing emperors and emperorxe2x80x99s precious objects used to be stored here. The Fenghuang Pavilion was the highest architecture in Shenyang in the Qing Dynasty. xe2x80x98Sunrise view in the Fenghuang Pavilionxe2x80x99 used to be one of the eight spectacular scenes of Shenyang.



Het Fenghuang Pavilion.

Het Fenghuang Paviljoen, gebouwd tussen 1627 to 1635,
was de plaats waar de Keizer, zijn Keizerin
en zijn concubines aten en lazen.
Nadat de Qing Dynastie de hoofdstad verhuisden naar Beijing
werden hier de portretten van de Keizer
en de Keizers kostbare voorwerpen opgeslagen.
Het Fenghuang Paviljoen was het hoogste gebouw van Shenyang
tijdens de Qing Dynastie en de Zonsopgang
gezien vanaf het Fenghuang Paviljoen
was een van de acht spectaculaire attracties van Shenyang.











Prachtig houtwerk, gesneden en gevlochten, aan de buitenkant van Fenghuang Pavilion.






The Divine Pole.


Als je op internet zoekt op de woorden Divine Pole,
krijg je plotseling een hele reeks websites voor je neus
van bedrijven die adverteren met paaldansen.
Dat was niet de functie van dit Chinese voorwerp.
Helaas staat slechts het onderste deel op de foto.







The Divine Pole

The Divine Pole, also called shuttle-shaped column, was used for sacrifice to heaven ceremonies in the imperial palace according to the Shaman customs of the Manchu. During such ceremonies, grains and offal were put into the container at the top of the pole to feed the xe2x80x98divine birdxe2x80x99 (crow) as a way to express thanks to the heavenly god.



De Goddelijke standaard.
De Goddelijke standaard, ook wel shuttle-vormige kolom genoemd,
het werd gebruikt bij ceremonies waarbij geofferd werd aan de hemel.
Dit gebeurde in de sjamaanse traditie van de Mantsjoes.
Tijdens dergelijke ceremonies werd graan en slachtafval
in een kom bij het einde van de paal gestopt
om de xe2x80x98Hemelse vogelxe2x80x99 (de kraai) te voeren.
Dit was een manier om de hemelse god te bedanken.





Nu volgen een aantal foto’s die inzicht geven in de vertrekken in de prive gedeeltes van de paleizen. De paleizen staan minder overvol met voorwerpen als in Beijing. Soms zijn ze bijna leeg. Maar dat geeft een mooie sfeer. Niet zo barok, meer leefbaar






Een wiegje met daaronder speelgoed. Het verschil met Beijing is dat je hier de gebouwen in kunt lopen. Niet helemaal vrij natuurlijk, maar wel een klein stukje, een soort gang in het gebouw. Daardoor staan de voorwerpen niet allemaal achter glimmend glas.






Het speelgoed.






Prachtige kastjes.






Zitten en slapen gebeurde op een verhoog zoals hier te zien is.


The Guanju Palace

The Guanju Palace was constructed from 1627 to 1635. It was the harem of Huangtaijixe2x80x99s concubine Chen. Concubine Chen, the niece of empress and sister of Concubine Zhuang was from Mongolian Ke xe2x80x98erqin tribe.



Het Guanju paleis is gebouwd tussen 1627 en 1635.
Het was de verblijfplaats (harem) van Huangtaijixe2x80x99s concubine Chen.
Concubine Chen was de nicht van de keizerin
en zus van concubine Zhuang.
Ze was afkomstig van de Mongoolse stam Ke xe2x80x98erqin.


Wikipedia

Hong Taiji ( 28 November 1592 xe2x80x93 21 September 1643; reigned 1626 xe2x80x93 1643), also transliterated as Huang Taiji based on the Chinese language transcription of his name, was the first Emperor of the Qing Dynasty.

Hong Taiji was responsible for consolidating the empire that his father, Nurhaci, had founded. He laid the groundwork for the conquering of the Ming dynasty in China proper, although he died before this was accomplished. He was responsible for changing the name of his people from Jurchen to Manchu in 1635 as well as that of the dynasty from Later Jin to Qing in 1636.



Huangtaiji, de eerste keizer van de Qing Dynastie
is geboren op 28 november 1592 en stierf in 1643.
Zijn regeringsperiode was van 1626 tot 1643.
Zijn naam wordt op verschillende manieren geschreven
(Hong Taiji of Huang Taiji of Huangtaiji).
Hij was de opvolger van zijn vader Nurhachi
en verantwoordelijk voor de consolidatie van het keizerrijk
waarvoor zijn vader de basis had gelegd.
Hij breidde het gebied uit
al heeft hij de afronding daarvan niet meegemaakt.
Hij heeft de naam van zijn volk veranderd van Jurchen
naar Manchu in 1635 en ook de naam van de dynastie:
van Jin naar Qing (1639).







The Qingning Palace

The Qingning was also called the xe2x80x98Middle Palacexe2x80x99.
The palace was called xe2x80x9cPocket roomxe2x80x9d, with the gate located in the east room. The palace was divided into two parts, Emporer Huangtaiji and his Empress rested, washed and dressed en the east end, called xe2x80x9cwarm roomxe2x80x9d. The western room equated with four small chambers and was used to offer sacrifices to gods and ancestors, many activities were performed here. The beds called kungs located on the sides of the exterior.
There were morning sacrifices,
evening sacrifices, a daily sacrifice, a monthly sacrifice, a spring and autumn sacrifice etc. Emperors always held sacrifice activities here.



Het Qingning paleis

Het Qingning paleis werd ook wel het Midden paleis genoemd.
Het paleis is twee delen verdeeld.
Keizer Huangtaiji en zijn Keizerin sliepen, wasten en kleden zich
in het oostelijke deel dat ook wel de xe2x80x98warme kamerxe2x80x99 werd genoemd.
De bedden zijn langs de buitenkant van het gebouw aangelegd.
Deze heten xe2x80x98kung (enkelvoud) of kungs (meervoud)xe2x80x99.
Het westelijk deel is verdeeld in 4 kleine kamers
die werden gebruikt als tempel.
Er werden offers gebracht aan de goden en voorouders.
Er werden ochtendoffers gebracht, avondoffers, een dagelijks offer,
een maandelijks offer, men kende lente- en herfstoffers enz.
De keizers (ook toen de hoofdstad al naar Beijing was verplaatst)
brachten hier offers.

The palace was where imperial concubine Na Mu Zhong lived. Na Mu Zhong was the wife of King Lin Danhan of Chahaxe2x80x99r tribe at first and was called xe2x80x9cFu Ji Duo Luoxe2x80x9d.
In 1635, she led soldiers to pledge allegiance.
Later Jin State because Lin Danhan made his escape and went into hiding to the Qinghai area.
In 1636, she was conferred highest ranking concubine in xe2x80x9cXigongxe2x80x9d.
The display is in original state of the early Qing Dynasty. It was used to entertain, receive guests and pay homage to the Buddhist. In exterior: rest, wash and dress. The rest indoor.



Dit paleis is het paleis waar de concubine Na Mu Zhong leefde.
Na Mu Zhong was de vrouw van koning Lin Danhan.
Over beide is maar weinig tot zelfs niets terug te vinden
op het internet.
Dat maakt deze tekst ook moeilijk te vertalen.
Het Engels is niet echt vloeiend
en zonder historische kennis over deze mensen
is het vertalen van de tekst nog moeilijker.
Koning Lin Danhan was van de Chahaxe2x80x99r stam.
Wat ik er van begrijp is dat het hier gaat om een Mongoolse stam
die niet altijd trouw was aan de Qing dynastie.
Het paleis is in originele stat zoals het
aan het begin van de Qing Dynastie was.
Het paleis werd met name gebruikt om gasten te ontvangen en vermaken.





Let op het mooie plafond.






De keuken.






Het is een mooie ervaring om de gebouwen in te mogen maar het was er erg druk.






Verwarming/wierrook?.






.






Yongfu Palace.


The Yongfu Palace

The Yongfu Palace was constructed from 1627 to 1635. It was the harem of Huangtaijixe2x80x99s concubine Zhuang. Concubine Zhuang was the niece of the Empress and the little sister of concubine Chen, gave birth to a boy who was Emperor Shunzhi later.



Het Yongfu paleis.

Net als de meeste gebouwen is het Yongfu paleis gebouwd
van 1627 tot 1635.
Het was de verblijfplaats (harem) van Huangtaijixe2x80x99s concubine Zhuang.
Concubine Zhuang was de nicht van de Keizerin
en de jongere zuster van concubine Chen.
Haar zoon zou later Keizer Shunzhi worden.











Voor de restauratie of als offer?.