Klassieke muziek in een notendop.



Ik heb op heel wat scholen muziekonderwijs gehad.
Nog nooit heb ik een eenvoudig, begrijpelijk, overzicht gehad
van de muziekgeschiedenis.
Dat doet dit boekje in ongeveer 100 pagina’s.

Niet een overzicht met jaartallen,
Namen die niets zeggen.
Begrippen die je niet begrijpt.

Dit boekje geeft op een begrijpbare manier weer
hoe de ‘kunstmuziek’ zich in de eeuwen ontwikkeld heeft.
Het stipt de grote namen, de belangrijkste stromingen en
de belangrijkste muziekvormen in die muziek aan en
geeft een eerste verklaring voor hun rol in die geschiedenis.

Dit is een heel goed startpunt voor mensen die muziek
vooral mooi vinden en die willen begrijpen hoe
een en ander te plaatsen.
Vanaf dit punt kan iedereen, op eigen tempo,
verder genieten van de muziek of verder verdieping zoeken.

Een pluim !

Gisteravond was het dan zover.
Lees mijn recencie:

Gisteravond naar het concert van Femi Kuti geweest.
Het begin van het concert maakt gelijk duidelijk
dat dit geen Westerse groep is.
De drummer, percussionist, basgitarist, sologitarist en toetsenist
gaan het podium op direct gevolgd door
drie schaars geklede dames die dansend het podium opkomen.
Dat dansen zal tot het eind van de avond doorgaan.
Het ritme ligt meestal hoog en anders geven de kralenkettingen
en lange franjes wel die indruk.

Er zal heel wat zweet de porixc3xabn verlaten.


Aansluitend danst de kopersectie het podium op.
Vijf heren met trompet of sax (in verschillende afmetingen) swingen
over het podium.
Dat alles zet de toon voor een belangrijk aspect van de avond: het visuele.


Femi Kuti komt op mij over als een getergd man.
Zijn wel erg hoog bewegingsritme geeft de indruk dat de middelen die
hem ter beschikking staat om zich uit te drukken onvoldoende zijn.
Zijn stem, het orgel en de blaasinstrumenten die in hoog tempo
afwisselen, lijken onvoldoende mogelijkheden te bieden om zijn
ideexc3xabn en gevoelens uit te dragen.
Het bespelen van het orgel heeft door het hoge tempo en het gebruik
van echo veel weg van het bespelen van een kerkorgel.
Steeds hetzelfde akkoord kort achter elkaar,
levert bijna hetzelfde effect op als het akkoord gewoon ingedrukt te houden.
Maar dat is niet genoeg. Het moet sneller.


De themaxe2x80x99s waarover Femi Kuti zingt zijn niet mis:
Afrika dat rijke continent met een bevolking in armoede, met corrupte
politici, met moordzuchtige dictators, militairen en politie.
Dat continent met droogte en ander natuurgeweld, met ziektes als AIDS.


Maak daar dan maar eens een aangename avond van voor de toeschouwer en jezelf.
Dat lukt overigens heel goed.




Soms wordt de muziek breed uitgesponnen.
Vooral de blaassoloxe2x80x99s van Femi Kuti.
Maar over het algemeen blijft iedereen op het podium swingen.
Ook de zaal komt goed in beweging.
Pauzes tussen de nummers komen haast niet voor.



Ik heb geen muziek van Femi Kuti.
Ik ben bang dat dit spektakel niet overkomt op CD.
Dit optreden moet het ook niet hebben van muzikale virtuositeit.Dat is zo typisch voor veel Westerse muziek.
Hier ging ook wel eens iets fout:
de leider van de blazers nam net op het verkeerde moment een pauze,
het orgel van Femi Kuti bleef hangen alsof er een toets ingedrukt bleef,
de blazers hadden het vaak ook wel erg gezellig onder elkaar.
Het is hier meer te doen om de boodschap
en het fysiek (mee)ervaren van de muziek.



Ik vond het een mooie avond.
Voor herhaling vatbaar.

De plaatselijke krant had ook iemand naar de Mezz gestuurd.

De Nederlandse groep ‘a balladeer’ heeft een nieuwe cd uit.
Eigenlijk is het hun eerste echte CD.
De meeste nummers hebben iets met Duitsland
maar ik heb tot nu toe nog niet kunnen achterhalen
wat die relatie precies is.

‘Robin II’ en ‘Swim with Sam’ zijn voorlopig de beste nummers voor mij.

A balladeer doet sterk denken aan The Counting Crows.
De zanger Marinus van Goederen heeft ook een melancholische stijl van zingen.
In de tekst van ‘Robin II" wordt nog een leuke woordspelling gemaakt:
de Engelse uitdrukking is ‘food for thought’,
in de song gaat het over ‘meals for thought’.
Waarom hij dat schrijft weet ik niet,
maar hij doet dat vast niet zonder reden.
Overigens had de titel van dit nummer ‘Brilliant song’ moeten zijn.

Nee niet die oud politicus.

Vorige week 2 cd’s gekocht van deze Amerikaanse singer/songwriter.
Vroeger was iedereen een singer/songwriter, maar goed.

De hits ‘Neon’, ‘Clarity’ en ‘Daughters’ kennen de meesten wel.
De rest van zijn nummers zijn toch vaak in dezelfde, ietwat naive, sfeer.

Waarom je toch eens naar deze muzikant zou moeten luisteren
is vanwege zijn gitaarspel. Zie ook de recente DVD van Eric Clapton.
John Mayor speelt daarop het nummer ‘City love’.
Een heerlijk tegendraads ritme. Mooi gitaarspel.
Je kunt het nummer hier horen. Zie onderaan dit bericht.

De gitaar is duidelijk minder aanwezig dan live op de DVD ‘Crossroads’ van EC.

De nieuwe Neil Young is uit.
Ik heb hem reeds gedownload via iTunes.
De naam van het album is: Living with War.

Er staat een nummer op met de titel ‘Impeach the president’
(Laten we de president afzetten) maar ook
‘Anerica the beautiful’ (het prachtige Amerika).
De controversie is daar.
In Amerika is er weer voldoende gespreksstof.

Dat is bijvoorbeeld te zien op het interview
dat je via de volgende link kunt zien:

http://www.youtube.com/watch?v=7utryGZ25dg

(Met dank aan P.F. die me op deze link wees)

De recensie volgt. Ik hoor het album nu voor de eerste keer.

Ik was verknocht aan ‘Reiziger in muziek’.
Het prachtige VPRO-programma op de zondagochtend.
Han liet zich niet storen door ‘hoe het hoort’.
Hij wist wat hij mooi vond en kon maar niet stoppen om er over te vertellen
en er anderen naar te laten luisteren.


Van alle afleveringen die ik gezien heb zijn er een paar
die nog dierbaarder zijn dan de andere:

= er was een aflevering die ging over de Mattaus Passion.

Met dank aan Het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid.

Vooruit, een stukje muziek erbij:





En dan die zingende zuster.
Als ik het zo opschrijf lijkt het wel om te lachen.
Maar dat is het beslist niet.
Maar wat denk je van zo’n foto:



Over deze aflevering vond ik op het internet de volgende forum uitwisseling:

Newsgroups: nl.muziek.klassiek
From:
Subject: Re: Uitzending Han reiziger lang geleden, wie weet het nog ?
Date: Sun, 26 May 2002 17:15:48 +0200
Organization:
Reply-To:

Afgelopen dinsdag was het dan zover.
De laatste voorstelling van dit seizoen in de rij ‘Solisten’in het Concertgebouw.
En het was fantastisch.
Een violist heeft natuurlijk het voordeel dat hij staat,
met zijn gezicht naar het publiek.
Je ziet wat zijn handen doen
en voor een leek als ik, is het dan al snel indrukwekkend.
Prachtig waren de veranderingen in stemmingen,
dan weer zacht, dan weer hard en snel.
Dan tokkelen, dan met de strijkstok, trillend, aaiend.
Een pianist (de meeste andere solisten) zit natuurlijk ‘maar’
achter die piano en de handen zie je nauwelijks.


Dinsdagavond was een reis door de tijd:
eerst Mozart, toen Beethoven, vervolgens Prokovjev
en afsluitend Sjostakovitch.
Mozart en Beethoven, daar keek ik niet van op,
maar dat het stuk dat de meeste indruk op me maakte
van Prokoviev was, daar stond ik van te kijken.
Mooi vanwege de dreiging die van het stuk uitgaat.
Mooi vanwege de prachtige melodieen waarbij
de hoogtepunten ingehouden terugkwamen.
De componist melkte zijn stuk niet uit
maar maakt je hongerig naar meer.
Erg knap.

Het programma:
Dinsdag 9 mei 2006 – Grote zaal – 20.15
Het Concertgebouw presenteert Grote Solisten

Maxim Vengerov, viool
Lilya Zilberstein, piano

De toegift van deze avond:
Sjostakovitsj – Prelude nr.15 (uit ’24 Preludes’, op. 34; bew. D. Tziganov)

Surprise is de naam van de nieuwe cd van Paul Simon.
Het is lang geleden dat ik een CD ben tegengekomen
met zo’n goed gekozen naam.
De CD is een enorme verrassing:
een belangrijk deel van de uziek wordt gemaakt door Brian Eno.
Nou niet precies de stijl die we van Paul Simon gewend zijn.
Maar het werkt fantastisch.
Simon laat zien dat hij een groot muzikant is.
Durft steeds nieuwe wegen te bewandelen.
Zijn teksten zijn ijzersterk.
Vorige week keek ik nog eens naar het Concert in Central Park
van Simon and Garfunkel.

Het moment waarop een aanvaller het podium opkomt
terwijl Paul Simon net zingt over de moord op John Lennon
is prachtig.
De aanvaller wordt snel afgevoerd maar kijk naar de concentratie
van Paul Simon, kijk en luister naar hoe hij dat lied afmaakt.

Die intensiteit kom je weer tegen als je naar ‘Surprise’ luistert.



Dan de muzikanten die met hem spelen.
Natuurlij Steve Gadd op drums.
Die man heeft zowat op al zijn albums meegespeeld.
Maar ook Herbie Hancock (piano) en Bill Frisell (gitaar).
Twee jazztoppers.

Paul Simon blijft verrassen bijvoorbeeld met het in de teksten markeren
van alle woorden die iets met water van doen hebben:
rivier
overstroming
vorst
meer
regen
watertjes
tranen
huilen
druppel
sneeuw
poel
storm
mist
wolken
oceaan
zee
stroom
Alle foto’s in het tekstboekje (behalve de afbeelding van hemzelf)
hebben allemaal iets met water of het ontbreken ervan
(foto gemaakt op de maan).
Ze tonen de zee of zijn gemaakt van een weerspiegeling in het water.
En ja, wij bestaan natuurlijk zelf voor het grootste deel uit water.

Toeval bestaat niet maar opmerkelijk was toch wel dat
de eerstvolgende CD die ik gisteren ter hand nam
(Temptation van Yuri Honing wired paradise, Yuri Honing
is een Nederlandse jazzmuzikant) vermelde dat
‘Yuri has ‘diamonds on the soles of his shoes”.
Toevallig (?) de titel van een bekend nummer van Paul Simon.

Yuri Honing vormt samen met Tony Overwater, Joost lijbaart en Frank Mobus
het Yuri Honing wired paradise.

Eenmalig concert in Nederland