Sioux | Argusvlinder

Aaron Huey is een Amerikaanse fotojournalist.
Zijn camera is zijn gereedschap om verhalen te vertellen.

Een recent verhaal is het resultaat van 7 jaar
fotograferen in het Pine Ridge Indian Reservation.
Een reservaat of gevangenenkamp zoals hij het noemt.
Een gevangenenkamp zonder bewakers.
Het ergste soort van kamp dat er bestaat.

De Indianene die in de reservaten leven, hebben een leven
met bendegeweld, slechte leefomstandigheden, alcohol, drugs,
weinig opleidingsmogelijkheden enz.
De Amerikaanse overheid heeft, naar de mening van Huey, de verdragen
die met de diverse stammen zijn gesloten, stelselmatig geschonden.

Zijn foto’s zijn sterk.
Ze geven een heel betrokken beeld, zover zelfs dat hij zelf zegt
dat hij eigenlijk geen journalist meer is, maar dat hij een kant gekozen heeft.
De kant van de indianen.

Zijn foto’s hebben geen naam, geen detailbeschrijving, geen datering.
De namen van de foto’s heb ik dan ook verzonnen.
Ze zijn mijn interpretatie van wat er op de foto’s gebeurt

Wij kennen Pine Ridge allemaal van Wounded Knee.
het legendarische slagveld waar de Amerikaanse overheid
korte metten maakte met de Sioux (1890).
97% van de bewoners aldaar leven onder de armoedegrens.
(voor meer info:
http://www.popphoto.com/news/2011/05/american-photo-invisible-wounds)

Sommige van zijn foto’s zijn hard, realistisch,
andere geven een zachter, haast romantisch beeld
met prachtige kleuren.
De foto’s staan hier in een volkomen willekeurige volgorde:
op alfabet van mijn verzonnen, Engelstalige, titels.

Aaron Huey, Black Hills.

Aaron Huey, The Chief.

Aaron Huey, Gang.

Aaron Huey, Hope. Ik gaf deze titel omdat ik niet te negatieve titels aan de foto wilde geven. Ik was me toen nog niet bewust van het project dat Aaron Huey heeft gedaan met de grafisch ontwerper Shapard Fairey, de maker van de ‘Obama Hope-poster’.

Leefomstandigheden.

Mannen I.

Mannen II.

Twee mooie foto’s, beide fel van kleur maar de sfeer is totaal anders.
De mannen kunnen wel eens dezelfde zijn.
De eerste foto: mannen zonder iets om handen, hangen maar wat bij elkaar.
De tweede foto: kracht, eenheid.

Aaron Huey, My heroes have always killed cowboys. Graffitti: Mijn helden hebben altijd cowboys vermoord.

Pijnlijke geschiedenis.

Romantisch beeld van het indianenleven.

Aaron Huey, Tattoo.

Aaron Huey, Het Kruis.

Reizen.

Aaron Huey, Wild Boyz.

Aaron Huey, Jonge vrouw.

Aaron Huey, Jonge man.

Poster gemaakt door Shepard Fairey, Fairey gebruikt foto’s als basis van zijn grafisch werk. Foto’s van anderen. In dit geval een foto van Aaron Huey. Aanleiding is een campagne tegen de Amerikaanse overheid vanwege het breken van overeenkomsten met de indianen in de VS.

Hierboven is een deel van de omslag van de catalogus te zien
van de tentoonstelling ‘De indianen in Brussel’.
De ondertitel van de tentoonstelling is: Wereldtentoonstelling in 1935.
Wat wil het geval.
In 1910 is er een man geweest die met zijn vader
de wereldtentoonstelling bezocht.
Die man heette Auguste Hermans.
Gefascineerd, kocht de vader al enkele stukken van de indianen.
In 1935 was de wereldtentoonstelling opnieuw in Brussel.
Door aankoop en ruil kreeg Auguste ook deze keer weer
een groot aantal kledingstukken om aan de collectie toe te voegen.
De indianen waren Sioux indianen die werkten bij circus Sarrasani.
Sommige stukken zijn goed te herkennen als gemaakt
voor de tentoonstelling.
Zo zijn soms de kleuren van de Belgische vlag te herkennen
Francois Chladiuk verzamelde ook stukken over indianen
en hoorde een aantal jaren geleden dat er een verzameling
op de markt kwam. De slager Auguste Hermans was overleden
maar had goed gezorgd voor de stukken in zijn verzameling.
In 1935 bezocht een jonge vrouw, later medewerkster van het museum,
de indianen en maakte er series foto’s.
De kledingstukken, foto’s en ander archiefmateriaal zijn nu te zien in
het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis.
Onder de stukken zijn bijvoorbeeld reclamemateriaal: een indianenhoofd
als reclame voor cigaretten.
Maar ook stukken film van het bezoek dat de groep indianen brachten
aan Dendermonde (1931, om de thuiskerk van Pater de Smet,
een missionaris die in de Verenigde Staten actief was, te bezoeken)
en Brussel (1932, Manneke Pis krijgt indianenkleding).