Bierreclame Museum

In onze dorst naar cultuur
hebben we gisteravond het Bierreclame Museum in Breda bezocht.
Een aanrader.
Een prachtige verzameling bierreclame uitingen.
En meer.
Want ook een hele verzameling kratten, flessen, oud gereedschap enz.
Maar centraal staat het reclamemateriaal.





In de cafe’s en zeker in Belgie mag de jukebox niet ontbreken.







Grote metalen reclameborden met bijzondere biermerken.





Kabouters, moniken enz.





Veel stoere mannen.



En natuurlijk de wielrenners.



Industrieel erfgoed.









De kratten.



Of bakken zoals men dat in Vlaanderen noemt.



Het horecaverbod op roken komt er aan maar asbakken voldoende.













Laatste competitiedag

Nac speelde vandaag tegen Nec en verloor dik.
Maar dat neemt niet weg dat het weer prachtig was.
Een weer voor een wandeling.
Langs een vol stadion omringd met stille getuigen.
Op de iPod de nieuwe Counting Crows.
En een fototoestel op zak.



Het stadion in de verte, veel blik er om heen.



De mobiele eenheid op afstand.



De weg gereed om afgesloten te worden.



Misschien heeft dit restaurant wel gestunt. Nac deed dat in ieder geval niet.





Tijdens de wedstrijd is hier niet veel te doen natuurlijk.



Nog meer blik.





Overmoedig als altijd.



Tuinzigt is natuurlijk ook een klein beetje Graceland.

Kunstvaria

Het mooie van iedere willekeurige verzameling kunstwerken
is dat er altijd wel een lijn in te ontdekken valt,
een weg die je kunt inslaan en waarop je op onderzoek
kunt gaan.
Vandaag ook weer.
Mijn Amerikaanse provider zal het wel weer niet leuk vinden
maar er zitten weer wat blote mensen tussen.
Door de kunstgeschiedenis heen zijn mensen het onderwerp
van de kunst.
Natuurlijk ook in de fotografie.
Vandaag zit er een wandelpad door de geschiedenis in.
Niet compleet, misschien niet representatief
maar wel mooi en interessant.

Nu eerst “de losse floders”.



Attributed to Hieronymus Bosch,
The temptation of St. Anthony, 1490-1500.


De schilder is niet zeker maar het schilderij “De verleiding
van de Heilige Anthonius” wordt toegewezen aan Jeroen Bosch.



Edvard Munch, Girls on a bridge, 1902.

Van Edvard Munch zien we eigenlijk alleen maar “De schreeuw”.
Nu eens een keer iets anders.



Edward Hopper, Evening Wind, 1921.

Ook Edward Hopper is een schilder met 1 bekend schilderij.
Zit dat in de voornaam ?
We kennen allemaal het schilderij met het verlaten cafe op de hoek van
een straat in een grote stad. Eenzame mensen aan de bar.



Francisco de Goya, The second of May 1808 in Madrid:
The battle against the Mamelucks, 1814.


In Madrid is een grote tentoonstelling over Goya (of hij zal snel beginnen).
Voor de toeristen een grote trekpleister.
Zeker gaan kijken.



Henry Moore, Two seated women and a child, 1975-1979.

Henri Moore ken ik vooral van zijn beeldhouwwerk.
Hier een voorbeeld van een serie tapijten die hij in samenwerking
met een tapijtfabriek in Engeland heeft laten maken.
Prachtig.



Jacques de Gheyn II, Vase of flowers with a curtain, 1615.

Natuurlijk zocht ik gelijk wat informatie op over deze Nederlandse schilder.
Geboren in Antwerpen, overleden in Den Haag.
En wat lees ik in Wikipedia:
“Samen met Goltzius tekende De Gheyn een van de eerste
vrouwelijke naakten in de Nederlandse kunst.
Toeval bestaat niet of toch?



John Kauffmann, Jazz, c 1930.

Gesteld voor het probleem een muziekstroming te fotograferen,
hoe fotografeer je geluid, kom je met bovenstaand resultaat.
Het kan natuurlijk ook andersom gebeurd zijn.
Ja maakt een foto en zoekt een titel.
De associatie blijft hetzelfde.



Max Beckmann, Self-portrait in bowler hat, 1921.



Melchior Lorck, Portrait Of Sultan Suleyman The Magnificent, 1559.

Menselijk lichaam als kunstobject.
Zoals ik al zei, niet compleet, misschien niet representatief.



Goya, La Maja Desnuda, 1799-1800.



Man Ray, Tears (Les Larmes), circa 1930.



Man Ray en Salvador Dali in Parijs.
Heeft niets met de serie te maken behalve dat dat de maker
van de vorige foto op deze foto staat.



Albert Watson, Kate Moss in Marrakech, 1993.



Lucian Freud, Benefits supervisor sleeping, 1995.



Marcel van der Vlugt.

Nederlandse fotograaf, de naam van het werk is bij mij onbekend.



Spencer Tunick, Abandoned train station in Buffalo.

Argusconsumentenbond

Vanavond een heel, heel slechte web site ontdekt.
De zogenaamde beveiliging is zo stringent dat het haast
onmogelijk is om je code te activeren.
Voor een gewone digibeet als ik is het haast onmogelijk.
De ontwerper dient ontslagen te worden.
Verschrikkelijk.
Helaas is de site van de overheid:
http://www.digid.nl.
Ga er niet naar toe.
Dit is een digitale no-go zone.
Dit is een site die het web een slechte naam geeft.



Kunstvaria

De wekelijkse dosis kunstwerken.



Abbasid Kaba Key, circa 1200.

Dit is een heel bijzonder voorwerp.
Dit is een sleutel van de Ka’aba en was eigendom van een kalief.

De Moslimwereld kent een aantal grote rijken.
Een er van was van de Abbasiden.
Men controleeerde heel Noord Afrika en delen van Spanje bijvoorbeeld.

Wikipedia:
De Abbasiden vormden een dynastie van het Arabische Rijk
die van 749 tot 1258 vanuit hun hoofdstad Bagdad regeerde.
Aan het hoofd van het rijk stond een kalief die de wereldlijk leider was.

Het kalifaat van de Abbasiden, zoals het rijk ook wel wordt genoemd,
kwam na het kalifaatschap van de Omajjaden, die vanuit Damascus heersten.


Om de wereldlijke macht van de kalief kracht bij te zetten,
bestond het gebruik om hem een sleutel te geven van de Ka’aba.

Wikipedia:
De Ka’aba (ook Kaxc3xa4ba, Ka’ba of Ka’bah) is een kubusvormig gebouw
en staat in de Grote Moskee in Mekka.
Het is het centrale heiligdom van de islam,
en staat ook wel bekend als Bayt Allah (“Huis van God”).
Als onderdeel van de hadj, de bedevaart naar Mekka,
loopt men zeven keer rond de Ka’aba.
Ook legt de Ka’aba de islamitische gebedsrichting vast
– een moslim bidt altijd in de richting van de Ka’aba, dat is dus,
als hij niet in Mekka is, in de richting van Mekka.


Dit voorwerp is een van die sleutels.
Een van de weinige (er zijn er 59 bekend) in particulier bezit.



Albrecht Dxc3xbcrer, Sudarium displayed by two angels, 1513.

Weer een heel verhaal.
Deze keer in het Engels.
Dit komt van een web site over de ‘Lijkwade van Turijn’.
Onduidelijk is wie de makers zijn van de web site.
Er staan wel namen op maar wat die mensen zijn of doen wordt niet duidelijk.
Dus oppassen geblazen.
Maar bij gebrek aan beter:

One of the relics held by the cathedral in the town of Oviedo,
in the north of Spain, is a piece of cloth
measuring approximately 84 x 53 cm.
There is no image on this cloth.
Only stains are visible to the naked eye, although more is visible
under the microscope.
The remarkable thing about this cloth is that both tradition
and scientific studies claim that the cloth was used to cover
and clean the face of Jesus after the crucifixion.
We are going to present and look into these claims.

Such a cloth is known to have existed from the gospel of John,
chapter 20, verses 6 and 7.
These verses read as follows,
“Simon Peter, following him, also came up, went into the tomb,
saw the linen cloth lying on the ground,
and also the cloth that had been over his head;
this was not with the linen cloth but rolled up in a place by itself.”
John clearly differentiates between this smaller face cloth,
the sudarium, and the larger linen that had wrapped the body.

Samenvatting:
In Oviede in Spanje bewaart men een doek waarvan gezegd wordt
dat er bloedvlekken op te zien zijn.
Het zou gaan om de doek die over het hoofd van Jezus lag
na zijn dood en de doek zou gebruikt zijn om zijn hoofd schoon te maken.
Er is een bijbeltekst waarin een doek los van een lijkwade wordt genoemd.

Terug naar de afbeelding van Dxc3xbcrer, twee engelen houden
de sudarium (Latijn voor ‘zoete doek’) op.



Ice Queen, glacial retreat dress tent installed on Mt. Shasta, CA,
Robin Lasser + Adrienne Pao, 2008

Dit soort kunst zie je niet vaak op Argusvlinder.
Ik weet niet wie de bedenker is.
Wel wie de fotografen zijn.



George S. Zimbel, Marilyn Monroe: “Serious Marilynxe2x80x9d, New York, 1954.

Ongelofelijk bijzondere foto.
Haast een vogeltje.



Jean-Franois Millet, The Shepherdess, 1870-1874.

De schaapsherderin.
Jean-Franois Millet was een grote inspiratiebron voor Vincent van Gogh.



Julien Duprxc3xa9, Haying scene, 1882.

De school van Barbizon waar Julien Duprxc3xa9 toe behoort
heeft vaak van die lieflijke pastorale afbeeldingen.
Hier is de koe tegendraads,
wil niet luisteren.
Waarschijnlijk komt dit vaak dichter bij de werkelijkheid
dan al die lieflijke, wat zoete, plaatjes,

Probleem met deze afbeelding is de titel: Hooiscene.
Er gebeurt van alles op dit schilderij maar hooi zie ik niet.



Pieter de Ring, Stilleven met gouden bokaal, 1636-1660.
Rijksmuseum, Amsterdam.

Pieter de Ring (1615-1660)
Het Vlaamse stadje Yperen was de geboorteplaats van Pieter de Ring.
Hij verhuisde vandaar met zijn familie naar Leiden,
waar zijn naam in 1648 genoemd wordt in de boeken
van het St. Lucas (kunstenaars) gilde.
Pieter de Ring schilderde rijke stillevens met vruchten,
schotels, bekers en Chinees porselein.
Zijn handtekening bestaat vaak uit een geschilderde ring.
Zijn vroege werk toont de invloed van Willem Claesz. Heda.
Ook is wel aangenomen dat De Ring leerling zou zijn geweest
van Jan Davidsz. de Heem. Hij stierf in Leiden in 1660.



De genoemde ring.



Pieter de Ring, Still Life of musical instruments.



Thomas Scheibitz, About 90 elements, 2007.



William Henry Fox Talbot, Wild Fennel, 1841.

Wikipedia:
William Henry Fox Talbot (11 februari 1800 in Melbury, Dorset;
xe2x80xa0 17 september 1877 in Lacock, Wiltshire)
geldt als uitvinder van het negatiefproces in de fotografie,
dat meerdere afdrukken van een negatief van een afbeelding
mogelijk maakte.
Tot dan was elke foto een uniek exemplaar.
In 1841 patenteerde hij na lang experimenteren de calotypie,
ook wel ‘talbotypie’ geheten, een chemisch proces
om een negatief af te drukken op papier.


Wild Fennel is wilde venkel.